I SA/Wa 1637/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.) WSA Iwona Maciejuk Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nabycia przez gminę mienia Skarbu Państwa z dniem 1 stycznia 1999 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, na podstawie podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej: k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Wójta Gminy [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] stwierdzającej nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę A. własności części nieruchomości położonej w gminie A. w W., przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, objętej księgą wieczystą KW nr [...] – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wojewoda [...] działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) decyzją z dnia [...] znak: [...] stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę A. własności części nieruchomości położonej w gminie A., w W., przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, objętej księgą wieczystą KW nr [...]. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu odwołania Wójta Gminy A., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, wskazując na brak właściwego zbadania i udokumentowania przesłanki władztwa publicznoprawnego nad przedmiotową nieruchomością. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę A. własności części nieruchomości położonej w gminie A., w W., przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, objętej księgą wieczystą KW nr [...]. Od decyzji tej odwołanie wniósł Wójt Gminy A., wskazując iż przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez Skarb Państwa w wyniku podziału zatwierdzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli (Dz. U. z 1948 r. Nr 35, poz. 240), oraz że Starosta [...] prowadzi w tym zakresie postępowanie zmierzające do uregulowania własności Skarbu Państwa na działce nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Z treści mapy sytuacyjnej do celów prawnych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] pod nr [...], odpisu zupełnego księgi wieczystej KW nr [...] z dnia [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sygn. akt: [...] o stwierdzeniu nabycia praw do spadku po R. P. wynika, że w dniu [...] nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha (oznaczona uprzednio jako działka nr [...] o pow. [...] ha), stanowiła współwłasność M. J.,T. G. i L. M. Przedmiotowa nieruchomość w dniu [...] nie była własnością Skarbu Państwa ani jednostek samorządu terytorialnego. Organ wskazał, że na podstawie uchwały Nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii lokalnych miejskich i gminnych na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 15 lutego 1990 r. Nr 7, poz. 40) i załącznika nr [...] do uchwały ul. [...] w W. została zaliczona do kategorii dróg gminnych. Z dniem [...] ulica [...], w oparciu o art. 103 ust. 2 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną stała się drogą gminną. W aktach sprawy znajduje się sporządzona przez uprawnionego geodetę mapa sytuacyjna do celów prawnych, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] pod nr [...], z której wynika, ze działka nr [...] zajęta jest pod drogę. Ponadto na mapie zostało wskazane, że stan działki nr [...] nie uległ zmianie od dnia [...], zaś różnice w zakresie powierzchni przedmiotowej działki wynikają z zastosowania dokładniejszych metod pomiaru i obliczania powierzchni. Organ odwoławczy podkreślił, iż przestrzenny zasięg działania ww. art. 73 ust. 1 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia [...] do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych), jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu [...], bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Następnie organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, wyjaśnił, że udokumentowanie władania oznacza wykazanie, iż na nieruchomości były wykonywane prace m.in. związane z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1471/2007, publ.: LexPolonica 1972653). Organ odwoławczy podkreślił, że z protokołu z rozprawy i oględzin z dnia [...] wynika, iż nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha zajęta w części pod drogę asfaltową, a w części porośnięta trawą, była w publicznoprawnym władaniu Gminy A. od [...] do chwili obecnej, co potwierdzają zeznania świadków: A.L., A.D., B. W. J.S., J.S. i T.G. Władztwo to polegało na utrzymaniu w należytym stanie technicznym ulicy [...], w tym na odśnieżaniu, modernizacji nawierzchni drogi i oświetleniu ulicy. Z ww. protokołu z dnia [...] oraz materiału poglądowego w postaci zdjęć fotograficznych na płycie CD wynika, iż na działce nr [...] znajduje się sześć słupów energetycznych, oświetlenie i znak drogowy. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 Nr 142, poz. 1591 ze zm.), także w wersji obowiązującej w 1998 r., wodociągi i zaopatrzenie w wodę, kanalizację i energię elektryczną należy do zadań własnych gminy. Wykonując te zadania, o czym świadczą urządzenia do tego przeznaczone, gmina musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad nieruchomością (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 2059/09). W ocenie organu odwoławczego powyższe okoliczności oraz dokumenty zgromadzone w sprawie należycie potwierdzają i dokumentują sprawowanie w dniu [...] władztwa publicznoprawnego nad ul. [...]. Odnosząc się natomiast do kwestii nabycia przedmiotowej nieruchomości przez Skarb Państwa w wyniku podziału zatwierdzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli (Dz. U. z 1948 r. Nr 35, poz. 240) organ odwoławczy wyjaśnił, iż bezpłatne odstąpienie nieruchomości na rzecz gminy (Skarbu Państwa) w trybie art. 13 cytowanej ustawy mogło nastąpić przez każdą czynność prawną bez względu na jej charakter, o ile zachowana została forma aktu notarialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt: I OSK 1919/07, opubl.: LEX nr 526067). Z uwagi na brak w aktach sprawy aktów notarialnych dotyczących bezpłatnego odstąpienia przedmiotowej nieruchomości na rzecz gminy lub Skarbu Państwa oraz prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w Ł. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...] Nr Dz. Kw. [...] oddalające wniosek Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Starostę [...], o wpis prawa własności na rzecz Skarbu Państwa w księdze wieczystej KW nr [...] obejmującej działkę nr [...] (poprzednio działkę nr [...]), organ odwoławczy uznał zarzut skarżącego za niezasadny. Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361) domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Skargę na powyższą decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Gmina A., wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania: - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania, pomimo występowania zagadnienia wstępnego - postępowania o uregulowanie własności Skarbu Państwa działki nr [...] prowadzonego przez Starostę [...] pod nr [...], co istotnie wpłynęło na wynik postępowania, - art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy wpływającego na stan prawny działki o nr [...], - art. 85 § 1 k.p.a. poprzez ustalenie, że oględziny nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], dokonane bez geodezyjnego wyznaczenia działki na gruncie przed oględzinami, stanowi dowód władztwa Skarbu Państwa nad całością tej działki oraz dowód wykorzystywania całego obszaru tej nieruchomości w dniu [...] na pas drogowy w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez organ drugiej instancji zarzutu braku wyznaczenia geodezyjnego granic działki nr [...] przed oględzinami, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego błędną wykładnię w wyniku uznania, że jest możliwa kwalifikacja nieruchomości jako pas drogowy w wyniku oględzin dokonanych bez wyznaczenia geodezyjnego tej nieruchomości na gruncie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołany przepis określa przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. prawa własności gruntów. Przesłanki te to zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, władanie nią w dniu 31 grudnia 1998r. przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nie przysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości. Podkreślić należy, że przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie chociażby jednej z nich wyklucza możliwość nabycia przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999r. prawa własności nieruchomości, na podstawie tego przepisu. Z dokumentów zebranych w aktach sprawy, tj. mapy sytuacyjnej do celów prawnych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] pod nr [...], odpisu zupełnego księgi wieczystej KW nr [...] z dnia [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sygn. akt: [...] o stwierdzeniu nabycia praw do spadku po R.P. wynika, że w dniu [...] nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha (oznaczona uprzednio jako działka nr [...] o pow. [...] ha), stanowiła współwłasność M.J., T. G. i L. M. Powyższa nieruchomość w dniu [...] nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostek samorządu terytorialnego. Oznacza to, że pierwsza z przesłanek określonych w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. została spełniona. Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, że toczy się postępowanie administracyjne w przedmiocie uregulowania własności spornej działki na rzecz Skarbu Państwa przed Starostą [...] znak [...], jak również fakt, że Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę [...] wystąpił do Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z wnioskiem o stwierdzenie nabycia przez Skarb Państwa własności ww. nieruchomości w drodze zasiedzenia z dniem [...]. W ocenie Sądu nie zaistniały podstawy do zawieszenia przez organ postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ani też zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego przez Sąd, w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Należy przy tym podzielić pogląd organu, że z uwagi na fakt, iż w aktach sprawy brak jest aktów notarialnych dotyczących bezpłatnego odstąpienia przedmiotowej nieruchomości na rzecz gminy lub Skarbu Państwa oraz wydane zostało prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w [...][...] Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...], Nr Dz. Kw. [...] oddalające wniosek Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Starostę [...], o wpis prawa własności na rzecz Skarbu Państwa w księdze wieczystej KW nr [...] obejmującej działkę nr [...] (poprzednio działkę nr [...]), nie można uznać, aby wykazano, iż Skarb Państwa nabył ww. nieruchomość w wyniku podziału zatwierdzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli (Dz. U. z 1948 r. Nr 35, poz. 240). Badając kwestię zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę w pierwszej kolejności wskazać należy, że powołana ustawa z dnia 13 października 1998 r. nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie odnieść się do ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.). W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa wymienione w tym przepisie warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg. Po drugie, zaś z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. sformułowanie – nieruchomości zajęte pod drogi publiczne – oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed dniem 1 stycznia 1999 roku. W rozpoznawanej sprawie – zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. umożliwiające wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę prawa własności przedmiotowej nieruchomości, jako nieruchomości zajętej pod drogę publiczną ul. [...] w miejscowości W., gmina A. Zaznaczyć trzeba, że ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż działka w dniu [...] pozostawała we władaniu publicznoprawnym i stanowiła fragment ulicy [...] w W., gmina A. Fakt ten wynika z uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii lokalnych miejskich i gminnych na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] Nr [...], poz.[...]) i załącznika do tej uchwały. Zgodnie z powyższymi dokumentami z dniem [...] ulica [...] w W., gmina A. na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, stała się drogą gminną. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998r. drogi lokalne miejskie z dniem 1 stycznia 1999r. zostały zaliczone do kategorii dróg publicznych gminnych. Z powołanej już wcześniej mapy sytuacyjnej do celów prawnych, sporządzonej przez uprawnionego geodetę, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] pod nr [...] wynika, że działka nr [...] jest zajęta pod drogę. Na mapie tej wskazano, że stan działki nie uległ zmianie od [...], różnice w zakresie powierzchni wynikają z zastosowania dokładniejszych metod pomiaru i obliczania powierzchni. Odnosząc się z kolei do zaistnienia przesłanki władztwa publicznoprawnego na przedmiotowej działce, należy wskazać, że pojęcia "władania" nieruchomością w rozumieniu art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. nie należy utożsamiać z instytucją posiadania. Dla spełnienia przesłanki władztwa w rozumieniu art. 73 istotne jest jedynie to, by jednostka samorządu terytorialnego, poprzez swoje jednostki organizacyjne wykonywała faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związane z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności naprawami, remontami itp., a nie posiadaniem nieruchomości w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, czy też na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami. W niniejszej sprawie, fakt sprawowania przez Gminę władztwa nad drogą w dniu [...] potwierdzają zeznania świadków A. L., A. D., B. W., J.S., J. S. i T. G. oraz protokół oględzin i rozprawy (w trakcie której zeznawali ww. świadkowie) z dnia [...]. Z powyższych dowodów niewątpliwie wynika, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajęta w części pod drogę asfaltową, a w części porośnięta trawą, była w publicznoprawnym władaniu Gminy A. od lat [...] do chwili obecnej. Władztwo to polegało na utrzymaniu w należytym stanie technicznym ulicy [...] w W., gmina A., w tym na odśnieżaniu, modernizacji nawierzchni drogi i oświetleniu ulicy. Z powołanego protokołu oględzin nieruchomości z dnia [...], a także materiału fotograficznego na płycie CD wynika, że na przedmiotowej działce nr [...] znajduje się sześć słupów energetycznych, oświetlenie i znak drogowy. Gmina A. wykonując zadania własne, do jakich należą m.in. wodociągi i zaopatrzenie w wodę, kanalizację i energię elektryczną, musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad nieruchomością. Skoro zatem przedmiotowa działka, stanowiła w dniu [...] własność osoby fizycznej oraz zajęta była w tej dacie pod drogą publiczną – gminną i pozostawała we władaniu publicznoprawnym, to stosownie do art. 73 ust. 1 powołanej ustawy stała się ona z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością gminy, na terenie której jest położona – w tym wypadku gminy A., w trybie określonym w art. 73 ust. 1 ww. ustawy. Powyższe oznacza, że kwestionowana przez skarżącą decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów procedury administracyjnej. W ocenie Sądu organy obu instancji, w sposób wyczerpujący przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, stosownie do reguł określonych w 7 i 77 § 1 k.p.a., szczegółowo zbadały i rozważyły argumenty przedstawione przez stronę, jak również podjęły wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.