II SA/Łd 133/14

Dnia 13 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda –Lenczewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2014 roku sprawy ze skargi B. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę. a.bł. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania ogrodzenia działki o nr ewid. 165 od strony drogi gminnej i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 9 lipca 2013r. W. D. złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie dokonania samowoli budowlanej polegającej na budowie ogrodzenia od strony drogi gminnej na działce nr ewid. 165 położonej w miejscowości G. w gminie K. We wniosku podkreślił, że jest współwłaścicielem działki nr ewid. 164 graniczącej bezpośrednio z działką nr ewid.165 i postawione ogrodzenie przekracza granice jego nieruchomości. W wyniku podjętych czynności kontrolno-inspekcyjnych ustalono, że działka o nr ewid. 165 posiada od strony drogi gminnej ogrodzenie z siatki na metalowych słupach. Wysokość ogrodzenia wynosi 1,50m.. Z kolei od strony działki o nr ewid. 164 ustawiono 9 słupów, będących konstrukcją przyszłego ogrodzenia. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu organ podniósł, że właścicielka nieruchomości o nr ewid. 165 B. S. uzyskała na jej terenie koncesję na wydobywanie kruszywa naturalnego. Koncesja wydana została przez Starostę[...]. Przedmiotowy obszar został oznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako teren o podstawowym przeznaczeniu dla eksploatacji złóż kopalin. Organ pierwszej instancji podkreślił, że teren spornej działki stanowi wyrobisko górnicze, do którego mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 163, poz. 981 ze zm.). Zdaniem organu wyrobiska górnicze są wyłączone spod mocy obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U z 2013 r. poz.1409 ze zm.), co w konsekwencji oznacza, że ogrodzenie przedmiotowego terenu nie podlega obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi administracji publicznej. Ponadto organ przytoczył treść § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny pospolite (Dz.U. Nr 109, poz. 962 ze zm.), wskazującego na możliwość oznakowania terenu zakładu górniczego tablicami jeżeli teren nie jest w inny sposób ogrodzony. Zdaniem organu B. S. oznakowała tzn działki nr ewid. 165 zarówno tablicami, jak i postawionym ogrodzeniem. Dodatkowo, w ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. bezpośrednie sąsiedztwo przedmiotowej działki z terenem szkoły podstawowej oraz drogi gminnej uzasadnia potrzebę wykonania spornego ogrodzenia. W zażaleniu na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] W. D. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, iż ogrodzenie zlokalizowane na działce nr ewid. 165 przekroczyło granice działki nr ewid. 164, czym naruszone zostało prawo własności. W wyniku rozpatrzenia zażalenia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przepisów tej ustawy nie stosuje się do wyrobisk górniczych, przy czym pojęcie wyrobisko górnicze nie jest równoznaczne z pojęciem teren nieruchomości zajęty pod wyrobisko. Zakresem pojęcia wyrobisko objęta jest jedynie przestrzeń w nieruchomości gruntowej lub górotworze powstała w wyniku robót górniczych. Według organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie ma zatem podstawy do zwolnienia z obowiązku dokonania zgłoszenia budowy spornego ogrodzenia. Podstawa taka nie wynika z koncesji Starosty [...] z dnia [...] ani z przepisów szczególnych. W skardze z dnia 30 grudnia 2013r. na powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego B. S. zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu istnienia obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi organowi budowy ogrodzenia. Ponadto w skardze zawarty został zarzut naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1 w zw. z art. 28 oraz w zw. z art.127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej jako: "K.p.a.") poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania odwoławczego na skutek zażalenia wniesionego przez osobę nieposiadającą interesu prawnego do zaskarżenia postanowienia organu pierwszej instancji. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 6, 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanego postanowienia, ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa i stwierdzenia, że z analizy materiału dowodowego wynika, że skarżąca była zobowiązana do dokonania zgłoszenia budowy ogrodzenia. Ponadto skarżąca sformułowała zarzut nierozpoznania sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, co w jej ocenie stanowi naruszenie art. 7 i 8 K.p.a. Nadto B. S. stwierdziła, że oparcie rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia na art. 138 § 2 K.p.a. stanowi naruszenie prawa. W ocenie skarżącej w zaistniałym stanie faktycznym winien znaleźć zastosowanie art. 138 § 1 ust. 3 K.p.a., gdyż zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania odwoławczego. W konkluzji B. S. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, że W. D. przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym z uwagi na częściowe umiejscowienie przedmiotowego ogrodzenia na działce stanowiącej jego własność. Ponadto organ wyjaśnił, że nie miał możliwości zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. ze względu na obowiązek przestrzegania zasady dwuinstancyjności. Organ odwoławczy jest obowiązany usunąć naruszenia prawa, których dopuścił się organ pierwszej instancji, lecz nie jest uprawniony do przeprowadzenia w całości postępowania wyjaśniającego za organ pierwszej instancji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w udzielonej odpowiedzi zaznaczył również, że nie mógł również skorzystać z dyspozycji art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., gdyż prowadzone w sprawie postępowanie odwoławcze nie stało się bezprzedmiotowe. W piśmie procesowym z dnia 28 kwietnia 2014r. pełnomocnik B. S. oświadczył, że podtrzymuje argumentację skarżącej odnośnie braku legitymacji W. D. do wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Podkreślił, iż w sprawie nie został wskazany konkretny przepis prawa stanowiący podstawę do przyznania przymiotu strony W. D. Pełnomocnik dodał, że w złożonym oświadczeniu z dnia 10 października 2013r. B. S. zaprzeczyła, że sporne ogrodzenie zostało zrealizowane na terenie nieruchomości W. D. i podniosła, iż uwidoczniony na mapie, znajdującej się w aktach administracyjnych, przebieg ogrodzenia nie jest zgodny z rzeczywistym i prawidłowym przebiegiem granic postawionego ogrodzenia. W piśmie zaznaczono również, że organ drugiej instancji nie wziął pod uwagę okoliczności, iż aktualnie nie ma możliwości ustalenia prawnej granicy ze względu na toczące się postępowanie rozgraniczeniowe. Ponadto zarzucono sporządzenie mapy przez osobę nieuprawnioną i pozbawioną obiektywizmu – Głównego specjalistę do spraw geodezji J. N. W dalszej kolejności w piśmie podniesiono zarzut naruszenia art. 10 i 81 K.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do okoliczności faktycznych przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Organ pierwszej instancji po wydaniu postanowienia z dnia 4 września 2013r. nie był uprawniony do podejmowania dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w tym przyjmowania w poczet materiału dowodowego dodatkowych dokumentów. Tym samym organ odwoławczy nie powinien opierać rozstrzygnięcia o dokumenty zgromadzone poza własnym postępowaniem wyjaśniającym oraz postępowaniem przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że zażalenie W. D. nie zostało wniesione w ustawowym terminie a w przeprowadzonym postępowaniu B. S. została pozbawiona możliwości inicjatywy dowodowej i przedstawienia stanowiska w tym zakresie. W piśmie procesowym zwrócono również uwagę na naruszenie zasady dwuinstancyjności oraz obowiązku przekazania organowi odwoławczemu pełnych, zawierających oryginalne dokumenty akt administracyjnych. Dodatkowo, w odniesieniu do kwestii merytorycznych, pełnomocnik oświadczył, że skarżąca popiera argumentację przedstawioną w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do wymienionego przepisu sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 tej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei jeżeli zachodzą przyczyny określone w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Zaskarżone postanowienie odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga nie może zostać uwzględniona. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w sprawie, wbrew zarzutom skargi, brak było okoliczności ustalonych przez organ pierwszej instancji mogących uzasadnić wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, zgłoszeniu właściwemu organowi wymaga m.in. budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20m. Zgłoszenia, o którym mowa należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, zaś do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego). Odnosząc się do przedmiotowej sprawy należy więc stwierdzić, że budowa ogrodzenia od strony drogi gminnej w miejscowości G. co do zasady podlegała obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżąca nie dokonała stosownego zgłoszenia. Wprawdzie zgodnie z art. 2 ust. 1 ww. ustawy, jej przepisów nie stosuje się do wyrobisk górniczych. Nie oznacza to jednak, jak przyjął organ pierwszej instancji, że ogrodzenie nieruchomości, na której znajduje się teren górniczy, mieści się w pojęciu wyrobiska górniczego. Definicja wyrobiska górniczego znajduje się w ustawie z dnia 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze, która stanowi, iż wyrobisko górnicze oznacza przestrzeń w nieruchomości gruntowej lub górotworze, która powstaje w wyniku robót górniczych (art. 6 ust. 1 pkt 17 tejże ustawy). Należy więc stwierdzić, że stosowanie uregulowań Prawa budowlanego wyłączone jest tylko w stosunku do wyrobisk górniczych rozumianych jako wyżej wskazana przestrzeń związana z eksploatacją kopalin. Bezsprzecznie ogrodzenie terenu górniczego nie mieści się w zakresie pojęcia wyrobiska górniczego ani obiektu zakładu górniczego, stanowiącego wyodrębniony technicznie i organizacyjnie zespół środków służących bezpośrednio do wykonywania działalności regulowanej ustawą, pomimo faktu, iż ogrodzenie to znajduje się na terenie nieruchomości przeznaczonej do eksploatacji złóż. Sąd podziela stanowisko organu drugiej instancji, iż budowa ogrodzenia wokół terenu górniczego podlega regulacjom ustawy Prawo budowlane. Zauważyć również należy, że § 12 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny pospolite, ustanawia obowiązek oznakowania terenu zakładu górniczego tablicami, jeżeli teren ten nie jest ogrodzony. Wbrew stanowisku skarżącej powyższe uregulowanie nie wprowadza obowiązku budowania ogrodzenia wokół terenu górniczego, gdyż taki obszar może być oznakowany jedynie tablicami i w żadnym razie nie upoważnia do zwolnienia od obowiązku zgłoszenia budowy ogrodzenia właściwemu organowi. W odniesieniu do zarzutów naruszenia 6, 7, 8, 9, 10 § 1 w zw. z art. 28 oraz w zw. z art. 127 K.p.a. poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania odwoławczego na skutek zażalenia wniesionego przez osobę nieposiadającą interesu prawnego do zaskarżenia postanowienia organu pierwszej instancji należy stwierdzić, że nie zasługują one na aprobatę. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że stronami postępowania w sprawie samowoli budowlanej są, co do zasady, właściciele nieruchomości sąsiednich i w tym zakresie obowiązuje regulacja ogólna z art. 28 K.p.a. (Vide: wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2014r., w sprawie sygn. akt II OSK 1867/12; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 kwietnia 2014r., w sprawie sygn. akt II SA/Go 84/14; wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2011r., w sprawie sygn. akt II SA/Kr 296/11 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przymiot strony w postępowaniu w sprawie samowoli budowlanej przysługuje zatem właścicielom działek sąsiednich, gdyż realizowane inwestycje mogą naruszać ich uzasadnione, chronione prawem interesy. W niniejszej sprawie część ogrodzenia zlokalizowana została od strony działki stanowiącej własność W. D., więc tym bardziej uzasadnione było jego uczestnictwo w postępowaniu administracyjnym dotyczącym samowolnego wybudowania przedmiotowego ogrodzenia. Zrealizowany obiekt niewątpliwie oddziałuje na sferę uprawnień właścicielskich do gruntu działki nr ewid. 164, zwłaszcza że z akt sprawy wynika, że istnieje spór co do przebiegu granicy między nieruchomościami stanowiącymi własności W. D. i B. S. Interes prawny właścicieli nieruchomości sąsiednich do uczestniczenia w postępowaniu w sprawie samowoli budowlanej wywodzi się z uregulowań prawa cywilnego, stanowiących o uprawnieniach związanych z prawem własności, a także z uregulowań ustawy Prawo budowlane stanowiących o tym, że obiekt budowlany należy projektować i budować zapewniając m.in. poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich (Vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 marca 2014r., w sprawie sygn. akt IV SA/Po 859/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym niesłuszne są twierdzenia skarżącej o braku legitymacji W. D. w przedmiotowym postępowaniu z uwagi na wybudowanie ogrodzenia jedynie na nieruchomości stanowiącej jej własność. Właściciel nieruchomości sąsiedniej nie staje się stroną postępowania w sprawie samowoli budowlanej jedynie wskutek wybudowania obiektu na jego gruncie. Wkroczenie budowy na teren sąsiedni nie jest okolicznością, która wyłącznie prowadzi do uzyskania przymiotu strony postępowania w sprawie samowoli budowlanej przez właściciela nieruchomości sąsiedniej. Przymiot strony takiego postępowania uzyskuje się z uwagi na samą lokalizację działki w sąsiedztwie działki, co do której toczy się postępowanie w sprawie samowoli budowlanej. Należy zaznaczyć, że sprawa rozgraniczenia nieruchomości jest odrębną sprawą administracyjną. Niemniej jednak, jak już wyżej wskazano, brak jednoznacznego wyjaśnienia kwestii granic między nieruchomościami, gdzie umiejscowiono sporne ogrodzenie podkreśla okoliczność, że właściciel nieruchomości sąsiedniej winien być stroną postępowania w sprawie dotyczącej samowoli budowlanej ze względu na swój interes prawny. Powołane w dalszej części skargi zarzuty naruszenia art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny oraz błędne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia również nie zasługują na uwzględnienie. Organ drugiej instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa do zaistniałego stanu faktycznego, wyjaśnił wszystkie okoliczności niezbędne do załatwienia sprawy i prawidłowo ocenił zebrane dowody. Zaznaczyć bowiem należy, że w postępowaniu administracyjnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W aktach administracyjnych znajduje się m.in. protokół z czynności kontrolno-inspekcyjnych oraz mapa geodezyjna, na podstawie których organ dokonał wystarczających ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia wydanego przez organ drugiej instancji odpowiada przepisom prawa. W związku z powyższym niezasadne są także zarzuty skargi co do naruszenia przepisów 138 § 2 K.p.a. oraz art. 138 § 1 ust. 3 K.p.a. Organ drugiej instancji prawidłowo uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdyż postanowieniem z dnia 4 września 2013r. organ naruszył przepis art. 61a § 1 K.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W okolicznościach niniejszej sprawy postępowanie w sprawie samowolnego wybudowania ogrodzenia winno być wszczęte zgodnie z uregulowaniami ww. ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a następnie organ powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i rozstrzygnąć sprawę co do istoty. Braki w we wskazanym zakresie nie mogły zostać uzupełnione przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, gdyż strona zostałaby pozbawiona możliwości dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy nie mógł również zastosować art. 138 § 1 ust. 3 K.p.a., gdyż postępowanie odwoławcze nie stało się bezprzedmiotowe. Zauważyć również należy, że kwestia ewentualnych nieprawidłowości w oznaczeniu na mapie przebiegu spornego ogrodzenia od strony nieruchomości W. D. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, skoro, jak wyżej wskazano, wkroczenie na teren sąsiedni nie jest warunkiem koniecznym do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu w sprawie samowoli. Poza tym zarzut sporządzenia mapy do celów opiniodawczych przez osobę nieuprawnioną i pozbawioną obiektywizmu nie jest trafny, ponieważ z mapy załączonej do akt administracyjnych wynika jedynie, że wskazana przez skarżącą osoba poświadczyła zgodność fragmentu wydanej mapy z oryginałem mapy zasadniczej przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W dalszej kolejności należy wskazać, że okoliczności sprawy uzasadniają tezę, iż zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] zostało wniesione w terminie. W aktach administracyjnych znajduje się pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 listopada 2013r. informujące, że W. D. nadał przedmiotowe zażalenie za pośrednictwem Poczty Polskiej dnia 16 września 2013r.. Do pisma załączono kserokopię nadania przesyłki poleconej z dnia 16 września 2013r. Z ustaleń Sądu wynika, że koperta zawierająca zażalenie została omyłkowo zniszczona przez pracownika organu i w związku z tą okolicznością organ zwrócił się z prośbą do W. D. o udostępnienie potwierdzenia nadania przesyłki zawierającej zażalenie celem wykonania kserokopii do akt administracyjnych. Poza tym w sprawie ustalono, że przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K. nie toczą się żadne inne postępowania administracyjne, w których brałby udział W. D. W świetle powyższego przyjąć można, że kopia potwierdzenia nadania korespondencji w urzędzie pocztowym, opatrzona datą 16 września 2013r., nie dotyczyła innej sprawy administracyjnej. Powyższe okoliczności wskazują, że w niniejszej sprawie W. D. złożył zażalenie z zachowaniem ustawowego terminu i zbędne jest prowadzenie dalszych czynności wyjaśniających w tym zakresie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organ drugiej instancji przepisów art. 10 K.p.a. należy podnieść, że organy rzeczywiście przed wydaniem rozstrzygnięć w sprawie nie wezwały stron do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz nie poinformowały o możliwości składania wniosków dowodowych. Należy jednak zaznaczyć, że w orzecznictwie przyjmuje się, że naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu może skutkować uwzględnieniem skargi tylko, jeżeli strona wykaże, że uchybienie w tym zakresie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (Vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 lutego 2013r., w sprawie sygn. akt IV SA/Po 1109/12; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 marca 2013r., w sprawie sygn. akt II SA/Gd 592/12; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013r., w sprawie sygn. akt II GSK 1142/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem naruszenie w niniejszym postępowaniu zasady czynnego udziału stron nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż strona skarżąca nie wskazała konkretnych dowodów, które chciała przeprowadzić a organ jej by uniemożliwił. Ewentualne ustosunkowanie się skarżącej co do okoliczności zachowania terminu do wniesienia zażalenia przez W. D. nie miałoby istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż ustalenia w tym zakresie poczynił już sam organ administracji. Podkreślić przy tym należy, że B. S. faktycznie uczestniczyła w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i na tym etapie miała możliwość składania wniosków dowodowych. Skarżąca brała udział w czynnościach inspekcyjno-kontrolnych przeprowadzonych w dniu 20 sierpnia 2013r.. Zapoznała się też z mapą geodezyjną do celów opiniodawczych, przedstawioną przez W. D. i złożyła w tym zakresie stosowne wyjaśnienia. Organ drugiej instancji oparł wydane rozstrzygnięcie na zgromadzonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym dowodach, nie widząc potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 81 K.p.a. również nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż strona miała możliwość wypowiedzenia się co do okoliczności faktycznych, które organ pierwszej instancji uznał za udowodnione. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za bezzasadne, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. d.j.