VII SA/Wa 92/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2014 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2013 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. I. Stan sprawy 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]listopada 2013 r. znak: [...]po rozpatrzeniu odwołania K. W. od decyzji Wojewody [...]z dnia [...]września 2013 r. znak: [...]umarzającej wszczęte na wniosek K. W.postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]maja 2012 r. nr [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. W. pozwolenia na budowę budynku chłodni i magazynu warzyw i owoców wraz z wewnętrznymi instalacjami sanitarnymi i elektrycznymi, infrastrukturą techniczną tj. zewnętrznymi instalacjami wod-kan., gazową, elektroenergetyczną i oświetleniową oraz zbiornikiem ścieków na działkach nr [...],[...], położonych w [...], gm. [...], przeniesionej decyzją Starosty [...]z dnia [...]czerwca 2012 r. nr [...] na rzecz G.Sp. z o.o. – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa. 2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] września 2013 r. umorzył wszczęte na wniosek K,W.postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...]maja 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. W. pozwolenia na budowę budynku chłodni i magazynu warzyw i owoców wraz z wewnętrznymi instalacjami sanitarnymi i elektrycznymi, infrastrukturą techniczną tj. zewnętrznymi instalacjami wod-kan., gazową, elektroenergetyczną i oświetleniową oraz zbiornikiem ścieków na działkach nr [...],[...], położonych w S., gm. [...], przeniesionej decyzją Starosty [...]z dnia [...]czerwca 2012 r., na rzecz G. Sp. z o.o. Od decyzji tej odwołanie w ustawowym terminie złożyła K. W.. 3. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał art. 28 kpa oraz art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 oraz 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Organ zaznaczył, że wnioskodawczyni wywodzi swój interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty [...]z dnia [...]maja 2012 r. z tytułu własności zabudowanej działki nr [...]w S.sąsiadującej z terenem, na którym zaprojektowano sporną inwestycję. Prawo własności wnioskodawczyni do tej działki potwierdza znajdujący się w aktach sprawy odpis z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...]. Wojewoda [...]jako uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia podał m. in., że analiza dotychczas istniejącego ukształtowania terenu doprowadziła do wniosku, że zaprojektowana wzdłuż wschodniej ściany budynku skarpa nie wpływa na zmianę kierunku spływu wód opadowych, który odbywa się od strony zachodniej na działkę nr [...] i dalej na działki sąsiednie. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego mimo, że naturalny kierunek spływu wód opadowych odbywa się zgodnie z kierunkiem wskazanym przez organ wojewódzki, to wzniesienie skarpy wzdłuż wschodniej ściany projektowanego budynku, w południowej części skarpy gdzie odległość nasypu od działki nr [...]wynosi ok. 1 m wpłynie na zmianę kierunku spływu wód opadowych. Wody opadowe z terenu skarpy są jedynie częściowo kierowane do ścieku drogowego i dalej do zbiornika w celu odparowania, pozostała część wód opadowych zgodnie ze spadkiem skarpy spływać będzie w kierunku działki wnioskodawczyni (na wschód), a nie zgodnie z dotychczasowym kierunkiem ich odpływu (na południowy - wschód). Organ wskazał, iż zgodnie z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Zmiana sposobu odpływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości uzasadnia przyznanie właścicielowi zalewanej działki statusu strony postępowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 404/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 757/11). Ponadto, jak stwierdził organ, przedmiotowa inwestycja stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wojewoda [...] umarzając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...]maja 2012 r. stwierdził, że ze względu na niezwrócenie się przez inwestora z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "nie można wobec braku konkretnych ustaleń co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, domniemywać o ograniczeniach w zagospodarowaniu działki nr [...]". Odnosząc się do powyższego organ wskazał, że Wojewoda [...]umarzając z przyczyn podmiotowych postępowanie winien bezdyskusyjnie udowodnić, że wnioskodawczyni nie posiada przymiotu strony. Kwestionowane przedsięwzięcie nie zostało poddane ocenie oddziaływania na środowisko, wobec czego trudno jest ocenić, czy wpływa ono niekorzystnie na możliwości korzystania z działki nr [...], jednak ze względu na fakt, że zostało ono zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, takiego negatywnego wpływu nie można wykluczyć, zwłaszcza że stanowiąca własność wnioskodawczyni działka bezpośrednio sąsiaduje z działką inwestycyjną. Organ wskazał również, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 września 2010 r. II OSK 1481/09 stwierdził, że "skoro postępowania administracyjne mają w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę postepowania.", a zatem, zdaniem organu, wątpliwości co do przymiotu strony K.W. w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...]maja 2012 r. nr [...] należy rozstrzygnąć na jej korzyść. Organ stwierdził, że rozpatrując sprawę ponownie Wojewoda [...] przeprowadzi postepowanie odnośnie ewentualnego obarczenia przedmiotowej decyzji Starosty [...] wadami kwalifikowanymi, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. Przeprowadzenie takiego postępowania wyłącznie przez organ odwoławczy prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła G.Sp. z o.o. z siedzibą w W.; zarzucając: I. sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych organu z materiałem zgromadzonym w sprawie, tj.: 1.uznanie przez organ wydający zaskarżoną decyzję, iż działka nr [...] położona w S., gm. [...]znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji zlokalizowanej na działkach nr [...]oraz [...], co w konsekwencji skutkowałoby uznaniem K. W. za stronę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wskazanej inwestycji w sytuacji, gdy materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania nie daje podstaw do rozszerzania obszaru oddziaływania inwestycji na tę działkę, a zatem wykluczona jest możliwość nadania K. W. statusu strony w tym postępowaniu; 2.uznanie przez organ wydający zaskarżoną decyzję, iż inwestycja zlokalizowana na działkach nr [...]i [...]stanowi zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) przedsięwzięcie obejmujące zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, a przez to stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, w sytuacji gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wskazuje, iż inwestycja ta jest zlokalizowana na gruntach ornych i stanowi rozbudowę istniejącego siedliska a wobec faktu iż nie prowadzi ona do zmiany ani przekształcenia sposobu wykorzystania terenu nie może zostać uznana za przedsięwzięcie w rozumieniu wskazanego rozporządzenia; które to naruszenia miały wpływ na: II. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1, art. 71 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego błędne zastosowanie i stwierdzenie, iż do uzyskania pozwolenia na budowę wskazanej inwestycji konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sytuacji, gdy przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym do wydania pozwolenia na jej budowę nie jest wymagane wcześniejsze uzyskanie decyzji na uwarunkowaniach środowiskowych; III. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wydanej decyzji, tj. 1. art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa poprzez przekroczenie przez organ wydający zaskarżoną decyzję granic uznania administracyjnego oraz zaniechanie wszechstronnego zbadania materiału dowodowego zebranego w toku postępowania skutkujące bezzasadnym zakwestionowaniem prawidłowych ustaleń organu pierwszej instancji poczynionych w niniejszej sprawie i wydaniem decyzji na podstawie ustaleń faktycznych poczynionych w sposób zupełnie dowolny i oderwany od materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, w szczególności w zakresie kwestii zakwalifikowania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a także odnośnie obszaru oddziaływania inwestycji, zwłaszcza analizy ukształtowania terenu na obszarze inwestycji pod kątem zmiany kierunku spływu wód opadowych z działek objętych inwestycją na działkę nr [...]; co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia: 2. art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie przez organ wydający zaskarżoną decyzję prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a w szczególności: - całkowity brak uzasadnienia ustaleń dotyczących tego, iż wzniesienie skarpy wzdłuż wschodniej ściany projektowanego budynku, w południowej części skarpy gdzie od ległość nasypu od działki nr [...] wynosi ok. 1 m., wpłynie na zmianę kierunku spływu wód opadowych; - brak uzasadnienia faktycznego ustaleń, iż wody opadowe z terenu skarpy są jedynie częściowo kierowane do ścieku drogowego, zaś pozostała część spływać będzie w kierunku działki K. W., - brak uzasadnienia zaliczenia przedmiotowej inwestycji do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – - domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. 2. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. umarzającą wszczęte na wniosek K. W. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...] maja 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D.W. pozwolenia na budowę budynku chłodni i magazynu warzyw i owoców wraz z wewnętrznymi instalacjami sanitarnymi i elektrycznymi, infrastrukturą techniczną tj. zewnętrznymi instalacjami wod-kan., gazową, elektroenergetyczną i oświetleniową oraz zbiornikiem ścieków na działkach nr [...],[...], położonych w S., gm. [...], przeniesionej decyzją Starosty [...]z dnia [...]czerwca 2012 r. na rzecz G.Sp. z o.o. – i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 3. Jak wynika z akt sprawy, K. W. wniosła do Wojewody [...]o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...]maja 2012 r., który, działając jako organ pierwszej instancji, umorzył postępowanie wobec, jak stwierdził, wykazanego braku możliwości uznania wnioskodawczyni za stronę postępowania. 4. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z przepisu tego wynika, że aby mogło dojść do wydania decyzji kasacyjnej muszą być spełnione dwie przesłanki, tj. nie tylko stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, ale również uznanie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, jednakże nie jest przesłanką wystarczającą. Niezbędne jest bowiem wykazanie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wydając decyzję kasacyjną musi wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zgodnie z art. 136 kpa, organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Podkreślenia jednakże wymaga, że organ odwoławczy co do zasady nie przeprowadza postępowania dowodowego, bowiem mogłoby dojść do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 kpa. 4. Zgodnie z art. 61 § 1 kpa, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony albo z urzędu i również postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, zgodnie z art. 157 § 2 kpa, wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stroną zaś, stosownie do art. 28 kpa, jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Przez obszar oddziaływania obiektu rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. 5. Artykuł 5 ust. 1 pkt 9 ustawy 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przewiduje, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, należy biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Jak wyżej wskazano, zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepisem szczególnym wobec art. 28 kpa jest art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który przewiduje, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, czyli w terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego teren (art. 3 pkt 20). W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organu administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, i analogicznie w postępowaniu nadzwyczajnym – o stwierdzenie nieważności danej decyzji. W postępowaniu takim katalog stron powinien być ustalonym w sposób właściwy dla przedmiotu decyzji podstawowej, której dotyczy postępowanie o stwierdzenie nieważności. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie katalog stron powinien być ustalony w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 r., II OSK 132/10, LEX nr 952951; wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 września 2009 r., II OSK 1425/08, LEX nr 597272; wyrok NSA w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2007 r., II OSK 598/06, LEX nr 339465). 6. Skarżąca K.W. swój interes prawny w sprawie niniejszej wywodzi z faktu, że sąsiaduje z terenem, na którym zaprojektowano sporną inwestycję, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy stosowny odpis z księgi wieczystej, a wykonanie robót budowlanych spowoduje natomiast, zdaniem skarżącej, że zmianie ulegnie bieg i poziom wód opadowych na jej działkę. Zdaniem Sądu, organ pierwszej instancji tych okoliczności, nie przeanalizował w sposób wystarczający. 7. Jak słusznie podniósł organ, rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z póżn. zm.) w § 29 stanowi, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Zdaniem Sądu, zmiana sposobu odpływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości uzasadnia przyznanie właścicielowi nieruchomości sąsiedniej status strony postępowania. Przepis ten jest powiązany z regulacją art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145, z póżn. zm.), który stanowi, że właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: (1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; (2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (ust. 1). Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (ust. 2). Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom (ust. 3). Aby ustalić, czy dana inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konieczna jest szczegółowa analiza regulacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397, z późn. zm.). Rozporządzenie to przewiduje, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia (§ 3 ust.1 pkt 52 rozporządzenia). Biorąc pod uwagę, że uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest obligatoryjne, gdy przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko, te okoliczności powinny być szczegółowo ustalone w przedmiotowej sprawie przez organ pierwszej instancji. Słusznie organ wyższego stopnia zaznaczył, że kwestionowane przedsięwzięcie nie zostało poddane ocenie oddziaływania na środowisko, wobec tego trudno jest jednoznacznie ustalić czy wpływa ono niekorzystnie na możliwość użytkowania z działek sąsiednich. 8. Zgodnie z treścią art. 157 § 2 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędy dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję (art. 136 kpa). Regulacja ta oznacza, że organ odwoławczy co do zasady nie przeprowadza postępowania dowodowego. W przeciwnym razie mogłaby być naruszona zasada dwuinstancyjności (art. 15 kpa). Ustalenie właściwego kręgu stron postępowania administracyjnego jest obowiązkiem organu pierwszej instancji, i dlatego wszystkie kwestie w tym zakresie - ustalenia stron postępowania - powinny zostać zbadane i dokładnie wyjaśnione w sposób nie budzący żadnych wątpliwości przez organ pierwszej instancji. Jeśli zaś w sprawie wątpliwości czy dany podmiot jest stroną pozostają - to wątpliwości tych nie można rozstrzygać na niekorzyść danej osoby. Organ pierwszej instancji powinien tę okoliczność zbadać wnikliwie, zgodnie ze wskazaniami organu odwoławczego, a następnie podjąć właściwe rozstrzygnięcie. IV. Ponownie rozpoznając sprawę, organ weźmie pod uwagę powyższe. V. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.