II FSK 106/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Andrzej Jagiełło (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Paweł Dąbek, Protokolant st. asystent sędziego Anna Świech, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi A. S.A. z siedzibą w Warszawie o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt II FSK 2968/14 oddalającym skargę kasacyjną A. S.A. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Po 1851/13 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 22 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę o wznowienie postępowania. UZASADNIENIE Wyrokiem dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2968/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1851/, w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. (Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 22 października 2013 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 22 października 2013 r. w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. W skardze kasacyjnej Spółka na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z § 119 ust. 10 Rozporządzenia ministra transportu i gospodarki morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że należące do niej wiaty, zlokalizowane w pasie dróg publicznych, nie korzystają z wyłączenia z opodatkowania przewidzianego w tym przepisie; - art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. - poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na braku jego zastosowania i uznanie, że należące do niej wiaty/tablice reklamowe nie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości przewidzianego dla zakładów pracy chronionej; - art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) – dalej: P.b. – poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez uznanie, że nośniki reklamowe i wiaty przystankowe należące do niej stanowią budowle w rozumieniu tych przepisów i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; - art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez błędną wykładnię i w niewłaściwe zastosowanie polegające na jego niezastosowaniu, a w wyniku tego przyjęcie, że kwalifikacja wiat przystankowych i nośników reklamowych dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy dokonywać w oparciu o kryterium "opierania się czynnikom atmosferycznym", podczas gdy kryterium to nie jest wskazane w ustawie, a ponadto cechuje się brakiem precyzji, co stoi w sprzeczności z zasadą określoności przedmiotu opodatkowania. W skardze kasacyjnej zarzucono także na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit c) p.p.s.a.- poprzez nieuchylenie przez Sąd decyzji w sytuacji, gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz w zw. z art. 3 pkt 3 upb, oraz naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 184 Konstytucji oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. - poprzez jego niezastosowanie. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny wykluczył możliwość zastosowania w tym przypadku zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 2 ust 3 pkt 4 oraz art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. uznając zarzuty w tym zakresie za pozbawione podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 P.b. Jak wskazał, istota sporu sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy będące w posiadaniu Spółki wiaty przystankowe z kasetonami reklamowymi i nośnikami reklamowymi, są podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Sąd zauważył, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej a definicja budowli określona została w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W myśl tego przepisu budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei art. 3 pkt 3 P.b, wymieniając rodzaje budowli, wskazuje m.in. na "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". definicji "urządzenia reklamowe" powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wyłączenie w sytuacji ich trwałego związania z gruntem. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia spornej kwestii, ma wobec tego odpowiedź na pytania: kiedy można mówić o trwałym związaniu obiektu z gruntem oraz czy wiata przystankowa z kasetonami reklamowymi i nośnikami reklamowymi może zostać uznana za "urządzenie reklamowe" w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b. Sąd nie podzielił stanowiska prezentowanego przez Spółkę, że sporne obiekty nie wypełniają cech trwałego związania z gruntem oraz stwierdził. Odnosząc się do wywodów skargi kasacyjnej stwierdził także, że bez znaczenia dla możliwości uznania danego obiektu za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. pozostaje okoliczność, że jest on zarazem tymczasowym obiektem budowlanym (art. 3 pkt 5 P.b), co wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 11/13. Rozważając kwestię czy wiata przystankowa z kasetonami reklamowymi i nośnikami reklamowymi może zostać uznana za "urządzenie reklamowe", wprost wymienione w art. 3 pkt 3 P.b. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w języku potocznym słowo "urządzenie" oznacza przedmiot umożliwiający wykonanie określonego procesu, często stanowiący zespół połączonych ze sobą części, tworzących razem funkcjonalną całość, służącą realizacji określonych celów. Zwrot "urządzenie reklamowe" wskazuje zatem, że przedmiot (mechanizm) ten służy realizacji funkcji reklamowych. Ponieważ stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wyłącznie budowle (lub ich części) "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", zaliczenie określonych obiektów budowlanych do tej właśnie kategorii wymaga również uwzględnienia ich gospodarczego znaczenia dla podatnika. W konsekwencji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, o zaliczeniu danego obiektu budowlanego do kategorii budowli, mieszczących się w katalogu wprost wymienionym w art. 3 pkt 3 P.b. , a co za tym idzie stanowiących budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. , poza cechami określonymi w tych przepisach, decydują również funkcje użytkowe (gospodarcze) tego obiektu dla podatnika. Nie ulega natomiast wątpliwości, że z uwagi na przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej, sporne obiekty dla Spółki są wyłącznie urządzeniami i nośnikami reklamowymi. Jak wynika bowiem z rejestru przedsiębiorców KRS , Spółka prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie "agencji reklamy", a nie komunikacji czy drogowego transportu osobowego, w ramach których mogłyby znaleźć wykorzystanie wiaty przystankowe. Konstatując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro wniosek o zaliczeniu spornych obiektów do budowli w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l., w zw. z art. 3 pkt 3 P.b. , objętych podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wyprowadzić można z wykładni tychże przepisów, to niezasadny był sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 217 Konstytucji RP. Zaprezentowane stanowisko stanowi wynik oceny ustaleń faktycznych dokonanych w toku postępowania podatkowego, przyjętych następnie przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania. Pismem z dnia 12 stycznia 2018 r. Spółka złożyła skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjny dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2968/14 wskazując jako jej podstawę art. 272 § 2 p.p.s.a. .). Wskazała na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15, stwierdzający, że art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jest niezgodny z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w zw. z art. 217 w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze. zm.). Uzasadniając swój wniosek Spółka wskazała, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stanowi przesłankę wznowienia postępowania zakończonego wskazanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż wyrok ten wydany na podstawie aktu normatywnego wobec którego stwierdzona została niekonstytucyjność. Spółka wniosła o uchylenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjny dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2968/14 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1851/13, a nadto o rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji i umorzenie postępowania podatkowego z powodu upływu terminu przedawnienia o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wypada przypomnieć, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada niewzruszalności prawomocnych orzeczeń sądowych (art.170 p.p.s.a.). Przepisy regulujące dopuszczalność wzruszenia takich orzeczeń, jako wyjątek od tej zasady, muszą być interpretowane ściśle. Obalenie prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego lub wojewódzkich sądów administracyjnych możliwe jest między innymi w wyniku wznowienia postępowania sądowego. Instytucja wznowienia postępowania sądowego nie zawsze daje jednak stronom prawo do pełnej kontroli kwestionowanego orzeczenia. Postępowania ze skargi o wznowienie postępowania ogranicza się bowiem do ponownego rozpatrzenia sprawy, ale wyłącznie w granicach wskazanych przez stronę przesłanek, które muszą mieścić się w ściśle określonych prawem podstawach wznowienia postępowania (por. np. wyrok NSA z 28 lutego 2013r., sygn. akt II GSK 1695/12 – cyt. orzeczenia dost. na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) . W niniejszej sprawie Spółka wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego przywoływanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2016 r. na podstawie art. 272 § 1 p.p.s.a. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15. Zgodnie z art. 272 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Przepis ten stanowi rozwinięcie zasady wynikającej z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, zgodnie z którą orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. W przywoływanym wyroku SK 48/15 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jest niezgodny z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w zw. z art. 217 i w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Należy zatem stwierdzić, że skarga Spółki o wznowienie postępowania sądowego wniesiona została w ustawowym terminie oparta została na ustawowej podstawie wznowienia przewidzianej w art. 272 § 1 p.p.s.a. i wobec tego, zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a., została skierowana do rozpoznania na rozprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga o wznowienie postępowania nie ma jednakże uzasadnionych podstaw. Uzasadniając skargę o wznowienie postępowania Spółka wskazała, że została obciążona podatkiem od nieruchomości, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny, w ślad za organami podatkowymi, przyjął iż wiaty przystankowe stanowią budowlę ze względu na spełniane przez nie funkcje. Tymczasem z wyroku TK wynika wyraźnie, że przeznaczenie danego obiektu, funkcja jaką pełni, faktyczne wykorzystanie (lub możliwość wykorzystania) nie mają żadnego wpływu na jego kwalifikację (tj. możliwość uznania go za budowlę) dla celów podatku od nieruchomości. Sporne wiaty powinny być natomiast uznane za budynek. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga o wznowienie postępowania nie zawiera uzasadnionych argumentów. Przede wszystkim należy mieć na uwadze charakter przywoływanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego a więc to, że jego skutkiem nie jest całkowita derogacja art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., która uzasadniałaby stanowisko Spółki. Jest to bowiem wyrok zakresowy, tzn. uznający za niezgodny z Konstytucją RP art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wyłącznie w zakresie (rozumieniu) wskazanym tym wyroku. Wyrok zakresowy zmienia treść normatywną kontrolowanego przepisu, a nie jego literalne brzmienie. Skutkiem negatoryjnego wyroku zakresowego nie jest utrata mocy obowiązującej przepisu, ale pewnych treści normatywnych (zob. wyroki NSA: z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt I GSK 65/17; z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt I GSK 1006/16; z dnia 8 października 2018 r., sygn. akt II FSK 1109/18 i z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt II FSK 1026/18). W takim przypadku zalecana jest inicjatywa ustawodawcza w celu pogodzenia językowego brzmienia regulacji z treścią wyroku zakresowego. Ponadto art. 190 ust. 4 Konstytucji RP stanowiący o wznowieniu postępowania, jeśli Trybunał Konstytucyjny orzeknie o niekonstytucyjności przepisu, nie przewiduje automatycznego wyeliminowania orzeczenia (decyzji) wydanego na podstawie niekonstytucyjnego przepisu, a stwarza jedynie możliwość ponownego rozpatrzenia tej samej sprawy na podstawie nowego stanu prawnego ukształtowanego wskutek wejścia w życie orzeczenia Trybunału (wyroki TK: z dnia 7 września 2006 r., sygn. SK 60/05, OTK ZU nr 8/A/2006, poz. 101; z dnia 20 lutego 2002 r., sygn. K 39/00, OTK ZU nr 1/A/2002, poz. 4 oraz dnia 11 czerwca 2002 r., sygn. SK 5/02, OTK ZU nr 4/A/2002, poz. 41). Wznowienie o którym mowa w tym przepisie dotyczy en bloc postępowania sanacyjnego, zmierzającego do przywrócenia stanu konstytucyjności. Przepis Konstytucji przesądza zatem o samym fakcie sanacji, wskazując cel wznowienia, o jakim mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji. Osiągnięcie tego konstytucyjnego celu co do środków do niego prowadzących jest pozostawione ustawom zwykłym, regulującym tryb, przesłanki i zasady sanacji konstytucyjności w poszczególnych procedurach. Tak więc art. 190 ust. 4 konstrukcyjnie obejmuje sobą określenie celu na poziomie Konstytucji, natomiast ustawodawcy zwykłemu i sądom orzekającym pozostawia, na podstawie procedur ukształtowanych w ustawach zwykłych, orzekanie o sanacji następstw stwierdzenia niekonstytucyjności przez Trybunał Konstytucyjny. Zatem należy uznać, iż cel w nim zakładany powinien być realizowany przez wszelkie środki prawne postawione do dyspozycji stronom i sądom, dzięki którym można osiągnąć efekt w postaci ponownego rozstrzygnięcia sprawy, na podstawie stanu prawnego po wyeliminowaniu niekonstytucyjnych przepisów (por. postanowienie TK z dnia 14 kwietnia 2004 r., sygn. SK 32/01, OTK ZU nr 4/A/2004, poz. 35 oraz wyroki TK: z dnia 11 czerwca 2002 r., sygn. SK 5/02, OTK ZU nr 4/A/2002, poz. 41, z dnia 9 czerwca 2003 r., sygn. SK 12/03, OTK ZU nr 6/A/2003, poz. 51, z dnia 2 marca 2004 r., sygn. SK 53/03, OTK ZU nr 3/A/2004, poz. 16, z dnia 27 października 2004 r., sygn. SK 1/04, OTK ZU nr 9/A/2004, poz. 96). Należy także zauważyć że przedmiotem wznowionego postępowania jest ocena wpływu wskazanej podstawy wznowienia na treść poprzedniego rozstrzygnięcia. W razie stwierdzenia, że podstawa wznowienia nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego orzeczenia, skarga o wznowienie postępowania nie może być uwzględniona (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I GSK 1316/16)). Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Wypada przypomnieć, że w analizowanym wyroku Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodne ze wskazanymi zasadami konstytucyjnymi przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wykładany w ten sposób, że umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy. Orzeczenie to wyklucza uznanie za budowlę obiektu spełniającego ustawowe kryteria budynku przez odwołanie się do przesłanki funkcji określonego obiektu, mając na względzie przeznaczenie, wyposażenie (wypełnienie go urządzeniami, materiałami lub substancjami wypełniającymi w znacznym stopniu jego przestrzeń) a także sposób i możliwość wykorzystania. Odnosząc te uwagi do niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wbrew wywodom autora skargi kasacyjnej, ani Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2968/14, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1851/13 nie dokonały wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. sprzecznej z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego. Podważany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nie został zatem wydany w oparciu o zakwestionowaną przez Trybunał wykładnię tego przepisu. Jak wynika z akt sprawy, na żadnym etapie postępowania sądowego nie było rozważane zagadnienie zakwalifikowania na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości wiat przystankowych, które spełniałyby cechy budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l, jako budowli - ze względu na pełnione funkcje. Sąd uznał natomiast, że wiaty przystankowe wraz z kasetonami reklamowymi i nośnikami stanowią urządzenia reklamowe mieszczące się w katalogu budowli wprost wymienionych w art. 3 pkt 3 P.b. a co za tym idzie stanowią budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się wprawdzie do funkcji gospodarczej , jakie obiekty te pełnią dla podatnika, ale w kontekście prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej w zakresie reklamy, a nie drogowego transportu osobowego czy eksploatacji autostrad, z czego wywodziła ona uprawnienie do zwolnienia podatkowego określonego w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze o wznowienie postępowania stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w kwestionowanym wyroku nie pozostaje zatem w sprzeczności z przywoływanym jako podstawa wznowienia postępowania wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15 i wobec tego nie zachodzą przesłanki z art. 272 § 1 p.p.s.a. Z tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 281 w zw. z art. 282 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.