III SA/Gl 1960/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant st. sekr. sąd. Marta Mielczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. A. P. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] , którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] r. nr [...] określającą w podatku od towarów i usług: - za listopad 2009 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 0 zł (niższą od deklarowanej o [...] zł) oraz kwotę zobowiązania w wysokości [...] zł (wyższą o [...] zł od deklarowanej), - za grudzień 2009 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł (niższą od deklarowanej o [...] zł), - za styczeń 2010 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 0 zł (niższą od deklarowanej o [...] zł) oraz kwotę zobowiązania w wysokości [...] zł (wyższą o [...] zł od deklarowanej), - za luty 2010 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł (niższą od deklarowanej o [...] zł), - za marzec 2010 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł (niższą od deklarowanej o [...] zł), - za kwiecień 2010 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł (niższą od deklarowanej o [...] zł), - za maj 2010 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł (niższą od deklarowanej o [...] zł), - za czerwiec 2010 r. zobowiązanie w podatku VAT w kwocie [...] zł (niższą od deklarowanej o [...] zł), - za grudzień 2010 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT do przeniesienia do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie 0 zł (niższą od deklarowanej o [...] zł) oraz kwotę zobowiązania w wysokości [...] zł (wyższą o [...] zł od deklarowanej), - za styczeń 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT do przeniesienia do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie 0 zł (niższą od deklarowanej o [...] zł) oraz kwotę zobowiązania w wysokości [...] zł (wyższą o [...] zł od deklarowanej), - za luty 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie [...] zł (niższą od deklarowanej o [...] zł), - za marzec 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT do zwrotu na rachunek podatnika w kwocie [...] zł (niższą od deklarowanej o [...] zł), - za kwiecień 2011 r. zobowiązanie w podatku VAT w kwocie [...] zł (niższą od deklarowanej o [...] zł), - za maj 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT do przeniesienia do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie [...] zł (niższą od deklarowanej o [...] zł). Jako podstawę prawną wskazano art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm., w skrócie O.p.), art. 5 ust. 1 pkt 5, art. 7 art. 13 ust. 1, art. 19 ust. 4, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 3 i ust. 11, art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm., w skrócie ustawa VAT). Decyzja zapadła w poniższym stanie faktycznym i prawnym. W firmie skarżącego została przeprowadzona kontrola podatkowa, w związku z prowadzonym postępowaniem karnym dotyczącym oszustw podatkowych przy obrocie materiałami fotograficznymi. Kontrola dotyczyła prawidłowości rozliczania (rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania) podatku od towarów i usług, w tym z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) do Słowacji we wskazanych wyżej miesiącach roku 2009, 2010 i 2011 przy zastosowaniu stawki 0%. Dostawy zostały udokumentowane 19 fakturami wystawionymi przez skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" z siedziba w C. na rzecz P. H. prowadzącego firmę "B" , [...] , [...] . W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego M. strona nie spełniła warunku do opodatkowania dostaw stawką podatku 0%, ponieważ nie posiadała dowodów, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT. W związku z powyższym w decyzji z dnia [...] r. organ I instancji uznał dostawy towarów na rzecz firmy P. H. za dokonane na terytorium kraju, opodatkowane stawką podatku 22% oraz określił kwotę należnego podatku w prawidłowej wysokości. Swoje twierdzenia oparł na informacjach od słowackiej administracji podatkowej, zeznań świadków, w tym właścicieli samochodów, którymi nabywca miał wywozić towar. Kontrola ujawniła tez inne uchybienia, jak podwójne rozliczanie faktury z [...] r. Gminnej Spółki Komunalnej, błędne rozliczenie faktury korygującej z dnia z [...] r, rozliczenie 16 faktur zakupu VAT nie związanych z działalnością opodatkowaną skarżącego, rozliczenie faktury VAT nr [...] z dnia [...] r. wystawionej dla firmy "A" . i B. P. s. c. w M. , faktury "C" z [...] r. w zawyżonej kwocie. W odwołaniu skarżący zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem: 1) art. 42 ust. 1 i 2 oraz ust. 11 ustawy VAT poprzez błędne przyjęcie, że podatnik nie miał prawa do zastosowania stawki podatku VAT 0% dla WDT do podatnika słowackiego zarejestrowanego i posiadającego NIP UE. 2) art. 122 § 1, 187 § 1 i art. 191 O.p. wskutek dokonania dowolnej i tendencyjnej oceny dowodów oraz nierzetelnego zbadania sprawy. W uzasadnieniu odwołania skarżący podkreślił, że P. H. nie mógł dysponować samochodami, które widnieją w oświadczeniach potwierdzających wywóz towarów. Organ nie przesłuchał pracowników dokonujących załadunku towaru (B. M. ,K. W. ), jak również nie zweryfikował raportów służb ochroniarskich magazynu [...] w C. , które potwierdzają odbiór towaru przez P. H. w dniu 11 stycznia i 18 lipca 2011, gdyż towar był odbierany również z tego magazynu. Skarżący wskazał również na dokumenty rejestrowe firmy P. H. , umowy użyczenia samochodów oraz oświadczenie o dalszej odprzedaży zakupionych wspólnotowo towarów dla kontrahenta niemieckiego i dla włoskiej firmy "D" . Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie uznał zasadności podniesionych zarzutów i decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu szeroko odniósł się do podniesionych zarzutów podkreślając, że braku dostaw wewnatrzwspólnotowych w przypadku zakwestionowanych transakcji dowodzi niezadeklarowanie wewnatrzwspólnotowego nabycia przez P. H. , wywóz towaru przez nabywcę samochodami nie dającymi się zidentyfikować, własnym samochodem [...] nr rej [...] , [...] nr [...] lub innymi, których nie był właścicielem (k.11 decyzji), odbiór towaru potwierdzony nieczytelnym podpisem lub np. pieczątką firmy "B" (faktura z dnia [...] nr [...] ), zapłata gotówką kwot w granicach [...] zł –jednorazowo-wskazanych w fakturach, bez potwierdzenia KP i Wz, nawiązanie współpracy telefonicznie, kontakt osobisty przy odbiorze towaru, zamówienia składane telefonicznie, podpisywanie oświadczeń przez wywozem towaru, współpraca z innymi hurtowniami w Polsce, działanie przez pełnomocnika C. S. , zaniechanie złożenia informacji podsumowującej w formie elektronicznej, użyczanie samochodów bez wiedzy właściciela, brak miejsca działalności, brak współpracy z biurem podatkowym, brak umów o współpracy, brak dowodów zakupu paliwa i jego rozliczenia w kosztach działalności, czasokres użyczania samochodów. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że P. H. jest obywatelem polskim zamieszkałym w Polsce. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący nie posiadał dowodów jednoznacznie potwierdzających wywóz towarów na terytorium innego państwa członkowskiego, nie spełnił zatem wymogów potwierdzenia wewnątrzwspólnotowej dostawy. Organ wskazał na liczne orzecznictwo krajowych sądów administracyjnych i TS UE wymagające dla zastosowania stawki VAT 0 % dokumentów odzwierciedlających rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. Nie podzielił również zasadności zarzutów naruszenia art. 122, 187 i 191 O.p. W skardze na powyższą decyzję skarżący powielił zarzuty odwołania i wniósł o jej uchylenie celem przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji, zasądzenie od organu podatkowego na rzecz podatnika zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - art. 122 i art. 187 § 1 O.p. oraz art. 121 i art. 191 O.p. - art. 42 ust. 1 i 2 oraz ust. 11 ustawy o VAT i art.138 ust. 1, art. 168 dyrektywy 2006/112/WE i błędnym ustaleniu, że: - nie doszło do wewnątrzwspólnotowych dostaw, - nie nastąpiło wywiezienie towarów poza terytorium kraju, gdy odbiorcą był podatnik UE słowacki dokonujący rozliczeń podatkowych ze słowackimi organami podatkowymi. W uzasadnieniu skargi A. P. potwierdził, że dla niego jedynym dokumentem potwierdzającym WDT była faktura oraz oświadczenie nabywcy. Nie może tez ponosić odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków podatkowych przez kontrahenta. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie Na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. strony podtrzymały swoje stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny Gliwicach zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Konsekwencją tak określonego w przepisie ustrojowym zakresu kontroli sądowej nad działalnością administracji publicznej jest brzmienie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając pod tym kątem zaskarżoną przez decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Sąd stwierdza, że nie została ona wydana z naruszeniem prawa, a zarzuty skargi okazały się niezasadne. Należy podkreślić, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest spełnienie przez podatnika warunków do skorzystania z preferencyjnej stawki podatku VAT przewidzianej przez ustawodawcę dla dostaw wewnatrzwspólnotowych, których spełnienie ciąży na podatniku. Zdaniem organu podatnik nieuprawnienie w rozliczeniach za kolejne miesiące od listopada 2007 do maja 2011 r. skorzystał ze stawki podatku VAT 0 %, gdyż nie spełnił warunków zakreślonych ustawą (art. 42 ust. 1 ustawy VAT). Nie wykazał jednoznacznie dokonania takiej dostawy, a w szczególności wywiezienia towaru z kraju przez nabywcę, nie dopełnił też należytej staranności w weryfikacji kontrahenta słowackiego. Art. 13 ust. 1 ustawy VAT stanowi, że przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Przepis ten ma zastosowanie m.in. pod warunkiem, że nabywca towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy VAT); Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, który zgłosił zamiar dokonywania wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów i został zarejestrowany jako podatnik VAT UE zgodnie z art. 97, z zastrzeżeniem ust. 7, o czym stanowi art. 13 ust. 6 ww. ustawy. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy VAT zasadnicza stawka podatku wynosi 22 %, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie. Z kolei, art. 41 ust. 3 wymienionej ustawy przewiduje, że w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0 %, z zastrzeżeniem art. 42. Istotnie art. 42 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 %, pod warunkiem, że: 1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów; 2) podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, o którym mowa w art. 99, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Przepis art. 42 ust. 3 ustawy o VAT precyzuje jakimi dowodami można potwierdzić dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Zastrzeżenia z ust. 4 odnoszą się do dodatkowych dokumentów związanych z fizyczną dostawą towaru przez podatnika lub nabywcę. Z kolei w art. 42 ust. 11 ustawy VAT przewidziano, że w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: 1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; 2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; 3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; 4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Z powyższego wynika, że jednym z warunków, od którego spełnienia zależy potraktowanie danej transakcji jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, jest udokumentowanie faktu wywozu towaru z terytorium kraju, a drugim dostarczenia go w innym państwie członkowskim nabywcy towaru widniejącym na fakturze. Ponieważ w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów istniały zasadnicze rozbieżności dotyczące warunków, od których uzależnione jest zastosowanie stawki podatku 0% wypowiedział się w tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny, który w składzie 7 sędziów podjął uchwałę z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10 (publ. LEX nr 603396), zgodnie z którą w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny opowiedział się za otwartym katalogiem dowodów, którymi można wykazywać spełnienie przesłanki z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, tj. że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądził, jakimi dowodami w formie dokumentów – oprócz enumeratywnie wymienionych w art. 42 ust. 3, 4 i 11 ustawy o VAT - podatnik może wykazywać tę przesłankę, gdyż każdorazowo zależy to od konkretnych okoliczności danej sprawy. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w K. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) w pełni podzielając przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Jak słusznie przyjęły organy podatkowe, w przedmiotowej sprawie podatnik nie wykazał spełnienia przesłanek z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT. Wskazana regulacja prawna zawarta w art. 42 ustawy o VAT jest czytelna, jasna i zrozumiała. Warunki określone w tym przepisie muszą zostać spełnione, aby dostawca był uprawniony do skutecznego skorzystania z preferencyjnej stawki podatku 0%, a spełnienie owych warunków powinno zostać udokumentowane w sposób wyraźnie i jednoznacznie określony w ustawie. Obowiązek wykazania uprawnienia ciąży na podatniku a nie organie. Przenosząc wskazaną regulację prawną zasad stosowania stawki 0% w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów na grunt niniejszej sprawy należy zatem wskazać, że wbrew zarzutom skarżącego, w przypadku zakwestionowanych transakcji dostawy materiałów fotograficznych, w tym odczynników i papieru, do słowackiego kontrahenta dokumenty dołączone do każdej zakwestionowanej faktury okazały się nierzetelne i nie odzwierciedlające rzeczywistości. Organ podatkowy wykazał na obrót gotówkowy, z pominięciem konta bankowego nabywcy, który winien budzić wątpliwości sprzedawcy i konieczność jego weryfikacji, tym bardziej, że transport odbywał się na koszt nabywcy i przez niego osobiści, różnymi samochodami, z których żaden nie był jego własnością. Samochody były użyczane, najmowane, bez wystawiania faktury. Okoliczności te organy obu instancji szeroko opisały w wydanych decyzjach, które to ustalenia Sąd w pełni podziela i uznał za własne. Należy podkreślić, że skarżący ustaleń tych nie podważył. Fakt załadunku samochodu w magazynie w C. , nie dowodzi wywozu towaru do Słowacji, stąd przesłuchanie pracowników, którzy złożyli oświadczenia w tej kwestii było niecelowe. Organy nie negują dokonania przez skarżącego sprzedaży towaru ujętego w fakturach dla P. H. , wskazują jedynie na brak potwierdzenia jego wywozu poza terytorium kraju. Brak biura pod adresem prowadzenia działalności, posiłkowanie się pełnomocnikiem, poruszanie się samochodami na polskich rejestracjach, kontakt telefoniczny, płatności gotówkowe winny skutkować szczególną kontrolą i weryfikacją transakcji z kontrahentem słowackim zamieszkałym na stałe w Polsce i będącego obywatelem polskim. Należy też podkreślić, że ocena materiału dowodowego przedstawiona przez organ jest logiczna i pełna i odpowiada doświadczeniu życiowemu. Organ w sposób jednoznaczny podważył rzetelność udokumentowania przez podatnika przyjętych w rozliczeniu preferencyjnym (stawka 0%) wewnątrzwspólnotowych dostaw. W świetle zebranego materiału dowodowego, w tym przesłuchań świadków, całościowe negowanie ustaleń dowodowych nie mogło spowodować oczekiwanych przez skarżącego skutków, tym bardziej, że jest on niekonsekwentny w określaniu obowiązków podatnika wynikających z ustawy VAT. Wyklucza obowiązek należytej staranności w zakresie weryfikacji wiarygodności unijnego kontrahenta do obowiązku ustawowego posiadania wymaganych ustawą dokumentów, bez odwoływania się do ich rzetelności. Tym samym, należałoby wnioskować, że spełnienie wymogów formalnych art. 42 byłoby wystarczająca przesłanką do nabycia uprawnienia w zakresie stawki preferencyjnej VAT. Pogląd taki jest nieuzasadniony i sprzeczny z zapisem art. 42 ust. 11 ustawy VAT, który wymaga jednoznaczności w potwierdzeniu dostawy towarów. Bez znaczenia w tym kontekście jest informacja o posiadaniu przez nabywcę NIP unijnego czy argument o niemożności sprawdzenia rozliczeń podatkowych nabywcy. Fakt płatności gotówkowych, nawiązanie kontaktu telefonicznie, brak umowy współpracy, brak korespondencji z nabywcą, okoliczności podpisywania oświadczeń są okolicznościami wystarczającymi do uznania braku jednoznaczności w potwierdzeniu dostaw wspólnotowych. W świetle powyższego całkowicie gołosłowne w rozpatrywanej sprawie jest twierdzenie, że skarżący przedsięwziął wszelkie racjonalne środki, dopełnił należytej staranności i działał w dobrej wierze. Sąd podziela pogląd organu, że stwierdzone okoliczności współpracy mogły być sygnałem nieuczciwości podatkowej i rozliczenie WDT ze stawką 0% było przedwczesne. Dlatego też prawidłowo organy podatkowe zakwestionowały w dokonanych transakcjach stawkę podatku 0% przyjmując, że przedmiotowe transakcje były dostawami krajowymi opodatkowanymi według stawki 22 %, a nie dostawami wewnątrzwspólnotowymi. Należy podkreślić, że materiał dowodowy został w sposób rzetelny zebrany i poddany szczegółowej, wnikliwej analizie co zostało przedstawione w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji oraz odpowiedzi na skargę. Każdy z dowodów został omówiony i prawidłowo oceniony. Granice swobodnej oceny dowodów nie zostały przekroczone, a odmienna od oczekiwań skarżącego ocena materiału nie stanowi naruszenia prawa. W myśl art. 120 O.p., organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie natomiast z treścią art. 121 O.p., postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, przy czym w postępowaniu podatkowym są one obowiązane udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Art. 122 O.p. stanowi z kolei, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z treści art. 180 § 1 O.p. wynika natomiast, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Art. 187 § 1 O.p. zobowiązuje organ podatkowy do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wbrew zarzutom również ta zasada nie została naruszona. Jeżeli natomiast okoliczności mające znaczenie dla sprawy są stwierdzone wystarczająco innym dowodem wówczas zgodnie z treścią wskazanego art. 187 O.p, organ podatkowy odmawia uwzględnienia żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu. To, czy dana okoliczność została udowodniona, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 191 O.p.). W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, postępowanie podatkowe i kontrolne przeprowadzono w sposób szczegółowy, z zachowaniem obowiązujących przepisów, co do sposobu zgromadzenia materiału dowodowego oraz zapewniania stronie czynnego udziału w postępowaniu. Należy zauważyć, że podatnicy nie mają nieograniczonego prawa do stosowania stawki podatku 0%. Taka stawka jest wyjątkiem od reguły uzależnionym od spełnienia przez podatnika ściśle określonych ustawowych wymogów, które muszą wynikać z dowodów, a nie z domniemań i formalnej oceny dokumentów będących w posiadaniu dostawcy-podatnika, dodatkowo w sytuacji, kiedy podatnik dokonuje rozliczeń finansowych poza rachunkiem bankowym i nie posiada obiektywnej wiedzy o nabywcy. W tym stanie sprawy uznać należało, iż wnioski jakie wyprowadziły organy podatkowe z treści zebranego w sprawie materiału dowodowego są logiczne i pozostające w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego oraz przywołaną argumentacja prawną. Reasumując, Sąd podziela ustalenia faktyczne i rozważania prawne organów podatkowych poczynione w rozpoznawanej sprawie. Sąd podkreśla, że w tak ustalonym stanie faktycznym rozstrzygniecie organu podatkowego nie narusza prawa. Również przyjęta przez organy podatkowe wykładnia art. 42 ustawy VAT nie budzi wątpliwości i jest prawidłowa. Organ nie neguje dokonania dostaw dla P. H. ale fakt wywiezienia towaru poza obszar Polski. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.