I SA/Rz 227/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Tomasz Smoleń /spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 maja 2014r. spraw ze skarg J. L. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2014r. - nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r., - nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r. - oddala skargi- Zaskarżonymi decyzjami Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2013 r., nr [...] i [...] określające J. L. ( dalej: Skarżącemu) zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 92.803 zł oraz za 2009 r. w wysokości 568.206 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięć organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej w skrócie Ordynacja podatkowa. Z uzasadnień decyzji i akt sprawy wynika, że organy zgodnie ustaliły, iż w dniu 15 grudnia 2007 r. nadzwyczajne zgromadzenie wspólników A. Spółka z o.o. z siedzibą w S.( dalej w skrócie: Spółka ) podjęło uchwałę (akt notarialny Rep. A Nr 11514/2007) o podwyższeniu kapitału zakładowego Spółki z kwoty 50.000 zł do kwoty 45.550.000 zł poprzez utworzenie 91.000 nowych udziałów (o wartości nominalnej 500 zł każdy), tj. o łącznej wartości 45.500.000 zł, które w całości zostały objęte przez Skarżącego w zamian za wniesienie aportu w postaci własnego przedsiębiorstwa prowadzonego pod nazwą A. J. L. W skład wniesionego aportem przedsiębiorstwa wchodziły m.in. wartości niematerialne i prawne, nieruchomości, urządzenia techniczne, maszyny, wyposażenie, środki transportu, wartość znaku firmowego A., wartość firmy, zapasy, należności krótkoterminowe oraz inwestycje krótkoterminowe, zaś jeden ze składników pasywów bilansu stanowiło, zobowiązanie przedsiębiorstwa względem jego właściciela J. L., które to zobowiązanie przekształcono w 31 umów pożyczki udzielonych przez Skarżącego Spółce. Decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. (utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...]), kwestionując zobowiązania Spółki względem Skarżącego z tytułu opisanych wyżej 31 umów pożyczek. Organy zgodnie przyjęły, że nie jest możliwe istnienie stosunku zobowiązaniowego, po którego obu stronach znajduje się ten sam podmiot: przedsiębiorca i nieposiadające odrębnego od przedsiębiorcy bytu prawnego przedsiębiorstwo, a skoro tak to nie mogło ono ulec przekształceniu w pożyczki. Decyzje te zostały utrzymane w mocy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 106/11, a następnie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1619/11. Organy powołując się na art. 170 i 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)- dalej w skrócie: P.p.s.a., uznały się związane wyrokami także w sprawie dotyczącej Skarżącego i przyjęły, że otrzymane przez Skarżącego, w 2008 i w 2009 r. świadczenia pieniężne, w łącznych kwotach: 258.592,51,42 zł i 1.805.471,18 zł nie mogły stanowić zwrotu "pożyczki". Uznały również, że powyższych wpłat nie usprawiedliwiają przedstawione przez Skarżącego umowy z dnia 1 lutego 2013 r., którymi dokonano przekształcenia dotychczasowych stosunków zobowiązaniowych w ten sposób, że w miejsce podmiotu zobowiązanego – Spółki wprowadzono – Skarżącego. W umowach tych postanowiono, że w związku z rozstrzygnięciem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1619/11 "wypłaty w latach 2008 i 2009, przez Spółkę, kwot: 258.592,51 zł. i 1.805.471,18 zł (...), tytułem spłaty zobowiązań wobec udziałowca na rzecz J.L., stały się nienależne ze względu na odpadnięcie podstawy prawnej, a tym samym są nienależnym świadczeniem Spółki na rzecz Skarżącego i Spółka jest uprawniona do żądania zwrotu tych kwot wraz z należnymi odsetkami". Organ I instancji wyjaśnił, że na dochód danego roku podatkowego mają wpływ przychody i koszty uzyskania przychodów, uzyskane w tym roku podatkowym, a nie okoliczności, które wystąpiły w latach następnych, nie ma również znaczenia zobowiązanie się do zwrotu otrzymanego wcześniej świadczenia pieniężnego. Takie samo stanowisko zajął w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej. Nie zgodził się z podniesionymi w odwołaniu zarzutami naruszenia: - art. 21 § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej, przez wydanie decyzji określających zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych, na podstawie nieprawidłowo zastosowanej podstawy prawnej i wbrew zebranemu materiałowi dowodowemu, - art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 410 § 2 Kodeksu cywilnego, przez złamanie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów, - art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 410 § 2 Kodeksu cywilnego poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich działań, które doprowadziłyby do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, - art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w konsekwencji oparcie decyzji na błędnych ustaleniach i nieprawidłowo wywiedzionych wnioskach; - art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób ogólnikowy, bez uwzględnienia argumentów stron i bez analizy prawnej ustalonego stanu faktycznego, - art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1, art. 22 oraz 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.)- dalej w skrócie u.p.d.o.f. przez zakwalifikowanie otrzymanych wpłat, jako pochodzących z innych źródeł, a nie jak chciał tego Skarżący jako nieodpłatne, nienależne świadczenia, do którego zwrotu Skarżący zobowiązał się na podstawie umów z 1 lutego 2013 r. - art. 11 ust. u.p.d.o.f., przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że otrzymane w 2008 i 2009 r. miały charakter definitywny, - art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. i art. 12 ust 1 u.p.d.o.f., przez zakwalifikowanie spornych kwot do kategorii innych źródeł, wbrew istniejącym dowodom, woli stron oraz przepisom prawnym i naruszenie w ten sposób także art. art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. i art. 5 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 10 ust. 1 i 9 i art. 12 u.p.d.o.f. i art. 20 ust 1 u.p.d.o.f. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP. Zdaniem organu odwoławczego Skarżący błędnie wyinterpretował, że w wydanych wobec Spółki decyzjach i wyrokach przesądzono, iż by dokonane na rzecz Skarżącego wypłaty pieniężne miały charakter świadczeń nienależnych, w czym z kolei Skarżący upatrywał podstaw do zmiany strony stosunku zobowiązaniowego z dotychczasowego wierzyciela na zobowiązanego. Organ podkreślił, że w rozstrzygnięciach tych wskazano jedynie, iż podstawą dokonanych na rzecz Skarżącego wypłat nie mogła być spłata pożyczek, co nie było równoznaczne ze stwierdzeniem, że były to świadczenia nienależne. W skargach na decyzje Skarżący ponownie zarzucił naruszenie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7 Konstytucji, art. 121 Ordynacji podatkowej, art. 122 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 170 i 171 P.p.s.a., a także art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz art. 410 § 2 K.c., i wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Uzasadniając podniesione zarzuty wskazał na naruszenie przez organ ogólnych zasad postępowania zasady praworządności, budzenia zaufania do organów podatkowych, a także prawdy obiektywnej. Podniósł, że organy zamiast dokonać własnych ustaleń oparły się na rozstrzygnięciach organów i sądów dotyczących Spółki, nieprawidłowo powołując przepisy art. 170 i 171 P.p.s.a. Przepis art. 170 P.p.s.a. dotyczy oddziaływania orzeczenia sądu administracyjnego na zakończone już postępowanie administracyjne, w którym został wydany zaskarżony akt lub podjęta czynność lub też w przypadku ponownego orzekania w sprawie albo wewnątrzadministracyjnych nadzwyczajnych trybach weryfikacji aktu lub czynności, a jego oddziaływanie nie może wykroczyć poza krąg podmiotów wskazanych w art. 170 P.p.s.a. Przepis zaś 171 P.p.s.a. stanowi zakaz ponownego orzekania w sprawie prawomocnie osądzonej. Ponadto zarzucił organowi brak logiki polegający na podważeniu podstawy prawnej przysporzenia i równoczesnym przyjęciu nabycia przez Skarżącego własności pieniędzy. W ocenie Skarżącego o ewentualnym przychodzie można mówić jedynie w stosunku do odsetek należnych od pozostawionych do dyspozycji kwot pieniężnych. Ponadto podkreślił, iż do powyższych nieprawidłowości nie doszło w wyniku jego złej woli, lecz błędnego przekonania o prawidłowości działania. Określenie na tym etapie zobowiązania podatkowego doprowadzi, w ocenie Skarżącego, do podwójnego opodatkowania kwoty, która wcześniej podlegała opodatkowaniu jako przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej osoby fizycznej. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumenty, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonych decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 170 i 171 P.p.s.a. organ wskazał, że nie mógł pominąć rozstrzygnięć sądowych zapadłych w sprawie Spółki, której wspólnikiem był Skarżący, a sądy w swoich orzeczeniach rozstrzygały kwestie związane z kwestionowanymi w niniejszej sprawie pożyczkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny po połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 135 P.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji w wyżej wskazanych granicach Sąd nie znalazł podstaw do ich uchylenia. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do określenia Skarżącemu podatku dochodowego z tytułu innych źródeł przychodów. Skarżący kwestionuje zarówno fakt osiągnięcia innego aniżeli z tytułu stosunku pracy przychodu, jak również jego zakwalifikowanie jako pochodzące z innego niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1 – 8 u.p.d.o.f. źródła przychodów. W sprawie bezsporne jest, że Skarżący w 2008 r. otrzymał od Spółki pieniądze o łącznej wartości 258.425, 42 zł ( 258.592,51 zł po stronie WN konta 248/01– 167,09 zł z tytułu wypłaty dywidendy, zaś w 2009 r. (1.805.471,18 zł). Początkowo Skarżący twierdził, że otrzymane przez niego od Spółki kwoty stanowiły spłatę udzielonej Spółce pożyczki, by następnie na skutek wydanych względem Spółki decyzji i wyroków Sądów stwierdzić, że otrzymane przez niego kwoty były świadczeniem nienależnym, do którego spłaty zobowiązał się do końca 2015 r. Nie było to zatem świadczenie definitywne, ponieważ musiał liczyć się z obowiązkiem jego zwrotu i nie podlegało zaliczeniu do dochodu. Przeciwnego zdania były organy, które podważyły istnienie przedmiotu pożyczki – zobowiązań Skarżącego względem prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa – jak również podatkowych skutków zmiany dotychczasowych umów pożyczek polegających na odwróceniu stron stosunku zobowiązaniowego. Stanowisko organów jest prawidłowe. W pierwszej kolejności za prawidłowe należy ocenić ustalenie przez organy obu instancji, że nie doszło do realizacji pierwotnych umów pożyczek, zawartych pomiędzy Skarżącym, a Spółką. Powyższe ustalenia były konsekwencją kontroli podatkowej Spółki, jak również wydanych w jej wyniku decyzji i orzeczeń sądów. W toku tego postępowania zaprzeczono istnieniu po stronie Skarżącego wierzytelności względem prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, które zgodnie z zakwestionowaną umową miały ulec przekształceniu w pożyczki udzielone Spółce, przez Skarżącego. Dla oceny tych zachowań bez znaczenia pozostaje dobra czy zła wola podatnika, czy też próba przerzucenia odpowiedzialności na biegłego rzeczoznawcę, który wyceniając wartość wnoszonego aportem przedsiębiorstwa, zaakceptował niejako istnienie zobowiązań przedsiębiorstwa względem jego właściciela. Stwierdzono bowiem, że nie jest możliwe istnienie stosunku zobowiązaniowego po którego obu stronach występowałby ten sam podmiot. Uznano w związku z tym, że elementem aportu nie może być zobowiązanie wobec wnoszącego ten aport. Ponadto nie stwierdzono spełnienia koniecznego warunku do przyjęcia, że w sprawie doszło do realizacji umowy pożyczki – tj. fizycznego przekazania jej przedmiotu przez Skarżącego. Choć ustalenia dotyczące Spółki nie miały charakteru wiążącego w stosunku do Skarżącego, ( art. 170 P.p.s.a.), to jednak przyznać należy rację organom, że w zasadniczy sposób determinowały ustalenia także względem niego. Nie może bowiem ujść uwadze, że pomimo tego, że dotyczyły innego podmiotu, to jednak tego samego stosunku prawnego. Zgodnie z powołanym art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie prawomocnym wyrokiem dotyczy zatem jedynie stron postępowania sądowoadministracyjnego. W świetle powyższego orzeczenie wydane względem Spółki nie będzie wiążące w stosunku do Skarżącego, jednak z uwagi na tożsamość stanu faktycznego nie będzie mogło pozostać obojętne. Inaczej mówiąc organ nie może go pominąć. Ma zatem prawo do odmiennych ustaleń, ale musi je należycie uzasadnić, a może, tak jak było w niniejszej sprawie, podzielić dokonane przez organy ustalenia. Wobec powyższego, pomimo nieprawidłowego powołania przez organ art. 170 P.p.s.a. jako prawidłowe należy ocenić postępowanie organów, które dopuściły zapadłe w stosunku do Spółki rozstrzygnięcia jako dowód w sprawie ( postanowienie z dnia 19 lutego 2013 r., z dnia 5 czerwca 2013 r. i z dnia 26 czerwca 2013 r.) i przyjęły dokonane w tych sprawach ustalenia za swoje należycie to uzasadniając. Sąd w pełni podziela zaprezentowane w tych sprawach stanowisko, że otrzymane przez Skarżącego kwoty pieniężne nie stanowiły spłat udzielonych Spółce pożyczek. Stanowisko to znajduje uzasadnienie w utrwalonym już w tym zakresie orzecznictwie, zgodnie z którym nie istnieje możliwość powstania stosunku zobowiązaniowego, gdy po jego obu stronach znajduje się ten sam podmiot. W świetle powyższego jako bezsporne należy ostatecznie przyjąć, iż wypłata Skarżącemu spornych kwot w objętych kontrolą okresach nie była spłatą udzielonych Spółce pożyczek. Nie do zaakceptowania jest również aktualnie podjęta przez Skarżącego próba usprawiedliwienia otrzymanych kwot, przez wskazanie, że wobec uznania przez organy i Sądy, dokonanych na rzecz Skarżącego wypłat, jako świadczenie nienależne, strony umówiły się, że to Skarżący zwróci Spółce otrzymane kwoty pieniężne, co pozbawi dokonane w 2008 i 2009 r. wpłaty, charakteru definitywnego. Powyższy zabieg należy uznać za niedopuszczalny z punktu widzenia prawa podatkowego. Po pierwsze zauważyć należy, że ani organy ani również Sądy nie użyły zwrotu świadczenie nienależne. W rozstrzygnięciach tych stwierdzono jedynie, że nie istniało zobowiązanie przedsiębiorstwa względem Skarżącego, zatem nie mogło stanowić przedmiotu aportu i nie mogło ulec przekształceniu w umowy pożyczki. Nie było to jednak równoznaczne z przyjęciem, że otrzymane przez Skarżącego kwoty pieniężne były nienależne. Ponadto u.p.d.o.f. w zakresie przychodu nie posługuje się kategorią świadczeń należnych czy też nienależnych. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem ( niemających w niniejszej sprawie znaczenia) dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52 c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Ma rację organ wskazując, że tego rodzaju zapisy umowne, w których strony anulują wszelkie poprzednie stosunki zobowiązaniowe, a dokonane na ich podstawie wypłaty traktują jako świadczenia nienależne, mogą mieć jedynie znaczenie cywilnoprawne pomiędzy stronami stosunku prawnego, nie mogą natomiast kształtować zdarzeń prawnych rodzących obowiązek podatkowy w okresie poprzedzającym ich zawarcie. Zatem nie można czynić organom zarzutu naruszenia art. 410 Kodeksu cywilnego. Sąd podziela pogląd wyrażony w powołanym przez organ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FSK 1438/04, w którym stwierdzono, że bez wpływu na opodatkowanie przychodu uzyskanego w danym roku podatkowym pozostaje fakt zwrotu świadczenia – uprzednio stanowiącego ten przychód- w innym roku podatkowym. Nie budzi również zastrzeżeń Sądu zakwalifikowanie otrzymanych przez Skarżącego wypłat do przychodów z tzw. innych źródeł. Użyty w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., dotyczącym przychodów z innych źródeł, zwrot "uważa się w szczególności" oznacza, że jest to wyliczenie przykładowe i oznacza, że niewymienione w nim dochody również mogą zostać zakwalifikowane do tej kategorii, gdy nie kwalifikują się do pozostałych kategorii, w myśl zasady powszechnego opodatkowania, o której mowa w art. 9 u.p.d.o.f. Nie ma również racji Skarżący zarzucając organom powołanie w podstawie prawnej decyzji dwóch przepisów dotyczących źródeł przychodów. Zgodnie z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.)- dalej w skrócie Ordynacja podatkowa: jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Ponadto zgodnie z art. 9 ust. 1a u.p.d.o.f. jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, (...), suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów. Skoro, jak prawidłowo ustaliły organy, poza zadeklarowanym przez Skarżącego przychodem z tytułu stosunku pracy, uzyskał on również przychód z tzw. innych źródeł przychodów, prawidłowo organ na nowo określił wysokość zobowiązania podatkowego, obejmującego wszelkie rodzaje przychodów i zakwalifikował je do odpowiednich przepisów. Nie istnieje również obawa podwójnego opodatkowania, gdyż wbrew twierdzeniu Skarżącego, sporne kwoty nie podlegały dotychczas opodatkowaniu. Podsumowując stwierdzić należy, że przeprowadzone przez organy postępowanie odpowiada obowiązującym standardom. Organy zebrały i rozpoznały materiał dowody wystarczający do podjęcia zapadłych rozstrzygnięć. Posiłkowanie się w tym zakresie dokumentami zebranymi w sprawie Spółki uzasadnione były tożsamością stanów faktycznych. Organ dopuścił w sprawie wszystko co mogło przyczynić się do załatwienia sprawy, zapewniając równocześnie Skarżącemu prawo udziału na każdym jego etapie. Wbrew podnoszonym zarzutom nie doszło więc do naruszenia art. 120, 121, 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej. Zaskarżone decyzje odpowiadają prawu, nie można w związku z tym zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 7 Konstytucji. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.