I OSK 3061/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia NSA Jolanta Sikorska sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Justyna Stępień po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 389/14 w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] i umarza postępowanie wznowieniowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014r., sygn. akt III SA/Kr 389/14, oddalił skargę M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego. Wyrok został wydany w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: M.W. (zwana dalej stroną, skarżącą) w dniu 9 maja 2012 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, do którego dołączono m.in. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w dniu [...] stycznia 2006 r., zaliczające skarżącą do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 18 sierpnia 2005 r. Na podstawie decyzji Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej, wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta C. (zwanego dalej organem I instancji) z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], przyznano skarżącej bezterminowo prawo do zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153,00 zł miesięcznie począwszy od dnia 1 maja 2012 r. - tj. począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek o przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (zwane dalej również Kolegium, SKO, organem II instancji, organem odwoławczym) decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2013r., sygn. akt III SA/Kr 1296/12, uchylił powyższe decyzje stwierdzając, że naruszają one art. 24 ust.3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2013 r., poz.1456, dalej w skrócie u.ś.r.) w brzmieniu obowiązującym w dniu ich wydania w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Sąd podniósł w uzasadnieniu, iż zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt P 28/07 (OTK-A 2007/9/106, Dz.U. z 2007 r., Nr 200, poz.1446), powołany przepis winien być rozumiany w ten sposób, że osoba niepełnosprawna winna otrzymać zasiłek pielęgnacyjny za okres, w którym jest - zgodnie z orzeczeniem właściwej władzy publicznej - niepełnosprawna w stopniu uzasadniającym jego przyznanie, niezależnie od tego, czy po utracie ważności orzeczenia o niepełnosprawności wpierw wystąpiła z wnioskiem o kontynuację tego świadczenia, czy też z wnioskiem o ustalenie odpowiedniego stopnia niepełnosprawności oraz że istotne jest nie to, kiedy niepełnosprawny wystąpił z wnioskiem o kontynuację świadczenia, ale czy rzeczywiście, w świetle orzeczenia właściwej władzy publicznej, był niepełnosprawny w odpowiednim dla przyznania zasiłku pielęgnacyjnego stopniu. W ocenie Sądu skarżąca od momentu wskazanego przez władze publiczną w decyzji ustalającej wystąpienie niepełnosprawności w stopniu znacznym (tj. od dnia 18 sierpnia 2005 r., co wynikało z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] stycznia 2006 r.) ma prawo uzyskać zasiłek pielęgnacyjny w określonej wysokości. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 3 października 2013 r. W dniu 26 sierpnia 2013 r. wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie pismo Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w C. z wnioskiem o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], z uwagi na fakt, że zgodnie z informacją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 kwietnia 2013 r. skarżąca jest uprawniona do pobierania dodatku pielęgnacyjnego od kwietnia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. wznowiło postępowanie zakończone decyzją tego organu z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], po czym decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. orzekło o uchyleniu swojej decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] i orzekło co do istoty sprawy - o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego od 1 maja 2012 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z informacji uzyskanej przez organ I instancji wynika, że istnieją takie nowe okoliczności, gdyż zgodnie z informacją uzyskaną z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. (pismo z 23 stycznia 2013 r.) skarżąca pobierała dodatek pielęgnacyjny w okresie od stycznia 1999 r. do marca 2003 r. oraz od kwietnia 2006 r. do nadal. Powołując się na przepis art. 16 ust. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 1456 ze zm., powoływana dalej jako u.ś.r.) SKO stwierdził, że skarżącej nie przysługuje zasiłek pielęgnacyjny przyznany decyzją Burmistrza Miasta C. z [...] czerwca 2012 r. od dnia 1 maja 2012 r., gdyż w tym czasie pobierała ona dodatek pielęgnacyjny. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o umorzenie należności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], powołując się na art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że w okresie pobierania przez skarżącą zasiłku pielęgnacyjnego wyszły na jaw nowe okoliczności sprawy dotyczące uprawnienia skarżącej do pobierania tego zasiłku, gdyż zgodnie z informacją uzyskaną z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w . (pismo z 23 stycznia 2013 r.) skarżąca pobierała dodatek pielęgnacyjny w okresie od stycznia 1999 r. do marca 2003 r. oraz od kwietnia 2006 r. do nadal. W świetle art. 16 ust. 1 u.ś.r. nie jest możliwe jednoczesne otrzymywanie dwóch świadczeń, to jest dodatku pielęgnacyjnego i zasiłku pielęgnacyjnego, w związku z czym istniały podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania oraz orzeczenia co do istoty sprawy. Strona pismem z dnia 21 stycznia 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję, podnosząc, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje jej od czasu powstania inwalidztwa, to jest od 24 kwietnia 1986 r., a nie od stycznia 1999 r. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wzmiankowanym na wstępie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 389/14, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a), podnosząc, iż kontrola sądowoadministracyjna wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd I instancji stwierdził, że w aktach postępowania administracyjnego znajduje się wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 listopada 2012 r., sygn. akt VIII U 824/12, którym zmieniono zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] w ten sposób, że przyznano stronie dodatek pielęgnacyjny od 1 stycznia 2012 r. na stałe. W dniu 16 stycznia 2013 r. skarżąca złożyła do Ośrodka Pomocy Społecznej w C. pismo z wnioskiem o wstrzymanie wypłaty dodatku pielęgnacyjnego, informując, że otrzymała świadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C., a nie może pobierać "z obu instytucji tego samego świadczenia". Następnie pismem z 13 marca 2013 r. skarżąca wniosła o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Na tle tych ustaleń podniesiono, że zaskarżona decyzja została wydana w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. Wznowienie postępowania nastąpiło postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] października 2013 r. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W niniejszej sprawie nową okolicznością jest fakt, iż skarżącej od 1 stycznia 2012 r. na stałe przysługuje prawo do dodatku pielęgnacyjnego. Okoliczność powyższa nie była znana organowi wydającemu decyzję ostateczną z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], gdyż ustalenie powyższej okoliczności nastąpiło w oparciu o wzmiankowany wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 listopada 2012 r., sygn. akt VIII U 824/12. Nową okolicznością, uzasadniającą wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jest informacja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z 25 kwietnia 2013 r. wskazująca na uprawnienie skarżącej do dodatku pielęgnacyjnego w okresie objętym decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. Przywołując następnie przepisy art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 16 ust. 1 u.ś.r. Sąd I instancji stwierdził, iż trafnie organ, wydając zaskarżoną decyzję, odmówił przyznania skarżącej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego od dnia 1 maja 2012 r., gdyż od tej daty skarżąca jest na stałe uprawniona do dodatku pielęgnacyjnego, co zostało stwierdzone wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 listopada 2012 r., sygn. akt VII U 824/12. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik skarżącej, który wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez niezasadne uznanie, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 6 u.ś.r. poprzez uznanie, że skarżącej nie przysługuje zasiłek pielęgnacyjny, przyznany jej decyzją Burmistrza Miasta C. z dnia [...] czerwca 2012 r. Uzasadniając podstawy skargi kasacyjnej wskazano, że w czasie procedury, która toczyła się przed Burmistrzem Miasta C., a zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., przyznającą skarżącej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego od dnia 1 maja 2012 r., zwracano się do ZUS z zapytaniem czy strona pobiera dodatek pielęgnacyjny. W odpowiedzi pismem z dnia 22 maja 2012 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował, iż strona nie pobiera dodatku pielęgnacyjnego. Okoliczności zmieniły się już po wydaniu decyzji przez Burmistrza Miasta C., bowiem wyrokiem z dnia 5 listopada 2012 r. Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział VIII Ubezpieczeń Społecznych, sygn. akt VIII U 824/12, zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. z dnia [...] marca 2012 r. i przyznał stronie dodatek pielęgnacyjny. Tym samym w dniu wydawania decyzji przez Burmistrza Miasta C. strona nie posiadała ustalonego prawa do dodatku pielęgnacyjnego. Podniesiono także, mając na uwadze fakt, iż w wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie został wydany już po wydaniu decyzji przez Burmistrza Miasta C., że nie sposób uznać, iż okoliczność pobierania przez skarżącą dodatku pielęgnacyjnego istniała w dniu wydawania decyzji, a tym samym nie są spełnione przesłanki art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. warunkujące skuteczne wznowienie postępowania w sprawie. Argumentując zasadność drugiego z zarzutów kasator wskazał, iż wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie w sprawie o sygn. akt VIII U 824/12, zapadł już po wydaniu przez Burmistrza Miasta C. decyzji o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego, co oznacza, że w dniu wydawania przedmiotowej decyzji istniały przesłanki, których spełnienie warunkuje przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego oraz nie zachodziła negatywna przesłanka w postaci ustalonego prawa do dodatku pielęgnacyjnego. W tym miejscu nadmienić należy, że Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wiadomo z urzędu, iż w tym samym czasie organ I instancji, po zwrocie mu akt administracyjnych po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1296/12, w ramach przeprowadzania ponownego postępowania administracyjnego uzyskał informację z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C., że skarżącą pobierała dodatek pielęgnacyjny z ZUS-u w okresie od stycznia 1999 r. do marca 2003 r. oraz że obecnie jest uprawniona na stałe do dodatku pielęgnacyjnego począwszy od kwietnia 2006 r. W związku z powyższym organ I instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], przyznał skarżącej zasiłek pielęgnacyjny na okres od dnia 1 sierpnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. w wysokości 144,00 zł miesięcznie i jednocześnie odmówił przyznania skarżącej zasiłku pielęgnacyjnego od dnia 1 kwietnia 2006 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 16 ust. 6 u.ś.r. zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego. W świetle zebranych w sprawie dokumentów, w ocenie organu i instancji, od miesiąca kwietnia 2006 r. brak jest podstaw do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego w związku z pobieraniem przez skarżącą dodatku pielęgnacyjnego wypłacanego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], utrzymało w mocy powyższą decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2014 r. podnosząc, że orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie z dnia 1 lutego 2006r. skarżąca została zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 18 sierpnia 2005 r. Z treści orzeczenia wynika również, że nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności. Kolegium wskazało, iż organ I instancji był związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt. III SA/Kr 1296/12, co do początkowej daty przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia i dlatego też przyznał zasiłek pielęgnacyjny od dnia 1 sierpnia 2005 r. w wysokości 144 zł miesięcznie. Natomiast ustalenie organu I instancji, że skarżąca pobierała dodatek pielęgnacyjny z ZUS-u w okresie od stycznia 1999 r. do marca 2003 r. oraz na stałe od kwietnia 2006 r. obligowało z kolei do zastosowania art. 16 ust. 6 u.ś.r., który stanowi, że zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego. W związku z powyższym zasiłek pielęgnacyjny mógł być przyznany skarżącej do dnia 31 marca 2006 r., natomiast od kwietnia 2006 r. brak jest podstaw prawnych do przyznania wnioskowanego świadczenia. Organ odwoławczy podkreślił, że nie jest możliwe pobieranie zasiłku pielęgnacyjnego w okresie pobierania dodatku pielęgnacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2014r., sygn. akt III SA/Kr 1301/14, oddalił skargę strony stwierdzając, że organy orzekające zasadnie odmówiły skarżącej przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, począwszy od dnia 1 kwietnia 2006 r., mając na uwadze treść art. 16 ust. 6 u.ś.r., ponieważ skarżącą we wskazanym okresie nie spełniała przesłanek ustawowych do przyznania wnioskowanego świadczenia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 3070/15, oddalił wniesioną przez stronę skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jak słusznie podniesiono to w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt II OSK 760/13, sąd kasacyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, a nie ich uzasadnieniem, co oznacza, że sąd może uwzględnić skargę kasacyjną w ramach powołanej w niej podstawy, opierając się na argumentach nieprzytoczonych przez stronę skarżącą. W tym kontekście podnieść trzeba, iż w rozpatrywanej skardze kasacyjnej podniesiono dwa zarzuty naruszenia prawa procesowego, jeden polegający na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez niezasadne uznanie, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania przez Kolegium, drugi opierający się na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 6 u.ś.r. poprzez uznanie, że skarżącej nie przysługuje zasiłek pielęgnacyjny, przyznany jej decyzją organu I instancji z dnia [...] czerwca 2012r. W przekonaniu Sądu na uwzględnienie zasługuje jedynie pierwszy z tych zarzutów, gdyż w sprawie brak było podstaw do wznowienia postepowania, jednakże zupełnie z innych przyczyn, niż to wywodziła strona skarżąca. Instytucja wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny, gdyż dotyczy kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Pod pojęciem decyzji ostatecznych rozumieć należy w myśl art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wznowienie postępowania może nastąpić w sprawach zakończonych rozstrzygnięciem ostatecznym, posiadających przymiot trwałości, dlatego też nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania w odniesieniu do decyzji wyeliminowanej z obrotu prawnego, przykładowo w drodze prawomocnego wyroku sądowego uchylającego zaskarżoną decyzję na skutek uwzględnienia skargi. Z taką sytuacją mamy niewątpliwie do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1296/12, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], przyznającą skarżącej bezterminowo prawo do zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153,00 zł miesięcznie począwszy od dnia 1 maja 2012r. Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 3 października 2013 r., tym samym eliminując obie decyzje z obrotu prawnego. Tymczasem nie bacząc na skutki związane z wydaniem tego wyroku uchylającego Kolegium postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. (czyli 18 dni po prawomocności wyroku) wznowiło postępowanie zakończone decyzją tego organu z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], po czym decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. orzekło o uchyleniu swojej decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] (decyzji, która od półtorej miesiąca nie funkcjonowała już w obrocie prawnym) i orzekło o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego od 1 maja 2012 r. Z tych też przyczyn, pomimo wadliwego uzasadnienia podstawy kasacyjnej, mając na uwadze art. 188 i art. 145 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., należało uwzględnić skargę kasacyjną i uchylić zaskarżone orzeczenie, a ponieważ stwierdzono podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego to jednocześnie należało umorzyć postępowanie wznowieniowe.