II SA/Kr 216/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędzia WSA Waldemar Michaldo Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi W.J. na decyzję Wojewody [....] z dnia 5 grudnia 2013 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [....] na rzecz skarżącego W.J. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 30 lipca 2013 r. nr [.....] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla W.J. Zamierzenie budowlane obejmowało przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego polegającą na rozebraniu ścian zaślepionych 7 otworów wypełnionych luksferami, w to miejsce budowa drugiej warstwy ściany luksferów na działce nr [.....] obręb [.....] . W uzasadnieniu organ wskazał, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[.....] " zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta K. z dnia 26 września 2012 r. nr [.....] . Ponadto projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Odnosząc się do wniesionych przez strony uwag organ wyjaśnił, że nie zachodzą przesłanki do zawieszenia przedmiotowego postępowania w związku niezaistnieniem okoliczności z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Podano, że decyzją z dnia 5 listopada 2012 r. nr 706/12 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. udzielił pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego: "rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: wod-kan, gaz, co., elektryczna wraz z infrastrukturą techniczną (przyłącz wodociągowy, kanalizacji sanitarnej z przyłączem do szczelnego szamba oraz odprowadzeniem wód opadowych i drenażowych, zlokalizowanego na działce nr [.....] obr. [.....] przy ul. [.....] w K". Jak wynika z treści wyżej wskazanej decyzji niniejszy obiekt został doprowadzony do stanu zgodnego z prawem po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją PINB z dnia 16 grudnia 2011 r. uchyloną w całości ostateczną decyzją [.....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 lipca 2012 r. nr [.....] , który orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego pn.: "Rozbudowa i przebudowa budynku nr [.....] ul. [.....] z przeznaczeniem na budynek mieszkalny jednorodzinny z instalacjami wewnętrznymi: wod-kan, gaz, c.o., elektryczną wraz z infrastrukturą techniczną (przyłącz wodociągowy, kanalizacji sanitarnej z przyłączeniem do szczelnego zbiornika, gaz odprowadzenie wód opadowych i drenażowych) na działce nr [.....] obr [.....] vwraz ze zjazdem na działkę z działki drogowej nr [.....] obr. [.....] przy ul. [.....] w K. " opracowanego w czerwcu 2011 r. uzupełnionego w lipcu 2012; udzieleniu inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożeniu na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. Odnośnie zgodności ściany granicznej z przepisami techniczno – budowlanymi organ wyjaśnił, że opis projektu zawiera szczegółowe informacje dotyczące zgodności wykonania powyższej ściany zgodnie z zapisami § 232 ust. 4 i 5 oraz § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Projektant w treści samego opisu zamieścił informację, że powierzchnia ściany od strony granicy wynosi 117,95 m2, a powierzchnia fragmentów tej ściany wypełniona luksferami wnosi 9,2 m2 co stanowi 7,79% powierzchni ściany. Powyższe wartości spełniają zapisy § 232 ust. 6 rozporządzenia. Treść wyroku NSA z dnia 13 stycznia 2006 r. sygn. akt II OSK 1275/05 potwierdza, że otwory w ścianie wypełnione luksferami stanowią ścianę nie zaś otwór okienny. Zatem ściana graniczna z otworami wypełnionymi luksferami pozostaje nadal wyłącznie ściana. Inwestor do wniosku dołączył ostateczną decyzję Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia 5 listopada 2012 r. o pozwoleniu na użytkowanie dla obiektu położonego na działce nr [.....] obręb [.....] . Wydane pozwolenie na użytkowanie jest równoznaczne z tym, że wcześniej wydane decyzje pozwolenia na budowę zostały wykorzystane i zrealizowane. Zatem posługiwanie się dokumentami załączonymi do akt sprawy wydanej uprzednio decyzji pozwolenia na budowę, która nie jest już w obiegu prawnym jest bezcelowe. Od tej decyzji odwołanie wniósł J.K. zarzucając naruszenie przepisów prawa tak na etapie postępowania jak i w wyniku wydania wymienionej decyzji. Wojewoda [.....] decyzją z dnia 5 grudnia 2013 r. nr [.....] uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu organ wskazał, że nie można udzielić pozwolenia na budowę dla ściany w granicy, która posiada otwory wypełnione luksferami. Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie służą między innymi ochronie własności i wyznaczają dopuszczalne granice ewentualnego ograniczenia tego prawa. W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego zbudowanej bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką nie wolno wykonywać otworów, chyba, że została uprzednio zawarta odpowiednia umowa notarialna między właścicielami obydwu nieruchomości godzących się na ograniczenie warunków użytkowania nieruchomości spowodowane takim sposobem wykonania ściany na granicy działek (wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1509/11). Projektowana ściana przy granicy będzie posiadać siedem otworów. Mimo wypełnienia otworów w ścianie w granicy luksferami ich zaprojektowanie świadczy o przewidzianej dla nich funkcji okiennej, tj. oświetlenia wnętrza budynku. Tym samym ograniczono możliwość kształtowania zabudowy sąsiedniej nieruchomości, co narusza przepisy § 12 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zamurowanie otworów luksferami spowoduje, że odwołujący się sąsiad nie będzie mógł uzyskać pozwolenia na budowę w granicy z działka stanowiącą własność inwestora, poprzez dobudowanie nowego budynku do ściany z luksferami obiektu inwestora. Nie jest przeszkodą do takiej lokalizacji obowiązywanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[.....] ", którego ustalenia dla przedmiotowego terenu ZP3 – teren zieleni, dopuszczają lokalizację budynków gospodarczych o maksymalnej powierzchni zabudowy 30m2 i wysokości zabudowy do 3,5m. Projektowane luksfery w ścianie granicznej zlokalizowano na wysokości około 1 m od powierzchni gruntu. Ponadto plan miejscowy może ulec zmianie i nie jest powiedziane, że teren sąsiedni zawsze będzie ograniczony wysokością nowej zabudowy tylko do 3,5 m. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że budynek planowany obecnie do przebudowy był przedmiotem postępowania naprawczego. Jak stwierdzono w decyzji [.....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 lipca 2012 r. kończącej postępowanie naprawcze, przedłożony projekt zamienny przewiduje zamurowanie otworów w ścianie granicznej i doprowadzenie obiektu do zgodności z prawem w tym zakresie, a zgodnie z nałożonym obowiązkiem – inwestor jest zobligowany do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Pozwolenie na użytkowanie zostało udzielone decyzją PINB w K. z dnia 5 listopada 2012 r. i po wykonaniu robót wykończeniowych oraz wobec niewniesienia odwołania, decyzja stała się ostateczna z dniem 20 listopada 2012 r. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł W.J. domagając się jej uchylenia w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez bezpodstawne odmówienie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pomimo spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 cytowanej ustawy; - § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez bezzasadne uznanie, że w niniejszej sprawie planowana inwestycja narusza przedmiotowy przepis; - art. 7 i 77 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie; - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu autor skargi podał, że działka sąsiadująca z terenem inwestycji nie jest działką budowlaną. Przeznaczenie przedmiotowej działki w planie miejscowym jest istotne, gdyż plan ten stano piw akt prawa o charakterze powszechnie obowiązującym. Zatem nie sposób twierdzić, że planowana przez skarżącego inwestycja narusza jakikolwiek interes właściciela nieruchomości sąsiedniej. Zabudowa działki sąsiedniej została już bowiem w sposób istotny ograniczona ze względu na wejście w życie wskazanego powyżej aktu prawa miejscowego. Ponadto w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. mowa jest o odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną. W związku z tym należy stwierdzić, że stosowanie względem przedmiotowej działki regulacji zawartych w powyższym przepisie rozporządzenia budzi poważne wątpliwości mając na uwadze przeznaczenie działki sąsiedniej w obowiązującym planie miejscowym. Zgodnie z § 232 ust. 6 cytowanego rozporządzenia w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż wskazana w rozporządzeniu. Zatem wypełnienie części ściany luksferami nie spowoduje, że będzie miała ona otwory okienne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [.....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym całość argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę J.K. domagał się jej oddalenia, podzielając stanowisko Wojewody [.....] w sprawie. Stwierdził, ze organ zasadnie nie dostrzegł podstaw do zmiany decyzji z powodu argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Powyższe oznacza, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. W wyniku dokonanej oceny legalności kwestionowanej decyzji Wojewody [.....] należy stwierdzić, iż budzi ona zasadnicze zastrzeżenia z punktu widzenia jej zgodności z prawem. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [.....] z dnia 5 grudnia 2013 r. uchylająca decyzję Prezydenta Miasta K. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego: przebudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego polegająca na rozebraniu ścian zaślepiających 7 otworów wypełnionych luksferami, w to miejsce budowa drugiej warstwy ścian z luksferów na działce nr [.....] , obręb [.....] . Głównym zadaniem organów w postępowaniu administracyjnym była ocena, czy inwestor spełnił przesłanki określone w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006r., nr 156, poz. 1118) do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie do tej regulacji prawnej sprawdzeniu musiała podlegać: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Bezspornym jest, że zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia architektoniczno-budowlane. Dołączono do niego wszystkie niezbędne uzgodnienia, opinie i pozwolenia. Organ odwoławczy stwierdził jednak, że nie można udzielić pozwolenia na budowę dla ściany w granicy, która posiada otwory wypełnione luksferami. Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Zauważyć również należy, że w § 12 cytowanego rozporządzenia mowa jest o sąsiedniej działce budowlanej, zatem wymogi ujęte w tym przepisie można zastosować w konkretnej sprawie pod warunkiem, że działka sąsiadująca jest działką budowlaną. O tym jakie jest przeznaczenie konkretnej działki mówi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dla obszaru "[.....] " w obrębie którego znajduje się działka nr [.....] oraz sąsiednia działka 307/1 obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwała Rady Miasta K. z dnia 26 września 2012 r. nr [.....] . Zgodnie z załącznikiem graficznym do uchwały działka nr [.....] położona jest na terenie oznaczonym ZP3 – tereny zieleni. Z wypisu z rejestru gruntów, który znajduje się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że część działki nr [.....] (granicząca z działką....) oznaczona jest symbolem S-RIIIa, czyli sady grunty rolne. Przeznaczenie działki nr [.....] zdeterminowane zostało przez zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż plan ten stanowi źródło obowiązującego prawa miejscowego. Jak wiadomo akt prawa miejscowego, jeżeli wszedł w życie jest prawem powszechnie obowiązującym, na obszarze działania organu, który go wydał. Zatem błędnie Wojewoda [.....] uznał, że przeznaczenie konkretnej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ma znaczenia, bo taki plan zawsze może ulec zmianie. Przede wszystkim wskazać należy, że organ administracyjny rozpoznający sprawę bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny aktualny na datę orzekania. Zatem nie można dywagować w decyzji administracyjnej o tym, co ewentualnie może wydarzyć się w przyszłości. Równie uprawnione byłoby rozważanie przez organ możliwości zmiany w przyszłości ustawy lub rozporządzenia i na podstawie takich dywagacji wydawanie decyzji. Praktyka taka jest oczywiście wadliwa i to w sposób rażący. Jak wiadomo decyzja o pozwoleniu na budowę musi być zgodna z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydawania. Oznacza to, że projekt budowlany powinien być badany pod kątem zgodności między innymi z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Biorąc pod uwagę powyższe, skoro działka sąsiednia do działki nr [.....] nie jest działką budowlaną to trudno do niej odnosić konsekwencje płynąć z zastosowania § 12 cytowanego rozporządzenia. Okoliczność ta aczkolwiek z uwagi na swój rażący charakter – wydania przez organ rozstrzygnięcia gdzie jako przesłankę uznano możliwość zmiany w przyszłości obowiązującego prawa ma znaczenie drugoplanowe, gdyż zdaniem sadu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę ściana wypełniona luksferami nie może być traktowana jako ściana z otworami okiennymi, a jako ściana pełna (brak możliwości penetracji wzrokowej). Luksfer jest bowiem kształtką budowlaną wykonaną ze szkła, służącą do wypełniania konstrukcji ściennych lub stropowych. Może być wykonana ze szkła przezroczystego lub barwionego, o powierzchni gładkiej lub wzorzystej. Posiada znaczną przepuszczalność światła, sięgającą ponad 60%. Pomimo tego, że luksfery pełnią funkcję doświetlającą, bezspornie nie są oknami. Wobec tego ścianę z luksferami traktować należy jako ścianę bez otworów okiennych, co za tym idzie, brak jest w tym względzie niezgodności z przepisami § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2009r., II OSK 92/08; wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 sierpnia 2011r., II SA/Kr 559/11). Wskazać również należy, że zgodnie z § 232 ust. 6 rozporządzenia w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany. Zatem również z tego przepisu wynika, że luksferów nie można utożsamiać z oknami. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela natomiast poglądu na który powołał się organ a wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1292/06, iż takich otworów nie wolno wykonywać w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego zbudowanej bezpośrednio przy granicy (lub w osi granicy) z działką sąsiednią chyba, że w tej sprawie została uprzednio zawarta odpowiednia umowa notarialna między właścicielami obydwu nieruchomości godzących się na ograniczenie warunków użytkowania nieruchomości spowodowane takim sposobem wykonania ściany na granicy działek. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie można łączyć kwestii zawarcia bądź nie umowy notarialnej ze skutkami jakie mają zostać wywołane w obrębie prawa administracyjnego. Prawo nie przewiduje bowiem by strony postępowania administracyjnego mogły w drodze umów cywilnych modyfikować zasad określanych przepisami prawa administracyjnego mającymi charakter bezwzględny. Organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę bada wyłącznie kwestię zgodności projektu z przepisami wskazanymi w Prawi budowlanym. Nieuprawnionym byłoby wyciąganie jakichkolwiek konsekwencji z faktu zawarcia cywilnej umowy, która już przez sam swój charakter nie może wywoływać żadnych skutków administracyjnoprawnych. Z całą doniosłością podkreśli należy, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę bądź decyzja o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Nie sposób zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania stwierdzić należy, że zaskarżoną decyzją Wojewoda [.....] naruszył przepisy prawa materialnego, a naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę wynikające z powyższych rozważań wskazania i wykładnię przepisów prawa materialnego. Co więcej prowadząc postępowanie dowodowe organ weźmie pod uwagę zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[.....] " zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta K. z dnia 26 września 2012 r. nr [.....]. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.