IV SAB/Wr 11/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi F.w L. na bezczynność Dyrektora Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy z siedzibą w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy z siedzibą w W. do rozpoznania wniosku skarżącej Federacji z dnia 14 listopada 2013 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy z siedzibą w W. na rzecz skarżącej Federacji kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 14 listopada 2013r. A. z siedzibą w L. powołując się na przepis art.61 Konstytucji R.P. oraz art.2 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwróciła się do Dyrektora D. Wojewódzkiego Urzędu Pracy o przekazanie w terminie 7 dni pełnej treści wniosku o dofinansowanie projektu Spółki. o nr [...] pn. "...." oraz treści pozostałych wniosków o dofinansowanie rekomendowanych do dofinansowania i przyjętych do realizacji przez D. Wojewódzki Urząd Pracy w okresie 2011-2013. W uzasadnieniu wniosku podkreślono, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 w/w ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei zapis art. 28 ust. 8 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz.U. z 2009r., nr 84, poz. 712), stanowi, iż wniosek o dofinansowanie na etapie oceny w trakcie trwania konkursu aż do czasu zawarcia umowy o dofinansowanie nie stanowi informacji publicznej, natomiast po zawarciu umowy o dofinansowanie zapisy wniosku podlegają zasadzie jawności i są informacją publiczną. Zgodnie z powyższym wniosek o dofinansowanie w/w projektu po otrzymaniu dofinansowania jest informacją publiczną, a informacje zawarte we wniosku nie zawierają danych podlegających ochronie informacji niejawnych (tajemnicy państwowej i służbowej), ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, ochronie prywatności osoby fizycznej, i ochronie tajemnicy podmiotu i przedsiębiorcy. W odpowiedzi na powyższy wniosek, Dyrektor D. Wojewódzkiego Urzędu Pracy w piśmie z dnia [...]Nr [...]stwierdził, że wnioski o dofinansowanie, nie stanowią informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198) i z tego względu nie podlegają udostępnieniu. Zdaniem organu, udostępnieniu podlegają wyłącznie dokumenty, które zostały wytworzone przez organy władzy publicznej, w ramach realizacji powierzonych im zadań, a więc dokumenty urzędowe, powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Nie mają natomiast – w ocenie organu takiego charakteru dokumenty prywatne, wytworzone przez podmioty spoza sektora publicznego i kierowane do organu administracji publicznej. Zgodnie bowiem z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2013 r., sygn.akt II SAB/Wa 9/11, wniosek o dofinansowanie nie może zostać uznany za informację publiczną, gdyż jest on dokumentem prywatnym. W tym kontekście, wniosek o dofinansowanie, jako dokument będący zbiorem danych, wytworzonych przez podmiot uczestniczący w konkursie i nie pochodzący od organu administracji publicznej, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu udip (wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r. I OSK 189/11; wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r. II OSK 812/05). Dalej organ podkreślił, że zgodnie z art. 28 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009r., Nr 84, poz. 7121), po zawarciu umów o dofinansowanie lub po zakończeniu danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego, udostępnieniu podlegają wszelkie dokumenty składane przez wnioskodawców, jednakże dotyczy to tylko i wyłącznie dokumentów urzędowych, mających walor informacji publicznej, a nie dokumentów prywatnych (wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2011 r. I OSK 431/11). Ponadto, sam fakt, iż wniosek o dofinansowanie projektu stanowi załącznik do podlegającej udostępnieniu umowy o dofinansowanie projektu, nie oznacza, iż nabywa on przez to cech informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 udip. Pismem z 15 stycznia 2013r. Federacja Pracodawców Polski Zachodniej z siedzibą w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność D. Wojewódzkiego Urzędu Pracy w przedmiocie nie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Strona skarżąca powołując się na przepis art. 30c ust.1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U.2006, Nr 226, poz.1658 ze zm.) oraz art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej wniosła o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej, poprzez umożliwienie powodowi wglądu do pełnej treści projektów lub przekazanie pocztą elektroniczną (e-mail) wskazanych projektów realizowanych w okresie ostatnich 3 lat oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, wskazano, że zgodnie z sugestią Marszałka Województwa, Federacja zwróciła się do Dyrektora DWUPu o udostępnienie i przekazanie pełnej treści opisanej wyżej dokumentacji, tj. wniosków o dofinansowanie określonych projektów z tego przede wszystkim powodu, iż w dniu 8 listopada 2013r., skarżąca złożyła w Prokuraturze zawiadomienie o podejrzeniu przestępstwa (sygn. akt 3 ds. 391/13), tj. o kradzież wniosku o dofinansowanie projektu Federacji przez CWB Europea i złożenia przez CWB Europea plagiatu projektu do konkursu organizowanego przez DWUP, który następnie otrzymał dofinansowanie na realizację, gdy zaś projekt skarżącej nie przeszedł, co stanowiło odrębną sprawę w WSA we Wrocławiu (sygn. akt III SA/Wr 29/13). W odpowiedzi na ów wniosek, Federacja otrzymała od Dyrektora DWUPu pismo odmawiające udostępnienia i przekazania wniosków o dofinansowanie projektów. Skarżąca uzasadniając żądanie skargi, powołując się na orzecznictwo, stwierdziła, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególnością o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy o dostępnie do informacji publicznej. Obywatele mają prawo do dostępu do takich informacji, zaś jednostki są zobowiązane do udostępnienia takich informacji ( wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2007 r. sygn. akt II SAB/Wa 68/07). Zdaniem skarżącej, informacją publiczną jest każda informacja dotycząca działalności administracji - przykładowo: zaczynając na umowie, fakturze, notce a kończąc na zarządzeniach i uchwałach. Informacje publiczne tworzą osoby sprawujące funkcje publiczne, pracownicy urzędów, spółek i wszyscy inni pracujący w administracji, spółkach komunalnych czy organizacjach pozarządowych, które dysponują środkami publicznymi pozyskanymi m.in. w konkursach organizowanych przez urzędy. Potwierdza to wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2012 r., którym Sąd zobowiązał Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej do rozpatrzenia wniosku beneficjenta o udostępnienie skanu wniosku organizacji, która złożyła ofertę w otwartym konkursie Funduszu Inicjatyw Obywatelskich w 2012 i przesłanie go na adres e-mail. Ponadto zdaniem skarżącej, zapisy art. 28 ust. 8 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wskazują, że wniosek o dofinansowanie w/w projektu po otrzymaniu dofinansowania jest informacją publiczną, a informacje zawarte we wniosku nie zawierają danych podlegających ochronie informacji niejawnych (tajemnicy państwowej i służbowej), ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, ochronie prywatności osoby fizycznej i ochronie tajemnicy podmiotu i przedsiębiorcy. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła jak wyżej. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor D. Wojewódzkiego Urzędu Pracy wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, organ stwierdził, że skarżąca wywodzi swoje prawo do wniesienia skargi do Sądu z treści art. 30c ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, gdy zgodnie z tym przepisem skargę do sądu administracyjnego należy wnieść w terminie czternastu dni od dnia doręczenia informacji w sprawie. Biorąc pod uwagę, że informację organu, o której mowa w przepisie art. 30 c ust. 2 u.z.p.p.r., stanowi pismo organu z dnia 9 grudnia 2013 r., doręczone stronie skarżącej w dniu 10 grudnia 2013 r., to skarga do sądu administracyjnego powinna być wniesiona do dnia 24 grudnia 2013r. Po tym terminie, stanowisko organu stało się prawomocne i jest z tego względu niezaskarżalne. Przyjmując nawet, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie miałby nie skrócony czternastodniowy termin określony w u.z.p.p.r. lecz określony w art. 53 § 1 p.p.s.a., ogólny termin trzydziestodniowy, to datą upływu terminu na wniesienie skargi byłby dzień 9 stycznia 2014r. Tym samym, również i w takim wypadku, skargę jako wniesioną w dniu 16 stycznia 2014 r., należy bez wątpienia uznać za spóźnioną i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. Z daleko idącej ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia powyższego, organ stwierdził, że przedmiotowa skarga, jako wniesiona przedwcześnie, jest niedopuszczalna. Organ przyznał, że strona skarżąca, pismem z dnia 14 listopada 2013r.,[...] zwróciła się do Dyrektora D. Wojewódzkiego Urzędu Pracy o udostępnienie w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 28 ust 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, treści wszystkich wniosków o dofinansowanie projektów, przyjętych do realizacji w D. Wojewódzkim Urzędzie Pracy w okresie 2011-2013. W odpowiedzi, pismem z dnia 19 listopada 2013 r., organ ustosunkował się do przedmiotowego wniosku, informując, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 28 listopada 2013 r. ponowił wezwanie do udostępnienia uprzednio wnioskowanych dokumentów. Jednak z uwagi na fakt, że nie przedstawił w swoim wystąpieniu żadnych nowych, nieznanych dotychczas okoliczności, organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie pismem z dnia 9 grudnia 2013 r. Zdaniem organu wnioskowane przez stronę skarżącą informacje, w świetle obowiązującego orzecznictwa, jak i wykładni powołanego przez stronę skarżącą art. 28 ust. 8 u.z.p.p.r., nie stanowią informacji publicznej. Stąd, skoro dana informacja, nie stanowi informacji publicznej, to odmowa jego udostępnienia nie następuje w trybie decyzji o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., lecz jedynie w drodze pisemnego wyjaśnienia, które jest czynnością organu, nie mającą cech ani decyzji ani postanowienia. Z tego względu, w przedmiotowej sprawie, skarżącemu nie przysługiwały środki zaskarżenia od rozstrzygnięcia organu o których mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. W takim wypadku, podstawą do wniesienia skargi do sądu administracyjnego może być wyłącznie art. 52 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym w sprawie w której ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, skarga do sądu administracyjnego, przysługuje wyłącznie po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć i o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Z uwagi na to, że skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, nie doszło do wyczerpania wszystkich ustawowych środków przysługujących stronie w administracyjnym toku instancji. Tym samym, przedmiotową skargę jako wniesioną przedwcześnie, należy potraktować jako niedopuszczalną i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Ustosunkowując się do kwestii merytorycznej, organ stwierdził, że transparentność informacji publicznej nie odnosi się do wszystkich faktów, dokumentów czy pism będących w obiegu czy w posiadaniu przez organy administracji publicznej. Każda sprawa administracyjna, realizowana przez organy administracji publicznej, w tym również procedura przeprowadzenia konkursu celem wyboru projektów do dofinansowania ze środków UE, generuje bowiem określoną ilość dokumentów. W tym kontekście, kluczowe jest ustalenie charakteru prawnego tych dokumentów, gdyż jak to się niejednokrotnie podkreśla w orzecznictwie, (...) zakres przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (wyrok NSA z dnia 22 marca 2012 r., I OSK 2487/11). Zdaniem organu, konsekwencją przytoczonej tezy, jest konieczność rozróżnienia z ogółu dokumentów przetwarzanych przez organy dokumentów urzędowych oraz dokumentów prywatnych. Podział ten jest kluczowy w kontekście prawidłowości rozumienia stanu faktycznego. I tak dokumenty urzędowe, charakteryzują się tym, iż są wytwarzane przez organ administracji publicznej w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc powstają w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Dokumentami prywatnymi, są natomiast wszelkie te pisma, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej. Tym samym, przymiot informacji publicznej mogą mieć – zdaniem organu , tylko i wyłącznie dokumenty urzędowe, które stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Waloru informacji publicznej nie mogą natomiast posiadać dokumenty prywatne, które nie pochodzą od organu administracji publicznej i stanowią jedynie oświadczenie woli lub wiedzy podmiotu je wnoszącego. Co istotne, dokument prywatny, nie staje się dokumentem urzędowym przez sam fakt, iż został skierowany do organu administracji publicznej i znajduje się w jego posiadaniu. Za prawidłowością powyższych twierdzeń, przemawia zdaniem organu jednolita linia orzecznicza, zgodnie z którą wnioski o dofinansowanie projektu, składane przez wnioskodawców w ramach konkursów organizowanych przez Instytucję Zarządzającą, Pośredniczącą lub Wdrażającą, są dokumentami prywatnymi i z tego względu, nie podlegają udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. (wyrok NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn.akt I OSK 2487/11). Odnosząc się zaś do przywołanego przez skarżącą wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2012r.,sygn. akt II SAB/Wa 395/12, organ wskazał, iż ze stanu faktycznego sprawy wynika, że wnioskodawca domagał się udostępnienia wniosku złożonego w ramach konkursu w którym organ administracji zamierzał zlecić organizacji pozarządowej realizację zadania publicznego w trybie ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz. U. z 2010 r., Nr 234, poz. 1536). Zdaniem organu, z uwagi na specyfikę realizacji zadań w trybie w/w ustawy, jak i przede wszystkim publiczny charakter realizowanego zadania, należy uznać, że żądana przez wnioskodawcę informacja w omawianym stanie faktycznym, bez wątpienia dotyczy informacji publicznej określonej w art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c u.d.i.p. a tym samym, powinna być udostępniona przez organ. Konkursy zaś organizowane w ramach u.z.p.p.r., adresowane są nie do organizacji pozarządowych, lecz do większej liczby zróżnicowanych podmiotów funkcjonujących w obrocie. Nadto, celem wyłonienia beneficjentów w ramach takich konkursów, nie jest w żadnym wypadku realizacja zadania publicznego, jak to ma miejsce w przytoczonym przez skarżącego wyroku, lecz wykonywanie działalności gospodarczej, z zachowaniem wszelkich zasad konkurencyjności i ekonomii, obowiązujących w wolnorynkowym obrocie gospodarczym. Te okoliczności sprawiają, że przytoczone przez stronę skarżącą orzeczenie sądu administracyjnego, nie może stać się argumentem w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy ono sytuacji uregulowanej na gruncie odrębnego aktu prawnego i osadzonej w zupełnie innych realiach niż przedmiotowa sprawa. Przede wszystkim jednak, wiąże się ona z realizacją zadania publicznego, co ze swej istoty przesądza o nadaniu takim sprawom zupełnie innego, surowszego rygoru w kontekście u.d.i.p., niż przy okazji udzielania beneficjentom z sektora prywatnego dofinansowania do wykonywanej działalności, która jest wykonywana przez cały czas z własnej inicjatywy i wyłącznie na własne ryzyko oraz na własny rachunek. W konsekwencji powyższego, organ stwierdził, że żądanie strony skarżącej, jako odnoszące się do dokumentów niestanowiących informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., nie mogło być załatwione przez organ, ani przez udostępnienie żądanej informacji, ani poprzez wydanie decyzji o której mowa w art. 16 u.d.i.p. W efekcie, nie można więc organowi zarzucić również bezczynności, gdyż o przyczynach nieudzielenia żądanych informacji, poinformował wnioskodawcę zarówno pismem z dnia [...], [...], jak i z dnia [...]r., [...]. Tym samym, skarga jako bezzasadna powinna – zdaniem organu, zostać oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne orzekają zatem w zakresie swojej właściwości, między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 pkt 1 – 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zważyć należy, że bezczynność organu na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), w oparciu o którą Sąd rozpatruje niniejszą skargę – ma miejsce wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje we wskazanym w art.13 ustawy terminie stosownych czynności, czyli nie udostępnia informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r., sygn.akt I OSK 601/05, LEX nr 236545). Ustosunkowując się do wniosku organu o odrzucenie skargi, podkreślić należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność organu, a nie odmowa udzielenia informacji publicznej w formie decyzji administracyjnej, a do której to ma zastosowanie termin określony art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wbrew stanowisku organu, skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. W odniesieniu do aktów z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. , środka zaskarżenia należy poszukiwać w art. 52 § 3 tej ustawy, niemniej jednak ustawa o dostępie do informacji publicznej tego typu środków zaskarżenia nie przewiduje, a w odniesieniu do aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie przewiduje ich również k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2008r., sygn.akt I OSK 262/08). Wykładnia językowa w/w przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a., pozwala na stwierdzenie, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności w zakresie wydawania aktów. Również Sąd nie podzielił wniosku organu o odrzucenie skargi, z odwołaniem się do art. 30 c ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r., nr 84, poz. 712). To, że skarżąca strona przywołała w skardze do tut. Sądu powyższy przepis, nie ma w niniejszej sprawie istotnego znaczenia, gdyż z całokształtu okoliczności, niewątpliwie wynika, że skarga do tut. Sądu wniesiona została w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdy nadto z urzędu jest Sądowi wiadomym, że w dniu 20 grudnia 2013r., zapadł przed tut. Sądem wyrok w sprawie ze skargi skarżącej A., oznaczonej sygn.akt III S.A./Wr 29/13, gdzie podstawę prawną stanowił w/w art.30c ustawy. Przechodząc do oceny zasadności skargi, wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie, jej istota sprawdza się do rozstrzygnięcia, czy żądanie objęte wnioskiem skarżącej strony z dnia 14 listopada 2013r. , a dotyczące, cyt. "przekazanie pełnej treści wniosku o dofinansowanie projektu Spółki o numerze [...]pn. "....", oraz treści pozostałych wniosków o dofinansowanie rekomendowanych do dofinansowania i przyjętych do realizacji przez D. Wojewódzki Urząd Pracy w okresie 2011-2013", jest informacją publiczną w rozumieniu art.1 w/w ustawy o dostępie do informacji publicznej, oraz czy podmiot do którego skierowała skarżąca ów wniosek, czyli D. Wojewódzki Urząd Pracy jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej - stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej zgodnie z art. 10 ustawy na wniosek, a który to wniosek nie tylko wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, ale również określa krąg podmiotów tego postępowania. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, iż w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu /podmiotu/ należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów omawianej ustawy, do udzielenia informacji publicznej. Zważyć należy, że przepis art. 1 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, określa w sposób dość ogólny, iż każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Skoro powyższa ustawa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej, to dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Istotne jest przy tym, że tak w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjęte zostało, iż informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007r, sygn.akt II SAB/Wa 85/07; wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 czerwca 2008r., sygn.akt II SAB/Ke 7/08; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009r., sygn.akt II SAB/Kr 109/08; M.Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, str. 28). W konsekwencji tegoż przyjąć należy, że informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Stanowią ją zatem tak treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy wprost od nich nie pochodzą. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. I OSK 2215/11, zgodnie z którym o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Informacja publiczna obejmuje bowiem swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. Podkreślić przy tym należy, że ustawodawca, formułując w art. 61 Konstytucji R.P. zasadę "prawa do informacji", wyznaczył podstawowe reguły wykładni tego uprawnienia. Jeżeli zatem prawo do informacji stanowi prawo konstytucyjne, to ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane bardzo wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu do tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego (por.wyrok NSA z 21 lipca 2011r., sygn.akt OSK 678/11 ). Nie może budzić wątpliwości pogląd, zgodnie z którym ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, determinuje wyłącznie regulacja ustawowa i tylko ze względu na ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa przewidzianą w aktach rangi ustawy (art. 61 ust. 3 Konstytucji R.P.). Istotny jest przy tym także przepis art.4 ust.1 omawianej ustawy, zgodnie z którym obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, co oznacza, że każdy podmiot wykonujący zadania publiczne (zadania władzy publicznej), zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznej. Sąd w pełni podziela przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, zgodnie z którym, wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej , stanowi informację publiczną (por. wyrok NSA z 30 lipca 2013r., sygn.akt I OSK 1004/13, Lex nr 1375651). Odwołać się przy tym należy do prezentowanego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądu w kwestii dotyczącej udostępnienia informacji z akt znaku towarowego, zgodnie z którym - informację publiczną stanowi całość akt postępowania prowadzonego przez organ, w tym zarówno dokumenty wytworzone jak i posiadane przez organ w związku z konkretną sprawą. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ograniczają prawa do informacji wyłącznie do dokumentów urzędowych. Co do zasady zatem udostępnieniu podlegać będzie wszystko co znajduje się w aktach postępowania, niezależnie od tego, czy będzie to dokument urzędowy, czy prywatny. Bez znaczenia pozostaje również to, czy dokument znajdujący się w aktach ma charakter "wewnętrzny", czy "roboczy" (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1550/11, publ. LEX nr 1149195). Podobne jest stanowisko Sądów w kwestii udostępniania projektu budowlanego, stanowiącego integralną cześć decyzji – pozwolenia na budowę. W konsekwencji tegoż przyjęte zostało, że przymiot informacji publicznej posiadają także te dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań, nawet gdy prawa autorskie do tych dokumentów należą do innego podmiotu (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2014r., sygn.akt IV SAB/Wr 198/13; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp z 21 listopada 2012 r., sygn.akt II SAB/Go 41/12, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn.akt IV SA/Rz 48/12). Zważyć należy, że zawarte w art. 6 ust. 1 w/w ustawy z dnia 6 września 2001r., wyliczenie informacji publicznych podlegających udostępnieniu, ma charakter przykładowy, a więc zamieszczony w tym przepisie katalog informacji publicznych nie jest katalogiem zamkniętym. Uwzględniając powyższe, a ponadto treść przepisu art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, według którego obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, Sąd ponownie akcentuje, że prawo do informacji jest zasadą, natomiast wyjątki od tej zasady powinny być interpretowane ściśle. Zasadą zatem winno być, że organ interpretując zapisy ustawowe powinien dążyć do tego, aby informacja została ujawniona, przy czym niewątpliwie winien mieć na względzie ograniczenia w jej udostępnianiu określone w w/w art. 5 ust.1 i 2 omawianej ustawy, zgodnie z którym prawo do takiej informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym to ostatnie ograniczenie nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Tak jak to już wyżej Sąd zauważył, ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy (w/w art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy) ma charakter wyjątku od zasady. Oznacza to, że powody przemawiające za nieudzieleniem żądanej informacji publicznej ze wskazanej przez organ przyczyny, winny były być wyjaśnione oraz wyczerpująco i precyzyjnie omówione w decyzji wydanej w trybie art.16 ust.1 w/w ustawy w związku z art.107 § 3 k.p.a.. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że w świetle unormowania art. 4 ust. 1 pkt 5 omawianej ustawy o dostępie do informacji publicznej, Dolnośląski Wojewódzki Urząd Pracy, a do którego skarżąca strona wystąpiła z wnioskiem o udostępnienie opisanej wyżej informacji, jest co do zasady podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z uchwałą Nr [...]Sejmiku Województwa D. z dnia [...] r., D. Wojewódzki Urząd Pracy z siedzibą w W., jest samorządową jednostkę organizacyjną, zorganizowaną w formie jednostki budżetowej, do zadań którego, w myśl postanowień § 4 Statutu D. Wojewódzkiego Urzędu Pracy, stanowiącym załącznik do Uchwały Nr[...] Sejmiku Województwa D. z dnia [...]. w sprawie nadania statutu D. Urzędowi Pracy należy: 1) określanie i koordynowanie regionalnej polityki rynku pracy; 2) opracowywanie i wdrażanie programów, na podstawie oceny lokalnego rynku pracy oraz inspirowanie i promowanie nowych rozwiązań; 3) programowanie i wykonywanie zadań realizowanych przy współudziale Europejskiego Funduszu Społecznego; 4) przygotowywanie propozycji podziału środków Funduszu Pracy, z uwzględnieniem kierunków i priorytetów określonych w wojewódzkim planie działania na rzecz promocji zatrudnienia, rozwoju zasobów ludzkich i aktywizacji bezrobotnych; 5) zaspakajanie ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy; 6) współpraca z organami administracji rządowej, samorządowej urzędami pracy, radami zatrudnienia, organizacjami pracodawców, poszczególnymi pracodawcami, organizacjami bezrobotnych, zarządami funduszy celowych, innymi organizacjami zajmującymi się problematyka zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu. Niesporne jest w sprawie, że wniosek skarżącej z dnia 14 listopada 2013r., zawierający żądanie udostępnienia określonych informacji, skarżąca Federacja oparła z jednej strony na omawianej ustawie o dostępie do informacji publicznej, z drugiej zaś strony powołała się na przepis art.28 ust.8 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), zgodnie z którym (w brzmieniu obowiązującym do 7 kwietnia 2014r.), wszelkie dokumenty przedstawiane przez wnioskodawców, oceniane w trakcie trwania konkursu lub danej tury konkursu, do czasu zawarcia umów o dofinansowanie lub zakończenia danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Powyższa regulacja pozwala na stwierdzenie, że od momentu zawarcia z beneficjentami umów o dofinansowanie, dokumentacja związana z przedmiotowym konkursem lub danej tury konkursu, nie korzysta już z ochrony przewidzianej w cytowanym wyżej przepisie art. 28 ust. 8 ustawy. Oznacza to, że całość dokumentacji związanej z danym konkursem lub danej tury konkursu, może po zawarciu umów o dofinansowanie lub zakończenia danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego, stanowić przedmiot informacji publicznej, a jej udostępnienie winno następować zgodnie z regułami ustawy o dostępie do informacji publicznej . Przywołać w tym miejscu należy prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko - w pełni podzielane przez skład orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym brzmienie art.28 ust.8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju świadczy o tym, że sam ustawodawca wszelkie dokumenty przedstawione przez wnioskodawców uznał za informację publiczną, poza okresem objętym ochroną wynikającą z tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011r., sygn.akt I OSK 1734/11, http:// orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać przy tym równocześnie należy, że w/w ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zgodnie z założeniami zawartymi w art. 1 i art. 2, określa zasady prowadzenia polityki rozwoju w celu zapewnienia trwałego i zrównoważonego rozwoju kraju, spójności społeczno - gospodarczej, regionalnej i przestrzennej, podnoszenia konkurencyjności gospodarki oraz tworzenia nowych miejsc pracy w skali krajowej, regionalnej lub lokalnej. Zgodnie zaś z art. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju omawiany rozwój ma być realizowany z wykorzystaniem środków publicznych, przy czym są to środki pochodzące z budżetu państwa, z Unii Europejskiej lub z innych źródeł zagranicznych (art. 3a). Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawiera regulacje, których celem jest usprawnienie i przyspieszenie rozdziału środków przeznaczonych na współfinansowanie tego rozwoju. Stosownie do art. 26 ust. 1 ustawy, do zadań instytucji zarządzającej, w tym zarządu województwa, należy między innymi (pkt 1) wypełnianie obowiązków wynikających z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006, str. 25-78). Według powołanego przepisu unijnego - instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a w szczególności za (lit. a) zapewnienie, że operacje są wybierane do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz że spełniają one mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji. Ponadto, zgodnie z pkt 2 ust. 1 art. 26 powołanej ustawy - do zadań instytucji zarządzającej należy przygotowanie szczegółowego opisu priorytetów programu operacyjnego oraz jego zmian, z uwzględnieniem wytycznych ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, o których mowa w art. 35 ust. 3 pkt 1, a także (pkt 4) wybór - w oparciu o kryteria wyboru projektów, o których mowa w pkt 3, czyli zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący - projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego oraz (pkt 6) określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego i określenie systemu realizacji programu operacyjnego (pkt 8), przez co rozumie się zasady i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji strategii rozwoju oraz programów, obejmujące zarządzanie, monitoring, ewaluację, kontrolę i sprawozdawczość oraz sposób koordynacji działań tych instytucji; system realizacji określa również środki odwoławcze przysługujące wnioskodawcy w trakcie naboru projektów ( art. 5 pkt 11). Stosownie do art. 26 ust. 2 ustawy - instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Mając na uwadze powyższe, jak i to, że w myśl art.6 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja o majątku publicznym, w tym o udzielanej ze środków tego majątku pomocy publicznej, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym, z art.3 ust.1 ustawy o dostępie do informacji nie wynika, by prawo dostępu do informacji publicznej ograniczone było do wglądu wyłącznie do dokumentów urzędowych, lecz jedynie, iż wgląd do tego rodzaju dokumentów (to jest dokumentów urzędowych) każdorazowo i niezależnie od ich treści stanowić będzie sposób realizowania obywatelskiego prawa podmiotowego, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej, zaś w przypadku dokumentów prywatnych, możliwość zapoznania się z ich zawartością na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej uzależniona będzie od tego, czy w swojej treści zawierają one informację o charakterze publicznym, czyli informację dotyczącą między innymi majątku publicznego, w tym pomocy publicznej i odnoszącą się do działalności organów władzy publicznej, względnie wykorzystywana przez te organy przy dysponowaniu majątkiem publicznym (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 31 maja 2011r., sygn.akt II SAB/Po 25/11, Lex Nr 1153830). Istotne jest przy tym, że Naczelny Sąd Administracyjny podzielając powyższy pogląd, w wyroku z dnia 7 grudnia 2011r., sygn.akt I OSK 1734/11 dodatkowo stwierdził, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych zostało przesądzone, że informacją publiczną są nie tylko dokumenty sporządzone przez organ będący adresatem wniosku o udostępnienie informacji, ale również dokumenty sporządzone przez inne podmioty, w tym osoby fizyczne jeżeli dotyczą funkcjonowania tego organu a więc "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p." W ocenie Sądu, jest niewątpliwe, że środki przekazane na dofinansowanie projektów realizowanych w ramach ustawy o zasadach polityki rozwoju są środkami publicznymi, a sposób ich podziału i kontrola ich wydatkowania są niewątpliwie "sprawą publiczną" w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że w doktrynie przyjęte zostało, a Sąd w pełni podziela ów pogląd, że wnioski i załączone do nich dokumenty, co do których postępowanie zostało zakończone przyznaniem pomocy finansowej zawierają informację publiczną (art.28 ust.8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju), albowiem dotyczą "sprawy publicznej", jaką jest gospodarowanie mieniem publicznym i udzielanie pomocy indywidualnym podmiotom przez dysponowanie tym mieniem (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska. Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, str. 21). W świetle powyższego, to, że dokument w postaci wniosku o udzielenie dofinansowania (niewątpliwie ze środków publicznych, czyli majątku publicznego) w ramach danego programu operacyjnego pochodzi od beneficjenta mogącego być osobą fizyczną, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nie mającą osobowości prawnej, nie ma znaczenia prawnego, albowiem w momencie złożenia go w instytucji zarządzającej (pośredniczącej, wdrażającej) staje się on podstawą rozstrzygnięcia konkursu przez tą instytucję, a więc dokumentem dotyczącym działania tego podmiotu (organu) i stanowiącym niezbędną przesłankę wydatkowania środków publicznych. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym treść dokumentu prywatnego pochodzącego od beneficjenta, jakim niewątpliwie jest - na bazie w/w ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wniosek o dofinansowanie realizacji projektu obejmuje informacje niezbędne dla oceny prawidłowości dysponowania przez podmioty uprawnione majątkiem publicznym, w tym udzielania pomocy publicznej, to informacja o treści tegoż dokumentu ma charakter publiczny, a jej udostępnianie (czy też ewentualna odmowa udostępnienia) podlega rygorom ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. w/w wyrok WSA w Poznaniu z dnia 31 maja 2011r.). Tak jak to już wyżej Sąd podkreślał, informację publiczną stanowi bowiem treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. W konsekwencji powyższych ustaleń stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy, przyjąć należało, iż ma miejsce bezczynność organu w przedmiocie zgłoszonego przez skarżącą A.żądania objętego wnioskiem z dnia 14 listopada 2013r.. Sąd nie może jednak nakazać organowi podjęcia czynności określonej treści lub wydania decyzji, określając jej treść. Organ sam musi wybrać właściwą formę załatwienia sprawy. Może udzielić informacji w formie czynności materialno-technicznej. Może też odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 ustawy). Jeśli natomiast organ odmawiałaby udostępnienia informacji z powołaniem na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy (handlowej), to winien tego dokonać w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Skoro zatem wniosek strony skarżącej nie został załatwiony w sposób wskazany w omawianej ustawie, zaś bezczynność nie ustała także po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, to Sąd działając w oparciu o przepis art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie l sentencji. Stwierdzona zaś przez Sąd bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa z tej to przede wszystkim przyczyny, że owa bezczynność wskazuje ma nieprawidłową przez organ wykładnię, tak przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, jak i ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, a zwłaszcza jej art.28 ust.8 . Orzeczenie o kosztach, Sąd oparł na przepisie art. 200 p.p.s.a. Zauważyć należy, że Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę świadom jest, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, które jest nie do końca zbieżne z przyjętym w niniejszej sprawie (por. np. wyrok NSA z dnia 22 marca 2012r., sygn.akt I OSK 2487/11, Lex nr 1218864). Jednakże Sąd orzekając w niniejszej sprawie miał na względzie konstytucyjną gwarancję dostępu do informacji o działaniach organów władzy publicznej, a zwłaszcza do informacji związanych z wydatkowaniem środków publicznych (art.61 ust.1 Konstytucji), stąd przyjął, że ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom, innym osobom i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane bardzo wąsko. H.B.27.05.2014 r.