III SA/Lu 89/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty renty strukturalnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego J. B. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2011 r., Nr [...], Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji w Z. z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] i wstrzymał J. B. od lipca 2005 r. wypłatę renty strukturalnej przyznanej na podstawie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Z. z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...]. Zaskarżona decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu [...] sierpnia 2004 r. J. B. (skarżący) złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w Z. wniosek o przyznanie renty strukturalnej, zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 114, poz. 1191 z późn. zm.), dalej: rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskanie rent strukturalnych. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. decyzją z dnia [...] marca 2005 r. przyznał skarżącemu rentę strukturalną od listopada 2004 r. do października 2014 r. w wysokości 1462,71 zł, płatną co miesiąc w terminie do ostatniego dnia każdego miesiąca, począwszy od dnia 15 kwietnia 2005 r. Po przyznaniu skarżącemu renty strukturalnej Biuro Powiatowe ARiMR w Z. zostało poinformowane przez Oddział Regionalny Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w B. o przyznaniu J. B. wyrokiem Sądu Okręgowego - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zamościu z dnia 5 kwietnia 2005 r., sygn. akt IV U 2363/03 prawa do renty inwalidzkiej rolniczej. Z orzeczenia wynikało, że Sąd Okręgowy zmienił decyzję KRUS w B. z dnia [...] września 2003 r., Nr [...], ustalając skarżącemu prawo do renty inwalidzkiej rolniczej z tytułu długotrwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym poczynając od dnia 1 października 2003 r. W związku z powyższym wyrokiem Prezes KRUS decyzją z [...] lipca 2005 r. przyznał skarżącemu rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym od dnia 1 października 2003 r., ustalając prawo do wypłaty tego świadczenia do dnia 30 kwietnia 2006 r. Informacja o przyznaniu skarżącemu renty inwalidzkiej stała się podstawą do wznowienia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Z. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. postępowania administracyjnego w sprawie przyznania skarżącemu renty strukturalnej. Po przeprowadzeniu postępowania w trybie wznowienia, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. uchylił decyzję ostateczną przyznającą skarżącemu rentę strukturalną i odmówił przyznania renty strukturalnej, ponieważ w dniu złożenia wniosku o przyznanie renty strukturalnej skarżący nie spełniał warunków koniecznych do uzyskania świadczenia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Obie wymienione wyżej decyzje zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 508/07. Sąd wskazał, że w sprawie brak było podstaw do przyjęcia, że spełniona została przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku WSA, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. umorzył postępowanie, wznowione na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., a następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. z urzędu wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Po przeprowadzeniu kolejnego postępowania w trybie wznowienia postępowania, decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. ponownie uchylił decyzję ostateczną i odmówił przyznania J. B. renty strukturalnej, ponieważ skarżący nie spełniał warunków do jej przyznania. Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego utrzymał tę decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 19 września 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 379/08, oddalił skargę J. B. na wskazaną decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] maja 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1105/08 uchylił wyżej wymieniony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania. NSA wskazał, że powołany jako podstawa wznowienia postępowania wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zamościu z dnia 5 kwietnia 2005 r., wydany został już po decyzji administracyjnej przyznającej skarżącemu rentę strukturalną, nie może być zatem stanowić przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto NSA wskazał, że sąd powinien ocenić, czy w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania § 14 rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych. Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 653/09, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] maja 2008 r., decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] lutego 2008 r. oraz postanowienia Kierownika tego Biura z dnia [...] lutego 2008 r. uznając, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowiło rażące naruszenie prawa. WSA wyraził pogląd, że w sprawie nie ma zastosowania § 14 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych, natomiast jeśli chodzi o ust. 2 tego przepisu, Sąd zwrócił uwagę, że z akt sprawy nie wynika, czy i w jaki sposób zostało rozpoznane żądanie skarżącego wycofania jego wniosku o przyznanie mu renty z tytułu niezdolności do pracy, zawarte w piśmie dnia [...] czerwca 2005 r., skierowanym do Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w B. Po prawomocnym stwierdzeniu nieważności wymienionych wyżej decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania, organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie o zmianę decyzji na podstawie art. 163 k.p.a., a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. zmienił wysokości renty strukturalnej, przyznanej skarżącemu na podstawie decyzji z dnia [...] marca 2005 r. na kwotę 0,00 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 666/10, uchylił powyższą decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] kwietnia 2010 r. Sąd uznał, że w sprawie niniejszej nie było podstaw do zastosowania trybu postępowania określonego w art. 163 k.p.a. Ponadto stwierdził, że w sytuacji, gdy nie zachodzą podstawy do dalszej wypłaty renty strukturalnej, ewentualne wstrzymanie wypłaty renty nastąpić powinno w drodze decyzji administracyjnej o wstrzymaniu wypłaty renty, wydanej na podstawie § 14 ust. 2 rozporządzenia. W związku z tym obowiązkiem organów jest zbadanie przesłanek dalszego wypłacania renty strukturalnej, określonych w § 14 ust. 2, co wymaga wiarygodnego ustalenia, czy skarżący cofnął wniosek o rentę z ubezpieczenia społecznego rolników do dnia uprawomocnienia się decyzji o jej przyznaniu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. zmienił wysokości renty strukturalnej przyznanej skarżącemu na 0,00 zł od lipca 2005 r. Organ II instancji decyzją z dnia [...] października 2011 r. uchylił powyższą decyzję i wstrzymał wypłatę renty od lipca 2005 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na przepis § 14 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich i stwierdził, że warunkiem wypłaty renty strukturalnej jest wycofanie wniosku o rentę z ubezpieczenia społecznego. Organ odwoławczy podniósł, że J. B. pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. zwrócił się do Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w B. o wydanie decyzji określającej końcową datę przysługującej mu renty z tytułu niezdolności do pracy albo o wycofanie wniosku o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy, jednak jak wynika z pisma KRUS z dnia [...] czerwca 2011 r. wniosek ten był bezskuteczny, ponieważ w tym czasie organ zobowiązany był do wykonania wyroku sądu w przedmiocie prawa do renty inwalidzkiej. Organ odwoławczy stwierdził następnie, że skarżący nabył prawo do renty inwalidzkiej z ubezpieczenia społecznego z dniem [...] lipca 2005 r., tj. od chwili wydania decyzji Prezesa KRUS. W ocenie organu w opisanym stanie faktycznym przyznana skarżącemu renta strukturalna nie mogła być dalej wypłacana, co uzasadniało wstrzymanie jej wypłaty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. B. wniósł o uchylenie decyzji organu drugiej instancji w części orzekającej o wstrzymaniu wypłaty renty strukturalnej. Zarzucił naruszenie: 1) § 14 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym sprawy; 2) art. 116 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przez nieuwzględnienie regulacji zawartej w tym przepisie; 3) art. 77 § 1 k.p.a., przez naruszenie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przesłanki wypłaty renty strukturalnej przewidziane w § 14 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r. zostały spełnione. Podkreślił, że przed uprawomocnieniem się decyzji KRUS z dnia [...] lipca 2005 r., przedłużającej prawo do renty z ubezpieczenia społecznego rolników przyznane decyzją KRUS z dnia [...] września 2003 r., złożył organowi rentowemu oświadczenie o wycofaniu się z ubiegania o to przedłużenie, czego dowodzi pismo z dnia [...] czerwca 2005 r. Zawierało ono alternatywny wniosek albo o wydanie decyzji określającej końcową datę okresu przysługującej renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy do dnia 1 sierpnia 2004 r., tj. do daty złożenia wniosku o przyznanie renty strukturalnej albo wycofanie wniosku o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMRwniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 699/11, oddalił skargę J. B. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego z dnia [...] czerwca 2005 r. nie jest dowodem skutecznego wycofania wniosku o rentę w rozumieniu art. 116 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Skargę kasacyjną od wyroku powyższego wyroku złożył J. B. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II GSK 824/12 uchylił wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 699/11 i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. NSA zakwestionował pogląd sądu I instancji, że dla oceny skuteczności cofnięcia wniosku o przyznanie renty inwalidzkiej decydujące znaczenie ma data wydania wyroku ustalającego prawo do renty. NSA podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie to nie wyrok Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 5 kwietnia 2005 r. określa moment skutecznego wycofania wniosku o rentę inwalidzką, lecz decyzja organu rentowego wydana w związku z tym wyrokiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Na wstępie wyjaśnić należy, że rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie związany jest - zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej w skrócie: p.p.s.a. - wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd jest zatem związany w niniejszej sprawie wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2013 r. sprawie II GSK 824/12. Należy również zauważyć, że w myśl art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja z dnia [...] października 2011 r. wydana została po uchyleniu wcześniejszej decyzji organu II instancji z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2010 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie I SA/Lu 666/10, związanie Sądu w rozpoznawanej obecnie sprawie dotyczy także oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 stycznia 2011 r. Na związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Lublinie z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie I SA/Lu 666/10 zwrócił także uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2013 r. sprawie II GSK 824/12, uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie dnia 26 stycznia 2012 r. w sprawie III SA/Lu 699/11. Należy zatem przede wszystkim przypomnieć, jakiej oceny prawnej dokonał WSA w Lublinie w wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r., oceną tą były bowiem związane organy w sprawie będącej przedmiotem rozpoznawanej skargi. W wymienionym wyżej wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie I SA/Lu 666/10 WSA w Lublinie stwierdził, że w § 14 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 114, poz. 1191 z późn. zm.) uregulowana jest kwestia dalszej wypłaty, w warunkach w tym przepisie określonych, przyznanej już uprzednio beneficjentowi na oznaczony czas, renty strukturalnej. Z przepisu tego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że w sytuacji, gdy beneficjent uzyska rentę strukturalną, a następnie przyznane mu zostanie prawo do renty z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników i nie wycofa on wniosku o rentę z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego lub ubezpieczenia społecznego rolników w terminie określonym w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, to przyznana renta strukturalna nie jest dalej wypłacana. Zdaniem Sądu wstrzymanie wypłaty winno mieć podstawę w stosownej decyzji. Chociaż przy tym z § 17 ust. 1 rozporządzenia, ani też jego innego przepisu nie wynika, aby organ właściwy w sprawach rent strukturalnych był uprawniony do wydania decyzji wstrzymującej wypłatę renty strukturalnej, to jednak nie można pominąć, iż uprawnienie takie wynika z przepisu ustawy, w celu wykonania której rozporządzenie wydano. Art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 z późn. zm.) stanowi bowiem, że pomoc, o której mowa w art.1 ust.1 pkt 1-7 (w tym pomoc w formie rent strukturalnych – art. 1 ust. 1 pkt 1; por. też: art. 5 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy), jest udzielana, wstrzymywana, zawieszana lub zmniejszana w drodze decyzji administracyjnej kierownika jednostki organizacyjnej Agencji. Sąd podkreślił, że z brzmienia § 14 ust. 2 rozporządzenia nie wynika potrzeba wzruszenia ostatecznej decyzji w przedmiocie przyznania renty strukturalnej. Konkludując Sąd stwierdził, że gdy w świetle § 14 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich nie ma podstaw do dalszego wypłacania renty strukturalnej, właściwy organ winien wydać, na podstawie wymienionego przepisu w związku z art. 5 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, decyzję o wstrzymaniu wypłaty renty strukturalnej. Następnie Sąd wskazał, że w myśl art. 116 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (obecnie: Dz. U. z 2013 r., poz. 1440), wniosek o emeryturę lub rentę może być wycofany, jednakże nie później niż do dnia uprawomocnienia się decyzji; w razie wycofania wniosku postępowanie w sprawie świadczeń podlega umorzeniu. Zauważył przy tym, że z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. skierowanym do organu rentowego zwrócił się alternatywnie albo o wydanie decyzji określającej końcową datę okresu przysługującej mu renty z tytułu niezdolności do pracy do dnia 1 sierpnia 2004 r., albo o wycofanie wniosku o przyznanie mu renty z tytułu niezdolności do pracy oraz że decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. przyznano skarżącemu rentę z tytułu niezdolności do pracy, nie wiadomo natomiast, czy i w jaki sposób rozpoznany zostało oświadczenie dotyczące cofnięcia wniosku o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy. Uchylając decyzję organu wydaną na podstawie art. 163 k.p.a. WSA wskazał na konieczność rozstrzygnięcia - w oparciu o § 14 ust. 2 rozporządzenia w związku z art. 5 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich – w przedmiocie prawa skarżącego do dalszego wypłacania mu renty strukturalnej (po uzyskaniu przez niego prawa do renty z ubezpieczenia społecznego rolników) i dokonania wiarygodnego ustalenia, czy skarżący cofnął wniosek o rentę z ubezpieczenia społecznego rolników do dnia uprawomocnienia się decyzji o jej przyznaniu, tj. decyzji z dnia 6 lipca 2005 r., znak GI-02307024-1/20. Sąd zwrócił również uwagę, że organ winien uwzględnić, iż § 14 ust. 2 rozporządzenia uzależnia dalszą wypłatę renty strukturalnej uprawnionemu od wycofania przez niego wniosku o rentę z ubezpieczenia społecznego rolników w terminie określonym w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nie zaś od umorzenia postępowania w przedmiocie tego świadczenia. Tak więc nie można przyjąć, aby nieumorzenie postępowania przez organ rentowy na podstawie art. 116 ust. 2 zdanie drugie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczenia Społecznego automatycznie zwalniało organ właściwy w sprawie renty strukturalnej od ustalenia i oceny, czy przesłanki dalszej wypłaty takiej renty przewidziane w § 14 ust. 2 rozporządzenia zostały spełnione. Ponadto Sąd wyjaśnił, że w odniesieniu do renty inwalidzkiej rolniczej, do której zastosowanie znajdowały przepisy ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników sprzed jej zmiany dokonanej ustawą z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 91, poz. 873), realizacja uprawnienia, o którym mowa w art. 116 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczenia Społecznego w związku z art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, polegała nie na wycofaniu wniosku o rentę w sensie dosłownym, lecz na złożeniu organowi rentowemu, przed uprawomocnieniem się decyzji o przedłużenie tej renty na dalszy okres, oświadczenia o wycofaniu się przez uprawnionego z ubiegania się o to przedłużenie. Stanowisko WSA w Lublinie zawarte w powołanym wyżej wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie I SA/Lu 666/10 zaakceptowane zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w sprawie II GSK 824/12 stwierdził, że z art. 116 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jasno wynika, że rolnik pobierający rentę strukturalną w wypadku przyznania mu renty z ubezpieczenia społecznego rolników zachowuje prawo do renty strukturalnej, jeżeli wycofa wniosek o rentę z ubezpieczenia społecznego rolników nie później niż do dnia uprawomocnienia się decyzji. NSA podkreślił, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 666/10 obowiązkiem organów było przede wszystkim dokonanie wiarygodnego ustalenia, czy skarżący cofnął wniosek o rentę z ubezpieczenia społecznego rolników do dnia uprawomocnienia się decyzji o jej przyznaniu, tj. decyzji z dnia [...] lipca 2005 r., znak [...]. NSA zakwestionował także pogląd wyrażony w późniejszym wyroku WSA w Lublinie z dnia 26 stycznia 2012 r. w sprawie III SA/Lu 699/11 przyjmujący, że wycofanie wniosku o rentę rolniczą powinno nastąpić na rozprawie przed Sądem Okręgowym w Zamościu w dniu 5 kwietnia 2005 r. Rozpoznając sprawę ponownie i wykonując zalecenia WSA zawarte w powołanym wyżej wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie I SA/Lu 666/10 organ II instancji decyzją z dnia [...] października 2011 r. wstrzymał od lipca 2005 r. wypłatę renty strukturalnej przyznanej skarżącemu decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Uzasadniając swoje stanowisko organ II instancji stwierdził, że wprawdzie skarżący pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. zwrócił się do Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w B. o wydanie decyzji określającej końcową datę przysługującej mu renty z tytułu niezdolności do pracy albo o wycofanie wniosku o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy, jednak jak wynika z pisma KRUS z dnia [...] czerwca 2011 r. wniosek ten był bezskuteczny, ponieważ w tym czasie organ zobowiązany był do wykonania wyroku sądu w przedmiocie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym. Organy uznały zatem, że nie było możliwe cofnięcie wniosku z uwagi na to, że Sąd Okręgowy w Zamościu wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2005 r., sygn. akt IV U 2363/03, ustalił skarżącemu prawo do renty inwalidzkiej od dnia 1 października 2003 r. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. W świetle § 14 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich oraz art. 116 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, dla zachowania prawa do pobierania renty strukturalnej wystarczające jest cofnięcie wniosku o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy (lub przedłużenie jej pobierania) przed uprawomocnieniem się decyzji przyznającej tę rentę. Powołane przepisy nie uzależniają dopuszczalności cofnięcia wniosku od tego, czy w sprawie o rentę z tytułu niezdolności do pracy wydawany był wyrok sądu czy nie, w szczególności nie uniemożliwiają skutecznego cofnięcia wniosku w sytuacji, gdy decyzja przyznająca rentę z tytułu niezdolności do pracy wydana została w wykonaniu wyroku sądu. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wcześniej wyroku w sprawie II GSK824/12 wskazał, że to nie wyrok sądu określa moment skutecznego wycofania wniosku o rentę inwalidzką, lecz decyzja organu rentowego wydana w związku z tym wyrokiem. Na takie rozumienie treści art. 14 ust. 2 rozporządzenia wskazuje bowiem art. 116 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Należy w związku z tym podkreślić, że w prawie bezsporne jest, że wyrok sądu ustalający prawo skarżącego do renty z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym zapadł w dniu 5 kwietnia 2005 r., a więc już po przyznaniu skarżącemu renty strukturalnej. Nie jest również kwestionowane, że pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. skarżący zwrócił się właściwego oddziału KRUS albo o wydanie decyzji określającej dzień 1 sierpnia 2004 r. jako datę końcową przysługującego mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym albo o wycofanie jego wniosku o tę rentę. Podkreślić należy, że z treści pisma skarżącego wynika wyraźnie, że skarżący chciałby nadal pobierać przyznaną mu wcześniej rentę strukturalną, jego oświadczenie o cofnięciu wniosku nie budzi zatem wątpliwości. Jest również poza sporem, że mimo tak sformułowanego wniosku w dniu [...] lipca 2005 r. wydana została przez KRUS Oddział B. decyzja przyznająca skarżącemu rentę z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym od dnia 1 października 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r. W świetle powyższych ustaleń nie ulega wątpliwości, że pismo skarżącego, zawierające oświadczenie o cofnięciu wniosku, o którym mowa w § 14 ust. 2 i art. 116 ust. 2 złożone zostało właściwemu organowi przed wydaniem decyzji przyznającej rentę z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, a więc przed uprawomocnieniem się decyzji przyznającej rentę w rozumieniu powołanych przepisów. Nie było zatem żadnych podstaw do kwestionowania w sprawie niniejszej skuteczności cofnięcia wniosku na tej tylko podstawie, że prawo do renty ustalone zostało wcześniej prawomocnym wyrokiem sądu. Zaskarżona decyzja wydana została więc z naruszeniem § 14 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, co powoduje konieczność jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "a" p.p.s.a. Uchylenie zaskarżonej decyzji oznacza obowiązek ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Rozpoznając sprawę ponownie uwzględni organ wiążącą ocenę prawną przedstawioną w niniejszej sprawie i rozstrzygnie, czy istniały podstawy do wstrzymania wypłaty renty strukturalnej. Należy ponownie zwrócić uwagę, że sam fakt wydania wyroku ustalającego prawo do renty z tytułu ubezpieczenia społecznego rolników oraz data wydania wyroku nie mają znaczenia dla oceny skuteczności cofnięcia wniosku o przyznanie renty w sytuacji, gdy renta przyznana została późniejszą decyzją administracyjną. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "a" p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Na kwotę kosztów składają się: wpis od skargi (200 zł) oraz opłata kancelaryjna od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku (100 zł).