II OSK 2237/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 30/14 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od M. M. na rzecz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 maja 2014 r. oddalił skargę M. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 235¹ i art. 235² Kodeksu pracy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. M., od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m. st. Warszawie z dnia [...] lipca 2013 r. o braku podstaw do stwierdzenia u M. M. choroby zawodowej: zespołu wibracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podkreślił, że w dniu [...] czerwca 2011 r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m. st. Warszawie wpłynęło zgłoszenie podejrzenia u M. M. choroby zawodowej. Z przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego wynika, że M. M. pracował na różnych stanowiskach pracy, w co najmniej 7 zakładach pracy i do 2004 r. wykonywał prace związane z obsługą sprzętu takiego jak: koparki, ładowarki, spycharki, które mogły generować wibrację ogólną. Natomiast po trzyletniej przerwie, w 2007 r. podjął pracę w W. S.A. (aktualnie B. S.A.) na stanowisku operatora sprzętu spycharki i ładowarki. Zatem narażony był na drgania mechaniczne o działaniu miejscowym. Po dokonaniu oceny narażenia zawodowego właściwa jednostka orzecznicza I stopnia - Mazowiecki Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Płocku Oddział w Warszawie wydał orzeczenie lekarskie w dniu [...] września 2012 r. o braku podstaw do rozpoznania M. M. choroby zawodowej: zespołu wibracyjnego, wymienionej w poz. 22 wykazu chorób zawodowych. M. M. nie zgodził się z powyższym orzeczeniem lekarskim i złożył wniosek o przeprowadzenie ponownego badania. Badanie to przeprowadził Instytut Medycyny Pracy w Łodzi. Jednostka orzecznicza II stopnia, podtrzymała stanowisko jednostki orzeczniczej I stopnia i wydała w dniu [...] stycznia 2013 r. orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u M. M. ww. choroby zawodowej. W dniu [...] kwietnia 2013 r. w siedzibie Powiatowej Stacji Sanitarno- Epidemiologicznej w m. st. Warszawie M. M. zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie i złożył dokumentację medyczną wraz ze świadectwem pracy z dnia [...] lipca 1999 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w m. st. Warszawie przesłał złożoną w/w dokumentację medyczną do jednostki orzeczniczej II stopnia, celem uzyskania opinii, czy była ona znana lekarzom orzecznikom w momencie wydawania przedmiotowego orzeczenia w dniu [...] stycznia 2013 r. W odpowiedzi Instytut Medycyny Pracy w Łodzi pismem z dnia [...] maja 2013 r. poinformował, że dane zawarte w przesłanej dokumentacji medycznej nie wpływają na zmianę treści orzeczenia lekarskiego z dnia [...] stycznia 2013 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w m. st. Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. stwierdził brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m. st. Warszawie M. M. odwołał się. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę wyjaśnił, że w postępowaniu, związanym z podejrzeniem choroby zawodowej u M. M. nie został spełniony warunek konieczny, tj. stwierdzenie u skarżącego schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych. Lekarze orzecznicy w obu uprawnionych do orzekania w sprawie chorób zawodowych jednostkach służby zdrowia, zgodnie orzekli brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej: zespołu wibracyjnego. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych, w którym może nastąpić rozpoznanie choroby, zauważył, że nie stwierdzono u skarżącego schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, zatem nie można mówić o okresie wystąpienia udokumentowanych objawów. Wskazał również, że dokumentacja medyczna przedłożona przez skarżącego, w tym świadectwo pracy z dnia [...] lipca 1999 r. była znana jednostce orzeczniczej II stopnia, a tym samym została przeanalizowana i wzięta pod uwagę przed wydaniem ostatecznego orzeczenia lekarskiego. Fakt zatrudnienia M. M. w P. był znany zarówno jednostkom orzeczniczym jak również Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w m.st. Warszawie, który uwzględnił okres narażenia zawodowego w w/w zakładzie w wydanej decyzji w przedmiotowej sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wniósł M. M. podnosząc, że w orzeczeniach lekarskich nie uwzględniono wrażliwości osobniczej skarżącego na wieloletnie narażenie na wibracje. Wskazał, że nie wyjaśniono czy u skarżącego mogły powstać takie schorzenia w wyniku samego wieloletniego narażenia na wibracje, nawet jeśli skarżący nie był narażony na wibracje o natężeniach przekraczających obowiązujące normatywy higieniczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd wskazał, że do stwierdzenia choroby zawodowej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego muszą być spełnione łącznie, jak to wynika w art. 235¹ i art. 235² Kodeksu pracy oraz § 5 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, trzy warunki: 1) choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych, 2) choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy albo sposobem wykonywania pracy, 3) wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych musi nastąpić w okresie ustalonym w załączniku do ww. rozporządzenia. Przedmiotem badania organu w sprawach z zakresu chorób zawodowych jest więc charakter schorzenia w kontekście choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, warunki pracy w świetle narażenia na powstanie tej choroby oraz związek przyczynowy między chorobą zawodową, a tymi warunkami. Postępowanie organów w tym zakresie reguluje wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 237 § 1 Kodeksu pracy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, którego postanowienia weszły w życie w dniu 3 lipca 2009 r. Zgodnie z § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia, oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W niniejszej sprawie ten tryb został wyczerpany, a materiał dowodowy był kompletny i pozwalał na wydanie merytorycznych decyzji, które zapadły na skutek poprawnej oceny wiarygodności i prawidłowego zastosowania przepisów prawa. Z prawidłowych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że przeprowadzone postępowanie sanitarno-epidemiologiczne wykazało, że wykonując swoje obowiązki zawodowe skarżący narażony był na drgania mechaniczne. Orzekające w sprawie placówki służby zdrowia upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych, tj. Mazowiecki Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Płocku Oddział w Warszawie oraz Instytut Medycyny Pracy w Łodzi na podstawie wyników przeprowadzonych badań, nie rozpoznały jednak u M. M. choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego. W ocenie Sądu organy sanitarne orzekające o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego, prawidłowo oceniły - sporządzone na użytek toczącego się postępowania - orzeczenia lekarskie z dnia [...] września 2012 r. oraz z dnia [...] stycznia 2013 r. uznając je za wyczerpujące. Nie każde bowiem stwierdzone u pacjenta schorzenie jest chorobą zawodową. Przepisy wymagają dodatkowo, by było ono spowodowane czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy. Tymczasem przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza narażenia zawodowego, z uwzględnieniem wyników przeprowadzonych badań, przebiegu schorzenia zdiagnozowanego u skarżącego oraz dokumentacja medyczna przedłożona przez M. M. i jego świadectwo pracy z dnia [...] lipca 1999 r. wykazały brak podstaw do rozpoznania przedmiotowej choroby zawodowej. Co więcej Instytut Medycyny Pracy w Łodzi w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] stycznia 2013 r. wskazał, że nie stwierdzono objawów typowych dla zespołu wibracyjnego, a "stwierdzone u pacjenta zmiany mają charakter zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa - schorzenia występującego z dużą częstością w populacji ogólnej". Sąd stwierdził również, że orzeczenia lekarskie wydane przez powyższe jednostki orzecznicze zostały wydane z uwzględnieniem dyspozycji zawartej w § 6 ust. 1 rozporządzenia, tj. na podstawie wyników przeprowadzonych badań skarżącego jego dokumentacji medycznej oraz karty oceny narażenia zawodowego. W ocenie Sądu, orzeczenia lekarskie są przekonywujące i wyjaśniają wszystkie aspekty sprawy, są zgodne w swej treści i jednomyślnie stwierdzają brak podstaw do rozpoznania u M. M. choroby zawodowej: zespołu wibracyjnego. Jednocześnie Sąd podkreślił, że wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, którą organ prowadzący postępowanie jest związany. Organ prowadzący sprawę, której przedmiotem jest istnienie podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, nie jest uprawniony do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie organu wydanym przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą orzeczeniem w sprawie chorób zawodowych wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd wskazał, że - wbrew stanowisku skarżącego - brak jest podstaw do kwestionowania wydanych w sprawie przez uprawnione jednostki orzecznicze i zgodnych w swej treści, orzeczeń lekarskich o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego. W ocenie Sądu postępowanie w tym zakresie w niczym nie uchybia przepisom art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Całokształt rozważań doprowadził Sąd do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego, bowiem ustalenia faktyczne i rozważania prawne są prawidłowe, a zawarte w skardze zarzuty nie mogły tego przekonania podważyć. Brak też było okoliczności branych pod rozwagę z urzędu uzasadniających jej wzruszenie. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku M. M., reprezentowany przez adwokata, podniósł następujące zarzuty: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organów administracji, które zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności niewyjaśnienie czy u skarżącego mogły powstać takie schorzenia w wyniku samego wieloletniego narażenia na wibracje o charakterze miejscowym lub/i ogólnym jeśli M. M. nie był narażony na wibracje o natężeniach przekraczających obowiązujące normatywy higieniczne, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organów administracji, które zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w przedmiocie ustalenia czy schorzenia skarżącego mają charakter choroby zawodowej; II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez uznanie, iż brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u M. M. bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniesiono o dopuszczenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z następujących dokumentów: - decyzji o przyznaniu emerytury z dnia [...] listopada 2013 r., kserokopii legitymacji emeryta-rencisty, świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia [...] kwietnia 2012 r., świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia [...] listopada 2013 r., świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia [...] października 2013 r., świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia [...] lutego 2010 r. – na okoliczność wykonywania przez M. M. pracy w szczególnych warunkach oraz na okoliczność przyznania mu emerytury pomostowej z uwagi na posiadanie wymaganego przepisami okresu pracy w szczególnych warunkach, - decyzji o przyznaniu renty z dnia [...] października 2012 r., orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] grudnia 2012 r. na okoliczność, że M. M. był częściowo niezdolny do pracy do dnia [...] grudnia 2013 r. i pobierał rentę z tego tytułu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie wniósł o oddalenie tej skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdziwszy przesłanek zaistnienia nieważności niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie zaś choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Jak przyjęto w orzecznictwie sądowym, definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. Powołany w podstawach skargi kasacyjnej przepis § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych wskazuje, iż decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (ust. 1). Jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (ust. 2). Podkreślić przy tym również trzeba, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowany jest pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej z rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Takie stanowisko zostało przedstawione w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. i zachowuje nadal aktualność (sygn. akt OPS 3/02, ONSA 2003/1/4). Organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej nie ma zatem prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organ winien zatem ocenić orzeczenie jako dowód w postępowaniu z zachowaniem kanonów wyznaczonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Podnosząc zarzut naruszenia powołanych wyżej norm rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych autor skargi kasacyjnej wywodzi, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny powinien wezwać biegłych lekarzy do uzupełnienia opinii, bądź też z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia. Wydane bowiem w sprawie orzeczenie lekarskie nie wyjaśnia, czy niezależnie od kwestii przekroczenia dopuszczalnych norm u skarżącego mogły powstać takie dolegliwości w wyniku samego wieloletniego narażenia na wibracje o charakterze miejscowym lub/i ogólnym. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, stwierdzenie, że narażenie na wibracje nie przekraczało dopuszczalnych norm, nie przesądza o braku związku przyczynowego pomiędzy schorzeniami skarżącego a warunkami pracy. Odmawiając słuszności powyższym twierdzeniom wskazać trzeba, że pozostają one w oderwaniu od wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich, które zgodnie przyjmują, iż analiza przeprowadzonych badań nie daje podstaw do rozpoznania którejkolwiek z postaci choroby zawodowej wymienionej pod poz. 22 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Nie stwierdzono zatem w ogóle objawów typowych dla zespołu wibracyjnego. W orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J.Nofera z dnia [...] stycznia 2013 r. (k. 231 akt administracyjnych) wywiedziono nadto, że stwierdzone u pacjenta zmiany mają charakter zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa, które należy uznać za wynik uogólnionego procesu zwyrodnieniowego a nie następstwo zawodowego narażenia na wibracje. W tych okolicznościach powoływanie się na związek przyczynowy pomiędzy warunkami pracy a powstaniem choroby zawodowej, której objawów – jak już wskazano – u skarżącego nie stwierdzono, okazało się zbędne. Podkreślić bowiem trzeba, że brak któregokolwiek elementu wymienionego w art. 2351 Kodeksu pracy, wyklucza orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej. Uznając za nieuzasadnione zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania stwierdzić trzeba, że przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe nie było obarczone wadami uzasadniającymi uchylenie wydanych w sprawie decyzji administracyjnych. Zauważyć trzeba, że przypadek chorobowy skarżącego poddany został ocenie w dwóch instancjach – zarówno przez Wojewódzki Zespół Medycyny Pracy w Płocku jako jednostkę orzeczniczą I stopnia, jak i Instytut Medycyny Pracy im. J.Nofera w Łodzi jako jednostkę orzeczniczą II stopnia. Z orzeczeń lekarskich wydanych przez wskazane jednostki wynika, iż brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego. Co więcej, przedstawione przez stronę w toku postępowania dodatkowe dokumenty, zostały przesłane do Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J.Nofera, jednakowoż ich analiza nie dostarczyła danych mogących wpłynąć na treść wydanego już orzeczenia lekarskiego, co zaznaczono w piśmie z dnia 29 maja 2013 r. (k. 256 akt adm.). Nie sposób zatem zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że doszło do zaniechania dokładnego wyjaśnienia przez organy stanu faktycznego niniejszej sprawy, a tym samym naruszenia dyspozycji art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Odmowa stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego nastąpiła bowiem w oparciu o zgromadzony obszerny materiał dowodowy, w szczególności na podstawie danych zawartych we wskazanych orzeczeniach specjalistycznych jednostek medycyny pracy, w których nie stwierdzono podstaw do zdiagnozowania u skarżącego choroby zawodowej. Wobec związania organów wskazanymi orzeczeniami lekarskimi brak było podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia. Dokonana natomiast przez organy ocena zgromadzonych środków dowodowych nie przekroczyła granicy swobodnej oceny dowodów. Nieuzasadnionym zatem pozostać musiał zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. powiązany z art. 80 k.p.a. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż podnoszone zarzuty dotyczące braku dostrzeżenia przez Sąd I instancji naruszenia przez organy inspekcji sanitarnej wskazanych w niej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych są niezasadne. Końcowo zauważyć trzeba, że wobec przeprowadzenia przez organy inspekcji sanitarnej postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności rozpoznawanej sprawy oraz zgromadzenia w tym zakresie w aktach administracyjnych wyczerpującego materiału dowodowego, dopuszczenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodów z dokumentów załączonych do skargi kasacyjnej, należało uznać za zbędne. Podnoszona przez skarżącego okoliczność przyznania mu emerytury, jak również wynikający z lektury akt administracyjnych, fakt wykonywania prac w szczególnych warunkach potwierdzany odpowiednimi świadectwami, nie mogły stać się podstawą do skutecznego podważenia przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy i odmiennej oceny przeprowadzonego przez organy postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.