II SA/Wa 110/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. i K. S. na pismo Burmistrza Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie wniosku o zawarcie umowy najmu zajmowanego lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] rozstrzygnął o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu E. S. i K. S. na liście osób zakwalifikowanych do udzielenia pomocy mieszkaniowej, poprzez wydanie skierowania do zawarcia umowy najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Skarżący pismem z dnia [...] kwietna 2013 r. wystąpili do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] maja 2013 r. Następnie E. i K. S. pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. złożyli do Zarządu Dzielnicy [...] wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie uchylenia uchwały Zarządu [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] i wydanie decyzji. Organ udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z dnia [...] września 2013 r. Skarżący, w piśmie z dnia [...] września 2013 r., wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa, na które Burmistrz Dzielnicy [...] odpowiedział pismem z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Powyższe pismo stało się przedmiotem skargi małżonków E. S. i K. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnieśli o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia, poprzez przyjęcie, że skarżący kwalifikują się do zamieszkania w zajmowanym dotychczas lokalu, uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. Przed przystąpieniem do badania merytorycznej zasadności skargi Sąd ma obowiązek zbadać, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego. Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej, podlegających kontroli sądów administracyjnych, wskazany został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Obejmuje on orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z powyższego wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Wskazać należy, że sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania spraw innych niż sądowo-administracyjne, w szczególności tych, których rozpoznanie należy do właściwości sądów powszechnych. W niniejszej sprawie E. i K. S. przedmiotem skargi uczynili pismo Burmistrza Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w sprawie zawarcia umowy najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], stanowiącego odpowiedź na wezwanie organu przez skarżących do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy, warunki umowy najmu wskazanego lokalu mieszkalnego zostały skarżącym wypowiedziane, przez podmiot wykonujący uprawnienia właścicielskie w stosunku do przedmiotowego lokalu, ze skutkiem na dzień [...] października 2002 r. i stan prawny tego lokalu do chwili obecnej nie został uregulowany. Na wniosek skarżących o ponowne zawarcie umowy najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. rozstrzygnął o nieudzielaniu pomocy mieszkaniowej, poprzez wydanie skierowania do zawarcia umowy najmu wskazanego lokalu. W ocenie Sądu, kwestia zawarcia umowy najmu lokalu, wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy podlega w całości uregulowaniom o charakterze cywilnoprawnym. Nie zmienia tego fakt, że szczegółowe przesłanki zawierania tych umów, kryteria jakimi należy się kierować przy wyborze najemców, przesłanki do zawarcia ponownej umowy najmu i inne kwestie, związane z treścią umów, zostały uregulowane w uchwale Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego m.st. Warszawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 931/13). Relacja pomiędzy dysponentem lokalu a osobą, która występuje o zawarcie z nią umowy najmu tego lokalu ma cechy cywilnoprawnego stosunku oferty, której przyjęcie przez dysponenta lokalu prowadzi bezpośrednio do zawarcia umowy najmu. Chodzi wyłącznie o wyrażenie przez dysponenta lokalu woli zawarcia umowy najmu. Uchwała wydana w takiej sprawie nie ma charakteru uchwały z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), a zatem nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tego rodzaju uchwała zawiera jedynie stanowisko władz dzielnicy, będące odpowiedzią na propozycję (ofertę) lokatora konkretnego lokalu, dotyczącą zawarcia z nim umowy ściśle określonego, zindywidualizowanego lokalu. W przypadku więc niewyrażenia zgody przez zarząd dzielnicy na złożoną mu propozycję, lokator może ubiegać się o pomoc gminy w zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych na zasadach ogólnych i w tym przypadku przepisy prawa zapewniają mu możliwość domagania się skontrolowania przez sąd administracyjny, podjętej przez zarząd dzielnicy uchwały w sprawie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2137/12, czy postanowienie z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 578/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie należy podkreślić, że w żadnym przypadku nie jest dopuszczalna skarga na pismo władz dzielnicy, w którym zostało wyrażone stanowisko, dotyczące zawarcia umowy najmu lokalu, w tym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Reasumując, trzeba uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.