III SA/Kr 1085/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2014 r. sprawy ze skargi B. G. Firma A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia 3 lipca 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), art. 4 pkt 7 i pkt 22, art. 18 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym) oraz lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r. nr [...] o nałożeniu na przedsiębiorcę – B. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. B. Firma "A" - kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 31 stycznia 2013 r. w L na ul. K zatrzymano do kontroli autobus marki Scania o nr rej. [...]. Autobusem kierował K. G., który wykonywał przewóz osób na trasie z C do L. W chwili zatrzymania do kontroli autobusem przewożono pasażerów - 39 dzieci do Zespołu Szkół [...] w L. Do kontroli kierowca okazał m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób. Autobus w chwili zatrzymania był oznakowany tablicami barwy żółtej wskazującymi na przewóz zorganizowanej grupy dzieci lub młodzieży. Kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia 31 stycznia 2013 r. W wyniku analizy uzyskanego w toku kontroli materiału dowodowego organ I instancji - Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dnia 31 stycznia 2013 r. wszczął postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] 2013 r. o nałożeniu na przedsiębiorcę – B. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. B. Firma "A" - kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. W jej uzasadnieniu wskazano, że w sprawie ustalono, iż zatrzymany do kontroli pojazd wykonywał zarobkowy, regularny i specjalny przewóz osób, na który konieczne jest uzyskanie zezwolenia, którego wykonujący przewóz nie posiadał. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie drogowym, poprzez przyjęcie, że dowóz dzieci do szkoły na podstawie umowy zawartej ze stowarzyszeniem prowadzącym szkołę stanowi przewóz regularny specjalny. Wskazano, że jak wynika z informacji przekazanej przez dyrektora szkoły przewóz dzieci wykonywany był wedle indywidulanych potrzeb szkoły, a we wzajemnej współpracy i brak było sztywnego harmonogramu. W ocenie skarżącego ustalony stan faktyczny nie pozwala na przyjęcie, że wykonywany był przewóz regularny specjalny, gdyż m.in. godziny odjazdu były ustalane ad hoc, przez opiekuna, a nie przez przewoźnika. Mając na uwadze treść odwołania skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Opisaną na wstępie, kwestionowaną skargą, decyzją z dnia 3 lipca 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na wstępie na treści znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, dotyczących obowiązków podmiotu wykonującego przewóz regularny specjalny. Organ odwoławczy podniósł, że naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł, zgodnie z Ip. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W ocenie organu, ze zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie wynika, że podczas kontroli drogowej w dniu 31 stycznia 2013 r. przedsiębiorca B. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą G. B. Firma "A", wykonywał regularny specjalny przewóz osób. W toku postępowania wyjaśniającego, pismem z dnia 6 marca 2013 r. organ I instancji wystąpił do Zespołu Szkół [...] w L z prośbą o przesłanie kopii dokumentów, m.in. umowy dotyczącej przewozu dzieci, wskazania miejsca rozpoczęcia i zakończenia przewozu dzieci, wskazania okresu obowiązywania umowy, przedstawienia kserokopii faktur za wykonane przewozy. W odpowiedzi Zespół Szkół [...] w L pismem z dnia 18 marca 2013 r, złożył wyjaśnienia, w których poinformował, że przewóz uczniów rozpoczyna się o godz. 7:20 w C na ul. W, a kończy w L przy Zespole Szkół [...]. Po zakończeniu natomiast zajęć przewóz rozpoczyna się spod Zespołu Szkół [...] w L, a kończy w C Śródmieściu. Umowa została zawarta od dnia 9 września 2012 r. na czas nieokreślony, a przewóz odbywa się w trakcie roku szkolnego. Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy wskazał, że przewóz dzieci dowożonych do Zespołu Szkół [...] w L spełniał przesłanki regularnego przewozu specjalnego, o których mowa w art. 4 pkt 9 i art. 22 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Treść zawartej umowy współpracy strony z Zespołem Szkół [...] w L jednoznacznie wykazuje, że została ona zawarta na przewóz dzieci i młodzieży (czyli określonej grupy osób z wyłączeniem innych osób), do i ze szkoły w L. Ponadto zawarta w treści umowy klauzula, że "przewóz nie ma charakteru regularności", przeczy w rzeczywistości charakterowi wykonywanego przewozu, gdyż przedsiębiorca powinien był już uznać, iż właściwie taki przewóz będzie miał charakter regularny specjalny, gdyż dotyczy określonej grupy osób w dni uczestnictwa w zajęciach szkolnych oraz posiada przystanek - początkowy i końcowy. Organ odwoławczy zauważył, że stosownie do treści art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. jedn., Dz. U. z 2014 r., poz. 121) strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego, a w konsekwencji którego celem byłoby wyłączenie bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Odpowiedzialność administracyjna, przewidziana w ustawie o transporcie drogowym, nie jest oparta na zasadzie winy, lecz powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W toku postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności wskazujące na fakt, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć, co skutkowałoby umorzeniem postępowania na podstawie ww. przepisu ustawy o transporcie drogowym. Strona mając na uwadze brak wymaganego zezwolenia podjęła się świadomego wykonywania przewozu. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. G., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i pominięcie istotnych okoliczności sprawy, - naruszenie prawa materialnego tj. art. 92a ust. 1 w związku z art. 4 pkt 7 i pkt 9 ustawy o transporcie drogowym, poprzez nieuprawnione przyjęcie, że dowóz dzieci do szkoły na podstawie umowy ze stowarzyszeniem prowadzącym szkołę stanowi przewóz regularny specjalny W uzasadnieniu skarżący szczegółowo opisał specyfikę świadczonych usług przewozowych na rzecz Zespołu Szkół [...] w L, wskazując, że brak jest we wzajemnej współpracy sztywnego harmonogramu przewozów i jednolitej trasy przejazdów. Tworzenie takiego harmonogramu nie odpowiadałoby potrzebom zamawiającego, które wynikają ze specyfiki działania niepublicznej placówki oświatowej (plany zajęć nie są sztywne, niektóre zajęcia są odwoływane, często zachodzi potrzeba dowozu pasażerów w miejsca, które nie są ani ich miejscem zamieszkania ani siedzibą szkoły). Skarżący powołał w uzasadnieniu swojego stanowiska orzeczenia sądów administracyjnych: wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA 4837/2003, wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 162/2008, wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1274/2006. W konkluzji skarżący podniósł, że przewóz przez niego wykonywany nie spełnia przesłanek regularnego przewozu specjalnego, stąd zaskarżona decyzja jest wadliwa. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie doszło do naruszenia przepisów postepowania – art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia co do istoty i prawidłowo go oceniły we wzajemnej łączności. Argumentacja skarżącego, że także organy w tym przypadku naruszyły przepisy prawa materialnego – art. 92a w zw. z art. 4 pkt 7 i 9 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym), nie jest zasadna. Przepis art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, stanowił, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia: 1) w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez: a) wójta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy, b) burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej, c) burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej w granicach określonych w art. 4 pkt 7a lit. a albo lit. b , d) burmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gmin, które utworzyły związek międzygminny, d) prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych przebiegających na obszarze miasta i sąsiedniego powiatu, e) starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a-d, f) marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa, g) marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa. W art. 18b ustawy ustanowiono natomiast zasady wykonywania przewozów regularnych W art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym zdefiniowano z kolei, co należy rozumieć przez przewóz regularny, a mianowicie, że jest to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1173). W pkt 9 tego przepisu ustawodawca zdecydował natomiast, że przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela zatem stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażone w wyroku z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn.. akt II GSK 165/12; LEX nr 1337102, że dla uznania przewozu za regularny, nie jest konieczne wykazanie spełnienia wszystkich przesłanek (w dosłownym rozumieniu) zamieszczonych w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym. NSA trafnie podniósł, że podstawowymi dwoma cechami charakteryzującymi przewóz regularny specjalny jest jego regularność oraz przewożenie określonej kategorii osób (pasażerów), z wyłączeniem innych osób (pasażerów). Ze zgromadzonego w aktach tej sprawy materiału dowodowego wynika bez wątpienia, że w dniu 3 września 2012 r. na czas nieokreślony została zawarta umowa, na mocy której zostało powierzone stałe wykonywanie usługi przewozowej. Z treści tej umowy wynika w sposób jednoznaczny, że będą realizowane przewozy w roku szkolnym na zajęcia szkolne uczniów Zespołu Szkół [...]. Z pisma z dnia 18 marca 2013 r., w którym Zespołu Szkół [...] złożył wyjaśnienia wynika, że przewóz ten rozpoczynał się w godzinach rannych w C, a kończył w L, a następnie rozpoczynał się spod ZS [...] przy ul. K w L a kończył w C Śródmieściu. W § 3 tej umowy uregulowano kwestię płatności za usługi przewozowe. Powyższe już świadczy o tym, że wykonywany w tym konkretnym stanie faktycznym przewóz spełniał przesłankę regularności, a ocena tego materiału dokonana przez organy nie narusza art. 80 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ustalaniu, czy zachodzi "regularność przewozów" należy mieć na względzie pewną cykliczność, powtarzalność kursów, z i do określonych miejsc, wprowadzone stałe zasady przewozu w zakresie jego częstotliwości, podane do wiadomości pasażerów a nie podanie do publicznej wiadomości rozkładu jazdy skoro w stanie faktycznym sprawy chodzi o przewóz regularny niepubliczny a nie publiczny. Stąd podnoszenie w skardze argumentu, że skarżący nie podawał do publicznej wiadomości rozkładu jazdy, nie może niweczyć trafnego stanowiska, iż w tym wypadku sporny przewóz miał charakter regularnego specjalnego. Zdaniem Sądu orzekającego, skoro skarżący realizował w roku szkolnym w sposób powtarzalny usługi przewozu dzieci z C do szkoły w L i ze szkoły w L do C Śródmieścia, to mimo tego, jak podnosi skarżący, że czynił to w miarę potrzeb, przewóz ten charakteryzował się określoną systematycznością, według ustalonego i znanego nie komu innemu, jak tylko pasażerom i ich opiekunom schematu, co nie wyklucza już regularnego charakteru przewozu. Nie jest więc trafny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 92a ust. 1 i art. 18 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 7 i 9 ustawy przez ich błędną interpretację. Powyższa wykładnia przepisów ustawy o transporcie drogowym znajduje również potwierdzenie w unormowaniach unijnych, zawartych między innymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz. Urz. UE L 92.74.1), zmienionego następnie na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 11/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. a także w rozporządzeniu Rady (WE) nr 12/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. (Dz. Urz. UE L 98.4.10). Wymienione wyżej unijne akty normatywne nie mają bezpośredniego zastosowania do krajowego przewozu osób, niemniej mogą one stanowić wskazówkę przy interpretacji prawa krajowego. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 1.2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. specjalnymi usługami regularnymi (czyli – jak stanowi ustawodawca krajowy – przewozami regularnymi specjalnymi) są usługi, które polegają na przewozie określonych kategorii pasażerów z wyłączeniem innych pasażerów, w takim stopniu, w jakim usługi te wykonywane są zgodnie z warunkami określonymi w pkt 1.1. Ustawodawca europejski wskazał również w art. 2 pkt 1.2, przykłady specjalnych usług regularnych, stanowiąc, że obejmują one między innymi przewóz pracowników na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania. Ponadto, co należy podkreślić, w przepisie tym, wyraźnie wskazano, iż fakt, że usługi specjalne mogą być zróżnicowane w zależności od potrzeb użytkowników, nie ma wpływu na zaliczenie ich do regularnych usług. Zgodnie z art. 2 pkt 1.1 rozporządzenia Rady (EWG) regularne usługi (czyli przewozy regularne), są to usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i kreślonymi trasami, przy założeniu, że pasażerowie są zabierani na z góry określonych przystankach i dowożeni na z góry określone przystanki, co w tym stanie faktycznym tej sprawy miało miejsce. Przedstawiona przez organy wykładnia przepisów prawa materialnego jest prawidłowa. Uwzględniając posiłkowo wyżej wymienione unormowania prawa europejskiego, zasadnie przyjęły organy, że przedmiotowy przewóz spełniał definicję przewozu regularnego specjalnego w zakresie "regularności". Chodzi o jego zróżnicowanie w zależności od potrzeb użytkowników (pasażerów). Zwrócić należy uwagę, że rzeczą tylko i wyłącznie przewoźnika jest takie zorganizowanie przewozów osób i zawarcie takich umów, aby przewozy te odbywały się zgodnie z prawem i możliwe było uzyskanie stosownego zezwolenia we właściwym organie. Niewątpliwie przedmiotowy przewóz , jak wynika z niebudzących wątpliwości ustaleń organów, nie mógł być zaliczony do wahadłowego czy okazjonalnego. W świetle definicji legalnej, zawartej w art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym, przewóz okazjonalny to przewóz inny niż regularny, regularny specjalny lub wahadłowy. Trafnie zauważa WSA w Warszawie w wyroku z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1934/05; LEX nr 2006581: "Skoro omawiany przewóz ma wszystkie cechy przewozu regularnego specjalnego, to tym samym nie mieści się w pojęciu przewozu okazjonalnego." Przewóz ten nie mieści się również w pojęciu przewozu wahadłowego, przez który rozumie się zgodnie z definicją ustawową wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków: a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego, b) miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km (art. 4 pkt 10 ustawy). Cechą, która uniemożliwia bowiem zaliczenie spornego przewozu do wahadłowego jest to, że w ramach niego przewożeni byli określonej kategorii pasażerowie - dzieci i ich opiekunowie, z wyłączeniem innych osób (pasażerów), gdy przy przewozie wahadłowym mamy do czynienia z wielokrotnym przewożeniem zorganizowanych, ale nie wyodrębnionych rodzajowo grup osób tam i z powrotem, pomiędzy tymi samymi miejscami początkowymi i docelowymi oraz przy spełnieniu kumulatywnym przesłanek wskazanych w podpunktach: a i b art. 4 pkt 10 ustawy. Również argument, że skarżący nie pobierał opłat zgodnie z cennikiem nie pozbawia cechy regularności spornego przewozu, skoro przecież przewóz ten był odpłatny, jak potwierdzają wystawione faktury "VAT", znajdujące się w aktach sprawy. Wbrew zatem twierdzeniom zawartym w skardze zmienność nawet godzin odjazdu i przyjazdu, czy też ich zróżnicowanie w zależności od potrzeb użytkowników nie ma wpływu na zaliczenie przewozu do usług regularnych specjalnych (por. m. in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2006 r., sygn.. akt VI SA/Wa 228/06; LEX nr 954978). Nie można również i pominąć tego, że przy przewozie dzieci do szkół ich bezpieczeństwo i wygoda musi być bezwzględnym priorytetem. "Przystanki" w związku z tym muszą być traktowane elastycznie i rozumiane jako miejsce chwilowego zatrzymania się autobusu, a ich usytuowanie ograniczone jest jedynie przepisami o bezpieczeństwie w ruchu drogowym. Ustalenie stałego rozkładu jazdy i stałych oznakowanych przystanków stanowiłoby zaprzeczenie tej elastyczności przewozu dzieci do szkoły (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2478/05; LEX nr 221759). Z takim stanowiskiem w pełni należy się zgodzić. Swoboda kontraktowania gwarantuje natomiast takie skonstruowanie umowy przewozowej, aby każda ze stron miała zagwarantowane swoje prawa oraz mogła wypełnić obowiązki z niej wynikające. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.