I OSK 1627/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. J. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 94/14 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. J. w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 25 marca 2014 r. (sygn. akt II SA/Ld 94/14), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], Prezydent Miasta Z. – orzekając na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą w Z. i na podstawie art. 41 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116), art. 95 pkt 1, art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 19997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 104 § 1 i art. 107 k.p.a. - zatwierdził projekt podziału działek, oznaczonych w ewidencji jako działki: - nr [...] o powierzchni 3813 m2, położonej przy ul. [...] w Z., na działki: nr [...]- położonej przy ul. [...], o powierzchni 2228 m2 oraz [...] położonej przy ul. [...] 5, o powierzchni 1585 m2, – nr [...] o powierzchni 4633 m2, położonej przy ul. [...] w Z., na działki o numerach ewidencyjnych: [...] - położonej przy ul. [...] o powierzchni 2452 m2, oraz [...] położonej przy ul. [...], o powierzchni 2181 m2, – nr [...] o powierzchni 3154 m2, położonej przy ul. [...] w Z., na działki o numerach ewidencyjnych: [...]- położonej przy ul. [...], o powierzchni 1600 m2 oraz [...] - położonej przy ul. [...], o powierzchni 1554 m2, – nr [...] o powierzchni 6621 m2, położonej przy ul. [...] – przy ul. [...] w Z., na działki o numerach ewidencyjnych: [...] - położonej przy ul. [...] o powierzchni 1453 m2, oraz [...]- położonej przy ul. [...], o powierzchni 804 m2, [...] – położonej przy ul. [...], o powierzchni 2421 m2, [...] - położonej przy ul. [...], o powierzchni 1039 m2, [...] - położonej przy ul. [...], o powierzchni 904 m2, zgodnie z mapą projektu podziału stanowiącą załącznik do decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że dokonany podział polegał na wydzieleniu budynków dla poszczególnych właścicieli wraz z działkami gruntu, niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków. Wydzielone, zabudowane wielorodzinnymi budynkami działki gruntu posiadają w wyniku podziału bezpośredni dostęp do drogi publicznej a działka nr [...] miała spełniać funkcję drogi wewnętrznej - w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zm.). Integralną część decyzji stanowi zaś załącznik graficzny tj. mapa sytuacyjna nieruchomości z projektem podziału w skali 1 : 1000. Wnioskiem z dnia 21 sierpnia 2013 r. (data wpływu do organu) Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w Z. wystąpiła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji zatwierdzającej podział w/w nieruchomości. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w kwestionowanej decyzji zupełnie bezpodstawnie wydzielono działkę nr [...], która miała spełniać funkcję drogi wewnętrznej albowiem nie przewidziano na niej ustanowienia odpowiednich służebności dla nowo wydzielonych działek, ani też nie doszło do przeniesienia na rzecz współwłaścicieli działki nr [...] udziału w prawie do tej działki. Ponadto twierdzono, że działka nr [...] nie posiada zjazdu na drogę publiczną a poza tym, jej wielkość nie pozwala na zachowanie wymogów przewidzianych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem wnioskodawcy kwestionowana decyzja dotknięta była zatem wadą nieważności – w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydana bez podstawy prawnej (brak spełnienia warunku dostępności do drogi publicznej) i jednocześnie z rażącym naruszeniem prawa (niezgodność podziału z wymogiem zapewnienia działce dostępu do drogi publicznej i warunków działki budowlanej). W wyniku rozpoznania w/w wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr SKO. [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z.zatwierdzającej podział nieruchomości a rozpoznając sprawę, w trybie art. 127 § 3 k.p.a., organ nadzoru, decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy swoje pierwotne rozstrzygnięcie. W motywach decyzji Kolegium wyjaśniło zasady umożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej ( art. 156 § 1 pkt 1 - 6 k.p.a.) podnosząc, że treść zarzutów zawartych w przedmiotowym wniosku wskazywała, iż wnioskodawca kwestionował ważność decyzji podziałowej z przyczyny, określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W związku z powyższym organ uznał, że wniosek ten nie był uzasadniony. Przytaczając bowiem treść przepisów art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych i art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wyjaśnił, że za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Służebności tych nie ustanawia się jednak na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Podkreślono w tym miejscu, iż zgodnie z uchwałą Nr [...]Rady Miasta Z. w sprawie zaliczenia dróg lokalnych miejskich do kategorii dróg gminnych w Z. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z [...] października 2010 r. Nr 290, poz. 2398) drogi miejskie - przy ul. [...] były drogami gminnymi, a więc należały do kategorii dróg publicznych (w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych). Kolegium stwierdziło zatem, że z mapy sytuacyjnej, stanowiącej załącznik do kwestionowanej decyzji wynikało, iż wszystkie działki, podlegające podziałowi posiadały dostęp do drogi publicznej, w tym również działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] (posiadała bezpośredni dostęp do drogi - ul. [...], do której bezpośrednio przylegała). Dodatkowo też pośredni dostęp do ww. drogi publicznej zapewniony został przedmiotowej działce, przez drogę wewnętrzną, której funkcję pełniła działka nr [...]. Organ zaznaczył w tym miejscu, że dostęp do drogi publicznej zapewniony jest przede wszystkim wówczas, gdy działka przylega bezpośrednio do pasa drogowego drogi publicznej. Za dostęp do drogi publicznej uważa się zaś również wydzielenie drogi wewnętrznej, która ma bezpośrednie połączenie z drogą publiczną wraz z ustanowieniem odpowiednich służebności albo ustanowienie służebności drogowych, gdy nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej. Jednocześnie wyjaśniono, że w sytuacji, gdy właścicielem lub użytkownikiem wszystkich wydzielonych działek gruntu (w tym działki stanowiącej drogę wewnętrzną) pozostaje ta sama osoba, nie jest możliwe ustanowienie służebności drogi koniecznej, czy innej służebności drogowej. Pośredni dostęp do drogi publicznej nie musi bowiem istnieć w chwili dokonywania podziału ewidencyjnego, ale dopiero w momencie dokonywania podziału prawnego nieruchomości. Zdaniem zatem organu, podnoszona przez wnioskodawcę wadliwość postępowania podziałowego, z uwagi na brak ustanowienia odpowiednich służebności lub zbycia udziału we własności działki stanowiącej drogę wewnętrzną - umożliwiających korzystanie z drogi wewnętrznej, nie dotyczyła w rzeczywistości postępowania na etapie podziału ewidencyjnego, a czynności związanych ze zbyciem nieruchomości, obejmującej działkę nr [...]. W odniesieniu do zarzutu, iż przedmiotowy podział nieruchomości był sprzeczny z postanowieniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - obowiązującego w dniu wydania kwestionowanej decyzji, Kolegium podniosło, że ww. akt wykonawczy, nie stanowi przepisu szczególnego - w rozumieniu art. 93 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami. Rozporządzenie to jest bowiem aktem wykonawczym do ustawy Prawo budowlane (wydane na podstawie art. 7 tejże ustawy) i zgodnie z dyspozycją § 2 ust. 1 rozporządzenia, jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2 rozporządzenia. Postanowienia przywołanego aktu mają zatem zastosowanie do etapu inwestycyjnego a nie odnoszą się do postępowania podziałowego nieruchomości gruntowej. Podobnie, art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, nakazujący podjęcie przez spółdzielnię czynności związanych z rozgraniczeniem lub połączeniem nieruchomości, a także ewidencją gruntów i budynków, jeżeli bez tych czynności działka wydzielona pod budynkiem lub budynkami nie spełniałaby wymogów przewidzianych dla działek budowlanych - nie odnosi się do podziału nieruchomości. Na wyżej przedstawioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2013 r. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której zarzuciła organowi naruszenie: art. 156 §1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 41 ust. 2 zd. drugie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych w zw. z art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie była ona zasadna. Sąd przytoczył treść art. 93 ust. 3 oraz art. 99 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, omawiając szczegółowo zasady podziału nieruchomości gruntowych i podkreślając, że w przypadku braku możliwości wydzielenia z dzielonej działki drogi wewnętrznej, dostęp do drogi publicznej danej nieruchomości może zapewnić ustanowienie odpowiednich służebności drogowych dla wydzielonych działek (na działkach powstałych w wyniku podziału lub innych działkach). Ustanowienie takiej służebności jest jednak sprawą cywilną, która - co do zasady - winna być przedmiotem porozumienia pomiędzy właścicielami odpowiednich nieruchomości. W przypadku dopiero braku możliwości osiągnięcia takiego porozumienia, kwestia możliwości ustanowienia na konkretnej nieruchomości tzw. służebności drogowej (drogi koniecznej – art. 145 k.c.) może być rozstrzygnięta tylko na drodze postępowania przed właściwym sądem powszechnym (art. 626 k.p.c.). Ustanowienie służebności drogowej nie należy więc do kompetencji organu administracji publicznej i dlatego nie może zostać dokonane w drodze władczego rozstrzygnięcia tego organu (w rozpatrywanej sprawie w decyzji podziałowej). W decyzji administracyjnej, wydawanej zgodnie z art. 99 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, umieszcza się zatem jedynie zastrzeżenie o konieczności zapewnienia dostępu do drogi publicznej wydzielanym działkom gruntu (nie wskazując na konkretne rozwiązania). W rezultacie Sąd podzielił pogląd organu, że zamieszczone w ustawie zastrzeżenie zapewnienia dostępu do drogi publicznej wydzielanym działkom gruntu należy odnosić do chwili, kiedy działki te będą zbywane. W chwili zatwierdzania podziału faktyczny dostęp działek wydzielanych do drogi publicznej nie musi być natomiast zapewniony, ale ich zbycie innej osobie możliwe będzie tylko przy jednoczesnym zapewnieniu ich faktycznego dostępu do drogi publicznej (bezpośredniego lub pośredniego. Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy, Sąd stwierdził, że kwestionowana decyzja podziałowa przewidywała, iż wydzielone działki posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej a jednocześnie działkę nr [...] przeznaczono pod drogę wewnętrzną. Powyższe zatem jakkolwiek mogło rodzić wątpliwości, co do charakteru dostępu do drogi publicznej (skoro bowiem dostęp ten jest bezpośredni to nie ma potrzeby zapewniania go poprzez drogę wewnętrzną), to jednak nie stanowi to tego rodzaju wadliwości decyzji, która uzasadniałaby zarzut rażącego naruszenia prawa. Z mapy sytuacyjnej wynikało bowiem, że działka nr [...] faktycznie przylegała do drogi publicznej - ulicy [...]. Kwestia możliwości urządzenia nań wjazdu bezpośredniego z drogi publicznej nie była zaś przedmiotem analizy organu. Zaniechanie organu w tym zakresie nie mogło przy tym uzasadniać zarzutu rażącego naruszenia prawa. O ile zaś strona skarżąca uważa (i uważała) dostęp bezpośredni za niewystarczający, to brak było przeszkód do żądania ustanowienia odpowiedniej służebności. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów art. 41 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych w zw. z art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Sąd uznał, że przepisy te nie przystawały do wyrażonej w skardze konkluzji, jakoby ich naruszenie doprowadziło do wyodrębnienia działki ([...]), która nie może być wyposażona w miejsca postojowe ani miejsca na składowanie odpadów. Kwestia natomiast "wydzielenia działek gruntów niezbędnych do prawidłowego korzystania z budynków" – zdaniem Sądu - nie uprawniała do odwoływania się do regulacji, zawartej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie w zakresie usytuowania miejsc parkingowych czy miejsc składowania odpadów. Jakkolwiek bowiem Sąd nie podzielił generalnej konkluzji Kolegium, iż przepisy wspomnianego rozporządzenia nie stanowią przepisów odrębnych - w rozumieniu art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – to jednak zakres przedmiotowy powołanego rozporządzenia odnosił się do obiektów, sytuowanych na działce budowlanej oraz przeznaczonych pod zabudowę (§ 1), zatem nieruchomości, na której - zgodnie z prawem - mogą być prowadzone roboty budowlane. Sąd powołał się w tym miejscu na orzecznictwo sądowoadministarcyjne oraz treść § 2 cyt. rozporządzenia, przesądzając, że jego przepisy (poza szczególnym zagrożeniem pożarowym) w żadnym razie nie odnoszą się do budynków istniejących. Ostatecznie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa aczkolwiek zauważył, że kwestia obowiązków Spółdzielni, określonych w art. 41 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych (w tym w zakresie rozgraniczenia, połączenia działek, tak by spełniały wymogi przewidziane dla działek budowlanych), pozostawała w tym wypadku bez wpływu na ocenę powinności organu administracji, zatwierdzającego podział nieruchomości. Adresatem wspomnianej normy pozostawała bowiem li tylko spółdzielnia. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w Z., zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 §1 pkt 2) k.p.a. - poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy objęta wnioskiem decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] października 2008 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności przez organ właściwy - Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podnosiła, że (cyt.): "wbrew uwagom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, dostrzegającego co prawda wadliwość decyzji, lecz negującego rażący charakter tej wadliwości - objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] października 2008 roku (znak: [...]) wydana została z rażącym naruszeniem prawa". Skoro bowiem sam przepis art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, fundamentalny dla dopuszczalności podziału, wskazuje, że "za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem, to nie istnieje potrzeba dalszej wykładni dla stwierdzenia, że przepis ten został naruszony w sposób oczywisty i rażący. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. W analizowanej sprawie podstawy kasacyjne, wskazane w skardze kasacyjnej zostały wadliwie skonstruowane, gdyż autor w/w skargi, z jednej strony, zarzucił Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie przepisów postępowania, wskazując na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (istotne naruszenie przepisów postępowania), podczas, gdy z drugiej strony, przepis ten powiązał z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a który to przepis – wbrew stanowisku zajętemu w skardze kasacyjnej - nie jest przepisem proceduralnym. Choć bowiem umieszczony został w kodeksie postępowania administracyjnego, ma jednak charakter materialnoprawny. Z tego powodu, wskazując na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., należało – co do zasady -powiązać ten przepis z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. (naruszenie prawa materialnego). Poza tym wyjaśnić też należy, że zarzutowi naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. winno towarzyszyć dokładne określenie przepisów prawa, które - zdaniem autora skargi kasacyjnej - rażąco naruszała kontrolowana w trybie nadzorczym decyzja a tym samym zaskarżony wyrok. Wypadało zatem powiązać przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z odpowiednim przepisem prawa (rażąco – w ocenie skarżącego – naruszonego). Podkreślić przy tym w tym miejscu trzeba, że skarga kasacyjna jest mocno sformalizowanym środkiem odwoławczym (stąd, wymóg przymusu adwokackiego przy jej sporządzaniu, o którym mowa w art. 175 § 1 p.p.s.a.) a Naczelny Sąd Administracyjny nie ma kompetencji do poprawiania ani uzupełniania tego rodzaju skargi. Niezależnie jednak od powyższego, stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga kasacyjna podlegała oddaleniu przede wszystkim z powodu braku interesu prawnego skarżącego w rozpatrywanej sprawie. Stan faktyczny zaistniały w sprawie polegał na tym, iż decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], Prezydent Miasta Z.– orzekając na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą w Z. i na podstawie art. 41 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116), art. 95 pkt 1, art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 104 § 1 i art. 107 k.p.a. - zatwierdził projekt podziału szeregu działek należących do w/w Spółdzielni. Jedną z nich była działka o numerze [...], z której wydzielono działki o numerach: [...], a z których ta ostatnia położona była przy ul. [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji wystąpiła zaś po pierwsze, Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w Z. a nie właściciele wyodrębnionych nieruchomości lokalowych znajdujących się w budynku usytuowanym na tej nieruchomości, a przez to będący jednocześnie uprawnieniu do gruntu tej nieruchomości a po drugie, powyższy wniosek dotyczył całej decyzji zatwierdzającej podział, a wiec odnosił się również do tych dawnych nieruchomości spółdzielczych, co do których w/w właściciele lokali nie mieli żadnych praw. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wspólnota mieszkaniowa działa na podstawie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892, w dacie orzekania przez organy – Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm. ). Po myśli art. 6 w/w ustawy, stanowi ją ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Jej uprawnienia sprowadzają się jednak tylko do zarządzania i administrowania nieruchomością wspólną (art. 1 ust. 1 i art. 18 i nast. cyt. ustawy). Wspólnota mieszkaniowa ma zatem jedynie stosowne uprawnienia związane przede wszystkim z budynkiem a nie z całą nieruchomością na, której się on znajduje. W związku z powyższym, wspólnota mieszkaniowa nie legitymuje się tytułem prawnorzeczowym do gruntu nieruchomości, której dotyczy lub dotyczył podział. Z tych powodów orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie odmawia wspólnocie mieszkaniowej interesu prawnego w sprawach dotyczących np. podziału nieruchomości czy w sprawach związanych z tzw. "nieruchomościami warszawskimi", uregulowanymi w dekrecie z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy - Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm. – (vide np. wyroki NSA z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 112/07, z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 691/09, i z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 1525/11 i z dnia 8 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 2724/14). Analogiczne stanowisko wyraża także Sąd Najwyższy przyjmując m. in., iż wspólnota mieszkaniowa nie może udzielić zarządowi pełnomocnictwa do złożenia oświadczenia o ustanowieniu służebności drogowej (vide: uchwała SN z dnia 5 lutego 2010 r. sygn. akt III CZP 127/2009, Biul. SN 2010, nr 2). Poglądy te podziela również doktryna (vide: Ewa Bończak-Kucharczyk, Komentarza do art. 6 ustawy o własności lokali, System Informacji Prawnej Lex, stwierdzając, że " Powołana do zajmowania się współwłasnością wspólnota mieszkaniowa posiada kompetencje tylko do decydowania o sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej" oraz Roman Dziczek – "Zarządzanie nieruchomościami lokalowymi przez spółdzielnie mieszkaniowe, wspólnoty mieszkaniowe i właścicieli lokali", Warszawa, 2011, LexisNexis). Stanowisko to przyjmuje też skład orzekający w niniejszej sprawie. Z tych powodów, biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że choć zaskarżony wyrok zawierał błędne uzasadnienie, tym niemniej odpowiadał prawu a to skutkowało wydaniem wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a.