III SA/Kr 1284/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi D. M. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia 10 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby w Państwowej Straży Pożarnej uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie organu pierwszej instancji. Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych orzeczeniem z dnia [...] 2013 r. Nr [...] stwierdziła niezdolność D. M. do służby w Państwowej Straży Pożarnej oraz niezdolność do szkoły aspirantów Państwowej Straży Pożarnej. Stwierdzenie to nastąpiło w związku z rozpoznaniem "sytuacyjnych reakcji dezadaptacyjnych nieznacznie upośledzających zdolności przystosowawcze - § 69 p.1 "N"" oraz "blizny długości 5 cm po operacji wyrostka robaczkowego - § 3 p.1."Z"". Odwołanie od powyższego orzeczenia złożył D. M. podając, że w dniu badania źle się czuł, a nadto podczas rozwiązywania testu jego długopis przerywał. Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych orzeczeniem z dnia 10 września 2013 r. Nr [...] stwierdziła niezdolność D. M. do służby w Państwowej Straży Pożarnej oraz niezdolność do szkoły aspirantów PSP. Stwierdzenie to nastąpiło w związku z rozpoznaniem "zaburzeń dezadaptacyjnych - § 69 p.1 "N"" oraz "blizny długości 5 cm po operacji wyrostka robaczkowego - § 3 p.1."Z"". W punkcie 8 orzeczenia "Uwagi" wskazano, że orzeczenie z dnia [...] 2013 r. Nr [...] zostało uchylone po dodatkowym badaniu w Poradni Zdrowia Psychicznego SP ZOZ MSW. Skargę na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia 10 września 2013 r. Nr [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D. M. Skarżący zarzucił, że zaskarżone orzeczenie jest niezasadne, ponieważ bezkrytycznie oparło się na pierwszym badaniu przeprowadzonym przez Wojewódzką Komisję Lekarską. Wskazał, że w dniu badania przed WKL miał problemy techniczne związane z przerywającym długopisem (a test był 3 minutowy) oraz kłopoty żołądkowe, co mogło wpłynąć na gorszą jego dyspozycję. Skarżący podniósł, że w sytuacji, gdy Okręgowa Komisja Lekarska miała wątpliwość co do dokonanego rozpoznania zaburzeń dezadaptacyjnych, to winna skierować go do niezależnych biegłych i nie przeprowadzać badania przez swoich orzeczników, którzy pracują na jednym piętrze, zapewne znają się, dlatego podtrzymują wcześniejsze orzeczenia. Poza tym w skład Okręgowej Komisji Lekarskiej wchodziła ta sama psycholog, która przeprowadziła testy w ramach badania przed Wojewódzką Komisją Lekarską. W tej sytuacji trudno mówić o obiektywizmie komisji odwoławczej. Skarżący podniósł, że nigdy nie miał zaburzeń dezadaptacyjnych, o czym świadczy zaświadczenie lekarza rodzinnego. Posiada prawo jazdy kategorii B, C i przechodził testy, które nie wykazywały żadnych zaburzeń. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i skierowania do obiektywnych biegłych niezależnych od orzeczników Państwowej Straży Pożarnej. W odpowiedzi na skargę Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych wniosła o jej oddalenie. Podano, że ponieważ podstawą dyskwalifikacji było rozpoznanie Poradni Zdrowia Psychicznego, Okręgowa Komisja Lekarska MSW zwróciła się do PZP SP ZOZ MSW o ponowne badanie psychologiczne i psychiatryczne, w wyniku których D. M. został ponownie uznany za niezdolnego do służby w PSP i Szkole Aspirantów PSP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Kontrola działalności organów administracyjnych sprawowana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie było orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia 10 września 2013 r. Nr [...]. Sąd w procesie kontroli bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sąd administracyjny nie ma natomiast kompetencji do wydania orzeczenia o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie, o co wnosił skarżący w skardze do sądu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, komisje lekarskie działające w sprawach funkcjonariuszy czy kandydatów do służb mundurowych, w zakresie ustalenia zdolności do służby, są organami administracji publicznej i podejmują swe rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyrok WSA Warszawie z dnia 5 lipca 2011 r., II SA/Wa 930/11; wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., I OSK 93/10 LEX nr 595620; wyrok NSA z dnia 9 listopada 2009 r., I OSK 354/09, LEX nr 586410). Podkreślić przy tym należy, że "orzeczenia komisji lekarskich nie ograniczają się tylko do oceny stanu zdrowia osoby stającej przed komisją, lecz w sposób autorytatywny rozstrzygają również kwestie zdolności badanego do służby, ustalając stopień zdolności do służby poprzez zaliczenie osoby badanej do jednej z kategorii zdolności do służby. Przedmiotowe orzeczenia w sposób oczywisty łączą więc elementy wiedzy medycznej z elementami typowymi dla orzecznictwa administracyjnego, co wyraźnie wskazuje na administracyjny charakter orzecznictwa komisji lekarskich" (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., I OSK 166/11, LEX nr 1082668).Tryb postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz.U. z 1991 r. Nr 79, poz. 349 z późn. zm.) wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej m.in. w art. 26 ust. 2 w zw. z art. 40 i art. 86 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz.U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687). Przepisy tego rozporządzenia w sposób szczegółowy regulują materię poszczególnych schorzeń i ich wpływu na zdolność do służby. Ponadto normują tryb odwoławczy w przypadku zakwestionowania orzeczenia przez stronę (§ 26 - § 31). Z kolei zasady orzekania o zdolności do służby określają przede wszystkim przepisy § 1, § 10 i § 13 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia orzeczenie o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby komisje lekarskie wydają na podstawie wykazu chorób i ułomności, stanowiącego załącznik nr 2, a w stosunku do kandydatów do służby w Państwowej Straży Pożarnej oraz strażaków – załącznik nr 2a do rozporządzenia (obecnie nr 3 według numeracji ustalonej prez § 1 pkt 10 rozporządzenia z dnia 2 listopada 1995 r. (Dz.U. z 1995 r. Nr 146, poz. 712) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 31 grudnia 1995 r.), zwanego dalej wykazem, po wszechstronnym zbadaniu przez członków komisji, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, w tym badań psychiatrycznych, psychologicznych i dodatkowych, a gdy zachodzi potrzeba – po przeprowadzeniu obserwacji szpitalnej w zakładzie służby zdrowia resortu spraw wewnętrznych, zakładzie służby zdrowia podległemu Ministrowi Obrony Narodowej lub zakładzie społecznym służby zdrowia. Wzór orzeczenia stanowi załącznik nr 3 do Rozporządzenia. W świetle § 2 ust. 1 rozporządzenia postępowanie orzecznicze jest dwuinstancyjne: w pierwszej instancji orzekają wojewódzkie komisje lekarskie, a w drugiej - okręgowe komisje lekarskie. Od każdego nieprawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej przysługuje prawo odwołania (§ 26 ust. 1 Rozporządzenia). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowym, w świetle którego okoliczność, że w tego rodzaju sprawach obowiązują przepisy szczególne, tj. opisane wyżej rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, nie wyłącza automatycznie stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach nieuregulowanych w tym rozporządzeniu (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2001 r., II SA/Łd 1446/99; wyrok WSA w warszawie z dnia 5 lipca 2011 r., II SA/Wa 930/11; wyrok NSA z dnia 18 listopada 1999 r., III SAB 121/98, LEX nr 47437; postanowienie SN z dnia 23 czerwca 1994 r., III ARN 39/94, OSNAPiUS 1994, nr 6. poz. 91; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2013 r., IV SA/Po 960/13). Uzupełniające stosowanie regulacji kodeksowych znajduje swoje oparcie w treści przepisu art. 1 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowiącego, że kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych - przy jednoczesnym braku wyraźnego wyłączenia stosowania tego kodeksu do spraw orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej kandydatów do służb mundurowych (tu: do Państwowej Straży Pożarnej). Z uwagi jednak na szczegółowe uregulowanie kwestii proceduralnych w omawianym rozporządzeniu, konieczność i zasadność posiłkowania się regulacjami kodeksowymi ujawniać się będzie przede wszystkim na płaszczyźnie realizowania zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 6 -art. 16 k.p.a.). W ocenie Sądu przy wydawaniu orzeczeń obydwu instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim uchybiono jednej z kardynalnych zasad postępowania administracyjnego, w myśl której organ administracji jest zobowiązany każdorazowo dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie niezbędnym do jej załatwienia, mając na względzie nie tylko interes społeczny, ale i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), a także zasadzie przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., której szczególnym jest wymóg należytego uzasadnienia wydanego aktu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie orzeczenie pierwszoinstancyjne zostało wydane przez Wojewódzką Komisję Lekarską w dniu [...] 2013 r., natomiast orzeczenie drugoinstancyjne – przez Okręgową Komisję Lekarską w dniu 10 września 2013 r. i doręczone skarżącemu w dniu 4 października maja 2013 r. W obu orzeczeniach stwierdzono, że skarżący jest niezdolny do służby (kategoria N). Treść powyższych orzeczeń należy skonfrontować z regulacjami cytowanego wcześniej rozporządzenia. W rozporządzeniu tym zawarto szczegółowe unormowania w zakresie orzekania o zdolności do służby. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia, komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych, oceniają na podstawie badań lekarskich zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby w stosunku do kandydatów do służby Państwowej Straży Pożarnej. W myśl § 10 ust. 1 rozporządzenia stopień zdolności kandydatów do służby m.in. w Państwowej Straży Pożarnej ustala się przez zaliczenie osoby badanej do jednej z następujących kategorii: 1) kategoria "Z" – zdolny, co oznacza, że stan zdrowia badanego nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone schorzenia lub ułomności fizyczne albo psychiczne nie stanowią przeszkody do pełnienia służby, 2) kategoria "N" – niezdolny, co oznacza, że stwierdzone u badanego schorzenia lub ułomności fizyczne albo psychiczne uniemożliwiają pełnienie służby. Z kolei w § 13 ust. 1 rozporządzenia enumeratywnie wymieniono pojęcia i ustalono kryteria ich zastosowania dla określenia stopnia przydatności funkcjonariusza do pełnienia służby w danej formacji. Zgodnie z tym przepisem orzeczenie komisji lekarskiej powinno zawierać: 1) określenie "zdolny do służby" – jeżeli po przeprowadzeniu podstawowego badania lekarskiego oraz ewentualnych badań specjalistycznych i dodatkowych nie stwierdzono żadnych schorzeń; 2) określenie "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" - jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak schorzenia te nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego; 3) określenie "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" - jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które czasowo zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, ale które mogą rokować poprawę jego stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku; przy określaniu powyższego komisja wyznacza termin powtórnego badania i wydania ostatecznego orzeczenia o zdolności badanego do służby na zajmowanym stanowisku; 4) określenie "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" - jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono pewne schorzenia, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie są przeszkodą do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 5) określenie "całkowicie niezdolny do służby" - jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które nie pozwalają na pełnienie służby. Z kategorycznego brzmienia cytowanego przepisu należy wysnuć wniosek, że innych sformułowań w orzeczeniu o zdolności do służby, niż wymienione w § 13 ust. 1 pkt 1-5 5ozporządzenia, komisja lekarska zamieszczać nie może (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 października 2013 r., IV SA/Po 510/13). Orzeczenie komisji lekarskiej powinno również zawierać wyszczególnienie wszystkich schorzeń i ułomności fizycznych lub psychicznych, w tym również tych, które nie obniżają zdolności do służby, w tym do służby kandydackiej. Rozpoznania pisze się w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz powołaniem się na paragrafy i punkty wykazu (§ 13 ust. 2 rozporządzenia). Tymczasem w obu wydanych w sprawie orzeczeniach komisje lekarskie uznały Skarżącego za "niezdolnego do służby", a zatem nie określono w nich stopnia zdolności do służby zgodnie z terminologią ustaloną w § 13 ust. 1 rozporządzenia, co z kolei rodzi uzasadnioną wątpliwość, czy w przypadku skarżącego należy mówić o "całkowitej" niezdolności do służby (por. § 13 ust. 1 pkt 5), czyli, innymi słowy, o niezdolności "trwałej" (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., I OSK 563/09). Zgodnie z treścią § 23 pkt 1 rozporządzenia orzeczenia komisji lekarskich, które ustalają trwałą niezdolność do służby, powinny być szczegółowo uzasadnione. Orzeczenia obydwu instancji nie zawierają jakiegokolwiek uzasadnienia mimo, że – mając na uwadze wzór ustalony przez prawodawcę w załączniku nr 4 do rozporządzenia – można je było pomieścić w punkcie 8 ("Uwagi"). W orzeczeniu Okręgowej Komisji Lekarskiej w punkcie 8 orzeczenia "Uwagi" wskazano jedynie, że orzeczenie z dnia [...] 2013 r. Nr [...] zostało uchylone po dodatkowym badaniu w Poradni Zdrowia Psychicznego SP ZOZ MSW. Organy obydwu instancji nie wyjaśniły z jakich powodów zakwalifikowały skarżącego jako osobę niezdolną do służby w Państwowej Straży Pożarnej i do szkoły aspirantów PSP. Takie wyjaśnienie było w niniejszej sprawie niezbędne skoro u skarżącego rozpoznano zaburzenia dezadaptacyjne i zakwalifikowano jako schorzenie wskazane w § 69 pkt 1 wykazu chorób i ułomności stanowiącego załącznik nr 3 do rozporządzenia, a dla tej jednostki chorobowej w rozporządzeniu stwierdzono, że "dotyczy osób, u których reakcje dezadaptacyjne rokują ustąpienie w ciągu 3 miesięcy" i przewidziano stopień zdolności do służby zarówno "Z", jak i "N". Organy nie wyjaśniły, jakie były powody wyboru w stosunku do skarżącego kategorii "N". Brak tego wyjaśnienia jest tym istotniejszych uchybieniem, że również drugie z rozpoznanych u skarżącego schorzeń, tj. "blizna po operacji wyrostka robaczkowego" zakwalifikowano jako schorzenie wskazane w § 3 pkt 1 wykazu chorób i ułomności stanowiącego załącznik nr 3 do rozporządzenia, a dla tej jednostki chorobowej w rozporządzeniu przewidziano stopień zdolności do służby "Z". Organy obydwu instancji nie wskazały także na inne okoliczności, które ewentualnie uzasadniałyby odmowę uznania skarżącego za osobę zdolną do służby. Powołanie wyłącznie w treści orzeczeń przepisu § 3 pkt 1 i § 69 pkt 1 poza tym, że ma charakter niestaranny, gdyż nie wskazuje, że chodzi o unormowania zawarte we właściwym załączniku do rozporządzenia, jest niewystarczające dla zrealizowania wymogu "szczegółowego uzasadnienia" i nadaje tym orzeczeniom cechy rozstrzygnięć arbitralnych. Brak uzasadnienia kontrolowanych orzeczeń jest tym bardziej rażący, jeśli się zważy, że orzeczona wobec skarżącego niezdolność do służby w Państwowej Straży Pożarnej w istocie zamyka mu dostęp do służby publicznej, gwarantowany w art. 60 Konstytucji RP na jednakowych zasadach wszystkim obywatelom polskim korzystającym z pełni praw publicznych. Ponadto arbitralna odmowa przyjęcia do służby w Państwowej Straży Pożarnej w związku z orzeczoną w sposób niedostatecznie umotywowany niezdolnością kandydata do tej służby musi być postrzegana jako godząca w konstytucyjną wolność wyboru i wykonywania zawodu (art. 65 ust. 1 Konstytucji RP). W konsekwencji powyższych ustaleń należy stwierdzić, że organy obydwu instancji nie wyjaśniając wszystkich istotnych w sprawie okoliczności i nie prezentując w uzasadnieniach rozstrzygnięć motywów swojego stanowiska, które pozwoliłyby ocenić prawidłowość wydanych orzeczeń, naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, tj. zarówno wskazane wyżej przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, jak i przepisy k.p.a. – art. 7 i art. 11. Uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w sposób bezpośredni zdeterminowały treść wydanych w sprawie orzeczeń, które na tym etapie postępowania należy ocenić jako dowolne i przedwczesne. Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że wskazane wyżej uchybienia dotyczą orzeczeń organów obydwu instancji i nie mogą być konwalidowane w postępowaniu przed organem drugiej instancji, gdyż działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W związku z tym uchylenie orzeczeń organów obydwu instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w skardze należy podkreślić, że wbrew twierdzeniu skarżącego orzeczenia obydwu instancji zostały wydane przez komisje o inny składzie. Z kolei kwestia bezkrytycznego oparcia się przez Okręgową Komisję Lekarską na pierwszym badaniu przeprowadzonym przez Wojewódzką Komisję Lekarską oraz zarzut nieuwzględnienia przeszkód zdrowotnych i technicznych skarżącego w dniu badania nie poddają się kontroli w niniejszej sprawie w związku z brakiem uzasadnieniem orzeczeń obydwu instancji. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organy winny w sposób prawidłowy przeprowadzić postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie orzeczeń w sprawie zdolności do służby, uwzględniając powyższe uwagi i oceny prawne i w ich świetle raz jeszcze ocenią wpływ stwierdzonych schorzeń na jego zdolność do służby w Państwowej Straży Pożarnej, a podjęte rozstrzygnięcia należycie i szczegółowo uzasadnią. W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżone orzeczenie, jak i poprzedzające je orzeczenie komisji pierwszej instancji. Sąd nie orzekł w przedmiocie wykonalności zaskarżonego orzeczenia (art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) z uwagi na to, że zaskarżone orzeczenie, jako decyzja odmowna, nie podlega wykonaniu.