I SA/Gd 527/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Wójta Gminy G. z dnia 13 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. "A" S.A. z siedzibą w W. (zwana dalej Spółką) złożyła wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości. Przedstawiając stan faktyczny sprawy wnioskodawca wskazał, że jest właścicielem stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG, która składa się ze zbiorników służących do magazynowania skroplonego metanu, parownicy atmosferycznej, armatury odcinającej wraz z zabezpieczeniami, stacji redukcyjnej wraz z kotłownią, nawanialni kontaktowej, gazociągów wylotowych, stacji pomiarowej, gazociągu średniego ciśnienia, sztycy przyłączeniowej, wolno stojącej szatki redukcyjnej. Stacja redukcyjna, zbiorniki i parownice są posadowione na fundamentach. Fundamenty pod urządzenia techniczne (zbiorniki magazynowe, parownice, stacje redukcyjne, nawanialnic, stację pomiarową) wykonane są z reguły z bloczków betonowych związanych zaprawą cementowo-wapienną. W związku z powyższym wnioskodawca zwrócił się z pytaniem: jaka jest podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG? Zdaniem wnioskodawcy w przypadku stacji gazowych LNG należy dokonać ich rozdziału na części budowlane stacji oraz urządzenie techniczne. W związku tym jako budowlę podlegającą opodatkowaniu należy zakwalifikować jedynie fundamenty, na których osadzone są urządzenia techniczne i to ich wartość stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podstawą obliczenia podatku powinna być zatem wartość części budowlanych stacji gazowej LNG. W dniu 13 czerwca 2011 r. Wójt Gminy (dalej w skrócie zwany Wójtem) wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Organ wskazał, że definicja budowli zawarta w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. 2006, Nr 121, poz. 844 ze zm.) – dalej w skrócie zwana u.p.o.l., obejmuje dwa pojęcia występujące na gruncie prawa budowlanego: obiekt budowlany i urządzenia budowlane. Wskazano dalej, że ustawodawca w żaden sposób nie rozróżnił części budowlanych i niebudowlanych urządzeń technicznych. Urządzeniami budowlanymi o jakich mowa w art. 3 pkt 9 prawa budowlanego są bowiem takie urządzenia techniczne, które związane są z obiektem budowlanym w sposób zapewniający możliwość użytkowania danego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zdaniem organu podatkowego, do takich urządzeń budowlanych w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należą wskazane przez Podatnika takie urządzenia techniczne jak zbiorniki magazynowe, parownice, stacje redukcyjne. nawanialnie czy też stacja pomiarowa. Podlegają więc one - zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle. W ocenie organu Spółka bezzasadnie dokonuje rozróżnienia części budowlanych i niebudowlanych urządzeń technicznych zapewniających możliwość korzystania ze stacji zgazowania LNG zgodnie z jej przeznaczeniem. Podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG są bowiem zarówno części budowlane, jak i niebudowalne jej urządzeń technicznych. W odpowiedzi na wezwanie Spółki do usunięcia naruszenia prawa Wójt stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Pismem z dnia 22 sierpnia 2011 r. Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na interpretację indywidualną domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit b Prawa budowlanego, art. 14b § 1 w zw. z art. 14a § 2 i art. 121 Ordynacji podatkowej, art. 32 i 217 Konstytucji. Zdaniem skarżącej Spółki, przepisy u.p.o.l. ograniczają zakres przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości do budowli, nie odnoszą się zaś do urządzeń technicznych czy tez instalacji. W związku z tym określona w interpretacji definicja budowli poszerza zakres określony w u.p.o.l., a zatem stanowisko to należy uznać za nieprawidłowe. Skarżąca wskazała, że przepisy prawa budowlanego, do których odwołuje się u.p.o.l., rozróżniają elementy tworzące obiekt na budowlane i niebudowlane części urządzeń technicznych. Budowlę stanowić mogą natomiast jedynie części budowlane i tylko one podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 992/11 uchylił zaskarżoną interpretację. Uzasadniając rozstrzygnięcie na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Sąd stwierdził, że przedmiotem interpretacji może być tylko spór co do prawa (podatkowego), a nie co do faktów. W postępowaniu interpretacyjnym nie jest zatem dopuszczalna jakakolwiek analiza faktów przez organ interpretacyjny, jak również sam wniosek podatnika nie może zmierzać do tego celu. W badanej sprawie tak wniosek podatnika, jak i wydana interpretacja, skupiły się na przeprowadzeniu odpowiedniej klasyfikacji opisanego obiektu, dążąc do stwierdzenia, czym on w istocie jest, mając na względzie definicje zawarte w Prawie budowlanym. Organ podatkowy podjął się zatem analizy faktów, a nie prawa, podczas gdy powinien wydać na podstawie art. 165a w związku z art. 14h O.p. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżąca Spółka wniosła o jego uchylenie w całości oraz uchylenie interpretacji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie: - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie błędnego uzasadnienia wyroku wskutek błędnego uznania, że interpretacja została wydana z naruszeniem art. 165a § 1 w związku z art. art. 14h oraz art. 14b § 1 i art. 14c § 1 O.p., czego konsekwencją było wskazanie przez Sąd, że w badanej sprawie konieczna jest ocena stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego i z tego względu nie jest możliwe wydanie indywidualnej interpretacji, podczas gdy Sąd powinien dokonać jej merytorycznej oceny; - art. 146 § 1 p.p.s.a., gdyż interpretacja nie naruszała art. 165a § 1 O.p., lecz naruszała wskazane w skardze przepisy prawa materialnego, a w którym to zakresie skarga nie została rozpoznana; - art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nieuzasadnione wyjście poza granice sprawy i rozpoznanie jej poza zarzutami przedstawionymi w skardze, podczas gdy interpretacja obarczona była jedynie wadami wskazanymi w skardze; - art. 134 § 2 p.p.s.a. przez wydanie orzeczenia na niekorzyść skarżącej, pozbawiającego ją prawa do uzyskania indywidualnej interpretacji w jej sprawie, jako że organ interpretacyjny nie naruszył prawa w sposób powodujący nieważność interpretacji. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 903/12 uchylił w całości zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Sąd kasacyjny wyjaśnił, że wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego winno być poprzedzone co najmniej zbadaniem poprawności zaproponowanej przez wnioskodawcę subsumpcji (zastosowania) określonego przepisu prawa do przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a czasem wzbogacone o ustalenie i wyjaśnienie treści tego przepisu. W każdym jednak przypadku opierać się musi na analizie faktów przedstawionych we wniosku. Dlatego też za zasadniczo błędne należy uznać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, według którego przedmiotem interpretacji może być tylko spór co do prawa (podatkowego), a nie co do faktów, czego konsekwencją miałaby być niedopuszczalność w postępowaniu interpretacyjnym analizy faktów przez organ interpretacyjny. Jeżeli więc – jak ujmuje to Wojewódzki Sąd Administracyjny - w badanej sprawie tak wniosek podatnika, jak i wydana interpretacja, skupiły się na przeprowadzeniu odpowiedniej klasyfikacji opisanego obiektu, dążąc do stwierdzenia, czym on w istocie jest i mając na względzie definicje zawarte w Prawie budowlanym, do których odsyłają przepisy u.p.o.l., to wbrew ocenie tego Sądu zarówno wniosek, jak i interpretacja, spełniały prawne wymogi zarówno wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jak i takiej interpretacji. Skoro bowiem ich treścią (zarówno wniosku, jak i interpretacji) było stanowisko co do przedmiotowego zakresu podatku od nieruchomości, a więc ocena prawna, czy obiekt opisany we wniosku stanowi przedmiot opodatkowania tym podatkiem, czy też nie, odpowiada to istocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, jaką jest prawna (prawnopodatkowa) ocena przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Nieporozumieniem jest więc twierdzenie, że "podstawą dla uznania stanowiska skarżącej za nieprawidłowe była ocena problemów podniesionych we wniosku nie na gruncie przepisów prawa podatkowego, ale na gruncie stanu faktycznego sprawy", w konsekwencji oczywiście nieuprawniona jest konstatacja, że organ interpretacyjny powinien odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a [zapewne § 1] w związku z art. 14h O.p. Na marginesie NSA dodał, że możliwość wydania indywidualnej interpretacji w przedmiocie opodatkowania stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG podatkiem od nieruchomości nie budzi wątpliwości sądów administracyjnych, czego przykładem jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 listopada 2011 r. (I SA/Op 309/11) i oddalający skargę kasacyjną od tego wyroku wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2014 r. (II FSK 336/12). Trafnie zatem zarzuciła skarżąca Spółka błędne uznanie, że interpretacja została wydana z naruszeniem art. 165a § 1 oraz art. 14b § 1 i art. 14c § 1 O.p., a błąd ten znalazł odzwierciedlenie w naruszeniu także art. 141 § 4 p.p.s.a., polegającym na wadliwym wyjaśnieniu podstawy prawnej podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia. Wadliwe było także zastosowanie – z wymienionych wyżej przyczyn – art. 146 § 1 p.p.s.a. i uwzględnienie skargi ze względu na niedopuszczalność wydania indywidualnej interpretacji. Sąd nie zgodził się natomiast z zarzutem naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z wyjściem poza granice sprawy oraz naruszenia art. 134 § 2 p.p.s.a. wskutek orzeczenia na niekorzyść skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny niewątpliwie orzekał bowiem w granicach sprawy, którą była wydana na wniosek skarżącej indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego w przedmiocie opodatkowania podatkiem od nieruchomości opisanego we wniosku obiektu, a okoliczność, że wyprowadził wniosek – jakkolwiek obiektywnie błędny - o prawnej niedopuszczalności wydania interpretacji, w żadnym razie nie świadczy o wyjściu poza granice sprawy. Trudno również przyjąć, że Sąd ten orzekł na niekorzyść skarżącej, skoro zgodnie z jej wnioskiem uchylił zaskarżoną interpretację, aczkolwiek z innych powodów, niż podniesione w skardze; gdyby nie skutecznie wywiedziona skarga kasacyjna następstwem zaskarżonego wyroku byłoby wyeliminowanie z obrotu prawnego interpretacji niekorzystnej dla skarżącej. Końcowo NSA wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie Sąd I instancji uwzględni wykładnię prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny co do prawnego charakteru indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego i ich istoty oraz rozpozna skargę merytorycznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zważył co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że niniejsza sprawa była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 26 marca 2014 r. sygn. akt II FSK 903/12 uchylił zaskarżony wyrok tut. Sądu z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 992/11 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. W związku z powyższym, w rozpatrywanej przez Sąd orzekający sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. dalej jako "p.p.s.a."), zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Sądu wyższej instancji. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999, nr 15, poz. 486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny (tak: H. Knysiak - Molczyk (w:) H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005). Odnosząc przedstawione powyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu będą prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd stwierdził, że skarga podatnika nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości stacji gazu ziemnego LNG. Wnioskodawca nie kwestionował konieczności opodatkowania podatkiem od nieruchomości fundamentów, czyli według Spółki, części budowlanych urządzeń technicznych. Nie zgadzał się jednak z opodatkowaniem, jak uznał organ w zaskarżonej interpretacji, całej stacji gazu ziemnego LNG. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicję budowli zawiera art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., zgodnie z którym jest nią obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie do art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 dalej jako "p.b.") obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Natomiast art. 3 pkt 3 p.b. stanowi, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową Przedstawione wyliczenie obiektów, które są budowlami ma niewątpliwie charakter otwarty. Dodatkowo, według art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art. 3 pkt 9 p.b. urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W świetle powyższych regulacji prawnych, zdaniem Sądu, organ prawidłowo stwierdził w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, iż stanowisko prezentowane przez skarżącą nie jest prawidłowe. Słusznie organ podniósł, iż stosownie do art. 3 pkt 3 p.b. jako przykład budowli wymieniono zbiorniki. Jednakże z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i art. 3 pkt 1 lit. b p.b. wynika, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Zatem rację ma organ twierdząc, że w przypadku stacji gazu ziemnego LNG na całość techniczno-użytkową składają się zarówno zbiorniki służące do magazynowania skroplonego metanu, jak i pozostałe urządzenia wymienione we wniosku (parownice, stacje redukcyjne, nawanianie czy też stacja pomiarowa). Wszystkie te elementy stanowią łącznie stację zgazowania gazu ziemnego LNG, która zapewnia korzystanie z niej zgodnie z przeznaczeniem. W ocenie Sądu, brak jest podstaw prawnych do sztucznego podziału stacji gazowych LNG na poszczególne elementy i wyodrębnianie z niej fundamentów . Nie ulega wątpliwości, iż sam zbiornik nie może funkcjonować samodzielnie, w oderwaniu od pozostałych urządzeń. Nie ma przy tym znaczenia czy do wytworzenia lub zamontowania zbiornika konieczne są roboty budowlane i czy odbywają się na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę czy zgłoszenia wykonania robót budowlanych. Nie jest istotna także okoliczność braku ich trwałego połączenia z gruntem, czy możliwość wymiany urządzeń. Przepisy prawa nie określają takich wymogów. Także podnoszona przez stronę kwestia wyróżnienia fundamentów w projekcie budowlanym stacji jako odrębnych części stacji czy też podział w Klasyfikacji Środków Trwałych (KTŚ) na cześć budowlaną i niebudowlaną (fundamentów i urządzeń technicznych) nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ugruntowany już został pogląd, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) - Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm., jak też przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz.U. Nr 242, poz. 1622) stosuje się w statystyce, ewidencji i dokumentacji oraz rachunkowości, a także w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej, co oznacza iż nie mogą one przesądzać o uznaniu danego obiektu za obiekt budowlany czy urządzenie budowlane w rozumieniu p.b., a tym samym decydować o jego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09, jak też powołane w nim orzecznictwo sądów administracyjnych w powyższej kwestii). W ocenie Sądu za niezasadny należało uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 14b § 1 w zw. z art. 14a § 2 oraz art. 121 § 1 O.p. oraz art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez rozszerzającą interpretację przepisów prawa podatkowego, naruszającą zasadę in dubio pro tributario oraz nieuwzględnienie w wydawanej interpretacji orzecznictwa sądowego, jak też naruszenia art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa w sytuacji, gdy w analogicznych sytuacjach podatkowych podobne budowle traktowane są odmiennie. Powołane przez wnioskodawcę orzeczenia dotyczą odmiennych stanów faktycznych, w szczególności innych budowli i urządzeń. Wydana interpretacja nie narusza przepisów prawa. Organ wskazał prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym, a dokonana wykładnia przepisu prawa materialnego nie budzi wątpliwości. Biorąc powyższe pod uwagę organ prawidłowo stwierdził, iż w przedstawionym przez Spółkę stanie faktycznym budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. jest stacja zgazowania gazu LNG tworząca całość techniczno-użytkową. Zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zarówno fundamenty, jak i pozostałe, składające się na budowle elementy stacji gazu ziemnego LNG. Zaznaczyć należy, iż takie stanowisko zbieżne jest z poglądami wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku WSA w Kielcach z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt I SA/Ke 385/11, jak WSA w Białymstoku z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 367/11, czy też WSA w Opolu z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Op 309/11 i oddalającym skargę kasacyjną od tego rozstrzygnięcia, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 336/12, które to poglądy Sąd w składzie tu orzekającym w pełni podziela i przyjmuje za swoje. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.