VI SA/Wa 2907/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2014 r. sprawy ze skargi R. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2013 r., nr [...], Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r., o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r., Nr 43, poz. 226, ze zm.) - dalej u.r.t. - oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] kwietnia 2013 r. nr [...], którą umorzył postępowanie prowadzone z wniosku R. s.a. z siedzibą w W. (dalej spółka) z [...] września 2012 r. o uchylenie decyzji z [...] października 2009 r. nr [...] zmieniającej decyzję koncesyjną z [...] czerwca 2002 r. nr [...] w zakresie, w jakim ustalona została wysokość opłaty za zmianę koncesji. Do wydania zaskarżonych decyzji doszło w następującym ustaleniach; R. s.a. z siedzibą w W. [...] czerwca 2002 r. uzyskała koncesję nr [...] na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "R.". Koncesja została zmieniona (rozszerzona o kolejną stację nadawczą) decyzją Przewodniczącego KRRiT z [...] października 2009 r. nr [...]. W decyzji ustalono, że opłata za zmianę/rozszerzenie koncesji wynosi 32.970 zł. W dniu [...] września 2012 r. R. s.a. na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. i odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 19 lipca 2011 r., sygn. akt P 9/09, wystąpiła do KRRiT z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zmiany koncesji nr [...] z [...] czerwca 2002 r., dokonanej decyzją z [...] października 2009 r. [...], w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za zmianę koncesji wnosząc o wydanie nowej decyzji co do istoty sprawy, w której opłata za zmianę koncesji zostałaby ustalona w wysokości 82 złotych. Przewodniczący KRRiT postanowieniem z [...] listopada 2012 r. nr [...] wznowił postępowanie w sprawie zmiany koncesji nr [...] z [...] czerwca 2002 r., w zakresie w jakim ustalona została wysokość opłaty za jej zmianę. Decyzją z [...] kwietnia 2013 r. nr [...], Przewodniczący KRRiT na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 u.r.t., art. 105 § 1 k.p.a. i w wykonaniu uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. umorzył postępowanie prowadzone z wniosku spółki stwierdzając, że zaskarżona decyzja dotyczyła koncesji z [...] czerwca 2002 r., która została udzielona na okres 10 lat i wygasła [...] czerwca 2012 r. Organ wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych w kwestii wygaśnięcia zezwolenia podał, że wygaśnięcie decyzji oznacza, iż przestaje ona kształtować jakiekolwiek prawa i obowiązki administracyjne, czy też wywoływać dla jej adresatów jakiekolwiek inne skutki prawne. Przewodniczący KRRiT podkreślił, że wniosek o dokonanie zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej, czy też jej uchylenie może być rozpoznany i ewentualnie uwzględniony jedynie wówczas, gdy decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, a więc do upływu określającego w niej ostatniego dnia terminu obowiązywanie. Po wygaśnięciu decyzji, czyli upływie terminu jej ważności, zmiana decyzji/koncesji jest niedopuszczalna. Spółka pismem z 22 kwietnia 2013 r., wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy domagając się uchylenia w całości decyzji, z powodu jej nieważności, bądź jej uchylenie i orzeczenie co do istoty w przedmiocie wysokości opłaty za zmianę koncesji, która – zdaniem spółki - powinna wynosić 82 złote. Decyzją powołaną na wstępie Przewodniczący KRRiT utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swą decyzję stwierdził, że w niniejszej sprawie brak przedmiotu postępowania i z tego względu koniecznym było jej umorzenie. Jako bezsporną uznał okoliczność, że decyzja zmieniająca była ściśle powiązana z koncesją nr [...] z [...] czerwca 2002 r. i w związku z tym w momencie wygaśnięcia koncesji z dniem [...] czerwca 2012 r., wygasły również decyzje ją zmieniające. Z tego względu, zdaniem organu, zarzut błędnego zastosowania art. 105 k.p.a., braku zastosowania art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (dalej u.s.d.g.) oraz art. 40 ust. 1 u.r.t. w brzmieniu przed 20 listopada 2012 r., nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewodniczący KRRiT przeprowadził analizę zarzutów postawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie, podając przy tym, że argumenty spółki w zakresie określenia wysokości opłaty za udzielenie koncesji, nie dotyczyły stanu faktycznego będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Nadmienił, że decyzją z [...] kwietnia 2013 r. nie określono wysokości opłaty za udzielenie koncesji, ale umorzono postępowanie prowadzone na podstawie wniosku spółki o wznowienie postępowania administracyjnego w związku z jego bezprzedmiotowością. Pismem z 19 września 2013 r., R. s.a. z siedzibą w W., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe rozstrzygnięcie, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie decyzji je poprzedzającej z [...] kwietnia 2013 r. W skardze strona zarzuciła organowi naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: - art. 2, art. 190 ust. 4, art. 193 i art. 79 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie, które stanowiły podstawę do odstąpienia od zasady tempus regit actum w przypadku decyzji wydawanej na skutek wznowienia postępowania administracyjnego; - art. 40 ust. 1 u.r.t. w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 19 lipca 2011 r. (sygn. P 9/09), a obowiązującym przed dniem 20 listopada 2012 r., poprzez jego niezastosowanie, który był podstawą do zastosowania przepisów ustawy o opłacie skarbowej, jako podstawy prawnej dla określenia wysokości opłaty za udzielenie koncesji; - art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz Załącznika, część III, pkt 44, ppkt 2) ustawy o opłacie skarbowej, poprzez jego niezastosowanie, które były podstawą do wskazania prawidłowej opłaty za udzielenie koncesji na kwotę 82 zł; - art. 40 u.r.t. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 listopada 2013 r.) oraz przepisów rozporządzenia KRRiT z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, poprzez ich błędne zastosowanie, w sytuacji gdy przepisy te nie powinny w ogóle mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Nadto strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 35 k.p.a. i art. 105 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie; - art. 11 u.s.d.g., poprzez brak jego zastosowania w sprawie niniejszej; - art. 40 ust. 1 u.r.t., poprzez niezastosowanie tego przepisu w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 19 lipca 2011 r., a przed dniem 20 listopada 2012 r., który był podstawą do uznania, że organ nie wydając decyzji w terminie określonym przepisami k.p.a., wydał decyzję zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy i określił opłatę za udzielenie koncesji na kwotę 82 złotych. Skarżąca zwróciła uwagę na przesłanki warunkujące istnienie przedmiotu postępowania administracyjnego, wskazując w szczególności na posiadanie interesu prawnego, którym było uzyskanie urzędowego potwierdzenia, iż decyzja w części dotyczącej opłaty została wydana z naruszeniem prawa (art. 152 k.p.a.), bowiem uniemożliwiałoby to skarżącej wystąpienie z roszczeniem o zwrot opłaty w postępowaniu cywilnym. Uznała, że żadna z postaci bezprzedmiotowości postępowania w sprawie niniejszej nie zachodziła. Zdaniem skarżącej, kluczową kwestią było jakie przepisy prawne (tzn. w brzmieniu na jaki dzień obowiązywania) powinny zostać zastosowane przez organ, w związku z wydaniem decyzji na skutek wznowienia postępowania administracyjnego wywołanego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. W jej ocenie, w uzasadnieniu decyzji I instancji organ nie zajął się powyższą kwestią, z kolei uzasadnienie wydane w II instancji w tym zakresie było dla strony niezrozumiałe. Skarżąca podkreśliła, że w odniesieniu do procedury wznowienia postępowania administracyjnego na skutek uchylenia przepisów skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego, istniała konieczność powtórzenia konkretyzacji normy prawnej obowiązującej w momencie wydania wadliwej decyzji. W takiej sytuacji, jeśli przepisy nowej ustawy nie nakazywały stosować w postępowaniu wznowieniowym nowego prawa, należało stosować prawo dawne. Powołując się na poglądy doktryny, strona podkreśliła, iż inne założenie oznaczałoby retroaktywne działanie nowego prawa, bez wyraźnej podstawy prawnej. Nadto skarżąca podała, że Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie w swoich wyrokach formułował postanowienia, które wykluczały możliwość dochodzenia zwrotu opłat uiszczonych w przeszłości na podstawie przepisów uznanych za niezgodne z Konstytucją. Taka sytuacja miała miejsce także na gruncie u.r.t. (por. wyrok z dnia 9 września 2004 r., sygn. K 2/03; pkt III wyroku "Opłaty pobierane na podstawie przepisów ustawy wskazanych w części I wyroku nie podlegają zwrotowi). Jak wskazała skarżąca, wyrok Trybunału Konstytucyjnego będący przyczyną niniejszego postępowania, nie zawiera postanowienia analogicznego do pkt III wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 9 września 2004 r., chociaż w tej sprawie stosowny wniosek został złożony w czasie rozprawy przed Trybunałem Konstytucyjnym przez przedstawicieli KRRiT, przy poparciu przedstawiciela Prokuratora Generalnego. W punkcie 6 uzasadnienia Trybunał Konstytucyjny wskazał bowiem, że nie wypowiada się co do wniosku, aby pobrane dotychczas opłaty koncesyjne na podstawie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie podlegały zwrotowi, pozostawiając tę kwestię sądom. W ocenie skarżącej, postępowanie w przedmiocie wniosku z 3 września 2012 r., prowadzone było w sposób przewlekły, gdyż w toku postępowania, organ nie informował strony o przedłużeniu terminu na rozpatrzenie sprawy, a decyzja I instancji została wydana dopiero po około 7 miesiącach od dnia złożenia wniosku. W związku z upływem terminów rozpatrzenia sprawy, zdaniem strony skarżącej, w sprawie zastosowanie miał art. 11 ust. 9 u.s.d.g., zgodnie z którym, jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodne z wnioskiem przedsiębiorcy. Skarżąca stwierdziła, że w ustawie o radiofonii i telewizji brak jest normy, która wyłączałaby stosowanie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w całości. W opinii skarżącej, brak ustanowienia takiej wyraźnej normy szczególnej dotyczącej ustawy o radiofonii i telewizji oznaczał, że racjonalny ustawodawca nie chciał wyłączenia art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w stosunku do postępowań administracyjnych w sprawach innych regulowanych działalności gospodarczych. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko prezentowane na etapie postępowania administracyjnego, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie nosi znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a. Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji toczyło się w trybie wznowienia postępowania w sprawie zmiany koncesji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., w zakresie w jakim zmianą została ustalona wysokość opłaty za zmianę koncesji. Skarżąca więc wnioskiem z dnia 3 września 2012 r. domagała się wznowienia postępowania w przedmiocie zmiany/rozszerzenia koncesji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą R. w zakresie wysokości ustalonej decyzją zmieniającą opłaty za zmianę/rozszerzenie koncesji, którą to zmianę/rozszerzenie wymienionej koncesji organ dokonał decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. ustalając kwestionowaną przez spółkę opłatę za zmianę koncesji. Składając wniosek z dnia 3 września 2012 r. (ta sama data nadania) o wznowienie postępowania skarżąca odwoływała się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. wydanego w sprawie P 9/09, który wszedł w życie z dniem 3 sierpnia 2011 r. (Dz. U. Nr 160, poz. 963). Jednakże w pkt II wyroku Trybunał, stosownie do art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, orzekł o utracie mocy obowiązującej przepisu art. 40 ust. 2 i wskazanego w pkt I wyroku rozporządzenia KRRiT z dnia 4 lutego 2000 r. po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z tym w wymienionym zakresie wyroku Trybunału wszedł w życie z dniem 3 sierpnia 2012 r., a więc zgodnie z art. 145a § 2 k.p.a. skargę o wznowienie postępowania złożono w ostatnim dniu wskazanym w tym przepisie, czyli jak ustalił organ z zachowaniem terminu (por. B. Adamiak /w/ Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 7. wydanie zaktualizowane i rozszerzone, Wydawnictwo C.H. Beck Warszaw 2005, s. 656-657 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 czerwca 2009 r. wydany w sprawie III SA/Łd 206/09). Instytucja wznowienia postępowania stanowi odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji, ustanowionej w art. 16 k.p.a. Jest to tryb nadzwyczajny wzruszenia decyzji administracyjnych mający zastosowanie do decyzji ostatecznych znajdujących się w obrocie prawnym, a także aktów prawnych lecz również pozostających w obrocie prawnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1731/2011), w którym wskazano, że: "(...) skoro można eliminować w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania wyłącznie akty nadal obowiązujące, o czym świadczy art. 151 k.p.a., to niewątpliwie brak jest podstaw prawnych do tego, aby prowadzić postępowanie administracyjne, analizować i oceniać akt, który już swą ważność utracił". W rozpoznawanej sprawie zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r., którą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzono postępowanie z wniosku spółki z dnia 3 września 2012 r. o wznowienie postępowania w sprawie uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. zmieniającą/rozszerzającą koncesję Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. w zakresie ustalenia opłaty za zmianę tej koncesji, uznając je za bezprzedmiotowe, z uwagi na wygaśniecie z dniem [...] czerwca 2012 r. zmienionej koncesji Nr [...]. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a. oznacza brak któregokolwiek z elementów materialnego stosunku prawnego uniemożliwiający wydanie decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest jeszcze władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Natomiast klasyczna postać bezprzedmiotowości postępowania ujawnia się wtedy, gdy przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie prawnie nie istnieje (por. J. Borkowski /w/ jw. S. 487 oraz powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego). W sprawie nie jest sporne, że koncesja z [...] czerwca 2002 r. nr [...] wygasła [...] czerwca 2012 r., dlatego też Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał trafność rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, w myśl którego określenie w decyzji terminu ważności decyzji powoduje, że wygasa ona z upływem terminu jej obowiązywania. Z upływem określonego w decyzji okresu dochodzi automatycznie do usunięcia decyzji z obrotu prawnego bez potrzeby stwierdzenia jej wygaśnięcia w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. (podobne stanowisko znajduje odzwierciedlenie w wyrokach sądów administracyjnych m.in. sygn. akt VI SA/Wa 2109/05, sygn. akt VII SA/Wa 386/08, sygn. akt III SA/Kr 1223/10, sygn. akt II SA/Op 63/06). Strona skarżąca domagała się natomiast wznowienia postępowania zakończonego decyzją zmieniającą Nr [...] z dnia [...] października 2009 r., która to decyzja była decyzją ściśle powiązaną z decyzją koncesyjną na rozpowszechnianie programów radiowych nr [...] z [...] czerwca 2002 r., gdyż wprowadzając zmiany do tej koncesji, nie kreowała nowych praw i obowiązków nakładanych na skarżącą poza wskazaną koncesją ustalając wysokość opłaty za zmianę koncesji. Skoro więc wygasła koncesja nr [...] to tym samym wygasły wszystkie decyzje ją zmieniające i nie było potrzeby stwierdzenia ich wygaśnięcia w trybie art. 162 §1 pkt 1 k.p.a. lub uchylenia, gdyż z upływem określonego w decyzji okresu doszło automatycznie do usunięcia z obrotu prawnego wszystkich decyzji, w tym decyzji zmieniającej. Wygaśniecie decyzji oznacza, że przestaje ona kształtować jakiekolwiek praw i obowiązki administracyjne, czy też wywoływać dla jej adresatów inne skutki prawne. Z chwilą więc wygaśnięcia decyzji, zaprzestania ich funkcjonowania w obrocie prawnym, nie jest możliwe wznowienie postępowania w sprawie decyzji, które wygasły i prowadzenia postępowania merytorycznego. Reasumując należało uznać, że organ zasadnie umorzył postępowanie w niniejszej sprawie, bowiem koncesja oraz decyzja ją zmieniająca, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania wygasły z mocy prawa [...] czerwca 2012 r., a wniosek o wznowienie został złożony 3 września 2012 r. Organ nie wydał w tej sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego, gdyż było to niemożliwe, z uwagi na brak przedmiotu postępowania, co wyjaśniono wcześniej. Tym samym nie mogło dojść do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, gdyż z uwagi na umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość, wskazane w skardze przepisy nie mogły być przez organ zastosowane. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, w myśl którego do postępowania w sprawie ustalenia opłaty za koncesję, przewidzianej przez art. 40 ust. 1 u.r.t. zastosowanie ma art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 40b u.r.t. - do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 33, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Przepis ten uzyskał aktualne brzmienie na podstawie art. 9 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 18, poz. 97 ze zm.), wcześniej mając treść: "W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej". Zmiana ta wskazuje, że przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej znalazły tylko ograniczone, bo ściśle określone zastosowanie w ramach regulacji, jakie zawiera ustawa o radiofonii i telewizji (por. orzeczenie NSA z 11 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1088/11). W powyższym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że: "do dnia 6 marca 2009 r. w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 5 - Koncesja na rozpowszechnianie programów - ustawy o radiofonii i telewizji, zastosowanie miały przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Po tej dacie jedynie do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 33, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej". Ponadto w myśl art. 46 ust. 1 pkt 5 u.s.d.g. uzyskania koncesji wymaga działalność gospodarcza w zakresie rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych, z wyłączeniem programów rozpowszechnianych wyłącznie w systemie teleinformatycznym, które nie są rozprowadzane naziemnie, satelitarnie lub w sieciach kablowych. Zatem wykonywanie powyższej działalności nie podlega wszystkim regułom zasady swobody działalności gospodarczej, co potwierdza art. 5 pkt 5 u.s.d.g., który stanowi, iż działalność regulowana oznacza działalność gospodarczą, której wykonywanie wymaga spełnienia szczególnych warunków, określonych przepisami prawa. W związku z tym, w przypadku działalności koncesjonowanej (regulowanej) nie ma zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g., tworzący fikcję załatwienia sprawy przez organ zgodnie z wnioskiem w drodze "milczenia" po upływie określonych terminów, zarówno wynikających z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, jak i terminu z art. 11 ust. 7 ww. ustawy. W niniejszej sprawie nie mają także zastosowania przepisy ustawy o opłacie skarbowej, co wynika wprost z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 19 lipca 2011 r., sygn. akt P9/09 (pkt 2.2.1), w którym Trybunał stwierdził, iż "W wypadku działalności gospodarczej podlegającej koncesjonowaniu (katalog dziedzin podlegających koncesjonowaniu zawarty jest w art. 46 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej) - o ile przepisy ustaw odrębnych nie stanowią inaczej - za udzielenie lub zmianę koncesji zgodnie z art. 62 ust. 1 u.s.d.g. pobierana jest opłata skarbowa (wysokość tej opłaty jest uregulowana w załączniku do ustawy z 16 listopada o opłacie skarbowej, Dz. U. Nr 225, poz. 1635, ze zm.). Działalność polegająca na rozpowszechnianiu programów radiowych i telewizyjnych ma jednak w tym zakresie odrębne uregulowania zawarte w ustawie o radiofonii i telewizji. Podstawą prawną obowiązku uiszczenia opłaty za udzielenie koncesji na rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych jest art. 40 ust. 1 u.r.t.". Z powyższego w sposób jednoznaczny wynika, iż podstawa prawna ustalenia opłaty koncesyjnej pozostała niezmieniona, gdyż przepis stanowiący jej źródło nie był przez Trybunał Konstytucyjny kwestionowany. Tym samym za nieuzasadnione należało uznać podniesione przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia wskazanych unormowań konstytucyjnych. Mając na względzie powyższe uwagi Sąd nie uwzględnił zarzutu skarżącej o naruszeniu przepisów postępowania, w tym naruszenia art. 105 k.p.a., uznając go za niezasadny. Rozstrzygając w granicach niniejszej sprawy Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 35 k.p.a. za niepodlegający rozpoznaniu, bowiem ustawodawca przewidział środki prawne odrębnie regulujące zasady skargowości w tym zakresie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.