III SA/Wa 246/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2006 r. oddala skargę 1.1. Zaskarżoną decyzją z [...] października 2011 r., w wyniku rozpatrzenia odwołania "B." sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IS") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej: "organ I instancji" lub "Dyrektor UKS") z [...] maja 2011 r. Przedmiotem tych decyzji było określenie Spółce nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług (VAT) za listopad 2006 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy (44.328 zł). Jako podstawę materialnoprawną decyzji Dyrektor IS wskazał między innymi przepisy art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT"). Uzasadniając decyzję, wskazał także na przepisy art. 23 § 2 oraz art. 193 ustawy z 29 dnia sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "Op"). 1.2. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie i powołał się na ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji. Zdaniem organów podatkowych, Spółka bezpodstawnie odliczyła podatek naliczony wynikający z faktury VAT nr [...], wystawionej [...] listopada 2006 r. przez firmę D. z tytułu obsługi prawnej w zakresie negocjacji umów z D., gdyż faktura nie odzwierciedlała rzeczywistości. Stąd zakwestionowały prawo skarżącej do odliczenia podatku naliczonego w kwocie 1.210 zł, wykazanego w tej fakturze. Dodatkowo organ wyjaśnił, że tożsamą usługę, o której mowa powyżej obejmowała także faktura z [...] października 2006 r. (nr [...] ). Trzecia z faktur wystawionych przez P. P. (nr [...] z [...] grudnia 2006 r.) dotyczyła przygotowania wstępnego umowy najmu z K. sp. z o.o., a uwzględniona została przez skarżącą w styczniu 2007 r. Ustaleń faktycznych organy dokonały na podstawie zeznań świadków, w tym dowodów zgromadzonych w postępowaniu karnym, które między innymi nie potwierdzały jakiejkolwiek współpracy pomiędzy Spółką a wystawcą faktury (P. P.). Uznały, że skoro usługi, o których mowa w zakwestionowanej fakturze, nie miały miejsca, to faktura ta nie mogła stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Za nierzetelne organy uznały przy tym księgi podatkowe Spółki w części dotyczącej stwierdzonych nieprawidłowości. 1.3. Dyrektor IS, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzje, w zasadniczej części za prawidłowe uznał ustalenia faktyczne organu I instancji. Wyjaśnił, że w świetle art. 86 ust. 1 ustawy o VAT jedynie faktury odzwierciedlające rzeczywiste nabycie towarów i usług od podmiotów wskazanych w tych fakturach jako ich sprzedawcy mogą stanowić podstawę do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony określony w tych fakturach. Dyrektor IS uznał, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należało odmówić skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdyż zakwestionowana faktura dokumentowała czynności, które nie zostały dokonane. Zarzuty odwołania w całości uznał zatem za chybione. Dodał, że materiał dowodowy zebrany w postępowaniu karnym podlega ocenie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 Op. 2. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca. Pismem z 14 listopada 2007 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Występując o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, autor skargi postawił zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 180 § 1, art. 188, art. 122 w związku z art. 187 § 1 Op w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s. Dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 123 § 1 Op przez niezapewnienie Spółce czynnego udziału w postępowaniu. Ponowiła także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i 2 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. W motywach skargi Spółka w szczególności podniosła, że skoro organy podatkowe za kluczowe uznały zeznania P. P., to winny przesłuchać go także w ramach prowadzonego postępowania, gdyż Spółka nie uczestniczyła w jego zeznaniach złożonych w postępowaniu karnym. Organy nie podjęły jednak nawet próby przeprowadzenia tego dowodu. Skarżąca powołała się przy tym na orzecznictwo sądowe, w świetle którego dowód z zeznań świadków przesłuchanych w innych postępowaniach powinien być powtórzony w ramach toczącego się postępowania podatkowego, jeżeli takie jest żądanie strony. W konsekwencji, zakwestionowała również dokonaną ocenę zeznań pozostałych świadków. Samo postawienie zarzutów nie może być bowiem uznane za okoliczność uzasadniającą uznanie zeznań strony za niewiarygodne. Powołując się na orzecznictwo skarżąca wywiodła, że skoro akt oskarżenia nie ma waloru dowodowego, to tym bardziej nie mają go postanowienia wydane w fazie postępowania przygotowawczego. Reasumując wywiodła, że organy wadliwie przyjęły, że zakwestionowana transakcja w rzeczywistości nie miała miejsca. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 października 2012 r. (sygn. akt III SA/Wa 3431/11), uchylił decyzję Dyrektora IS z [...] października 2011 r. Zdaniem Sądu, zakwestionowana przez organy podatkowe faktura nr [...] z [...] listopada 2006 r., z której wynika podatek naliczony w kwocie 1.210 zł, nie dokumentuje obsługi prawnej dotyczącej umów z D. sp. z o. o. Wbrew zapisom protokołu badania ksiąg oraz decyzji Dyrektora UKS, z umowami zawartymi z tą firmą wiąże się jedynie faktura nr [...] z [...] października 2006 r., z której wynika podatek naliczony w kwocie 1.100 zł. Wskazana przez organ faktura nr [...] z [...] listopada 2006 r. obejmuje zaś "obsługę prawną kontraktów i umów oraz zastępstwo negocjacyjne". Dodatkowo, zdaniem Sądu, argumentacja organów w zakresie zeznań świadków jest nieadekwatna do przedmiotu zakwestionowanej faktury. Sąd wskazał, że nie sposób stwierdzić, czy organy podważyły prawidłowość rozliczenia Spółki z tytułu VAT za listopad 2006 r., z uwagi na fikcyjność usług P. P. dotyczących umów z D. sp. z o.o., a zatem w rzeczywistości udokumentowanych fakturą nr [...] wystawioną [...] października 2006 r., czy też z uwagi na fikcyjność transakcji ujętych w fakturze nr [...] z [...] listopada 2006 r. obejmującej inne transakcje. Sąd wywiódł, że w świetle argumentacji organów, niedopuszczalne byłoby poprzestanie przy ocenie prawidłowości zaskarżonej decyzji na domniemaniu wynikającym z przyjętej przez organy kwoty zawyżenia podatku naliczonego. Stan faktyczny rozpoznanej sprawy nie został prawidłowo ustalony przez organy, tj. przyjęto inny niż wynikający z zakwestionowanej faktury przedmiot transakcji. Konsekwencją tego naruszona została zasada prawdy obiektywnej (art. 122 Op) oraz art. 187 § 1 Op, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo Sąd za wadliwą i sprzeczną z zasadą wyrażoną w art. 191 Op uznał dokonaną przez organy ocenę materiału dowodowego, gdyż materiał ten nie był wystarczający. Za niezasadny zaś Sąd uznał zarzut naruszenia art. 123 Op 3.1. Od tego wyroku Dyrektor IS wywiódł skargę kasacyjną do NSA. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 u.p.p.s.a. w związku z art. 122, 180 § 1, 181, 187 § 1, 191 Op, poprzez niezasadne uznanie, że organy dopuściły się naruszenia wskazanych przepisów, w konsekwencji stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz uchylenie decyzji Dyrektora IS, co stanowi o istnieniu uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby nie to uchybienie, sąd oddaliłby skargę na podstawie art. 151 u.p.p.s.a.; - art. 200 u.p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 u.p.p.s.a. w związku z art. 233 u.p.p.s.a. w związku z § 1 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm. zwanego dalej: "rozporządzeniem") w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w przypadku nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wartością przedmiotu zaskarżenia jest cała określona w decyzji kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, a nie kwota podatku wynikająca ze spornej faktury, który to błąd sądu miał wpływ na zawyżenie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz przyznania stronie przeciwnej kosztów wynagrodzenia w wysokości wyższej, niż w rzeczywistości była należna. Dyrektor IS podniósł przy tym, że błędne wskazanie treści faktury nr [...] nie miało wpływu na ustalenia w zakresie fikcyjności usług nią udokumentowanych. Dotyczy ona bowiem obsługi prawnej. Dla merytorycznego rozstrzygnięcia bez znaczenia pozostaje, czy usługa ta dotyczy negocjacji umów, czy kontraktów i umów oraz zastępstwa negocjacyjnego. Organ podkreślił, że strona nie zakwestionowała zakresu wynikającego z faktury nr [...] z [...] listopada 2006 r. Zdaniem organu, materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości wykazał brak jakiejkolwiek współpracy pomiędzy Spółką a wystawcą faktury (P. P.), w szczególności w zakresie obsługi prawnej. Tym samym wykazane zostało, że firma D. nie świadczyła usług obsługi prawnej zarówno w zakresie negocjacji umów z D., jak i z jakąkolwiek inną firmą - kontrahentem Spółki, ani też zastępstwa negocjacyjnego. Organ wskazał przy tym na okoliczności świadczące o braku jakiejkolwiek współpracy pomiędzy ww. podmiotami, tj. (i) brak jakiejkolwiek umowy, która uzasadniałaby poniesienie wydatków z tytułu transakcji opisanych na fakturach, (ii) zeznania świadków, (iii) wyjaśnienia T. J., (iv) brak w dokumentacji Spółki dowodów potwierdzających dokonywanie płatności za usługi realizowane przez D. na jej rzecz, (v) prawomocne decyzje z [...] października 2011 r. dla P. P. w zakresie VAT oraz podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. za 2006 r. przez organ kontroli skarbowej, w którym zakwestionowano między innymi transakcję ze Spółką wynikającą z faktury nr [...] z [...] listopada 2006 r. Dyrektor IS podkreślił przy tym, że w stosunku do spółek rzekomo współpracujących z firmą D., WSA w Krakowie oddalił skargi uznając tym samym prawidłowość rozstrzygnięć organów podatkowych w zakresie fikcyjności usług świadczonych przez P. P. na rzecz spółek K. oraz C. Organ przedstawił nadto argumentację w zakresie wadliwie ustalonych kosztów postępowania sądowego poprzez niewłaściwe przyjęcie przez Sąd wartości przedmiotu zaskarżenia, który w sprawie stanowi jedynie kwota 1.210 zł wynikająca z zakwestionowanej faktury. Czyli w sprawie znajduje zastosowanie § 1 pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia. Tymczasem sąd pierwszej instancji przyjął jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę 44.328 zł. i zastosował § 1 pkt 2 rozporządzenia. 3.2. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 grudnia 2013 r. (sygn. akt I FSK 73/13) uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W ocenie NSA, zasadne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, 180 § 1, 181, 187 § 1 i 191 Op., skutkujące wadliwym uchyleniem przez WSA zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. NSA nie zgodził się z poglądem, że na skutek przyjęcia innego niż wynikający z zakwestionowanej faktury przedmiotu transakcji wskazane uchybienie dyskwalifikuje całkowicie ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania podatkowego. Zauważył, że nawet skarżąca zarówno na etapie postępowania odwoławczego, jak i sądowego nie zakwestionowała powyższej okoliczności. Czyli uznała, że wskazane uchybienie nie było na tyle istotne, że miało wpływ na wynik sprawy. NSA za istotne uznał dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, z których jednoznacznie wynika, że P. P. w przedmiotowym okresie nie tylko nie pośredniczył w umowie z D., lecz w istocie nie świadczył również tego typu usług w odniesieniu do innych kontrahentów skarżącej. Przemawiają za tym liczne zeznania świadków, w tym przedstawicieli firm wynajmujących powierzchnie biurowe. Nadto zeznania samego P. P. potwierdzają, że w przedmiotowym okresie nie świadczył usług doradczych na rzecz skarżącej. Dodatkowo skarżąca poza sporną fakturą nie posiadała żadnych innych materialnych dowodów potwierdzających wykonanie usługi. Dlatego niezwykle istotne jest udokumentowanie wykonania tego świadczenia. Nie jest to obowiązkowe. Jednak stanowi to powinność podatnika w celu zabezpieczenia swych interesów. Brak pisemnej umowy i dowodów materialnych zrealizowania spornej usługi jest niewątpliwy. Zdaniem NSA, organy podatkowe dokonały prawidłowej oceny pozostałych dowodów. Trafnie nie uwzględniły zarzutu naruszenia art. 181 Op, gdyż przepis ten dopuszcza, aby w postępowaniu podatkowym wykorzystane były dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach, w tym także w postępowaniu karnym. W konsekwencji powoduje, że nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w takim postępowaniu. Zaś wykorzystanie dowodów zgromadzonych w jego toku samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym. Dowód ten podlega ocenie zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 Op. NSA nie zgodził się z poglądem, że w postępowaniu podatkowym należy respektować ograniczenia z postępowania karnego polegające na tym, że zeznania świadka, któremu następnie przedstawiono zarzuty w wyniku, których uzyskał przymiot podejrzanego, nie mogą być wykorzystane jako dowód w tym postępowaniu. W ocenie NSA owe ograniczenie dowodowe w sposób wyraźny przewidziano w kodeksie postępowania karnego. Takiej normy prawnej brak jest jednak w Op. Przepisy tej ustawy nie zawierają także odesłania do kodeksu postępowania karnego. Zatem ogólna zasada zawarta w art. 180 § 1 Op nie doznaje wyjątku wskazanego w kodeksie postępowania karnego. Norma ta zawiera bowiem otwarty katalog dowodów w postępowaniu podatkowym. Zeznania świadka przesłuchanego w postępowaniu karnym, którego pozycja procesowa w tym postępowaniu następnie uległa zmianie na skutek wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, mogą być wykorzystywane w postępowaniu podatkowym, z tym, że podlegają swobodnej ocenie dowodów. W dalszej kolejności, powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 24, która w niniejszej sprawie może być odpowiednio zastosowana, za trafne NSA uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące zasądzonych w pkt 2 wyroku WSA kosztów postępowania sądowego. W ocenie NSA, wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 1.210 zł, a nie 44.328 zł, tj. cała wartość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 4. Podkreślenia na wstępie wymaga, że w wyniku uchylenia wyrokiem NSA z 13 grudnia 2013 r. (I FSK 73/13) wyroku Sądu I instancji z 5 października 2012 r. (III SA/Wa 3431/11), ponownej kontroli WSA w Warszawie poddana została decyzja Dyrektora IS z [...] października 2011 r. W świetle art. 190 u.p.p.s.a, Sąd I instancji orzekający w niniejszej sprawie związany jest oceną prawną i wskazaniami dotyczącymi dalszego postępowania wyrażonymi w powołanym wyżej wyroku NSA. Skoro stan faktyczny rozpoznawanej sprawy nie uległ zmianie, to wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał za chybione. W części dotyczącej naruszenia zasad postępowania, w tym odstąpienia od wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, powtórzyć należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że organ podatkowy nie dopuścił się istotnych uchybień w tym zakresie. Nie naruszył w szczególności przepisów art. 122. 180 § 1, 181, 187 § 1 oraz 191 Op, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stąd wniosek, że pomimo wskazywanych przez WSA w uchylonym wyroku uchybień dotyczących oznaczenia kwestionowanej faktury, organy podatkowe prawidłowo przyjęły na podstawie zeznań świadków, iż sporna faktura nie odzwierciedla rzeczywistości. Brak było zatem wystarczających podstaw do kontynuowania postępowania podatkowego, w tym uzupełniania materiału dowodowego. Skarżąca nie posiada bowiem materialnych dowodów potwierdzających wykonanie spornych usług, a P. P. zeznał, że nie świadczył usług doradczych na rzecz skarżącej (okoliczność ta została wskazana przez NSA). Dowód z zeznań tego świadka jest zaś dowodem, o którym mowa w art. 180 § 1 Op, trafnie ocenionym przez organy, zgodnie ze stanowiskiem NSA. W tej sytuacji za chybione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia: art. 180 § 1 w związku z art. 188 Op oraz art. art. 122 w związku z art. 187 § 1 Op w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej (1 i 2). Chybiony okazał się nadto zarzut naruszenia art. 123 § 1 Op, gdyż skarżącej organy zapewniły czynny udział w postępowaniu. Skarżąca korzystała nadto z tej możliwości. Skoro stan faktyczny rozpoznawanej sprawy został ustalony zasadniczo prawidłowo, czyli organy trafnie przyjęły, ze sporna faktura nie odzwierciedla rzeczywistości, to rolą Sądu jest zbadanie, czy organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego odmawiając skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego. 5.1. Ramy materialnoprawne. Zgodnie z art. 86 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym od 22 sierpnia 2005 r.), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 (ust. 1). Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3 – 7 (zastrzeżenia te nie mają zastosowania w sprawie) suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (ust. 2 pkt 1 lit. a). Z treści art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT wynika zaś, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności. 5.2. Mając na uwadze prawidłowość dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego. Sporna faktura, która nie odzwierciedla rzeczywistości, zasadniczo nie stanowi podstawy do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z jej treści. Powtórzyć należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że Spółka nie posiada żadnych materialnych dowodów potwierdzających wykonanie spornych usług na jej rzecz. Okoliczność ta świadczy na niekorzyść skarżącej, która nie zabezpieczyła swoich interesów. To zaś oznacza, że skarżąca nie wykazała, że nie wiedziała lub obiektywnie rzecz biorąc nie mogła wiedzieć o tym, że bierze udział w czynnościach mających na celu nadużycia (oszustwa) podatkowe. Organy podatkowe zasadnie odmówiły zatem skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego w kwocie 1.210 zł, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. 6. W świetle powyższych rozważań, wszystkie zarzuty skargi należało uznać za chybione. Sporna faktura nie odzwierciedla bowiem rzeczywistości i nie daje podstaw do odliczenia podatku naliczonego wynikającej z jej treści. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów art. 122, 180 § 1, 181, 187 § 1 i 191 Op, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. Zarzuty materialnoprawne postawione przez autora skargi są zaś wyłącznie konsekwencją jego błędnej argumentacji związanej z wadliwymi jakoby ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organy podatkowe w niniejszej sprawie. Nie zostały rozwinięte w skardze lub innych pismach procesowych. Nie wymagają zatem pogłębionego odnoszenia się do nich przez Sąd. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.