II OSK 2576/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie NSA Teresa Kobylecka (spr.) del. WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. B.-S. i P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 280/14 w sprawie ze skargi M. B.-S. i P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2013 r. nr ... w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014r., sygn. akt IV SA/Wa 280/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. B.-S. i P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 4 grudnia 2013r., utrzymującą w mocy - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 127 § 2 w zw. art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 ze. zm.), w związku z art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) - decyzję Zarządu Dzielnicy M. z dnia 12 lipca 2013r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami w bryłach budynków wraz z miejscami postojowymi naziemnymi, zjazdami, infrastrukturą techniczną na działkach o nr ew. ..., ..., ..., ... i ... w obrębie ... oraz cz. działki o nr ew. ... i ... w obrębie ulicy D. a al. W. w W. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że podstawą prawną do wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2013r., poz 267 ze zm), zw. dalej u.p.z.p. Oceniając zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym skutkować koniecznością jej uchylenia. Sąd wyjaśnił, że w niniejszej sprawie przedmiotem inwestycji, której inwestorami są M. i M. K., jest budowa 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami w bryłach budynków, położonych obok siebie na terenie, na którym występuje zabudowa wielorodzinna. Organ zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), zw. dalej rozporządzeniem, ustalił szerokość frontu działki na ok. 30 m, a granice obszaru analizowanego na ok. 108 m, czyli trzykrotność frontu działki. Jednocześnie ustalił, że na terenie tym dominuje zabudowa o funkcji mieszkaniowej jednorodzinna w formie budynków wolnostojących oraz w zespołach zabudowy bliźniaczej i szeregowej, co świadczy o tym, że funkcja projektowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych stanowić będzie kontynuację funkcji istniejącej na tym obszarze. Tym samym, zdaniem Sądu I instancji, organ prawidłowo uznał, że został spełniony pierwszy z warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy u.p.z.p. W ocenie Sądu, spełniony został także drugi z warunków, o jakim mowa w tym przepisie (dostęp do drogi publicznej). Sąd argumentował, że z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji, wynika, że inwestycja ma dostęp do drogi publicznej gminnej – ulicy D. Dostęp możliwy jest także przez istniejącą drogę wewnętrzną – drogę bez nazwy, między ulicą D. i Al. W. Zdaniem Sądu, na tym etapie postępowania, wbrew temu co wywodzi skarżący, inwestor nie musi legitymować się zgodą właścicieli nieruchomości, po której ma następować komunikacja, na korzystanie z ich nieruchomości. Decyzja o warunkach zabudowy wskazuje jedynie sposób, w jaki nieruchomość ma być skomunikowana z drogą publiczną. Kwestia rzeczywistego, tj. możliwego i zagwarantowanego prawnie dostępu będzie przedmiotem analizy na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu, czyni to niezasadnymi zarzuty dotyczące braku dostępu do drogi publicznej i braku zgody na korzystanie z drogi wewnętrznej. Sąd wskazał również, że z treści decyzji wynika, że działka nie będzie skomunikowana z drogą Al. W., ale z ulicą D. poprzez wybudowanie zjazdu. Organ, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. zwrócił się do zarządcy drogi, tj. Prezydenta m. W. o wydanie uzgodnień w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego – opinia nr ... z dnia 30 kwietnia 2013r. w odniesieniu do działek ..., ..., ..., ..., ... i ..., które przylegają do pasa drogowego ulicy gminnej D. Dokonano także uzgodnienia w odniesieniu do działek przyległych do Al. W. - uzgodnienie negatywne w zakresie możliwości skomunikowania działek inwestycyjnych od Al. W., dlatego w decyzji o warunkach zabudowy organ ustalił komunikację z ul. D. W ocenie Sądu, po zmianie wniosku (nie mającym wpływu na usytuowanie działek) nie było potrzeby ponownego uzgadniania projektu decyzji z zarządcą drogi, gdyż tylko, gdy pojawi się nowy projekt decyzji, zawierający istotne w stosunku do poprzedniego projektu zmiany, konieczne jest powtórzenie procedury uzgodnieniowej, a taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 u.p.z.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał również, że nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. o bezpodstawnym przyjęciu, że budynki nr 2 i 3 nie mają dostęp do drogi publicznej. Budynki nr 2 i 3 będą posadowione na działkach ..., ... i ... ... i ... Wprawdzie tylko działka ... ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, jednak z analizy wynika, że inwestycja może być skomunikowana z drogą publiczną m. in. przez działkę ... i część działki o nr ew. 2 – a zatem będzie miała w ten sposób dostęp do drogi publicznej - ulicy D. Sąd stwierdził, że nie można uznać, że tylko działki graniczące z drogą publiczną mogą być zabudowywane. Pod pojęciem dostępu do drogi publicznej należy rozumieć możliwość skomunikowania działki inwestycyjnej z drogą publiczną. Skomunikowanie to może nastąpić w różny sposób, np. poprzez istniejącą drogę wewnętrzną, poprzez ustanowienie służebności przez inne działki. Kluczowe jest to, aby istniała faktyczna możliwość dojazdu z działki inwestycyjnej do drogi publicznej. Na tym etapie postępowania nie jest potrzebna zgoda właściciela drogi czy działki, po której miałby przebiegać przejazd, na jej wykorzystanie. Dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę okoliczności te będą badane, a inwestor będzie musiał wykazać, że ma prawo do wykorzystania danej nieruchomości na potrzeby zapewnienia komunikacji inwestycji. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie warunek ten został spełniony – co wynika z treści decyzji i czyni także niezasadnym zarzut naruszenia art. 80 k.p.a., który strona powiązała z okolicznością braku dostępu do drogi publicznej. Sąd wskazał również, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 9 u.p.z.p., który dotyczy uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i ma służyć określaniu jej polityki przestrzennej. Studium nie jest aktem prawa miejscowego, a więc nie odnosi skutku erga omnes. Jak wynika z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. jego ustalenia wiążą wyłącznie organy przy sporządzaniu planów miejscowych. Prowadzi to do wniosku, że zapisy studium nie mogą stanowić podstawy prawnej do ustalenia przez organ administracji, że w odniesieniu do określonego w tym studium obszaru obowiązuje zakaz zabudowy. Także z przepisów ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2013r. poz.1409 ze zm), zw. dalej Prawem budowlanym, wynika że organ wydając decyzję o warunkach zabudowy ma obowiązek sprawdzenia, czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, a więc planu uchwalonego, a nie planu projektowanego czy studium. Co prawda przepis ten ma zastosowanie w procedurze wydawania pozwolenia na budowę, ale potwierdza charakter prawny planu, projektu planu i studium. Sąd nie podzielił zatem twierdzeń skargi, że decyzja została wydana z naruszeniem bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa zakazujących budowę na terenie Skarpy W. Fakt, że projektowany teren, jak wywodzą skarżący, w projekcie planu oznaczony jest jako obszar bezpośredniej ochrony Skarpy W. z zakazem lokalizowania nowych obiektów budowlanych nie stanowi podstawy do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji w której plan nie został uchwalony, a inwestycja spełnia wymagania, o jakich mowa w art. 61 u.p.z.p. Sąd zwrócił uwagę na to, że organ zasięgnął opinii geologa i na tej podstawie określił warunki ochrony obszarów zagrożonych osuwaniem się mas ziemi (pkt 1.2.1. decyzji organu I instancji), nakazując sporządzenie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej na etapie pozwolenia na budowę. Obowiązki te, zgodnie z art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, inwestor musi wykonać. Tym samym na etapie poprzedzającym proces budowlany będzie wykonana analiza geologiczno-inżynieryjna, z uwzględnieniem charakterystyki projektowanych obiektów, przewidywanych obciążeń, głębokości posadowienia, oceny stanu istniejących obiektów budowlanych zlokalizowanych w sąsiedztwie projektowanej inwestycji oraz innymi wymienionymi w decyzji obowiązkami, które to obowiązki wynikają z treści decyzji. W ocenie Sądu, tak szczegółowa analiza i wskazywany jej zakres w pełni zapewni bezpieczeństwo mieszkańców sąsiednich nieruchomości, a przede wszystkim zapobiegnie ewentualnym skutkom, istotnym dla zachowania stateczności skarpy, jakie mogą powstać przy procesie inwestycyjnym. Brak sporządzenia tego rodzaju analizy lub też negatywne jej ustalenia mogą być powodem odmowy wydania pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu I instancji, nie był zasadny także zarzut dotyczący skrajnie wąskiego wyznaczenia kręgu stron postępowania i idący za nim zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. Postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy toczy się na wniosek inwestora, a jego uczestnikami są podmioty, którym przysługuje interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. W niniejszej sprawie organ odmówił wielu osobom przymiotu strony wykazując, że nie wykazali oni, aby inwestycja mogła oddziaływać na ich prawa i obowiązki. Osoby, którym odmówiono przymiotu strony nie wniosły skargi do WSA na decyzję ostateczną o warunkach zabudowy, w związku z tym Sąd uznał, że nie ma uprawnień do badania trafności rozstrzygnięć o odmowie uznania ich za strony tego postępowania (art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. z 2012, poz. 270), zw. dalej p.p.s.a. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organ art. 73 § 1 k.p.a. poprzez odmowę udostępnienia pełnomocnikowi wglądu do całości akt sprawy, Sąd I instancji wywiódł, że po pierwsze odmowa nie wymagała wydania postanowienia, gdyż taka forma, dla tego rodzaju czynności nie jest wymagana przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, a po drugie, skarżący nie wykazali, jaki to miało lub mogło mieć wypływ na treść decyzji. Sąd nie znalazł także podstaw do uznania, że organ w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, naruszył art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Sąd wyjaśnił, że uzasadnienie decyzji organu II instancji jest dość powierzchowne, jednakże wynika z niego, że organ zapoznał się z dowodami zebranymi w sprawie a następnie je ocenił. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu II instancji wynika również, że jego ocena jest tożsama z oceną przeprowadzoną przez organ I instancji. Sąd wskazał, że argumenty, które skarżący podnosili w skardze były wcześniej podnoszone w ich pismach i organ I instancji odniósł się do nich w uzasadnieniu decyzji. Skoro zatem argumenty te były tożsame, a organ II instancji podzielił w pełni ustalenia organu I instancji, przyjmując je jako własne, a decyzja organu I instancji jest poparta wszechstronną analizą, wyczerpująca i należycie uzasadniona, Sąd doszedł do przekonania, że mimo naruszenia przez organ II instancji art. 107 § 3 k.p.a. ostatecznie decyzja opowiada prawu. Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji nie stwierdził także naruszeń prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. W skardze kasacyjnej M. B.-S. i P. S., reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, zaskarżyli powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie lub błędną interpretację przepisów: a) art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1, art. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na skutek zignorowania sprzeczności zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W., braku uwzględnienia wymagań ładu przestrzennego oraz walorów krajobrazowych Skarpy W., b) art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 w świetle art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w świetle dyspozycji art. 64 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. na skutek braku uzgodnienia z zarządcą drogi wewnętrznej dojazdu z planowanej inwestycji do drogi publicznej oraz braku dostępu budynków nr 2 i 3 planowanej inwestycji do drogi publicznej, 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak dokonania pełnej oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego na skutek niezastosowania art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w świetle braku uzgodnienia z zarządcą drogi wewnętrznej dojazdu z planowanej inwestycji do drogi publicznej i tym samym braku dostępu budynków nr 2 i 3 planowanej inwestycji do drogi publicznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie wnieśli o 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, 2. zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor M. K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjna wyroku. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zbadał zarzuty skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżących kasacyjnie. Kontrola dotyczy zgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, która wykracza poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (ust. 1), a nadto przez naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (ust. 2). W sprawie niniejszej zostały zgłoszone zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W pierwszej kolejności rozpoznane zostaną zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczy naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. przez niedokonanie przez Sąd I instancji pełnej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji na skutek niezastosowania art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w świetle braku uzgodnienia z zarządcą drogi wewnętrznej dojazdu z planowanej inwestycji do drogi publicznej i tym samym braku dostępu budynków nr 2 i 3 planowanej inwestycji do drogi publicznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut ten nie jest usprawiedliwiony, gdyż przepis art. 53 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. stanowi o obowiązku uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W sprawie niniejszej uzgodnienia zostały dokonane przez zarządców dróg: drogi publicznej gminnej – ul. D. oraz drogi publicznej powiatowej - Al. W., z uwagami w zakresie warunków obsługi komunikacyjnej inwestycji, które zostały uwzględnione w decyzji z dnia 12 lipca 2013r. Nie dokonuje się uzgodnień w odniesieniu do obszarów przyległych do dróg wewnętrznych, które zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych - Dz.U.2015.460 j.t., nie są zaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i nie są zlokalizowane w pasie drogowym tych dróg Odnośnie zarzutu braku dostępu budynków nr 2 i 3 planowanej inwestycji do drogi publicznej wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod pojęciem "dostępu do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do drogi albo dostęp do niej drogą wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Trafnie stwierdził Sąd I instancji, że na etapie udzielania warunków zabudowy organ nie bada, czy inwestor posiada odpowiednią służebność drogową, wystarczy, że ustalono możliwość dostępu do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną. Bak podstaw do określania w decyzji o warunkach zabudowy sposobu obsługi komunikacyjnej. Żaden przepis prawa nie zawiera normy, która nakazywałaby konkretyzację tego rodzaju parametrów, jak infrastruktura i komunikacja na etapie ustalenia warunków zabudowy (por. por wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1543/11, Lex nr 1367321). Zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczy naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1, art. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na skutek zignorowania sprzeczności zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W., braku uwzględnienia wymagań ładu przestrzennego oraz walorów krajobrazowych Skarpy W. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ten zarzut za nieusprawiedliwiony, gdyż zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie stanowią podstawy normatywnej dla rozstrzygnięcia administracyjnego, jakim jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie ma mocy prawnej aktu powszechnie obowiązującego i nie może stanowić podstawy do wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (por. wyroki NSA: z dnia 30 października 2008r., sygn. akt II OSK 1294/07 LEX 516797; z dnia 31 marca 2008r. sygn. akt II OSK 317/07, LEX 490164, z dnia 23 czerwca 2010r., sygn. akt II OSK 1025/09 LEX 706910; z dnia 15 września 2016r. sygn. akt II OSK 3075/14). Dokonując wykładni językowej przepisu art. 9 ust. 4 w/w ustawy należy stwierdzić, że ustalenia studium wiążą wyłącznie organ przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Jako akt planistyczny studium określa politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrznie organy gminy w ich planach przy sporządzaniu projektów planów miejscowych. Jako akt kierownictwa wewnętrznego określa tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie budzi wątpliwości, że w warunkach niniejszej sprawy, z uwagi na jej przedmiot, którym jest ustalenie warunków zabudowy, a nie uchwalenie planu, przepis ten nie ma zastosowania. Tym samym skład orzekający nie podziela stanowiska zawartego w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 6 sierpnia 2009r. sygn. akt II OSK 1250/08. W sprawie niniejszej, organ wydając decyzję o warunkach zabudowy nie mógł kierować się zapisami wskazanego w skardze kasacyjnej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W., zaś prawidłowo decyzję wydał w oparciu o wyniki analizy urbanistycznej oraz opinię geologa, którego zalecenia w zakresie warunków ochrony obszarów zagrożonych osuwaniem się mas ziemi zawarł w decyzji. Sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpni 2003r., wydane na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolejny zarzut naruszenie prawa materialnego dotyczy naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 w świetle art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w świetle dyspozycji art. 64 Konstytucji RP na skutek braku uzgodnienia z zarządcą drogi wewnętrznej dojazdu z planowanej inwestycji do drogi publicznej oraz braku dostępu budynków nr 2 i 3 planowanej inwestycji do drogi publicznej. Zarzut dotyczący braku uzgodnienia z zarządcą drogi wewnętrznej oraz braku dostępu w/w budynków do drogi publicznej był już podniesiony w zarzucie dotyczącym naruszenia przepisów postępowania i Naczelny Sąd Administracyjny już się do nich doniósł. Naruszenie wynikającego z art. 64 Konstytucji RP oraz z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy prawa do ochrony własności nie zostało w skardze kasacyjnej uzasadnione. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ----------------------- 3