II GSK 612/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie NSA Jan Bała Stanisław Gronowski Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 listopada 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 27/14 w sprawie ze skargi S. Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od S. Spółki z o.o. w W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 2600 (dwa tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 25 listopada 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 27/14 po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. Spółki z o.o. w W. (dalej jako Spółka) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z dnia [...] października 2013 r. nr [...] nakładającą karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, uchylił zaskarżoną decyzję, orzekł o klauzuli ochrony tymczasowej i zasądził od GITD na rzecz Spółki koszty postępowania sądowego. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. W dniu [...] września 2012 r. w W., na drodze powiatowej nr [...], inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli pojazd członowy, złożony z ciągnika i naczepy, którym wykonywano na rzecz przedsiębiorcy J. C. przewóz materiału nasypowego. Załadowcą pojazdu była Spółka. W wyniku ważenia pojazdu stwierdzono naruszenia dopuszczalnych norm nacisku osi pojazdu i jego łącznej masy na drogę: 1/ nacisk 9,27 t na pojedynczej osi napędowej (przekroczenie o 1,37 t), 2/ nacisk na potrójnej osi nienapędowej przyczepy (przekroczenie o 4,30 t), 3/ łączna masa pojazdu członowego – 41,71 t (przekroczenie o 1,71 t). Stwierdzono także, że wykonujący przewóz nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienromatywnym. Kierowcę przesłuchano w charakterze świadka, natomiast kontrolę udokumentowano protokołem kontroli drogowej. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. GITD, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267 ze zm.), dalej: k.p.a, art. 13g ust. 1 i 1b pkt 2, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), dalej: u.d.p. i przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r., nakładającą na Spółkę karę pieniężną w wysokości 10 800 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. GITD wskazał, że kontrola pojazdu potwierdziła zarówno przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, jak i przekroczenie nacisków osi. Kierowca zeznał, że podczas załadunku osoba obsługująca wagę poinformowała, że łączna masa pojazdu członowego z ładunkiem wynosi 40.200 kg, wręczając dokument przewozowy WZ nr [...] z dnia [...] września 2012 r., który potwierdza, jak ocenił organ, że załadowca wydał 26,62 t materiału nasypowego. Masa własna pojazdu członowego wynosiła łącznie 14.300 kg (7.100 kg + 7.200 kg), a wraz z masą ładunku 40.920 kg (14.300 kg + 26.620 kg), zatem i tak więcej od dopuszczalnej 40.000 kg (40 t). Jak stwierdził GITD, okoliczności sprawy jednoznacznie dowodzą braku należytej staranności oraz wpływu załadowcy, w dodatku znaczącego, na powstanie naruszenia przepisów dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu. Zdaniem GITD przeładowując pojazd, załadowca pośrednio miał swój wkład w pogorszenie nie tylko stanu technicznego dróg, ale także przyczynił się do pogorszenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. GITD nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania i uznał, że stan faktyczny sprawy pozwalał na wymierzenie załadowcy (Spółce) kary pieniężnej za wykazane naruszenia prawa. Uwzględniając skargę i uchylając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że kontrolowana decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że zgodnie z przepisem art. 13g ust. 1 u.d.p. za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 13g ust. 1b u.d.p., który był podstawą nałożenia kary na skarżącą, powyższą karę nakłada się na: 1/ podmiot wykonujący przejazd, 2/ nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Zdaniem Sądu spór w sprawie sprowadzał się do oceny, czy materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał, że Spółka jako załadowca towaru miała wpływ lub godziła się na powstanie naruszania obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Sąd podzielił zarzut skargi naruszenia przez GITD art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 oraz art. 86 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poprzez prowadzenie postępowania wbrew zasadzie zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Jak stwierdził Sąd, kluczowa dla sprawy była kwestia rozbieżności pomiędzy dokumentem przewozowym WZ nr [...] z dnia [...] września 2012 r., w którym stwierdzono, że łączna masa pojazdu wyjeżdżającego z kopalni wynosi 40,92 t, a wynikiem ważenia przeprowadzonego w dniu [...] września 2012 r., stwierdzającym, że łączna masa pojazdu członowego wynosi 41,71 t, zatem różnica wyniosła 0,79 t. Sąd zwrócił uwagę, że skarżąca Spółka już na etapie odwołania informowała, iż kierowca pojazdu od miejsca załadunku do punktu kontroli pokonał znaczny odcinek drogi, wzdłuż którego ulokowane są liczne kopalnie kruszywa naturalnego i nie można wykluczyć dokonania doładunku kruszywa w innej kopalni przez kierowcę. Sąd uznał, że GITD nie podjął żadnych działań w celu wyjaśnienia przyczyny powstałej różnicy ani nie odniósł się do podnoszonej przez stronę argumentacji. Organ II instancji nie tylko nie przeprowadził czynności zmierzającej do zweryfikowania twierdzeń skarżącej, ale w zaskarżonej decyzji pominął to stanowisko, zaś w toku postępowania strona nie była wzywana do złożenia wyjaśnień względem naruszeń opisanych w protokole kontroli drogowej. Ponadto, jak wskazał Sąd, w zaskarżonej decyzji nie odniesiono się także do twierdzeń skarżącej o posiadaniu nowoczesnego i zaawansowanego technologicznie systemu pomiaru załadunku, uniemożliwiającego dokonanie jakiejkolwiek omyłki. Nadto urządzenie, którym dokonywano ważenia posiada ważne świadectwo legalizacyjne. W ocenie Sądu organ odwoławczy mógł wystąpić do strony o przedstawienie dokumentacji związanej z ważeniem poddanego kontroli pojazdu. Reasumując, WSA stwierdził, że brak odniesienia się do zarzutów odwołania, w tym do zarzutu o znaczeniu fundamentalnym dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, czyli różnicy (0,79 t) pomiędzy masą pojazdu wyjeżdżającego z kopalni (potwierdzoną dokumentem przewozowym WZ nr [...] z dnia [...] września 2012 r.), a wynikiem ważenia przeprowadzonego w dniu [...] września 2012 r. oraz kwestii możliwego doładunku kruszywa przez kierowcę pojazdu świadczy o nierozpoznaniu istoty sprawy przez GITD, co dodatkowo narusza także zasadę dwuinstancyjności ustanowioną w art. 15 k.p.a. Skoro po wyczerpaniu środków dowodowych nadal pozostały niewyjaśnione okoliczności, w szczególności kwestia przyjęcia przez kierowcę dodatkowego ładunku, to organ powinien przesłuchać stronę. Zaniechanie w tym zakresie doprowadziło do naruszenia art. 86 k.p.a., natomiast niepowiadomienie strony przez organ odwoławczy przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, skutkowało naruszeniem art. 10 k.p.a. Co więcej, w tym stanie rzeczy Sąd przyjął, że uzasadnienie decyzji narusza wymagania z art. 107 § 3 k.p.a. i równocześnie uchybia zasadzie przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. Skargą kasacyjną GITD domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych, zarzucając naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1 i art. 86 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, poprzez niezebranie i nierozważenie materiału dowodowego w sprawie w kontekście odpowiedzialności skarżącej jako załadowcy przewożonego towaru, podczas gdy stan faktyczny sprawy został ustalony należycie, a organy administracji zgromadziły całkowicie wystarczający materiał dowodowy, który wskazuje na wystąpienie w sprawie przesłanek hipotezy normy prawnej odnoszących się do skarżącej, jako załadowcy ładunku, zawartych w art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p., pozwalających na uznanie, że skarżąca miała decydujący wpływ na powstanie naruszenia polegającego na przejeździe po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia, gdyż to ona dokonała nieprawidłowego załadowania kruszywa na pojazd w ilości większej niż wynosiła jego dopuszczalna ładowność, co w efekcie spowodowało przekroczenie nacisków osi oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, przy czym z materiału dowodowego sprawy jednoznacznie wynikało, że całość ładunku przewożonego w momencie kontroli została załadowana przez skarżącą, już w momencie załadunku miała ona świadomość przekroczenia ładowności, a tym samym i dopuszczalnej masy całkowitej a w rezultacie tego także nacisku osi pojazdu, lecz mimo to nie podjęła żadnych działań, które mogłyby zapobiec powstaniu naruszenia, wobec czego zaskarżona decyzja odpowiadała prawu, zawierając przy tym uzasadnienie faktyczne i prawne w sposób wyczerpujący wyjaśniając motywy zapadłego rozstrzygnięcia; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1, art. 86 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oparciu wyroku Sądu I instancji na ustaleniach nieznajdujących odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy, tj. dotyczących istnienia dokumentu przewozowego, w którym rzekomo skarżąca wskazała, że łączna masa pojazdu wyjeżdżającego z kopalni wynosi 40,92 t, podczas gdy w aktach sprawy znajduje się dokument przewozowy WZ nr [...] z dnia [...] września 2012 r., w którym podano jedynie masę ładunku nadanego do przewozu – 26,62 t, co w efekcie doprowadziło do całkowicie bezpodstawnego przyjęcia przez Sąd, że organy nie wyjaśniły istotnych rozbieżności w sprawie, dotyczących różnicy pomiędzy danymi zamieszczonymi w dokumencie WZ nr [...] z dnia [...] września 2012 r., a wynikiem ważenia przeprowadzonego w dniu [...] września 2012 r., w którym stwierdzono, że łączna masa pojazdu członowego wynosi 41,71 t, podczas gdy organy wyjaśniły w motywach swoich decyzji, że skarżąca miała świadomość faktu zaistnienia naruszenia, skoro załadowana przez nią ilość ładunku (26,62 t) przekraczała dopuszczalną ładowność pojazdu, i która to wartość przy uwzględnieniu masy własnej pojazdów wynikającej z ich dowodów rejestracyjnych (7100 kg + 7200 kg = 14,3 t) oznaczała, że już w chwili załadunku pojazdu doszło do przekroczenia jego dopuszczalnej masy całkowitej, i co w konsekwencji musiało prowadzić także do przekroczenia dopuszczalnych osi pojazdu; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1, art. 86 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oparciu przez Sąd I instancji wydanego wyroku na ustaleniach nieznajdujących odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy, tj. przyjęciu przez Sąd, że skarżąca już w odwołaniu wskazywała, że dokonała ważenia pojazdu przy użyciu nowoczesnych i zaawansowanych urządzeń technicznych posiadających ważne świadectwa legalizacyjne, wobec czego organ powinien był wystąpić do strony o tę dokumentację, i w rezultacie tego przyjęciu przez Sąd, że organ nie odniósł się do tych twierdzeń skarżącej, podczas gdy strona w żaden sposób nie wskazywała w odwołaniu, że dokonała ważenia kontrolowanego pojazdu po jego załadunku, a tylko na okoliczność ważenia samego towaru – kruszywa, przy użyciu nowoczesnych i zaawansowanych przyrządów zainstalowanych na urządzeniach załadowczych, które monitorują jej pracownicy podczas procesu ładowania pojazdu, nigdzie też nie wskazywała, że użyte przez nią przyrządy posiadały jakąkolwiek legalizację, lecz na to, że takową posiadały wagi użyte przez Inspekcję Transportu Drogowego do pomiaru parametrów pojazdu, zaś organ odwoławczy wyraźnie wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, że już same tylko ustalenia w zakresie masy ładunku nadanego do przewozu przez skarżącą pozwalały na ustalenie, że doszło do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu i w konsekwencji nacisków osi pojazdu, a świadomość skarżącej w tym zakresie potwierdzały zeznania kierowcy, przy czym organ ten wskazał, że podstawę ustalenia rzeczywistej masy oraz nacisków pojazdu, a tym samym i podstawę wymiaru sankcji stanowić mogą wyłącznie wyniki ważenia przeprowadzonego w miejscach do tego specjalnie wyznaczonych, za pomocą legalizowanych przyrządów pomiarowych, którymi posługują się organy Inspekcji; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że GITD poprzez zaniechanie powiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, co w ocenie Sądu mogło mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy strona na każdym etapie postępowania miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, została zawiadomiona przez organ I instancji o możliwości wypowiedzenia się w sprawie, zaś kolejne zawiadamianie strony w postępowaniu odwoławczym o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji przez Głównego Inspektora było już bezprzedmiotowe, skoro organ ten nie dopuścił żadnych nowych dowodów w sprawie, ponad to, co strona sama przedstawiła już w postępowaniu przed organem I instancji oraz w odwołaniu, wobec czego ponowne wzywanie strony do wypowiedzenia się co do własnych twierdzeń i dowodów przedkładanych na te okoliczności należało uznać za bezcelowe i jego brak nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy; z ostrożności procesowej organ zarzucił także: 5. naruszenie prawa materialnego, art. 13g ust. 1b pkt 2 oraz art. 13g ust. 1 i art. 40c u.d.p. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i błędne przyjęcie, że przepisy te nie mogą znaleźć zastosowania w sprawie, podczas gdy okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazywały, że strona będąc załadowcą, a więc jednym z podmiotów, o których mowa w przywołanej normie prawnej art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p. miała bezpośredni wpływ na postanie naruszenia polegającego na przejeździe po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, gdyż dokonała załadunku pojazdu w stopniu przekraczającym jego dopuszczalną ładowność, co w konsekwencji doprowadziło do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej oraz nacisków osi pojazdu. Spółka nie skorzystała z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Należy jednak zauważyć, że zarzuty naruszenia prawa materialnego jedynie towarzyszą zarzutom naruszenia przez Sąd I instancji prawa procesowego poprzez dokonanie ustaleń nieznajdujących oparcia w aktach sprawy oraz błędną ocenę, że postępowanie administracyjne obciążone jest wadą niepełnego zebrania materiału dowodowego i przyjęcie że niedostatki te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, bowiem zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć należy, że odpowiedzialność skarżącej Spółki oparta została na przepisie art. 13g ust. 1 i ust. 1b pkt 2 u.d.p. Stosownie do treści wskazanych norm za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Karę tę nakłada się m.in. na nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, odpowiedzialność podmiotów wymienionych w przywołanym przepisie ma miejsce tylko wówczas, gdy w wyniku rzetelnie przeprowadzonej procedury, wykazany zostanie nie tylko fakt przekroczenia dopuszczalnej wielkości parametru pojazdu, lecz również wpływ lub godzenie się załadowcy, spedytora lub nadawcy na owo naruszenie, przy czym naruszenie to powstało w wyniku działania lub zaniechania wymienionych podmiotów, co musi wynikać jednoznacznie z ustalonych okoliczności faktycznych danej sprawy (por. wyroki NSA: z dnia 6 kwietnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 406/10, z dnia 8 lutego 2012 r. o sygn. akt II GSK 1503/10, z dnia 17 czerwca 2013 r. o sygn. akt II GSK 2025/11; publik. w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd I instancji uznał, że spór w sprawie sprowadza się do oceny czy materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwalał na przyjęcie, że skarżąca Spółka miała wpływ lub godziła się na powstanie stwierdzonego naruszenia, a kluczową kwestią jest rozbieżność pomiędzy dokumentem przewozowym WZ nr [...] z dnia [...] września 2012 r. a wynikiem ważenia przeprowadzonego podczas kontroli. Zdaniem Sądu, organy nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego w sprawie i przeprowadziły postępowanie naruszając zasady określone w art. 6 i 7 w związku z art. 77 k.p.a. oraz naruszając art. 86 tej ustawy, co miało uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Taką ocenę Sądu i podjęte rozstrzygnięcie zasadnie kwestionuje skarga kasacyjna. Przede wszystkim pamiętać należy, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uwzględni skargę na decyzję i uchyli ją jeśli stwierdzi inne, niż wymienione pod lit. b) tego artykułu i ustępu, naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Poza tym Sąd, dokonując oceny przeprowadzonego postępowania administracyjnego i poczynionych w jego wyniku ustaleń, musi opierać się na aktach sprawy i dowodach w nich zgromadzonych. Wyprowadzone w wyniku kontroli sądowej wnioski co do błędów w postępowaniu dowodowym odwoływać mogą się do dokumentów z akt sprawy o określonej nimi treści. Kierując się powyższymi uwagami stwierdzić należy, że Sąd, opierając się na wspomnianym wyżej dokumencie WZ nr [...] błędnie, bo bezpodstawnie przyjął, iż z jego treści wynikała łączna masa pojazdu wyjeżdżającego z kopalni i że wynosiła ona 40,92 t. Powyższe doprowadziło Sąd do fałszywego wniosku, że dane z protokołu kontroli różnią się od tych określonych dowodem WZ. Jak pokazuje analiza akt administracyjnych sprawy, dowód WZ nr [...] dokumentuje wyłącznie masę tzw. nasypu w ilości 26,62 t., która to ilość wpisana została zresztą do protokołu kontroli. Zatem Sąd, przyjmując inną, niż wynikająca z akt sprawy treść dowodu WZ, błędnie wnioskował co do rozbieżności w zakresie łącznej masy pojazdu pomiędzy tym dokumentem a protokołem kontroli. Jako nieuzasadnioną należy więc uznać ocenę, że postępowanie dowodowe wymagało, ze względu na opisaną rozbieżność, uzupełnienia postępowania wyjaśniającego przyczyny powstałej różnicy i przeprowadzania dalszych dowodów. Na uwagę zasługuje też twierdzenie skarżącego kasacyjnie organu, że w sprawie bezsporny był fakt dokonania załadunku przez pracowników skarżącej oraz wynikający już z dowodu WZ fakt załadowania kruszywa w ilości większej, niż dopuszczalna i że załadowanie ponad dopuszczalną ładowność i przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu skutkowało przekroczeniem nacisków na poszczególne osie. Powyższe ma zasadnicze znaczenie dla dopuszczalności zastosowania przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jeśli bowiem, co Sąd I instancji musi ocenić ponownie rozpoznając sprawę, w wyniku naładowania określonej dowodem WZ ilości kruszywa, pojazd już przekraczał dopuszczalną masę całkowitą, a więc był nienormatywny, to wywody Sądu zbudowane w oparciu o przyjęte przezeń dane nie mogą mieć dla stwierdzenia faktu naruszenia znaczenia. Zatem dopiero ponownie przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena zasadności przyjęcia przez organ, że pojazd był nienormatywny, co wynikało zdaniem organu nie tylko z protokołu kontroli ale również z dowodu WZ, stanowić będzie punkt wyjścia rozważań, czy w takim stanie rzeczy zaistniała przesłanka określona w art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p. wpływu załadowcy lub godzenia się na powstanie naruszenia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 203 pkt 2 p.p.s.a.