III SA/Po 1851/13

Dnia 29 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi x Spółki Akcyjnej w W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia .... r. nr ... w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok oddala skargę Prezydent Miasta P decyzją z dnia ... r. na podstawie art. 13 § 1 pkt. 1, art. 21 § 1 pkt. 1, § 3, art. 47 § 3, art. 51 § 2, art. 53 § 1 i § 4 i art. 207 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 5 ust. 1 pkt. 1 a i 3, art. 6 ust. 1, 2, 3, 4, 5 i 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( j. t. Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm. ) określił S.A. w W wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok na kwotę [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotem sporu jest kwestia istnienia podstaw faktycznych i prawnych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości za rok 2008 posiadanych przez skarżącą spółkę wiat przystankowych z kasetonami reklamowymi i nośników reklamowych. Zdaniem podatnika nie ma podstaw do nałożenia na niego podatku od nieruchomości, albowiem: a) sporne nośniki reklamowe nie mają trwałego związku z gruntem, wobec czego spółka nie podlega w ogóle opodatkowaniu od nieruchomości z tytułu ich użytkowania, gdyż są to jedynie tymczasowe obiekty budowlane w rozumieniu przepisu art. 3 pkt. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (umowy na użytkowanie danego nośnika w konkretnym miejscu mają charakter jedynie tymczasowy, po wygaśnięciu umowy strona jest zobowiązana do jej usunięcia, urządzenia są przenoszone w inne miejsce – mają one uproszczony system montażu i demontażu), b) wiaty przystankowe nie mogą być uznane za budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (na mocy § 119 ust. 11 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie stanowić mają one "urządzenia dla ochrony pieszych przed warunkami atmosferycznymi" czyli "obiekty i urządzenia obsługi uczestników ruchu", a poza tym wiaty przystankowe nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane) – wobec tego spółka korzysta ze zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości wskazanego w art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle – z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. c) spółka ma status zakładu pracy chronionej (uzyskany na podstawie decyzji obowiązującej na czas nieokreślony) wobec czego korzysta również z tego tytułu ze zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości wskazanego w art. 7 ust. 2 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na poparcie swoich argumentów S. A. przedstawiła opinię prawną sporządzoną przez prof. B B. W ocenie organu I instancji powyższe stanowisko strony jest niezasadne. Prezydent Miasta P wskazał, przede wszystkim, że spółka nie korzysta ze zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości wskazanego w art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle. Zwolnienie to nie obejmuje jednak gruntów i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Zdaniem organu I instancji sporne urządzenia reklamowe należy uznać za budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co wynika zarówno z ich charakteru jak i statusu skarżącej spółki (przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej). Przedmiotem działalności spółki – zgodnie z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego – jest m. in. prowadzenie działalności gospodarczej w postaci agencji reklamowych. Według organu podatkowego przedmiotowe urządzenia wyposażone w kasetony i inne urządzenia reklamowe (nośniki reklamowe) służą bezpośrednio powyższej działalności gospodarczej spółki, polegającej na eksponowaniu reklam komercyjnych w miejscach publicznych. Niezasadne było wobec tego stanowisko strony, która chciała niejako zanegować podstawowy cel urządzeń, wskazując, że wiaty przystankowe posiadane przez S. A. służą wyłącznie jako wskazywane w § 119 ust. 11 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie "urządzenia dla ochrony pieszych przed warunkami atmosferycznymi", czyli "obiekty i urządzenia obsługi uczestników ruchu". Ich głównym zadaniem jest natomiast eksponowanie reklam, czyli typowa działalność gospodarcza. Poza tym, zdaniem organu, związek tych urządzeń z prowadzeniem działalności gospodarczej wynika wprost z art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, albowiem znajdują się one bezsprzecznie w posiadaniu przedsiębiorcy. Prezydent Miasta P stwierdził ponadto, że sporne obiekty są budowlami, a nie tymczasowymi obiektami budowlanymi i mają trwały związek z gruntem. Nie są to obiekty małej architektury, jak twierdzi spółka. Skontrolowane w toku prowadzonego postępowania podatkowego wolnostojące nośniki reklamowe są generalnie zamontowane na metalowych nogach (słupach czy też rurach) zamocowanych w podłożu poprzez wkopanie w ziemię lub śruby mocujące rurę do elementów zagłębionych w ziemi (lub do betonowej konstrukcji), czy też słupy wmurowane w betonowe bryły. Same tablice reklamowe są wykonane z blachy, mają konstrukcję kasetonową, w bilboardach typu CS9 zamontowana jest reklama ruchoma. W ocenie organu I instancji są to zatem samodzielne konstrukcje przestrzenne, wolno stojące i do tego trwale związane z gruntem. Są one przy tym posadowione na tyle trwale, że konstrukcje te opierają się generalnie czynnikom atmosferycznym mogącym zniszczyć ustawione na nich tablice reklamowe i zapewniają im odpowiednie bezpieczeństwo. Te cechy - zgodnie z poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowym – przesądzają o konieczności uznania istnienia trwałego związku spornych nośników reklamowych z gruntem. Organ, powołując się na konkretne wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, podkreślił, że cechą trwałego związku z gruntem jest "stabilność obiektu budowalnego wobec działających obciążeń", bez względu na to, czy podstawa jest zagłębiona w gruncie, czy też nie. Organ wskazał też, że zgodnie z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P z dnia [...].nakazano spółce jako inwestorowi rozbiórkę dwóch urządzeń reklamowych wolnostojących i trwale związanych z gruntem (przy. [...]). Były to urządzenia analogiczne (CS9) do przedmiotowych nośników reklamowych. Decyzja ta potwierdza więc, że nośniki reklamowe typu CS9 są budowlami – obiektami trwale związanymi z gruntem, stanowiącymi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zdaniem organu I instancji przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie stanowiły ostatecznie wiaty przystankowe i nośniki reklamowe wskazane w – przedłożonej przez stronę – ewidencji środków trwałych za 2008 r., co znalazło odzwierciedlenie w zestawieniach (tabelach) zawartych w uzasadnieniu decyzji. Prezydent Miasta P uznał ponadto za niezasadny argument spółki dotyczący zwolnienia podatkowego mającego wynikać z jej statusu jako zakładu pracy chronionej. Zdaniem spółki wprawdzie zwolnienie to reguluje aktualnie przepis art. 7 ust. 2 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ale wobec strony nadal zastosowanie ma przepis art. 31 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r.. Wobec tego, według podatnika, zwolnienie podatkowe ma zastosowanie do wszystkich nieruchomości spółki jako podmiotu posiadającego status zakładu pracy chronionej, a nie wyłącznie do nieruchomości wskazanych w decyzji o nadaniu statusu takiego zakładu lub w odrębnym zaświadczeniu. Organ powołał się na pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 22 września 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 237/08, lex nr 574628, zgodnie z którym uregulowaniem przejściowym z art. 9 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 200, poz. 1683) ustawodawca objął tylko niektóre zakłady pracy chronionej, te które uzyskały swój status na czas określony – na okres 3 lat. Tym podmiotom pozwolił zachować prawo do zwolnienia do czasu zakończenia tego 3 letniego okresu, wynikającego z decyzji o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej. Jednocześnie, zgodnie z powyższym wyrokiem, takiego rozwiązania ustawodawca nie zamierzał przewidzieć dla pozostałych zakładów pracy chronionej, korzystających z bezterminowego przyznania im takiego statusu, w oparciu o wcześniejszy stan prawny. Z tego względu organ I instancji przyjął, że wobec strony należało zastosować nowe regulacje prawne, obowiązujące od daty 1 stycznia 2003 r.. Spółka uzyskała status zakładu pracy chronionej na czas nieokreślony, wobec czego zastosowanie do niej znajdowały nowe przepisy dotyczące zwolnienia podatkowego – wskazane w art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Prezydent Miasta P wskazał również, że sporne obiekty nie zostały wymienione w decyzji o nadaniu stronie statusu zakładu pracy chronionej. Zdaniem organu niezależnie od kwestii formalnych (konieczność wskazania przedmiotu zwolnienia podatkowego w decyzji lub zaświadczeniu) w sprawie nie zachodziła inna obligatoryjna przesłanka zwolnienia podatkowego. Nie można bowiem wskazać na to, że sporne wiaty przystankowe i nośniki reklamowe są zajęte bezpośrednio na prowadzenie zakładu pracy chronionej. Organ I instancji stwierdził ostatecznie w uzasadnieniu swojej decyzji, że sporne wiaty przystankowe (tablice reklamowe) i nośniki reklamowe stanowiły przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowle trwale związane z gruntem, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a strona bezpodstawnie powoływała się na wskazywane przez siebie zwolnienia podatkowe, wynikające, jej zdaniem, z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka, reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania podatkowego: – art. 7 ust. 2 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie znajduje zastosowania zwolnienie podatkowe wskazane w tym przepisie, – art. 2 ust. 1 pkt. 3 i art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, że tablice reklamowe podatnika stanowią budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, – art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia "trwałego związania z gruntem" i bezzasadne przyjęcie, że tablice to budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, – art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie niewyczerpujących ustaleń faktycznych w sprawie m. in. poprzez brak analizy projektów technicznych tablic reklamowych, – art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z § 119 ust. 10 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez uznanie braku zwolnienia podatkowego wskazanego w tym przepisie. Odwołująca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania strona powtórzyła swoje stanowisko prezentowane w toku postępowania odnośnie braku podstaw faktycznych i prawnych do nałożenia na nią zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Spółka ponownie powołała się na posiadany status zakładu pracy chronionej (na podstawie decyzji Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] 1997 r.) oraz wskazała, że z zaświadczenia z dnia r. [...] Wydziału Polityki Społecznej Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w P o zgłoszeniu posiadanych tablic reklamowych wraz z gruntami zajmowanymi pod te tablice, ma wynikać spełnianie przez nią przesłanki zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem strony sporne tablice reklamowe nie są urządzeniami związanymi trwale z gruntem, albowiem ich konstrukcja umożliwia ich demontaż (odłączenie od gruntu) bez zniszczenia (czy znacznego uszkodzenia), są one ponadto posadowione dla przemijającego użytku. Spółka zwróciła uwagę na trwałość połączenia z gruntem w sensie czasowym i fizycznym. Podniosła też, że organ przy dokonywaniu technicznej analizy tych obiektów oparł się jedynie na wynikach oględzin dokonanych przez pracowników Urzędu Miasta, bez przeanalizowania projektów technicznych przedmiotowych nośników. Opis poszczególnych typów tablic budzi zaś wątpliwości co do kompetencji tychże pracowników, w szczególności potoczny język nie mający nic wspólnego ze specjalistycznym językiem technicznym. Strona wskazała też, że sporne wiaty przystankowe posadowione w pasie drogowym korzystają ze zwolnienia z art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż mają one służyć jako urządzenia ochrony uczestników ruchu drogowego (pieszych) przed warunkami atmosferycznymi. Spółka powołała się przy tym na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 974/07, dotyczący pasów drogowych, na których znajdowały się budowle w postaci słupów oświetleniowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jego ustalenia faktyczne i rozważania prawne. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że sporne urządzenia mają trwały związek z gruntem, co wynikać ma ich z konstrukcji i sposobu przytwierdzenia do powierzchni, ustalonego w trakcie oględzin, dokonanych przez pracowników organu, potwierdzających opieranie się tych budowli czynnikom atmosferycznym. Sporne nośniki reklamowe nie stanowią wobec tego tymczasowych obiektów budowlanych w rozumieniu przepisu art. 3 pkt. 5 ustawy Prawo budowlane. Organ II instancji uznał też za niezasadne stanowisko strony w zakresie tego, że wiaty przystankowe nie mogą być uznane za budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż na mocy § 119 ust. 10 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie stanowić mają one "urządzenia dla ochrony pieszych przed warunkami atmosferycznymi", czyli "obiekty i urządzenia obsługi uczestników ruchu". Organ wyjaśnił, że sporne obiekty służą, przede wszystkim, do eksponowania reklam, czyli do wykonywania przez stronę typowo komercyjnej działalności gospodarczej. Podkreślił, że obiekty te znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy (podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą). Organ odwoławczy uznał ponadto, że podatnik ma status zakładu pracy chronionej na podstawie decyzji z dnia [...] r. Z treści tej decyzji, ani z decyzji Wojewody W z dnia [...] 2005 r. zmieniającej sentencję decyzji z [...] 1997 r. poprzez dodanie nowych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie wynika jednak, że spółka zgłosiła organowi przedmiotowe wiaty i nośniki reklamowe jako przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości zajęte na prowadzenie zakładu pracy chronionej. SKO uznając brak podstaw do przyjęcia zwolnienia podatkowego w oparciu o status zakładu pracy chronionej w zasadzie powtórzyło argumentację przedstawioną w uzasadnieniu organu I instancji. Ponadto organ II instancji stwierdził odnośnie zaświadczenia z dnia 28 marca 2006 r., załączonego do odwołania, , że z powyższego zaświadczenia nie wynika, iż zostało ono wydane w celu potwierdzenia, że przedmiotowe wiaty i nośniki reklamowe zostały zgłoszone Wojewodzie W jako przedmioty zajęte na prowadzenie zakładu pracy chronionej, czyli celem potwierdzenia istnienia okoliczności faktycznych warunkujących konieczność zastosowania zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 2 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że status zakładu pracy chronionej jest nadawany w sytuacji określonej w art. 28 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Dlatego też trudno przyjmować, że wiaty i nośniki reklamowe mogłyby być potraktowane jako przedmioty zajęte na prowadzenie zakładu pracy chronionej. Nie są to bowiem obiekty, z których korzystają w procesie pracy niepełnosprawni pracownicy podatnika. Nie ulegają również przystosowaniu dla potrzeb niepełnosprawnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania podatkowego: – art. 7 ust. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania zwolnienie podatkowe wskazane w tym przepisie, – art. 2 ust. 1 pkt. 3 i art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, że tablice reklamowe spółki stanowią budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, – art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia "trwałego związania z gruntem" i bezzasadne przyjęcie, że tablice reklamowe stanowią budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, – art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności brak analizy projektów technicznych tablic reklamowych, – art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z § 119 ust. 10 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie braku zwolnienia podatkowego wskazanego w tym przepisie. Strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi spółka powtórzyła swoje stanowisko prezentowane w toku postępowania i we wniesionym odwołaniu odnośnie braku podstaw faktycznych i prawnych do określenia wobec niej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Strona ponownie podkreśliła, że winna korzystać ze zwolnienia podatkowego jako zakład pracy chronionej. Decyzja Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych został wydana bezterminowo i dlatego spółka powinna korzystać ze zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości na zasadach dotychczasowych, tj. na warunkach obowiązujących przed 2003 r.. Skarżąca powołała się przy tym na pogląd wyrażony w tej kwestii przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 24 czerwca 2008 r. (sygn. akt I SA/Go 463/08). Skarżąca wskazała, że uzyskała również zaświadczenie Wydziału Polityki Społecznej Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w P z dnia [...] 2006 r. o zgłoszeniu posiadanych tablic reklamowych wraz z gruntami zajmowanymi pod te tablice, z czego wynikać ma spełnianie przez nią od 2006 r. przesłanki zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jednocześnie spółka zaznaczyła, że praca osób niepełnosprawnych przez nią zatrudnianych polega na sporządzaniu fotograficznej dokumentacji eksponowanych na nośnikach reklamowych materiałów reklamowych. Zdaniem strony nośniki tablice reklamowe nie są budowlami związanymi trwale z gruntem, albowiem ich konstrukcja umożliwia demontaż bez ich zniszczenia (znacznego uszkodzenia), są one ponadto posadowione dla przemijającego użytku. Trwałe połączenie z gruntem winno mieć zaś charakter trwały w sensie i czasowym i fizycznym. Na mocy zawartej umowy połączenie tablicy reklamowej z gruntem ma charakter jedynie tymczasowy. Mogą być one zdemontowane w każdym czasie, bez istotnego naruszenia ich konstrukcji. Tablica może być przenoszona z jednej lokalizacji do innej lokalizacji. Zarzucono ponownie, że organ oparł się przy dokonywaniu analizy tych obiektów jedynie na wynikach oględzin, bez przeanalizowania projektów technicznych przedmiotowych nośników. Obiekty te są, w ocenie strony, tymczasowymi obiektami budowlanymi nie związanymi z gruntem w sposób trwały. Skarżąca podkreśliła ponadto, że według znanej jej opinii biegłego z zakresu prawa budowlanego, kwalifikacja danej tablicy reklamowej dla potrzeb określenia, czy jest trwale związana z gruntem powinna być dokonana przy uwzględnieniu dwóch kryteriów tj. "kryterium zachowania istoty działania" i "kryterium demontażu". Strona tym samym nie zgadza się ze stanowiskiem, że o trwałości związania z gruntem urządzenia reklamowego decydować ma możność opierania się czynnikom atmosferycznym. Zdaniem spółki spornych nośników reklamowych nie można uznać za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a wszelkie wątpliwości pojawiające się w toku postępowania podatkowego, zgodnie z zasadą in dubio pro tributario, powinny być rozstrzygane na korzyść podatnika. Strona wskazała też, że sporne wiaty przystankowe, znajdujące się w pasach dróg publicznych, korzystają ze zwolnienia z art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż mają one służyć jako urządzenia dla ochrony pieszych przed warunkami atmosferycznymi. Natomiast panele reklamowe montowane w obrębie wiat same w sobie nie stanowią budowli. Należy je zaliczyć do urządzeń technicznych, które nie podlegają podatkowi od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P wniosło o jej oddalenie, powołując się na stanowisko i argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej spółki podtrzymał zarzuty, twierdzenia i wnioski skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Decyzja Samorządowego Kolegium O z dnia [...] 2013 r. i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta P z dnia [...] 2012 r. nie naruszają prawa. Przedmiotem sporu jest kwestia istnienia podstaw faktycznych i prawnych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości za rok 2008 posiadanych przez skarżącą spółkę wiat przystankowych z kasetonami reklamowymi i nośników reklamowych. Zdaniem strony skarżącej nie ma podstaw do określenia wobec niej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, albowiem: – sporne urządzenia nie są budowlami, nie mają trwałego związku z gruntem, wobec czego spółka uważa, że nie podlega w ogóle opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z tytułu ich użytkowania, gdyż są to jedynie tymczasowe obiekty budowlane w rozumieniu przepisu art. 3 pkt. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.), dalej u. p. b.. Umowy na użytkowanie danego nośnika w konkretnym miejscu mają charakter jedynie tymczasowy, po wygaśnięciu umowy strona jest zobowiązana do jego usunięcia. Urządzenia są przenoszone w inne miejsce, mają one uproszczony system montażu i demontażu. – wiaty przystankowe nie mogą być uznane za budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (na mocy § 119 ust. 10 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie stanowić mają one "urządzenia dla ochrony pieszych przed warunkami atmosferycznymi" czyli "obiekty i urządzenia obsługi uczestników ruchu", a poza tym panele reklamowe w obrębie wiat przystankowych nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy Prawo budowlane) – wobec tego spółka korzysta ze zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości wskazanego w art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j. t. – Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), dalej u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle – z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Skarżąca ma status zakładu pracy chronionej, wobec czego korzysta również z tego tytułu ze zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości wskazanego w art. 7 ust. 2 pkt. 4 u.p.o.l. Analiza akt administracyjnych sprawy doprowadziła do wniosku, że stanowisko spółki i jej argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Wskazać należy po pierwsze, że organy podatkowe prawidłowo uznały, iż sporne obiekty są budowlami, a nie tymczasowymi obiektami budowlanymi, czy obiektami małej architektury. Zgodnie z przepisem art. 3 pkt. 3 u.p.b. budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem ani obiektem małej architektury, jak np. lotniska, mosty, wiadukty, tunele czy wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Na podstawie art. 3 pkt. 5 u.p.b. za tymczasowy obiekt budowlany uznaje się natomiast obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak strzelnice, kioski uliczne, urządzenia rozrywkowe itd. Z kolei w myśl art. 4 pkt. 4 u.p.b. przez obiekt małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak : kapliczki, krzyże przydrożne, figury b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. W celu zbadania związku przedmiotowych urządzeń z gruntem (trwałego lub nietrwałego) organ I instancji przeprowadził oględziny nośników reklamowych różnych typów, wykonał dokumentację fotograficzną, a ponadto zasięgnął opinii Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P, uzyskując odpowiedź, że sporne urządzenia są obiektami budowlanymi – budowlami w rozumieniu ustawy Prawo budowlane (pismo z dnia 13 maja 2011 r. – k. 557 akt adm.). Na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego, a w szczególności oględzin z dnia 14 grudnia 2010 r., 25 stycznia 2011 r., 15 kwietnia 2011 r. oraz analizy uregulowań prawnych organy podatkowe zasadnie, zdaniem Sądu, stwierdziły, że przedmiotowe nośniki reklamowe są budowlami i mają trwały związek z gruntem. Skontrolowane nośniki reklamowe były bowiem generalnie zamontowane na metalowych nogach (słupach czy też rurach) zamocowanych w podłożu poprzez wkopanie w ziemię lub śruby mocujące rurę do elementów zagłębionych w ziemi (lub do betonowej konstrukcji), czy też słupy wmurowane w betonowe bryły. Same tablice reklamowe wykonano zaś z blachy z konstrukcją kasetonową w bilboardach typu CS9 (z zamontowaną reklamą ruchomą). Są to zatem samodzielne konstrukcje przestrzenne, wolno stojące i do tego trwale związane z gruntem. Są one przy tym posadowione trwale - konstrukcje te opierają się generalnie czynnikom atmosferycznym (np. wiatry, deszcze) mogącym zniszczyć ustawione na nich tablice reklamowe i zapewniają odpowiednie bezpieczeństwo. Te cechy, zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowym poglądem, przesądzają o konieczności uznania istnienia trwałego związku spornych nośników reklamowych z gruntem (zob. m. in. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 1999 r., sygn. akt II SA 1617/98; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 484/08; wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 296/08; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1405/10 – www. orzeczenia. nsa.gov.pl). NSA w wyroku z dnia 5 czerwca 2009 r. sygn. akt I FSK 296/08 wskazał, że przez trwałe związanie z gruntem w kontekście art. 3 pkt. 3 u.p.b. należy rozumień takie połączenie danej budowli z gruntem o charakterze techniczno – użytkowym, które uwzględnia, z jednej strony, określony typ tablic reklamowych (ze względu na podłoże, do którego są one przymocowane), a z drugiej strony, bierze pod uwagę fakt, że tablice reklamowe jako konstrukcja przestrzenna muszą stawiać czoło parciu wiatrów oraz innym czynnikom atmosferycznym. W wyroku NSA z dnia 11 stycznia 1999 r., sygn. akt II SA 1617/98 (lex nr 46756) podkreślono, że dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów czy też wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest bowiem, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, uniemożliwiając jej przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych wiatrach. W wyroku NSA z dnia 25 maja 2007 r. sygn. II OSK 754/06 uznano za kryteria zaliczenia danego obiektu do kategorii obiektów wolnostojących trwale związanych z gruntem wielkość obiektu, jego masę i względy bezpieczeństwa. Z kolei w wyroku z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 883/10 NSA wskazał, że za trwale związany z gruntem można uznać obiekt przestawny, niezależnie od sposobu wykonania jego fundamentu. Ponadto trzeba zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P z dnia [...] 2011 r. nr [...] nakazująca skarżącej spółce, jako inwestorowi, rozbiórkę dwóch urządzeń reklamowych wolno stojących i trwale związanych z gruntem (przy. [...]). Były to urządzenia analogiczne (CS9) do jednego z rodzajów przedmiotowych nośników reklamowych. Prawidłowo zatem organy uznały, że decyzja ta także potwierdza fakt, że nośniki reklamowe typu CS9 są budowlami – obiektami trwale związanymi z gruntem i stanowiącymi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W opinii Sądu organy podatkowe zasadnie uznały ponadto, iż spółka nie korzysta ze zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości wskazanego w art. 2 ust. 3 pkt. 4 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. opodatkowaniu nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle. Zwolnienie to nie obejmuje jednak gruntów i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. W doktrynie wskazuje się natomiast jako przykład obiektów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej tablice reklamowe. Warunkiem ich opodatkowania jest przy tym wykazanie, że znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy (zob. L. Etel, komentarz do art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, lex 2014). Sporne urządzenia reklamowe należy uznać za budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co wynika zarówno z ich charakteru jak i statusu strony skarżącej – przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j. t. – Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095 ze zm.). Przedmiotem działalności spółki – zgodnie z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego – jest m. in. prowadzenie działalności gospodarczej w postaci agencji reklamowych. Prawidłowo wobec tego organy obu instancji stwierdziły, że przedmiotowe obiekty wyposażone w kasetony i inne urządzenia reklamowe (nośniki reklamowe) służą bezpośrednio powyższej działalności gospodarczej podatnika, polegającej na eksponowaniu reklam komercyjnych w miejscach publicznych. Niezasadne było wobec tego stanowisko strony, która chciała zanegować podstawowy ich komercyjny cel (reklama), wskazując, że wiaty przystankowe (z kasetonami reklamowymi) posiadane przez [...] S.A. służą wyłącznie jako wskazywane w § 119 ust. 10 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) "urządzenia dla ochrony pieszych przed warunkami atmosferycznymi" czyli "obiekty i urządzenia obsługi uczestników ruchu". Ich głównym zadaniem jest bowiem, jak przyjęły organy, eksponowanie reklam, czyli typowa działalność gospodarcza. Przy okazji zaś chronią pieszych przed warunkami atmosferycznymi. Poza tym związek tych urządzeń z prowadzeniem działalności gospodarczej wynika wprost z art. 1 a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l., albowiem znajdują się one bezsprzecznie w posiadaniu przedsiębiorcy (podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą inną niż eksploatacja płatnych autostrad). Nawet więc jeśli budowla jest usytuowana w pasie drogi publicznej, ale służy prowadzeniu działalności gospodarczej, to powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (zob. m. in. wyrok NSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1436/12 z dnia 26 lutego 2013 r. – www. orzeczenia. nsa.gov.pl). Nieuprawnionym w okolicznościach niniejszej sprawy byłoby też rozdzielanie wiaty przystankowej stanowiącej wraz z kasetonami reklamowymi całość techniczno – użytkową – podlegającą opodatkowaniu, od tablic reklamowych (paneli reklamowych), jak sugerowała to skarżąca spółka. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości pogląd wyrażony m. in. w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 22 września 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 237/08, lex nr 574628, zgodnie z którym uregulowaniem przejściowym z art. 9 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 200, poz. 1683) ustawodawca objął tylko niektóre zakłady pracy chronionej, które uzyskały swój status na czas określony – na okres 3 lat. Tym podmiotom pozwolił zachować prawo do zwolnienia do czasu zakończenia tego 3 letniego okresu, wynikającego z decyzji o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej. Jednocześnie Sąd stwierdził, że takiego rozwiązania ustawodawca nie zamierzał przewidzieć dla pozostałych zakładów pracy chronionej, korzystających z bezterminowego przyznania im takiego statusu, w oparciu o wcześniejszy stan prawny. W uzasadnieniu tego stanowiska WSA w Gliwicach wyjaśnił, że z dniem 1 stycznia 2003 r., na mocy ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz zmianie niektórych innych ustaw), art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, otrzymał brzmienie, zgodnie którym "prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywizacji zawodowej jest zwolniony w stosunku do tego zakładu (...) z podatków, z tym, że z podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego na zasadach określonych w przepisach odrębnych ustaw". Równocześnie tą samą ustawą z dnia 30 października 2002 r. uregulowano zakres zwolnienia od podatku od nieruchomości, wprowadzając do ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84) art. 7 ust. 2 pkt 4, zgodnie z którym " od podatku od nieruchomości zwalnia się również (...) prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej – w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem – zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej". Za WSA w Gliwicach Sąd w niniejszej sprawie przyjmuje, że tymi uregulowaniami ustawodawca dokonał kolejnego zawężenia zwolnień podatkowych, przysługujących podmiotom będącym zakładami pracy chronionej. Pierwotne, całkowite zwolnienie o charakterze podmiotowym, przewidziane w ustawie z dnia 9 maja 1991 r. zatrudnieniu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 46, poz. 201 ze zm.), zostało zawężone w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776) poprzez dodatkowe kryterium przedmiotowe, polegające na odniesieniu zwolnienia tylko w stosunku do tego zakładu pracy chronionej. Wprowadzając znowelizowany przepis art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l., który szedł w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., ustawodawca przewidział pewien zakres ochrony praw słusznie nabytych i w art. 9 ustawy z dnia 30 października 2002 r. postanowił, że "w stosunku do prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej, którzy uzyskali status prowadzących te zakłady przed wejściem w życie niniejszej ustawy, zwolnienie z podatku od nieruchomości stosuje się na zasadach dotychczasowych, nie dłużej niż do upływu 3-letniego terminu wynikającego z decyzji wydanej przed dniem 1 stycznia 2003 r. przyznającej status prowadzącego zakład". Powyższym uregulowaniem przejściowym objęto tylko niektóre zakłady pracy chronionej, a mianowicie te, które uzyskały swój status na czas określony, to jest na okres 3 lat. Tym też podmiotom ustawodawca pozwolił zachować prawo do zwolnienia do czasu zakończenia tego 3-letniego okresu, wynikającego z decyzji o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w całej rozciągłości zgadza się ze stanowiskiem, że to uregulowanie jest niewątpliwie przejawem woli ustawodawcy, aby podmioty z jasno zakreślonym horyzontem czasowym swego statusu, zachowały na ten czas dotychczasowe przywileje podatkowe. Jednocześnie należy wnioskować, że takiego rozwiązania ustawodawca nie zamierzał przewidzieć dla pozostałych zakładów pracy chronionej korzystających z bezterminowego przyznania im takiego statusu, w oparciu o wcześniejszy stan prawny. Nie sposób bowiem założyć, że ustawodawca, formułując przepis przejściowy art. 9, nie miał świadomości, że istnieją zakłady pracy chronionej o statusie bezterminowym i czasowym. Skoro zatem nie przewidział żadnego specjalnego rozwiązania dla tych pierwszych zakładów, to zgodnie z generalnymi zasadami obowiązywania przepisów prawa, nowa ustawa zaczęła obowiązywać w stosunku do tych podmiotów z datą jej wejścia w życie, a więc z dniem 1 stycznia 2003 r. Przy wyraźniej regulacji z art. 9 ustawy z dnia 30 października 2002 r., nie sposób wywieść uprawnienia do dalszego korzystania ze zwolnienia podatkowego na dotychczasowych zasadach w stosunku do zakładów pracy chronionej o statusie bezterminowym wyłącznie z konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Zróżnicowanie uregulowania przejściowego, nie narusza tejże zasady. Zakłady pracy chronionej o statusie bezterminowym i statusie czasowym, jak zauważył WSA w Gliwicach, wcale nie znajdują się w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, tak więc odmienne potraktowanie prawa do zwolnienia podatkowego nie stanowi przejawu różnego traktowania takich samych podmiotów. Ustawodawca nie zamierzał utrzymać dotychczasowego zwolnienia podatkowego w odniesieniu do wszystkich zakładów pracy chronionej, istniejących w chwili wejścia w życie nowego uregulowania prawnego, tj. w dniu 1 stycznia 2003 r. Gdyby miał taki zamiar, to przepisem art. 9 objąłby te podmioty, co w konsekwencji oznaczałoby, że nowe zasady dotyczyć będą tylko nowych zakładów pracy chronionej, powstałych po 1 stycznia 2003 r. Taki wniosek jednak nie wynika z treści ustawy, ani nie jest możliwy do wyprowadzenia w drodze jej wykładni. Mając na względzie powyższe rozważania Sąd nie podzielił stanowiska spółki w tej kwestii, ani wywodów ekspertyzy prawnej przedłożonej przez stronę w toku postępowania podatkowego. Na marginesie dodać należy, że powyższy pogląd podziela też Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 289/09, lex nr 648729. W będącej przedmiotem badania sprawie skarżąca otrzymała status zakładu pracy chronionej na czas nieokreślony, wobec czego uznać należy, że zastosowanie do niej znajdowały nowe przepisy dotyczące zwolnienia podatkowego – wskazane w art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym w roku podatkowym 2008 od podatku od nieruchomości zwalniało się prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej - w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem - zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej. Podatnikiem zwolnionym od podatku jest podmiot prowadzący zakład pracy chronionej, pod warunkiem, że zgłosił wojewodzie budynki, budowle i grunty wykorzystywane do prowadzenia zakładu. Podstawowym dokumentem wskazującym na przedmioty zwolnienia winna być decyzja wojewody, w której powinny być one uwidocznione ( zob. L. Etel, komentarz do art. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, lex 2014 ). W opinii Sądu organy podatkowe obu instancji zasadnie uznały brak przesłanek faktycznych i prawnych do zastosowania powyższego zwolnienia. Z woli ustawodawcy nie wszystkie nieruchomości pozostające w posiadaniu przedsiębiorcy mającego status zakładu pracy chronionej automatycznie korzystają ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. Sporne obiekty nie zostały wymienione w decyzji o nadaniu stronie statusu zakładu pracy chronionej, ani w decyzji Wojewody W z dnia [...] 2005 r., na co słusznie wskazywały organy. Strona uzyskała co prawda zaświadczenie Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w P z dnia [...] 2006 r. o zgłoszeniu posiadanych tablic reklamowych wraz z gruntami zajmowanymi pod te tablice, jednak z powyższego dokumentu nie wynika, że wniosek o wydanie zaświadczenia został złożony w trybie art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l., w celu uzyskania potwierdzenia istnienia okoliczności faktycznych warunkujących konieczność zastosowania zwolnienia podatkowego. Ponadto zaświadczenie pochodzi z marca 2006 r. i dotyczy tylko tablic reklamowych a sporne wiaty przystankowe zostały nabyte na mocy umowy sprzedaży dopiero w dniu 18 czerwca 2007 r. (k. 19 – 4 akt adm.). Podkreślić ponadto trzeba, że niezależnie od kwestii formalnych (konieczność wskazania przedmiotu zwolnienia podatkowego w decyzji lub zaświadczeniu) w sprawie nie zachodziła inna obligatoryjna przesłanka zwolnienia podatkowego. Nie można bowiem w ocenie Sądu, wskazać na to, że sporne wiaty przystankowe i nośniki reklamowe (tablice) są zajęte bezpośrednio na prowadzenie zakładu pracy chronionej, zwłaszcza w kontekście precyzyjnych wymogów wskazanych w art. 28 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych ( zob. m. in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 listopada 2011 r., sygn.. akt I SA/Gl 237/11; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 31 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 824/11; wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2013 r., syng. akt III SA/Wa 2702/12; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 936/12 oddalający skargę od wyroku WSA w Gliwicach o sygn. akt I SA/Gl 237/11 – internetowa baza orzeczeń NSA ). Istotą zwolnienia podatkowego związanego z zakładem pracy chronionej jest promowanie prowadzenia tego typu działalności i zwiększanie zatrudnienia osób niepełnosprawnych, co wymaga stworzenia odpowiednich stanowisk pracy przystosowanych dla takich osób. Obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy chronionej mają odpowiadać przepisom i zasadom bezpieczeństwa pracy, a ponadto muszą uwzględniać specyficzne potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno – sanitarnych, ciągów komunikacyjnych – zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 183/09 - internetowa baza orzeczeń NSA oraz uchwała NSA z dnia 5 listopada 2001 r., sygn. akt FPS 7/01, POP 2002/4/117). Trudno uznać w tym kontekście, że tablice reklamowe mogą ulegać odpowiedniemu przystosowaniu do potrzeb osób niepełnosprawnych (zob. też wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 936/12, internetowa baza orzeczeń NSA). Przedmiotowe wiaty przystankowe z kasetonami reklamowymi i wolno stojące nośniki reklamowe (tablice reklamowe) są związane wyłącznie z końcowym efektem komercyjnej działalności skarżącej spółki i dotyczą publicznego eksponowania reklam. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności i obowiązujące w 2008 r. regulacje prawne, organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że sporne wiaty przystankowe i nośniki reklamowe stanowiły przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Obiekty te zostały wskazane, na wezwanie organu I instancji, w przedłożonej przez stronę ewidencji środków trwałych, a ujęte w zestawieniach (tabelach) znajdujących się w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta P. Organ przedstawił też sposób obliczenia podatku od nieruchomości. Niezasadne okazały się także zarzuty skarżącej spółki dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Według Sądu organy podatkowe obu instancji nie uchybiły w szczególności wskazanym w skardze przepisom art. 120 i 122 Ordynacji podatkowej. Działały na podstawie przepisów prawa i w zgodzie z zasadą ogólną prawdy obiektywnej. Lektura akt administracyjnych świadczy o tym, że podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Podatnik był też wielokrotnie wzywany celem przedłożenia potrzebnych dokumentów, udzielenia informacji, czy złożenia stosownych wyjaśnień. Nie można się również zgodzić z twierdzeniem strony o braku kompetencji i fachowości osób przeprowadzających oględziny nośników reklamowych. Protokoły oględzin i dokumentacja fotograficzna przeczą takiej tezie. W opinii Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i właściwych ustaleń dokonanych przez organy nie było potrzeby analizowania projektów technicznych tablic reklamowych. Sąd z urzędu również nie dopatrzył się naruszenia innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić natomiast warto, że obszerne uzasadnienia decyzji w pełni spełniają wymogi ustawowe. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.