II OSK 2006/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Rafał Wolnik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy Gorlice od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 16/14 w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Wójta Gminy Gorlice w przedmiocie uregulowania stosunków wodnych 1. uchyla zaskarżony wyrok w pkt. II. i III., 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. w pozostałej części skargę kasacyjną oddala, 4. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Wójta Gminy Gorlice w przedmiocie uregulowania stosunków wodnych, zobowiązał Wójta Gminy Gorlice w terminie 30 dni do dokonania czynności lub wydania aktu administracyjnego w sprawie z wniosku skarżącego J. K. z dnia [...] lipca 2013 r. prowadzonej pod nr: [...]; stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzył Wójtowi Gminy Gorlice grzywnę w kwocie 800 zł oraz zasądził od Wójta Gminy Gorlice na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne: Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. J. K. zwrócił się wspólnie z T. G. do Wójta Gminy Gorlice o podjęcie działań stosownie do przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Wnioskodawcy wskazali, że działki nr 2126 i 2125 są zalewane z terenu działki nr [...], stanowiącej własność Gminy Gorlice. Zawnioskowali o urządzenie na działce nr [...] drogi z rowem odwadniającym. Ponadto, pismem z tej samej daty J. K. zwrócił się do Wójta Gminy na podstawie art. 29 ustawy Prawo wodne z analogicznym żądaniem likwidacji przepustów przechodzących przez drogę krajową nr 28 oraz rowów odprowadzających wodę z działek i drogi gminnej, w tym wybudowanie urządzeń wodnych zapobiegających zalewaniu działek stanowiących jego własność z terenu działek będących własnością Gminy. Oba pisma zostały złożone w siedzibie organu administracji w dniu 26 lipca 2013 r. W odpowiedzi na pierwsze z wyżej wskazanych pism, pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], Wójt Gminy poinformował, że Gmina Gorlice nabyła działkę nr [...] jako ciek wodny bez okazania jej granic w terenie, w związku z czym podjęcie jakichkolwiek prac na tej działce wymaga uprzedniego ustalenia jej granic w postępowaniu rozgraniczeniowym. Realizacja tego przedsięwzięcia uzależniona jest zatem od ujęcia go w budżecie sołectwa Szymbark na rok 2014. Po zakończeniu postępowania rozgraniczeniowego możliwe będzie przystąpienie gminy do wykonania prac na w/w działce. Natomiast w odpowiedzi na pismo J. K., pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], Wójt Gminy wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania żądania poprzez wskazanie właścicieli gruntów, którzy zmienili panujące na gruncie stosunku wodne ze wskazaniem, w jaki sposób to uczynili i jaki szkodliwy wpływ zmiana ta wywiera na grunt stanowiący własność wnioskodawcy. Realizując powyższe wezwanie, J. K. w piśmie z dnia 4 września 2013 r. wskazał, że to Gmina Gorlice ok. 8 lat temu przegrodziła dolinę nasypem z drogą asfaltową i zmieniła stosunki wodne. Wnioskodawca podtrzymał swoje żądania wymienione w piśmie z dnia 26 sierpnia 2013 r. W odpowiedzi na powyższe, Wójt Gminy pismem z dnia [...] września 2013 r. poinformował, że uregulowanie stosunków wodnych może nastąpić tylko w drodze ugody zainteresowanych właścicieli gruntów, zgodnie z art. 30 ustawy Prawo wodne, zaznaczając, że położenie powierzchni asfaltowej na urządzonej, istniejącej już drodze nie może być traktowane jako zmiana stanu wody na gruncie. W dniu 11 września 2013 r. obaj wnioskodawcy wnieśli zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wójta Gminy, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Wójtowi Gminy dodatkowy 30-dniowy termin na załatwienie sprawy w formie prawem przewidzianej. Zawiadomieniem z dnia 14 października 2013 r. Wójt Gminy poinformował o wizji lokalnej w celu okazania granic nieruchomości, wyznaczonej na dzień 23 października 2013 r., zaś pismem z dnia 5 listopada 2013 r. organ poinformował, że do czasu ustalenia granic w postępowaniu rozgraniczeniowym nie mogą być wykonywane żadne prace na cieku nr [...] w Szymbarku. Pismem z dnia 19 listopada 2013 r. wnioskodawcy wezwali Wójta Gminy do usunięcia naruszenia prawa, wskazując, że termin do załatwienia sprawy, zgodnie z postanowieniem SKO mijał z dniem 8 listopada 2013 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Wójta Gminy Gorlice, J. K. przedstawił przebieg sprawy i podniósł, że postępowanie w sprawie uregulowania stosunków wodnych jest prowadzone przez organ przewlekle. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że podjął niezbędne działania dla udrożnienia cieku wodnego na działce nr [...] jednakże warunkiem do tego niezbędnym jest wcześniejsze ustalenie granic. To zaś wymaga przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, o czym zainteresowane strony zostały powiadomione w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. Uwzględniając skargę w trybie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał na wstępie, że postanowił wyłączyć do odrębnego rozpoznania sprawę ze skargi J. K. na bezczynność Wójta Gminy Gorlice w sprawie znak [...]. Następnie Sąd przeprowadził analizę wymogów formalnych dla skutecznego wniesienia skargi na bezczynność i uznał, że w niniejszej sprawie zostały one spełnione. Przechodząc do merytorycznej kontroli skargi, Sąd pierwszej instancji przedstawił pojęcie bezczynności na gruncie doktryny i orzecznictwa sądowego oraz sposoby rozstrzygnięcia skargi na bezczynność organu. Przenosząc te rozważania na grunt kontrolowanej sprawy Sąd pierwszej instancji stwierdził, że bezsprzeczne jest, iż w dniu [...] lipca 2013 r. wnioskodawcy skierowali do Wójta Gminy pismo, w którym wyraźnie zwracają się o zastosowanie w ich sprawie art. 29 ustawy Prawo wodne i jasno podnoszą, że takie sprzeczne z prawem działanie Gminy o jakim mowa w przywołanym przepisie ma miejsce w przypadku działki numer [...] i [...] oraz wnioskują o przywrócenie stanu poprzedniego, w którym nie dochodziło do zalewania poprzez likwidację przepustów przechodzących przez drogę krajową oraz rowów odprowadzających wodę z działek i drogi gminnej w tym także wybudowanie urządzeń wodnych zapobiegającym tym zjawiskom. W ocenie Sądu, z punktu widzenia prawa administracyjnego, omawiany wniosek - jako wniosek o wydanie decyzji administracyjnej - stanowi wniosek, do którego znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z czym organ, do którego został skierowany powinien działać w trybie, terminach i formie określonych przez przepisy k.p.a. i zgodnie z jego zasadami, wykorzystując w celu załatwienia wniosku stosowne instytucje postępowania administracyjnego w odpowiednim połączeniu z treścią prawa materialnego. Tymczasem w odpowiedzi na w/w wniosek z dnia [...] lipca 2013 r., Wójt Gminy kieruje do wnioskujących pismo z dnia 26 sierpnia 2013 r. jedynie informujące o potrzebie ustalenia granic działki nr [...] i o konieczności przeprowadzenia postępowania rozgraniczającego, a także o kosztach z tym związanych. Pomija skutki związane ze wszczęciem postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej wynikające z treści art. 61 § 3 k.p.a. Następnie w sprawie ma miejsce okazanie granic działek położonych w Szymbarku, po którym Wójt Gminy pismem z dnia [...] listopada 2013 r. informuje m.in. skarżącego, że do czasu ustalenia granic w postępowaniu rozgraniczeniowym nie mogą być wykonywane żadne prace na przedmiotowym cieku. Pismo to nie nawiązuje w żaden sposób do przepisów i instytucji k.p.a. Jednocześnie dokonując oceny działania Wójta Gminy Sąd zauważył, że mając na uwadze bezskuteczne upłynięcie terminu wyznaczonego Wójtowi Gminy przez SKO w Nowym Sączu, wnioskodawcy wystosowali do niego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powołując się na art. 101 i art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Tymczasem właściwy w sprawie organ, czyli po otrzymaniu w sprawie postanowienia SKO oraz w/w pisma informuje wnioskujących pismem z dnia [...] listopada 2013 r., bez wskazania jakichkolwiek podstaw prawnych dla tego pisma, że podjął w terminie wskazanym przez SKO czynności wyjaśniające, jednakże z przyczyn określonych w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. tj. braku możliwości okazania granic sprawa nie może być dalej prowadzona. Nadto informuje w tym samym piśmie, że przy sprzyjających warunkach atmosferycznych (brak pokrywy śnieżnej) i środkach finansowych zabezpieczonych w budżecie na r. 2014 sprawa rozgraniczeniowa zostanie zakończona w pierwszej połowie 2014 r. Odnośnie podstaw prawnych w/w wezwania, Wójt Gminy wskazuje, że mają zastosowanie do działalności organu stanowiącego a nie wykonawczego. W ocenie Sądu pierwszej instancji sposób prowadzenia sprawy z wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2013 r, w tym m.in. treść pisma Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2013 r., z dnia [...] listopada 2013 r., z dnia [...] listopada 2013 r. wskazują, że wniosek ten nie został rozstrzygnięty, załatwiony do dnia rozprawy przed tym Sądem i jest rozpatrywany przez organ z pomięciem brzmienia przepisów postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim w zakresie wskazującym na terminy załatwienia sprawy lub ich zgodne z prawem przesunięcie w czasie, ewentualnie zawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na zaistniałe kwestie natury prejudycjalnej. W związku z tym Sąd uznał skargę za uzasadnioną. Uzasadniając rozstrzygnięcie w kwestii uznania bezczynności za mającą miejsce z rażącym naruszeniem prawa, Sąd podkreślił, że w kontrolowanej sprawie Wójt Gminy nie załatwił przedmiotowej sprawy w terminie a podejmowane przez niego w tej sprawie działania posiadały formę pism i nie nawiązywały do przepisów k.p.a. - w związku z czym okoliczności te przemawiają za uznaniem, że bezczynność stwierdzona w niniejszej sprawie rażąco narusza prawo. Sąd pierwszej instancji nie uzasadnił natomiast, czym się kierował wymierzając organowi grzywnę w wysokości 800,00 złotych. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Wójt Gminy Gorlice. Wskazując na art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie: 1) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a poprzez stwierdzenie bezczynności Wójta Gminy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku J. K. z 25 lipca 2013 r. o uregulowanie stosunków wodnych, mimo iż materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie daje podstaw do stwierdzenia bezczynności w rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku; 2) art. 35 § 1 i § 3 k.p.a przez przyjęcie, że Wójt Gminy po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu postanowienia wyznaczającego 30 dniowy termin do załatwienia sprawy nie prowadził postępowania, nie podjął odpowiednich działań, czynności, mimo iż organ wyznaczył niezwłocznie termin rozprawy na gruncie i ją przeprowadził; 3) art. 36 § 1 i § 2 k.p.a przez błędne przyjęcie że organ wobec niemożności załatwienia sprawy w terminie nie zawiadomił o tym fakcie stron podając przyczyny opóźnienia, wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy, mimo tego że organ pismami z dnia 5 listopada 2013 r. i 26 listopada 2013 r. takiego zawiadomienia dokonał; 4) art. 149 § 1 i § 2 p.p.s.a przez zastosowanie i orzeczenie o bezczynności z rażącym naruszeniem prawa i wymierzeniem grzywny, mimo iż brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności w przedmiotowej sprawie ze względu na to że organ prowadził postępowanie, wyznaczył rozprawę na gruncie i zawiadomił strony o przyczynach zwłoki i wskazał nowy termin załatwienia sprawy. Wskazując na powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zwrócono w szczególności uwagę na okoliczność, że po wydaniu postanowienia SKO z dnia [...] października 2013 r. wyznaczającego dodatkowy 30 dniowy termin załatwienia sprawy, zawiadomieniem z dnia [...] października 2013 r. wyznaczono rozprawę na gruncie w celu okazania granic przez właścicieli działek sąsiednich, co w konsekwencji miało umożliwić wykonanie prac udrażniających ciek (działkę [...]). Oznacza to, że Wójt Gminy podjął niezwłocznie działania w celu załatwienia wniosku J. K.. Natomiast z uwagi na to, że strony nie wskazały zgodnie granic, co byłoby podstawą wykonania udrożnienia cieku, załatwienie sprawy wymagało ustalenia granic w drodze rozgraniczenia. Dalej skarżący kasacyjnie wskazał, że wypełniając dyspozycję art. 36 k.p.a. Wójt Gminy pismami z dnia [...] listopada 2013 r. i [...] listopada 2013 r. powiadomił strony o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy, wskazując jednocześnie nowy termin załatwienia sprawy tj. najpóźniej do 30 czerwca 2014 r. Zdaniem Wójta Gminy przekazanie informacji spełnia wymagania art. 36 k.p.a. Wskazał ponadto, że nierozpatrzenie wniosku w terminie wskazanym przez SKO wynikało z przyczyn niezależnych od organu. Wójt Gminy podejmował czynności zmierzające do załatwienia sprawy. Co istotne zawiadomił strony o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie podając przyczyny zwłoki i wyznaczył nowy termin. Jednakże Sąd pierwszej instancji nie zauważył wyżej wskazanego stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy. Z tych powodów skarżący kasacyjnie stwierdził, iż Sąd pierwszej instancji niewłaściwie zastosował art. 149 § 1 i § 2 p.p.s.a. uwzględniając skargę, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż zaskarżonym wyrokiem Sąd uwzględnił skargę wyznaczając Wójtowi termin załatwienia sprawy, stwierdził iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzył grzywnę. W piśmie procesowym z dnia 30 grudnia 2014 r. skarżący kasacyjnie poinformował, że w dniu [...] listopada 2014 r. została zawarta ugoda w przedmiocie rozgraniczenia. Jednocześnie podtrzymał skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie w części odnoszącej się do charakteru stwierdzonej przez Sąd pierwszej instancji bezczynności organu. Zasadny okazał się bowiem zarzut kwestionujący rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w zakresie stwierdzenia na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., że bezczynność organu administracji w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na wstępie zauważyć należy, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące. W orzecznictwie przyjmuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa następuje w sytuacji, w której bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreślenia wymaga, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. m.in.: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt: I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt: II OSK 468/13). Nie wystarczy też samo językowe wyjaśnienie pojęcia rażącego naruszenia prawa, gdyż musi zostać ono osadzone w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło. Okoliczności zaś sprawy, którą rozpatrywał Sąd pierwszej instancji nie prowadzą do tak jednoznacznych wniosków, jak przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego analiza dokumentacji znajdujących się w aktach administracyjnych w świetle poczynionych wyżej uwag, nie dawała podstawy do przyjęcia, że bezczynność Wójta Gminy Gorlice miała cechy rażącego naruszenia prawa. Dla dokonania oceny, czy bezczynność nosi cechy rażącego naruszenia prawa niezbędne jest uwzględnienie wszystkich okoliczności, które spowodowały, że organ pozostawał w bezczynności. W szczególności zwrócić przyjdzie uwagę, że jakkolwiek nie doszło do wydania rozstrzygnięcia przewidzianego przepisami k.p.a., to jednak organ w okresie od złożenia wniosku do wniesienia skargi na bezczynność podejmował działania związane ze sprawą. Organ udzielał pisemnych odpowiedzi na wystąpienia wnioskodawcy tłumacząc, że sprawa może zostać załatwiona dopiero po przeprowadzeniu rozgraniczenia. Organ przeprowadził wizję w terenie. Wskazywał też przewidywany termin rozgraniczenia. W tych okolicznościach nie sposób przypisać organowi rażącego naruszenia prawa. Działania organu wskazują raczej na swoistą nieporadność i opieszałość, co w swej istocie powoduje przewlekłość prowadzonego postępowania, która to jednak przewlekłość nie była przedmiotem skargi, ani oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uznanie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa może stanowić jedną z przesłanek odmowy wymierzenia organowi grzywny. Wymierzenie grzywny winno być związane z oceną sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego. Mając na uwadze, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa w zakresie bezczynności, ani też nie można zarzucić organowi podejmowania działań nie zmierzających do zakończenia sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł racjonalnych przesłanek do wymierzenia organowi grzywny. Dodatkowo wskazać przyjdzie, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w odniesieniu do wymierzonej grzywny powołał jedynie podstawę prawną. W żaden sposób Sąd ten nie wskazał na motywy, jakie zdecydowały o zastosowaniu tego środka ani co do zasady, ani też co do wysokości. Wobec braku wniosku w tym zakresie stwierdzić przyjdzie, że Sąd pierwszej instancji działał z urzędu, co tym bardziej winno skutkować wyjaśnieniem motywów jakimi się kierował. W pozostałym zakresie skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Okoliczności sprawy nie pozostawiają wątpliwości, że działania Wójta Gminy Gorlice w istocie nosiły znamiona bezczynności, albowiem organ ten nie załatwił wniosku w sposób i w terminach przewidzianych przepisami k.p.a. Sama okoliczność, że załatwienie sprawy wymaga przeprowadzenia rozgraniczenia nie usprawiedliwia braku podejmowania przez organ rozstrzygnięć procesowych. Dodatkowo nie bez znaczenia pozostaje fakt, że ten sam organ był właściwym organem do przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego (art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne – Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.). Nie znajduje zatem uzasadnienia twierdzenie autora skargi kasacyjnej, jakoby nierozpatrzenie wniosku w terminie wynikało z przyczyn niezależnych od organu. Przepisy k.p.a. przewidują sytuacje, w których załatwienie sprawy jest uzależnione od wydania rozstrzygnięcia w innym postępowaniu. Z kolei zasady określone w art. 8 i art. 12 k.p.a. nakazywały organowi niezwłoczne podjęcie wszelkich działań niezbędnych do załatwienia wniosku strony, w tym wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego. Przypomnieć jeszcze wypadnie, że sądy administracyjne uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania zobowiązują organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W rozstrzygnięciu tym nie przesądza się jednak o treści aktu lub czynności. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji zobowiązał organ do dokonania czynności lub wydania aktu administracyjnego w sprawie z przedmiotowego wniosku J. K.. Rolą organu jest natomiast wybór odpowiedniego działania spośród instytucji przewidzianych przepisami k.p.a., który to wybór będzie wynikiem ustalonych w sprawie faktów i okoliczności. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił pkt II zaskarżonego wyroku i rozpoznając skargę w tym zakresie stwierdził na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., że bezczynność Wójta Gminy Gorlice nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei brak dostatecznych podstaw do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. skutkował uchyleniem pkt III zaskarżonego wyroku. W pozostałym zakresie skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na zasadzie art. 184 p.p.s.a. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania od skarżącego na rzecz organu. Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl