II OSK 760/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1851/12 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie na rzecz A. S.A. z siedzibą w W. kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1851/12 oddalił skargę A. S.A. w W. na decyzję Mazowieckiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. Spółki z o.o. w W., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] którą nakazano tej Spółce rozbiórkę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] wybudowanej samowolnie na dachu budynku przy ul. [...], wraz z poprzedzającym ją postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek M.D. złożony w dniu 6 listopada 2008 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy, na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie określonych dokumentów, których zobowiązany nie przedłożył. W konsekwencji organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] nakazał Spółce rozbiórkę przedmiotowej stacji bazowej. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wskutek odwołania zobowiązanej Spółki, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w związku z art. 142 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, uchylił wskazaną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie. W efekcie skarg M.D. oraz Stowarzyszenia A. w R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, prawomocnym wyrokiem z dnia 16 września 2010 r., VII SA/Wa 778/10, uchylił decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. Sąd podkreślił, że pojęcia urządzenia o jakim mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 i w art. 30 ust. 1 pkt 3 b Prawa budowlanego nie można rozciągać na telekomunikacyjne obiekty budowlane, wymieniane wprost jako takie w definicji zawartej w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r., nr 219, poz. 1864). W konsekwencji, stacja bazowa telefonii komórkowej wraz z realizacją masztów stabilizowanych linami, montażem anten jako zamierzenie inwestycyjne wykracza poza pojęcie "instalacji na obiektach urządzeń budowlanych" i niezależnie od tego, czy jest wykonane na budynku, czy też jako wolnostojące urządzenie, wymaga uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie sądu, jeżeli w treści art. 30 ust. 1 pkt 3 b Prawa budowlanego mowa jest o urządzeniach o wysokości powyżej 3 m instalowanych na obiektach budowlanych, a sporna stacja bazowa telefonii cyfrowej, z uwagi na definicję zawartą w § 3 pkt 2 rozporządzenia jest telekomunikacyjnym obiektem budowlanym, czyli budowlą, nie zaś urządzeniem funkcjonującym samodzielnie, to budowa taka nie mieści w wyjątkach od zasady z art. 28 Prawa budowlanego. Tym samym, prawidłowa była wedle sądu teza organu odwoławczego, że tryb określony w art. 49b Prawa budowlanego nie będzie miał zastosowania w przypadku stanowiącego jedną całość urządzenia stacji bazowej telefonii cyfrowej, a organ pierwszej instancji stwierdzając zrealizowanie zamierzenia w warunkach samowoli budowlanej zobowiązany był rozpoznać sprawę w trybie przepisów art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Podkreślono, że z opisu technicznego zawartego w projekcie budowlanym inwestycja przewiduje montaż trzech konstrukcji wsporczych rurowych z zastrzałami, gdzie jedna z nich wraz z podpierającymi ją zastrzałami zamocowana została na obciążnikach betonowych. Na konstrukcjach wsporczych przewidziano sześć anten sektorowych. Rzeczą organu było zatem dokonanie starannej kwalifikacji przedmiotowej inwestycji w świetle przepisów prawa budowlanego i rozporządzenia wykonawczego z 26 października 2005 r. Tym samym organ winien rozważyć czy przedmiotowy obiekt jest urządzeniem o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 b, czy też budowlą z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Nadto winny być wzięte pod uwagę zapisy miejscowego planu zagospodarowania, bowiem budowa obiektu budowlanego, nawet niewymagającego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom takiego planu jest przypadkiem samowoli budowlanej, polegającym na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami. W konsekwencji powyższego, organ odwoławczy, decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r., oraz poprzedzające ją postanowienie z dnia [...] kwietnia 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organy obu instancji wydały następnie szereg orzeczeń, by ostatecznie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy, na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), wstrzymał roboty budowlane związane z przedmiotową inwestycją i zobowiązał inwestora do przedłożenia w wyznaczonym terminie stosownej dokumentacji, a wobec niewykonania tego obowiązku wydał wskazaną wcześniej decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], o nakazie rozbiórki przedmiotowej stacji bazowej, powołując w podstawie prawnej przepis art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 prawa budowlanego. W wyniku odwołania A. Spółka z o.o. w W. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 142 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] oraz poprzedzające ją postanowienie tegoż organu z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przypomniał, że przedmiotem postępowania jest stacja bazowa telefonii cyfrowej o wysokości 2,95 m znajdująca się na dachu ośmiokondygnacyjnego budynku mieszkalnego, wielorodzinnego przy ul. [...]. Przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w październiku 2008 r., zaś inwestor nie dysponuje pozwoleniem na budowę ani zgłoszeniem zamiaru wykonania tej inwestycji do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Podkreślono, że wyrok WSA z dnia 16 września 2010 r. zapadł po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 czerwca 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2010 r., nr 115, poz. 773), tj. po 15 lipca 2010 r., a organy związane były wytycznymi zawartymi w tymże wyroku. W konsekwencji zdaniem organu odwoławczego sprawa wymagała wyjaśnienia pod kątem istnienia bądź braku przesłanek uzasadniających bądź wykluczających wdrożenie postępowania naprawczego uregulowanego w przepisach art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skierowała A. S.A. w W. zarzucając naruszenie: art. 6, art. 7, art. 8 i art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 3 pkt 3, art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 50 i 51 Prawa budowlanego, a także art. 47 i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675), jak również § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Spółka nie podzieliła poglądu, co do bezwzględnie wiążącej mocy orzeczenia sądu z dnia 16 września 2010 r. oraz braku przesłanek do umorzenia postępowania. Zwróciła uwagę, że zmiana stanu prawnego przed wydaniem wyroku obejmowała nie tylko rozporządzenie z 26 października 2005 r., ale polegała na kompleksowym dostosowaniu aktów prawnych, w wyniku którego powstała nowa regulacja dot. stacji bazowych telefonii komórkowych na obiektach budowlanych. W odpowiedzi na skargę, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wskazanego na wstępie wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r. podkreślił, że ocena prawna zawarta w wyroku sądu z dnia 16 września 2010 r. ma moc wiążącą, a okoliczności, które były już przedmiotem oceny sądu, a których strona nie kwestionowała poprzez zaskarżenie orzeczenia sądowego, nie mogą być ponownie oceniane. W ramach oceny prawnej sąd wskazał tryb, w jakim winno toczyć się ponowne postępowanie w tej sprawie. Zdaniem sądu pierwszej instancji, nie zasługiwał na aprobatę zarzut skargi o utracie mocy wiążącej oceny prawnej wyrażonej w tymże wyroku, w związku z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 22 czerwca 2010 r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2010 r., nr 115, poz. 773). Ponadto, ograniczenie stosowania art. 153 p.p.s.a., w związku ze zmianą stanu prawnego może mieć miejsce tylko w przypadku, kiedy zmiana stanu prawnego nastąpiła po wydaniu wyroku. Tymczasem rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 22 czerwca 2010 r. zaczęło obowiązywać od 15 lipca 2010 r., a więc przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W konsekwencji sąd pierwszej instancji oceniając jako prawidłowe zaskarżone orzeczenie organu drugiej instancji, skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Pierwszej Instancji wniosła A. S.A. w W., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła w trybie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a.: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 145 § 1 pkt 2 i art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a., polegające na tym, że sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej zastosował środek określony w art. 151 p.p.s.a. oddalając skargę, a nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., chociaż organ nie zastosował prawidłowych przepisów prawa materialnego, w szczególności odstąpił od zasady, iż organy administracji działają na podstawie przepisów prawa oraz orzekł na podstawie nieobowiązujących przepisów prawa, co prowadzić powinno do stwierdzenia, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, - art. 153 p.p.s.a., polegające na uznaniu, iż nie nastąpiła utrata mocy wiążącej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2010 r., - art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na nieuwzględnieniu zasady, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, podczas gdy jej zastosowanie powinno było doprowadzić do stwierdzenia, że organ administracji wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż stacja bazowa będąca przedmiotem niniejszej sprawy stanowi obiekt budowlany; - art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie, pomimo jednoznacznej treści, iż instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę; - art. 30 ust. 1 pkt 2 i pkt 3b Prawa budowlanego, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, iż realizacja stacji bazowej o wysokości powyżej 3 m wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy urządzenie to wymaga zgłoszenia; - art. 48 Prawa budowlanego, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy brak było do tego podstaw; - § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2010 r., nr 115, poz., 773), poprzez jego nieprawidłową interpretację prowadzącą do wniosku, iż stacja bazowa stanowi obiekt budowlany wymagający pozwolenia na budowę. A. S.A. w W. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu, autor skargi kasacyjnej podkreślił, iż nie zgadza się z wykładnią art. 153 p.p.s.a., iż sądy i organy związane są treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2010 r., VII SA/Wa 778/10, nawet jeśli został wydany w sytuacji zmiany przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny, w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bowiem nie stwierdził przesłanek nieważności postępowania, które obowiązany jest brać pod rozwagę z urzędu. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, gdyż zakwestionowanym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał wadliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, która z kolei niewłaściwie realizowała wskazania sądu zawarte w prawomocnym wyroku z 16 września 2010 r., VII SA/Wa 778/10. Wyrokiem tym sąd wskazał, żeby organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, dokonał ustaleń w zakresie kwalifikacji przedmiotowej inwestycji. Istotą sporu w tej sprawie jest więc kwalifikacja prawna przedmiotu tego postępowania w stanie prawnym obowiązującym w dacie realizacji inwestycji. Stwierdzić trzeba, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie utraciły mocy wiążącej wskazania sądu i ocena prawna wynikająca z prawomocnego wyroku z 16 września 2010 r. Wskazania zawarte w tym wyroku dotyczyły konieczności ustalenia przedmiotu sprawy, a następnie zdefiniowania tak ustalonego przedmiotu. Wyjaśnić też trzeba, iż wyrok sądu z 16 września 2010 r. nie zawierał wytycznych dotyczących trybu rozpoznania tej sprawy, wynikającego z art. 50-51 Prawa budowlanego, jako właściwego w dalszym postępowaniu. Wyrok ten zawierał jedynie uwagę, że tryb ten byłby właściwy, przy takiej kwalifikacji jakiej dokonał organ I instancji (wybudowania obiektu bez wymaganego zgłoszenia), jednakże sąd uznał tę kwalifikację za błędną, dokonaną z naruszeniem art. 49b Prawa budowlanego. Nieprawidłowy był więc wniosek sądu I instancji, zawarty w zaskarżonym wyroku, iż prawomocny wyrok WSA wskazał tryb, w jakim powinno toczyć się postępowanie w tej sprawie. Wyrokiem z 16 września 2010 r. nakazano jedynie dokonania starannej kwalifikacji przedmiotowej inwestycji i w tym zakresie organy jak i sąd były związane wskazaniami sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy.. Stwierdzić więc należy, iż zasadnym okazał się zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 153 p.p.s.a., chociaż tylko w zakresie podstawy zaskarżenia. Argumentacja uzasadnienia tego zarzutu nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie zaistniały wyjątki od zasady zawartej w art. 153 p.p.s.a., które skutkowałyby utratą mocy wiążącej oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku sądu. Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do regulacji art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany podstawami skargi kasacyjnej, a nie ich uzasadnieniem. Oznacza to, że sąd może uwzględnić skargę kasacyjną w ramach powołanej w niej podstawy, opierając się na argumentach nieprzytoczonych przez stronę skarżącą (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2012 r., II OSK 2562/10, LEX 1271779). Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W literaturze podnosi się, że naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej – art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., W-wa 2009, str. 404). Taka też sytuacja zaistniała w kontrolowanej sprawie, iż organ nie uwzględnił przy ponownym rozpatrzeniu sprawy oceny prawnej i wytycznych co do dalszego postępowania, zawartych w prawomocnym wyroku kasacyjnym, a sąd zaaprobował ten stan, oddalając skargę. Tym samym, za usprawiedliwiony należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a., wobec zaistnienia podstawy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. do uwzględnienia skargi. Nieuzasadnione natomiast są pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, naruszenia art. 3 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze tylko kompetencyjnym, stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie już się wypowiadał, że naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 5 kwietnia 2012 r., I OSK 1636/11, LEX nr 1145065, z dnia 7 lipca 2011 r., II OSK 745/11, LEX nr 1083687). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przeprowadzona przez sąd pierwszej instancji kontrola działania organów administracji nie naruszała kompetencji przewidzianej przepisem art. 3 § 1 p.p.s.a. Dotyczy to także wymogu z art. 134 § 1 p.p.s.a., żeby sąd administracyjny orzekający w pierwszej instancji, bez względu na treść skargi kasacyjnej, jej zarzuty i wnioski oraz powoływaną w sprawie podstawę prawną, przez organ administracji, lub przez stronę wnoszącą skargę dokonał kontroli legalności zaskarżonego aktu, chociaż w wyniku tej kontroli błędnie ocenił działanie organu odwoławczego jako nie naruszające przepisów prawa. Jednak, podważanie oceny prawnej poczynionej przez sąd I instancji, nie może być skutecznie podnoszone w ramach przepisu art. 3 § 1 bądź art. 134 § 1 p.p.s.a. Za niezasadny należy uznać również zarzut naruszenia normy wynikającej z przepisu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Uwzględnienie skargi przez stwierdzenie nieważności decyzji następuje w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a skarżący kasacyjnie nie wykazał, by taką wadą była obarczona zaskarżona decyzja i by tego nie dostrzegł sąd. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w ramach naruszenia prawa materialnego, to wskazać trzeba, iż wobec braku ustaleń co do charakteru inwestycji objętej tą sprawą i jej kwalifikacji prawnej, przedwczesne są zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia przepisów prawa budowlanego art. 3 pkt 3, art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 1 pkt 2 i pkt 3b, art. 48 oraz § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną Polskiej Telefonii Cyfrowej S.A. w Warszawie (obecnie T-Mobile Polska S.A. z siedzibą w Warszawie), o czym orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 185 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowił w myśl przepisu art. 203 pkt 1 p.p.s.a.