I SA/Wa 1017/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędziowie: WSA Przemysław Żmich WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. sprawy ze skarg M. W., J. T. i M. T. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności oddala skargi. Wyrokiem z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt I OSK 25/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 540/09 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast (dalej jako "Prezes") po rozpoznaniu wniosku M. T., J. T. i M. T. następców prawnych B. T., stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości B. T. oznaczonej jako parcela [...], uznając, iż orzeczenie to rażąco narusza prawo. W uzasadnieniu wskazano, że dokonano wywłaszczenia przedmiotowej bez zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego (dalej jako "PKPG") opinii właściwego prezydium wojewódzkiej rady narodowej oraz stwierdzono wystosowanie niewłaściwego wezwania do odstąpienia nieruchomości, bowiem niezawierającego konkretnej ceny sprzedaży. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją tegoż Prezesa z dnia [...] r. nr [...], na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy złożonego przez Syndyka Masy Upadłości [...] w P. W wyniku toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 30 października 2003 r. sygn. akt I SA/3087/01, uchylił decyzję Prezesa z dnia [...] r. stwierdzając, że w toku postępowania administracyjnego nie wyjaśniono statusu Syndyka Masy Upadłości w sprawie, tj. interesu prawnego w postępowaniu nadzorczym, a także wskazując, że jeżeli pewnych dokumentów nie można odnaleźć, to można o nich wnioskować z innych zachowanych dokumentów, które się na nie powołują. Organ powinien zatem wyjaśnić dlaczego uznał, że dany dokument nie istniał, skoro inne dokumenty się na niego powołują. Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił decyzję Prezesa z dnia [....] r. i odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [....] r. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1209/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] r., który to wyrok został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 441/08, a sprawa została przekazania do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wskazano, że orzekanie sądu administracyjnego na podstawie akt sprawy nie oznacza podejmowania rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie o akta przesłane przez organ wraz z odpowiedzią na skargę, lecz wszystkie materiały dowodowe zgromadzone w sprawie. Jeżeli z lektury akt wynika, iż zgromadzony został materiał dowodowy, lecz nie przesłano Sądowi kompletnych akt sprawy to obowiązkiem Sądu jest ich skompletowanie, bowiem tylko kompletne akta sprawy pozwalają uznać sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Wskazano również, że część akt administracyjnych może znajdować się przy innej sprawie, tak jak to miało miejsce w tym postępowaniu, a zatem akta te stanowią akta wspólne. Dopiero po skompletowaniu całości akt administracyjnych możliwe będzie dokonanie oceny, czy zawierają one dowody, na których oparł się Minister Budownictwa wydając zaskarżoną decyzję. Brak zgromadzenia akt administracyjnych na podstawie, których orzekał organ administracji nie pozwala bowiem na uchylenie z tego powodu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 8 lipca 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 540/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. W., J. T. i M. T. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] r. W uzasadnieniu wskazano, iż Minister Budownictwa prawidłowo ustalił, iż Syndyk Masy Upadłości ma status strony, a orzeczenie o wywłaszczeniu, które zostało wydane na podstawie dekretu o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych nie narusza jego przepisów. Inwestycja, której służyło wywłaszczenie była zasadna i zatwierdzona przez właściwe organy, zaś z uwagi na brak akt w archiwum Akt Nowych i domniemanie legalności i prawidłowości działań organów administracji, a także zachowane dokumenty, należało uznać, iż procedura z art. 5 dekretu została zachowana. Art. 8 ust. 1 dekretu wymagał aby przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego wezwać właściciela do odsprzedania nieruchomości, a z akt sprawy wynika, że takie wezwanie zostało skierowane dnia 24 stycznia 1952 r. i wskazano w nim podstawy ustalenia ceny za nieruchomość. Na mocy art. 18 dekretu inwestor wystąpił z wnioskiem z dnia [...] lutego 1952 r. o wywłaszczenie, a do wniosku zostały dołączone wszystkie wymagane prawem dokumenty, zaś strony postępowania zostały zawiadomione [...] czerwca 1952 r. o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego, a w zawiadomieniu tym wskazano, że zostało udzielone zezwolenie Przewodniczącego PKPG na nabycie nieruchomości. Na skutek wniesionej przez M. T. skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt I OSK 25/10 uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że do zalecenia skompletowania akt, organ i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zastosowały się, jednak jeśli idzie o zalecenie rozważenia wszystkich aspektów sprawy nie zostało ono wykonane. W sprawie bowiem pozostaje wątpliwość co do wskazania ceny za nieruchomość, która powinna być określona w wezwaniu do odstąpienia nieruchomości, a której wskazanie w wezwaniu nakazywał art. 8 ust. 1 dekretu. Wskazanie ceny, jak to stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OPS 2/08, poprzez odniesienie do art. 28 dekretu nie stanowiło takiego naruszenia art. 8 ust. 1 dekretu, żeby było uzasadnione stwierdzenie nieważności orzeczenia o wywłaszczeniu tylko z tego powodu. Jednak art. 8 ust. 1 dekretu wymaga także, aby cena wskazana w wezwaniu była konkretna, gdyż zatwierdzona przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, które jednocześnie z zatwierdzeniem powinno ustalić warunki zapłaty. Umowa odstąpienia nieruchomości, za cenę określoną w sposób wskazany i zatwierdzony w art. 8 ust. 1 dekretu, powinna była być zawarta w terminie 15 dni od doręczenia wezwania, a dopiero po upływie tego terminu nieruchomość niezbędna dla realizacji planu może być nabyta w drodze wywłaszczenia - jak stanowi ust. 4 art. 8. W aktach sprawy wywłaszczeniowej, której dotyczy postępowanie nadzorcze będące przedmiotem oceny zaskarżonego wyroku, znajduje się wezwanie, jak i wniosek o wywłaszczenie. Wojewódzki Sąd stwierdził, iż dokumenty te świadczą o zachowaniu wymagań przewidzianych w art. 8 ust. 1 dekretu, a co za tym idzie o tym, że w sprawie wywłaszczenia nie nastąpiło rażące naruszenie prawa. Jednak takie stanowisko jest niczym niepoparte. Skoro dekret przewidywał etapy postępowania wywłaszczeniowego w tym sensie, że powinno ono być poprzedzone wezwaniem właściciela do odstąpienia nieruchomości, to właścicielowi powinna być zaproponowana konkretna cena, a także dany czas na wypowiedzenie się w kwestii sprzedaży nieruchomości. Czas ten został przepisem dekretu ściśle limitowany co do minimum, dopiero po jego upływie można było nabyć nieruchomość poprzez wywłaszczenie. Z wniosku o wywłaszczenie wynika, że został on złożony przed upływem okresu przewidzianego w art. 8 ust. 4 dekretu. Tym samym rolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było zwrócenie uwagi na powyższą okoliczność i ocena jej pod kątem, czy przed przystąpieniem do wywłaszczenia, właścicielowi została w ogóle zaproponowana konkretnie określona cena, zatwierdzona i wskazane warunki jej zapłaty. Jeżeli powyższe warunki nie były spełnione, istotnym było rozważenie czy w sprawie nastąpiło naruszenie prawa i o jakim charakterze. Ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się ponownie na uchwałę sygn. akt I OPS 2/08 uznającą, że wskazanie ceny poprzez odwołanie do art. 28 dekretu nie może, jako jedyna przesłanka przesądzać o rażącym naruszeniu prawa, podkreślił, że jeśli za takim wskazaniem ceny nie idą działania ją konkretyzujące, zatwierdzające i określające warunki zapłaty, a także niezachowanie terminu do odstąpienia, to brak oceny takich okoliczności co do ich zgodności z prawem, a mimo to stwierdzenie, że wywłaszczenie było prawidłowe, narusza prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Na wstępie wskazania wymaga, że rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt I OSK 25/10. Zgodnie bowiem z przepisem art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 1 2012, poz. 270) – dalej jako " p.p.s.a.", Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wobec zgromadzenia całości materiału w sprawie pozostaje rozważenie czy przed przystąpieniem do wywłaszczenia właścicielowi została zaproponowana konkretnie określona cena, zatwierdzona i wskazane warunki jej zapłaty, a następnie rozważenie czy w sprawie nastąpiło naruszenie prawa i o jakim charakterze z uwzględnieniem treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r. I OPS 2/08, w przypadku stwierdzenia, że powyższe warunki nie zostały zachowane . Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej k.p.a. Z tego względu może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Ewentualne zaistnienie wad, o których mowa w tym przepisie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydania decyzji kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem. W postępowaniu tym organ opiera się na uprzednio zgromadzonym materiale dowodowym. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (v. wyrok NSA z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1888/10, Lex nr 1069632; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91; wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt I OSK 28/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym od lat prezentowane jest również stanowisko, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 1987 r. sygn. akt II SA 2145/86 [w:] Kodeks postępowania administracyjnego z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego pod red. R.Hausera, Warszawa 1995, str. 337). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Ministra Budownictwa odpowiada prawu. Prawidłowe są ustalenia organu nadzoru, że nieruchomość wywłaszczono na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31) – dalej jako "dekret". W tekście pierwotnym dekretu opublikowanym w Dzienniku Ustaw Nr 27 z 1949 r. pod poz. 197, regulację zawartą następnie w art. 8, obejmował art. 7 dekretu. Przepis art. 7 ust. 1 stanowił, że "wykonawca narodowych planów gospodarczych, który uzyskał zezwolenie, przewidziane w art. 5, zobowiązany jest wezwać właściciela nieruchomości niezbędnej dla realizacji planu, by przekazał mu tę nieruchomość w zamian za nieruchomość zamienną, bądź też - jeżeli właściciel tego sobie życzy - za cenę, określoną przez nabywcę zgodnie z zasadami, zawartymi w art. 28, a zatwierdzoną przez władzę naczelną nabywcy. Władza naczelna zatwierdzając cenę ustala jednocześnie warunki zapłaty". Treść art. 7 dekretu uległa zmianie na skutek nowelizacji dokonanej art. 1 pkt 5 dekretu z dnia 26 października 1949 r. o zmianie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. Nr 55, poz. 438). W wyniku wprowadzonych zmian przepisowi art. 7 ust. 1 dekretu nadano brzmienie: "Wykonawca narodowych planów gospodarczych, który uzyskał zezwolenie, przewidziane art. 5, zobowiązany jest wezwać właściciela nieruchomości niezbędnej dla realizacji planu, by przekazał mu tę nieruchomość za cenę określoną na podstawie art. 28 przez wykonawcę, a zatwierdzoną przez władzę naczelną wykonawcy. Władza naczelna ustalając cenę, ustali jednocześnie warunki zapłaty". Kolejna zmiana art. 7 ust. 1 dekretu wynikała z ustawy z dnia 29 grudnia 1951 r. zmieniającej dekret z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 25). Na podstawie art. 1 ust. 6 ustawy zmieniającej przepis art. 7 ust. 1 dekretu uzyskał następujące brzmienie: "Wykonawca narodowych planów gospodarczych, który uzyskał zezwolenie, przewidziane w art. 5, obowiązany jest wezwać właściciela nieruchomości, niezbędnej dla realizacji planu, aby odstąpił mu tę nieruchomość za cenę, określoną na podstawie art. 28 przez wykonawcę, a zatwierdzoną przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej. Zatwierdzając cenę, prezydium wojewódzkiej rady narodowej ustali jednocześnie warunki zapłaty. Cenę zatwierdza i ustala warunki zapłaty władza naczelna w przypadkach, kiedy sama jest nabywcą nieruchomości." Ustawa zmieniająca z dnia 29 grudnia 1951 r. zawierała w art. 12 upoważnienie dla Przewodniczącego PKPG do ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej w drodze obwieszczenia jednolitego tekstu dekretu, który został opublikowany w Dzienniku Ustaw z 1952 r. Nr 4 pod poz. 31. W następstwie przyjętej ciągłej numeracji artykułów dotychczasowy art. 7 dekretu został oznaczony jako art. 8. Powyższy stan prawny obowiązywał do dnia 5 kwietnia 1958 r., tj. do dnia uchylenia całego dekretu na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17, poz. 70).5. Wywłaszczenie, przewidziane w ust. 4, może polegać na odjęciu prawa własności lub odjęciu, ustanowieniu bądź ograniczeniu praw rzeczowych ograniczonych na nieruchomości. W pierwszej kolejności należy wskazać, że z akt administracyjnych wynika, iż wezwanie wynikające z treści art. 8 ust. 1 dekretu zostało do B. T. skierowane. W aktach sprawy znajduje się bowiem dokument z dnia [...] stycznia 1951 r. stanowiący ww. wezwanie, które zostało odebrane przez B. T. w dniu [...] stycznia 1952 r., co z kolei wynika z treści wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego. Jednocześnie w ww. wezwaniu cena została wskazana jako odesłanie do treści art. 28 tego dekretu. Art. 28 dekretu stanowił bowiem delegację ustawową do wydania przez Radę Ministrów rozporządzenia w sprawie ustalenia norm szacunkowych dla nieruchomości nabywanych w celu realizacji narodowych planów gospodarczych. Jednocześnie w dacie wysłania wezwania do B. T. obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 1950 r. w sprawie ustalenia norm szacunkowych dla nieruchomości nabywanych w celu realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. Nr 26, poz. 234), które regulowało m.in. maksymalne kwoty jakie możliwe były do przyjęcia wyceny budynków czy też wartości mnożników koniecznych do przyjęcia. Tymczasem w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r. I OPS 2/08 wskazano, że "Określenie ceny w wezwaniu, o którym mowa w art. 8 ust. 1 powołanego dekretu, poprzez odesłanie do art. 28 tego dekretu, nie stanowiło naruszenia art. 8 ust. 1 dekretu, uzasadniającego z tego tylko powodu stwierdzenie nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości". Stwierdzenie powyższe powoduje, że takie naruszenie nie może stanowić samo przez się podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] r. Koniecznym jest zatem stwierdzenie czy w toku późniejszego postępowania doszło do uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności. Zdaniem Sądu w toku niniejszego postępowania doszło do wadliwości, z istnienia której organ zdawał sobie sprawę już w czasie jego prowadzenia, a o świadomości wadliwości postępowania świadczy sformułowanie organu zawarte w pkt 10 wniosku o wywłaszczenie. Jednakże, co ważne, możliwe było konwalidowanie tej wadliwości w przypadku dojścia do skutku umowy sprzedaży, bowiem wówczas ubiegający się o wywłaszczenie cofnąłby niniejszy wniosek, co wynika z kolei wprost z treści pkt 11 wniosku. Należy jednocześnie zauważyć, że treść pkt 10 wniosku, tj. "jakkolwiek czasokres piętnastodniowy przewidziany przez ust. 4 dekrety z dnia 26 kwietnia 1949 r. upływa w dniu [...] lutego 1952 r. już obecnie jest rzeczywiste, że umowa sprzedaży części nieruchomości [...], ani umowa przedwstępna w tym przedmiocie w czasookresie tym zawarta nie zostanie, a to ze względu na niską cenę, jaką wywłaszczeni w myśl obowiązujących w tej mierze przepisów – mogliby za sprzedaną ziemię otrzymać" wskazuje jednoznacznie na dwie okoliczności: pierwszą, że wniosek został złożony przed upływem 15 dniowego terminu wynikającego z treści art.. 8 ust. 4 dekretu, po drugie, że w toku postępowania zaproponowano B. T. konkretną cenę i warunki, które nie zostały przez nią zaakceptowane. Nie bez znaczenia dla oceny ww. naruszeń stanowi również fakt, iż decyzja wywłaszczeniowa została wydana dopiero w dniu [...] r., czyli po upływie ponad 6 miesięcy od dnia sprecyzowania wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego. Poza sporem w sprawie niniejszej pozostaje, że w toku całego postępowania umowa nie została zawarta. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że przed jej wydaniem został sporządzony protokół niezbędny do określenia wartości odszkodowania zgodnie z ww. rozporządzeniem, datowany na dzień [...] lipca 1952 r., zaś w okresie od dnia [...] lipca 1952 r. do dnia [...] lipca 1952 r. zostało wywieszone zawiadomienie Prezydium Rady Miejskiej w P. o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego. W rozpoznawanej sprawie zwrócić zatem należy uwagę na to, że czym innym jest zaniechanie przeprowadzenia rokować, a czym innym ich wadliwe przeprowadzenie. Sąd dokonując oceny prawidłowości działań organów administracji publicznej, doszedł do przekonania, że w przedmiotowej sprawie naruszenie przepisu art. 8 dekretu w aspekcie całej regulacji dotyczącej tego rodzaju spraw nie skutkuje stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa. Wobec sformułowań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt I OSK 25/10, że "w sprawie pozostaje wątpliwość co do wskazania ceny za nieruchomość, która powinna być określona w wezwaniu do odstąpienia nieruchomości (art. 8 ust. 1)", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie będąc związany powyższym stanowiskiem dokonał brakującej jedynie w tym zakresie oceny. W przedmiotowej sprawie, wobec powyższej oceny całej regulacji dekretu i w tym aspekcie oceny naruszenia art. 8 dekretu, nie wystąpiły kwalifikowane wady uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonych orzeczeń. Na gruncie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że za rażące naruszenie prawa uznaje się takie naruszenie, którego skutki niemożliwe są do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, a zatem stwierdzone naruszenie prawa musi przeważać nad trwałością i stabilnością decyzji administracyjnej. W sprawie niniejszej przypadek taki nie zachodził, stąd prawidłowo organ odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanego orzeczenia. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł, jak w wyroku.