I SA/Bd 214/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi D.T. "W." spółka z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. w dniu [...]. wydał decyzję, którą określił skarżącej Spółce - z tytułu podatku od towarów usług za poszczególne okresy 2006r. - kwoty zobowiązań podatkowych oraz nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, a także ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za styczeń oraz za poszczególne miesiące od marca do sierpnia i od października do grudnia 2006r. W wyniku wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...]. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, w pozostałym natomiast zakresie utrzymał ją w mocy. Spółka nie skorzystała z przysługującego jej prawa wniesienia skargi. Następnie Spółka wystąpiła o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), dalej O.p. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...]. z uwagi na brak przesłanek, o których mowa w art. 247 § 1 O.p. Na skutek wniesionego odwołania decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Kolejnym pismem z dnia [...]. Spółka ponownie złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]., powołując się na przepis art. 247 § 1 pkt 4 O.p. W uzasadnieniu podniosła, że w dniu 12 lutego 2013r. uprawomocnił się wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 927/12 (wydany w przedmiocie podatku dochodowego), na mocy którego została uchylona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. wydana w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...]. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. Od powyższego rozstrzygnięcia Spółka złożyła odwołanie. W uzasadnieniu podniosła, że jej zdaniem wystąpiła przesłanka z art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Stwierdziła, że zachodzi tożsamość sprawy z uwagi na to, iż występują w niej te same podmioty (tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. oraz Spółka z o. o. "W."), ten sam jest również przedmiot, który dotyczy korekty sprzedaży poprzez zredukowanie długu M. W. w następstwie zawartej ugody sądowej, co skutkuje korektą zarówno w podatku dochodowym, jak i w podatku od towarów i usług. Spółka podała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku o sygn. akt I SA/Bd 927/12 uznał racje Spółki w zakresie tej korekty. W jej ocenie, z uwagi na taki sam stan faktyczny, te same podmioty i tę samą korektę sprzedaży, również decyzja dotycząca podatku od towarów i usług powinna zostać zmieniona. Dyrektor Izby Skarbowej w B., decyzją z dnia [...]. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W wyniku powyższego Dyrektor Izby Skarbowej, działając ponownie jako organ I instancji decyzją z dnia [...]. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...]., z uwagi na pozostawanie w obrocie prawnym decyzji w tej samej sprawie. Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie. Podniosła, że w sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 247 § 1 pkt 4 O.p. ze względu na wyrok o sygn. akt I SA/Bd 927/12 wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wobec Spółki w przedmiocie podatku dochodowego. W związku z tym, że - w jej przekonaniu - Sąd we wskazanym wyroku uznał jej racje, to w tym samym zakresie decyzja dotycząca podatku od towarów i usług powinna również zostać zmieniona. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że decyzja kończąca postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest rozstrzygnięciem w sprawie nieważności określonej decyzji ostatecznej. Podkreślił, że w stosunku do tej samej decyzji ostatecznej nie jest dopuszczalne wydanie kilku decyzji w trybie stwierdzenia nieważności. Organ zauważył, że w niniejszej sprawie kwestia ważności decyzji ostatecznej z dnia [...]. została już rozstrzygnięta decyzją tego organu z dnia [...]. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji ostatecznej. Dyrektor podniósł, że przeprowadzone postępowanie, zakończone ostatecznie decyzją z dnia [...]., oceniało kompleksowo istnienie przesłanek, które mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...]. Zaznaczył, że jak wynika z sentencji tej decyzji, podstawą do odmowy stwierdzenia nieważności był brak przesłanek określonych w art. 247 § 1 O.p. Nie stwierdzono zatem żadnej z enumeratywnie wymienionych w tym przepisie wad. Dyrektor stwierdził, że do przypadków powodujących odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, o których mowa w art. 249 § 1 O.p., zaliczyć należy ponowne złożenie wniosku wobec wcześniejszego rozstrzygnięcia organu w przedmiocie stwierdzenia nieważności określonej decyzji ostatecznej. Zdaniem organu, otwarty katalog przypadków wykluczających prowadzenie postępowania w przedmiocie nieważności decyzji może być uzupełniany o takie sytuacje, które w myśl przepisów ogólnych uniemożliwiają prowadzenie jakiegokolwiek postępowania podatkowego. Skoro wydanie decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną stanowi przyczynę stwierdzenia jej (ponownej decyzji) nieważności (art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej), to w ocenie Dyrektora, niedopuszczalne jest po raz kolejny orzekanie w tej samej sprawie. Zasada ta odnosi się także do decyzji ostatecznej wydanej w sprawie stwierdzenia nieważności. Według organu odwoławczego, w świetle powyższego, organ pierwszej instancji nie miał podstaw do prowadzenia - w następstwie złożenia przez Spółkę wniosku z dnia [...]. - postępowania w celu ustalenia istnienia przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...]. Złożony w tym zakresie wniosek był bezprzedmiotowy. Uzasadniona zatem, w ocenie organu odwoławczego, była odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 249 O.p. Na marginesie Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że będąca przedmiotem oceny w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...]. ma charakter formalny (procesowy), a jej skutkiem było zaniechanie ustalenia w postępowaniu podatkowym przyczyn mogących powodować stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. W związku z tym organ odwoławczy był uprawniony jedynie do badania, czy zasadnie organ pierwszej instancji odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, natomiast poza granicami sprawy pozostaje ocena, czy decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej mogła być dotknięta określonymi wadami kwalifikowanymi, co argumenty odwołania przedstawione w tym właśnie zakresie czyni bezprzedmiotowymi. W skardze do tut. Sądu Spółka podniosła, że okoliczności faktyczne i przedstawione dowody spełniają przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Wskazała, że fakt posiadania długu przez M. W. był znany organom podatkowym, ale konieczność korekt oraz redukcji wysokości jego zobowiązań w wyniku zawartego porozumienia i uchwały współwłaścicieli Spółki "W." jest nową okolicznością, która uzasadniała wznowienie postępowania. Skarżąca zauważyła, że protokół kontroli prowadzonej przez urząd skarbowy dostarczono jej w dniu [...]r., natomiast ugoda sądowa podpisana została w czerwcu 2008r. przed Sądem Rejonowym we W. Organ podatkowy nie wiedział o tym fakcie, zatem jest to nowa okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania. Spółka wyjaśniła, że w tej samej sprawie rozstrzygał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem o sygn. akt I SA/Bd 927/12. W jej opinii, przedstawione dowody i fakty mają istotny wpływ na określenie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług, tj. zmniejszenie podatku VAT o sumę [...] zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. II. Spór sprowadza się do zagadnienia odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że będąca przedmiotem oceny w niniejszej sprawie decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. ma charakter formalny, procesowy, a jej skutkiem było zaniechanie ustalania w postępowaniu podatkowym przyczyn mogących powodować stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Ponieważ funkcją sądów administracyjnych jest kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to Wojewódzki Sąd Administracyjny uprawniony jest jedynie do badania, czy zasadnie (w zgodzie z prawem) organ podatkowy odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, natomiast poza granicami sprawy (tej sprawy) pozostawało rozważanie, czy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. mogła być dotknięta określonymi wadami kwalifikowanymi. Na podstawie art. 249 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności: 1) żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji lub 2) sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4. Z kolei według art. 249 § 2 O.p. okoliczności, o których mowa w § 1, uwzględnia się również w zakresie wszczęcia postępowania z urzędu. Z przedstawionego unormowania wynika, że określone w art. 249 § 1 O.p. przyczyny odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie są wyczerpujące, gdyż ich wymienienie poprzedzono sformułowaniem "w szczególności". W literaturze zwraca się uwagę, że powodem odmowy mogą być jeszcze takie sytuacje, w których: żądanie wszczęcia nie pochodzi od strony w rozumieniu art. 133, strona nie ma zdolności do czynności prawnych, wskazywana przez stronę wadliwość decyzji nie stanowi przesłanki stwierdzenia jej nieważności, albo gdy kwestionowana przez stronę decyzja nie jest ostateczna (zob.: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, s. 760-761). Zdaniem tut. Sądu, uzasadnione jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że do przypadków powodujących odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, zaliczyć trzeba ponowne złożenie wniosku, wobec wcześniejszego rozstrzygnięcia organu w przedmiocie stwierdzenia nieważności określonej decyzji ostatecznej. Otwarty katalog przypadków wykluczających prowadzenie postępowania w przedmiocie nieważności decyzji, może (i powinien) być uzupełniany o takie sytuacje, które w myśl przepisów ogólnych uniemożliwiają prowadzenie jakiegokolwiek postępowania podatkowego. Trafnie organ podniósł, że skoro wydanie decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, stanowi przyczynę stwierdzenia jej (ponownej decyzji) nieważności (art. 247 § 1 pkt 4 O.p.), to niedopuszczalne jest po raz kolejny orzekanie w tej samej sprawie. Zasada ta odnosi się także do decyzji ostatecznej wydanej w sprawie stwierdzenia nieważności (zob.: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2009r., sygn. akt I SA/Wr 1032/08). Podać należy, że w obrocie prawnym istnieje już rozstrzygnięcie organu w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. w sprawie podatku od towarów i usług. Otóż decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] (d.: k. 34-38 akt administracyjnych) i tym samym nie uwzględnił wniosku strony. Na skutek wniesionego odwołania od tej decyzji (odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji) Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał ją w mocy decyzją z dnia [...]r. (d.: k. 40-43 akt administracyjnych). Na powyższą decyzję została wniesiona skarga, jednakże została odrzucona prawomocnym postanowieniem WSA w Bydgoszczy z dnia 21 lutego 2014r. sygn. akt I SA/Bd 814/13. Pismem z dnia [...]. Spółka złożyła kolejny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...]r. (d.: k. 47 akt administracyjnych). Był to zatem kolejny wniosek skierowany do Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie stwierdzenia nieważności tej samej decyzji, tj. z dnia [...]. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006r. W pierwszym wniosku strona powołała się na art. 273 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej jako podstawę stwierdzenia nieważności (przesłanka rażącego naruszenia prawa), natomiast w drugim wniosku na art. 247 § 1 pkt 4 tej ustawy (decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną). Zauważyć należy, że w sentencji pierwszej decyzji z dnia [...]. orzeczono o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej "z uwagi na brak przesłanek, o których mowa w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej". Nie budzi zatem wątpliwości, że Dyrektor Izby Skarbowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji, nie doszukując się żadnej przesłanki z art. 247 § 1 O.p., a nie tylko tej na którą powołała się strona we wniosku, czyli z art. 247 § 1 pkt 3 ustawy, choć z oczywistych przyczyn wokół tej przesłanki koncentrowały się rozważania organu w uzasadnieniu decyzji. Zaznaczyć należy, że organ przywołał w uzasadnieniu decyzji wszystkie przesłanki mogące stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. W tej sytuacji, gdyby organ merytorycznie rozpatrzył kolejny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji (pozytywnie lub negatywnie dla strony), to naraziłby się na rzut ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej już inną decyzją ostateczną, co wyczerpałoby przesłankę z art. 247 § 1 pkt 4 O.p. w stosunku do decyzji, której wydania domaga się Spółka. Nie można wszcząć i prowadzić kilku postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w zależności np. od tego jaką podstawę prawną przywołała strona we wniosku. Istotą sprawy prowadzonej w trybie nadzwyczajnym jest więc ważność określonej decyzji ostatecznej (bez względu na przyczynę) i o tej istocie sprawy przesądza wydana w tym trybie decyzja (art. 207 § 2 O.p.). W postępowaniu podatkowym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, organu nie wiążą granice, w jakich strona żądała wszczęcia tego postępowania (zob.: wyrok NSA z dnia 15.03.2006 r., sygn. akt I FSK 807/05; wyrok NSA z dnia 12.01.1994 r., sygn. akt II SA 2164/92, publ. ONSA z. 1/1995, poz. 32 – wydany na tle analogicznych przepisów K.p.a.). Zaakceptowanie stanowiska skarżącej Spółki powodowałoby, że w odniesieniu do tej samej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006r., mogłyby funkcjonować w obrocie różne, być może nawet sprzeczne ze sobą decyzje, pośród których jedne odmawiałyby stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, a inne stwierdzałyby nieważność tej decyzji, co z gruntu należy odrzucić (zob.: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2009r. sygn. akt I SA/Wr 1032/08). Warto w tym miejscy przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2010r. sygn. akt II FSK 982/09, w którym wyrażono następujący pogląd: "W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje, wskazuje się, że organ podatkowy prowadząc postępowanie na podstawie art. 248 § 1 Op. jest obowiązany badać, czy w sprawie nie wystąpiła którakolwiek ze wskazanych tam przesłanek stwierdzenia nieważności. Nie może ograniczać się tylko do badania czy decyzja ostateczna nie jest obarczona wadą wskazaną we wniosku przez podatnika (wyroki: WSA w Kielcach z 30.12.2008r. sygn. akt I SA/Ke 411/08 LEX nr 479796, WSA w Warszawie z 27.09.2007r. sygn. akt III SA/Wa 1186/07 LEX nr 460825, z 20.10.2006r. sygn. akt III SA/Wa 2622/06, LEX nr 291147, WSA w Lublinie z 20.01.2009r. sygn. akt I SA/Lu 608/08 LexPolonica nr 2031871). Wskazano także w orzecznictwie sądów administracyjnych, że sąd administracyjny rozpoznający skargę na decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności nie może się ograniczyć tylko do wad wskazanych w takiej decyzji (wyrok NSA z 24.01.2008r. sygn. akt I FSK 151/07, LEX nr 471066). Poza tym słusznie zwraca się uwagę, że decyzja kończąca postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest rozstrzygnięciem w sprawie nieważności określonej decyzji ostatecznej. Jeśli zatem organ nie zbada wszystkich przesłanek lub zbada je niedokładnie albo nie wyczerpująco uzasadni odmowę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, to ponowne orzekanie co do tej samej decyzji ostatecznej w tym samym trybie będzie wymagało uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji odmownej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2006r., III SA/Wa 2622/2006, LEX nr 291147). Należy zgodzić się z tym, że w stosunku do tej samej decyzji ostatecznej nie jest dopuszczalne wydanie kilku decyzji w trybie stwierdzenia nieważności. Zgodnie z art. 207 Op. organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji (§ 1), a decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty (§ 2). W związku z tym daną sprawę administracyjną (w tym podatkową) może załatwiać tylko jedna decyzja. Jeśli organ "odmawia stwierdzenia nieważności", to potwierdza, że ostateczna decyzja jest "ważna", a jeżeli "stwierdza nieważność", to orzeka z mocą wsteczną, że taka decyzja od swojego początku była "nieważna", czyli nie powinna istnieć w obrocie prawnym. Wskazując na potrzebę zachowania elementarnego porządku prawnego należy uznać za wadliwą wykładnię art. 247 § 1 i art. 249 § 1, która prowadzi do sytuacji, w której co do tej samej decyzji mogłyby istnieć sprzeczne ze sobą orzeczenia albo orzeczenia dublujące się - i to o charakterze ostatecznym. Błędny jest więc pogląd sprowadzający przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tylko do oceny przesłanek wskazanych we wniosku strony." Sąd w tut. składzie powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podziela. W konsekwencji za trafne uznaje stanowisko organu o braku podstaw do wydania kolejnej merytorycznej decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Podnieść należy, że kolejna decyzja mogłaby być wydana, gdyby uprzednio została uchylona decyzja z dnia [...]. Wobec jednak pozostawania jej w obrocie prawnym bezpodstawne jest żądanie wydania kolejnej decyzji w tej samej sprawie. III. Odnośnie do powołania się na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 18 grudnia 2012r. sygn. akt I SA/Bd 927/12 należy zauważyć, że został on wydany w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006r. i wysokości odsetek za zwłokę z tytułu nieuiszczenia w należnej kwocie zaliczki na podatek dochodowy za miesiąc kwiecień 2006r. Tym samym nie można twierdzić, że sprawa podatku od towarów i usług została przesądzona, a w konsekwencji również rozstrzygnięta poprzez fakt wydania ww. wyroku i uznania racji strony skarżącej w sprawie podatku dochodowym od osób prawnych. Sad zauważa, że dla uznania racji strony skarżącej w sprawie podatku od towarów i usług nie jest wystarczające automatyczne przeniesienie ustaleń z decyzji, czy z wyroku dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych. Ponadto podnieść należy, że wyrok ten zapadł w sprawie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania. Dotyczył zatem zastosowania innej instytucji wzruszenia decyzji ostatecznej, niż w przedmiotowej sprawie. Podać też należy, że korekta sprzedaży z M. W. była okolicznością podnoszoną już w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności wszczętego w wyniku pierwszego wniosku Spółki, co wynika z uzasadnienia decyzji z dnia [...]. (s. 3 uzasadnienia). Sąd zauważa, że w skardze strona odwołuje się do art. 240 § 1 pkt 5 O.p., na podstawie którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W konsekwencji Spółka powołuje się przed tut. Sądem na przesłankę wznowienia postępowania. Podnosi, że fakt posiadania długu przez p.W. był znany organom podatkowym, ale konieczność korekt i redukcji wysokości jego zobowiązań w wyniku zawartego porozumienia oraz uchwały współwłaścicieli Spółki "W." jest nową okolicznością, która uzasadniałaby wznowienie postępowania, a organ nie wiedział o tym fakcie. Zdaniem strony, przedstawione fakty i dowody mają istotny wpływ na określenie podatku od towarów i usług. W związku z tą argumentacją skargi należy podnieść, że przedmiotem oceny przez tut. Sąd jest decyzja w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Wniosek z dnia [...]. zawierał jednoznaczne żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, a nie żądanie zastosowania instytucji wznowienia postępowania (d.: k. 47 akt administracyjnych). Podnoszenie dopiero na etapie skargi argumentacji dotyczącej istnienia – zdaniem Skarżącej – przesłanek wznowienia postępowania, nie może stanowić podstawy do jej uwzględnienia. Sąd nie może oceniać sprawy odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, pod kątem możliwości wystąpienia przesłanek wznowienia postępowania. Granice sprawy zakreślone zostały wnioskiem Spółki, która żądała stwierdzenia nieważności decyzji powołując się na jedną z przesłanek ustawowych, a nie wznowienia postępowania. Podnieść należy, że wznowienie postępowania i stwierdzenie nieważności decyzji, to dwa odrębne tryby wzruszenia decyzji ostatecznej. Reasumując należy stwierdzić, że zgodna z prawem jest odmowa organu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...]. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006r., ponieważ w obrocie prawnym pozostaje już decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności tej samej decyzji, w przedmiocie której powtórnie strona skarżąca złożyła wniosek. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.