I SA/Kr 702/14

|Sygn. akt I SA/Kr 702/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 czerwca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2014 r., sprawy ze skargi Spółki G. Sp. z o.o. w W., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 18 lutego 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r., - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia 18 lutego 2014 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 3 grudnia 2013r., nr [...] określającą skarżącej – P. Sp. z o.o. w W., wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 1 stycznia 2010 – 31 grudnia 2010 r. w wysokości 25.953.158 zł. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W skarżącej spółce została przeprowadzona kontrola podatkowa, w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych oraz podatkiem od towarów i usług za okres od 01.01.2010r. do 31.12.2010 r. Kontrolujący stwierdzili nieprawidłowości w złożonym zeznaniu CIT-8 poprzez zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 9.707,05 zł oraz o odliczenie od podstawy opodatkowania wydatków poniesionych na nabycie nowej technologii (zakup licencji i wdrożenie systemu SAP Business Suite) w kwocie 2.422.278,62 zł. W wyniku tego stwierdzono zaniżenie kwoty podatku o 462.077,00zł. W dniu 28 lutego 2013 r. spółka złożyła korektę zeznania CIT-8 za 2010 r., w której uwzględniła w całości ustalenia kontroli podatkowej i dokonała wpłaty zobowiązania podatkowego. Następnie w dniu 18 czerwca 2013r. spółka ponownie złożyła korektę zeznania CIT-8 za 2010r. wycofując się z zamiaru korekty odliczenia od podstawy opodatkowania wydatków poniesionych w 2009 r. na nabycie nowej technologii, wchodząc tym samym w spór z organem podatkowym odnośnie interpretacji przepisów podatkowych. Spółka poniosła w latach 2009 - 2010 wydatki na nabycie oprogramowanie informatyczne SAP Business Suitę ECC wersja 6.0 enhancement package 4, w łącznej wysokości 8.283.601,61 zł. W dniu 31 grudnia 2010 r. spółka wprowadziła oprogramowanie do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Zdaniem spółki korzystanie z przedmiotowego oprogramowania spowodowało optymalizacje procesów wewnętrznych w spółce oraz sprawniejsze świadczenie usług, co w konsekwencji wpłynęło na obniżenie kosztów i wzrost efektywności działalności spółki, co zostało potwierdzone w wydanej przez niezależną jednostkę naukową ekspertyzie na temat nowych technologii. Zatem w ocenie spółki zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 18b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w oparciu o które jest uprawniona do zastosowania odliczenia od podstawy opodatkowania 50 % wydatków poniesionych na nabycie oprogramowania. Z uwagi na fakt zapłaty zobowiązania podatkowego wynikającego z korekty z dnia 28 lutego 2013 r., spółka wystąpiła o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w kwocie 460.233,00 zł. Jednocześnie z dniem 1 lipca 2013 r. doszło do połączenia spółek w trybie art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych. K. sp. z o.o. w T., została przejęta przez P. sp. z o.o. w W.. Postanowieniem z dnia 9 września 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości należnego podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 01.01.2010-31.12.2010r. W toku prowadzonego postępowania organ podatkowy stwierdził, że w 2009 roku spółka wydatkowała na nabycie i wdrożenie systemu SAP kwotę w wysokości 4.845.860,97 zł, natomiast w 2010 roku wydatki wyniosły 3.437.740,64 zł. Przedmiotowe oprogramowanie zostało wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w dniu 31 grudnia 2010 r. Jako wartość początkową systemu zarządzania SAP Business Suite ustalono kwotę 9.573.193,87 zł, z czego do odliczenia na nabycie nowych technologii przyjęto kwotę 8.283.6101,61 zł uwzględnioną w wartości początkowej ww. wartości niematerialnej i prawnej. Poniesione w 2009 r. wydatki, które odliczono od podstawy opodatkowania w ramach ulgi na nabycie nowej technologii obejmowały: opłatę licencyjną o wartości netto 1.573.536,00 zł wynikającą z umowy z dnia 27.03.2009 r., która została potwierdzoną fakturą VAT nr 6044016769 wystawioną przez S. sp. z o.o., przygotowanie i udostępnianie za pomocą sieci rozległej, systemu SAP ERP oraz wykonanie usług rozszerzonego wsparcia, usług szkoleniowych i zapewnienia wydajności sprzętowej, wynikające z umowy z dnia 27.08.2009 r. zawartej z D. sp. z o.o. w roku 2009 faktury na łączną kwotę netto 199.800 zł, koszty związane z wdrożeniem systemu SAP, poniesione przez P. zafakturowane na spółkę zgodnie z porozumieniem w sprawie określenia zasad wzajemnego rozliczenia kosztów wdrożenia oprogramowania SAP Business Suite z dnia 29.12.2009 r. - kwota netto 2.513.236,27 zł, koszty warsztatów SAP dla użytkowników kluczowych zafakturowane przez P. zgodnie z porozumieniem w sprawie określenia zasad wzajemnego rozliczenia kosztów wdrożenia oprogramowania SAP Business Suitę z dnia 29.12.2009r. - kwota netto 343.621,96 zł, pozostałe koszty: szkolenia, noclegi i delegacje pracowników związane z wdrażanym oprogramowaniem SAP - kwota netto 215.666,74 zł. Ogółem poniesione w 2009 r. wydatki wyniosły 4.845.860,97 zł, a kwota zastosowanej ulgi (50% odliczenia) wyniosła 2.422.930,49 zł. W ocenie organu podatkowego, skoro na podstawie zawartych w roku wcześniejszym umów na zakup wartości niematerialnych i prawnych, usług przygotowania i wdrożenia systemu SAP, spółka zapłaciła całość zobowiązania za licencje i za wykonane usługi, w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadzono nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, płatność ta, jako nie stanowiąca przedpłaty ani zadatku, nie może zostać uwzględniona w przysługującym odliczeniu. Odnosząc ustalony stan faktyczny do literalnego brzmienia art. 18b ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, organ I instancji stwierdził, że wydatki poniesione w 2009 r. nie były przedpłatami (zadatkami), zatem nie można dokonać ich odliczenia w 2010 r. tj. w roku wprowadzenia powyższego oprogramowania do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 3 grudnia 2013 r. wydał decyzję, w której określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 01.01.2010-31.12.2010r. w wysokości 25.953.158,00 zł, tj. w kwocie o 460.233,00 zł wyższej od wykazanej w korekcie zeznania CIT-8 za 2010 r. Od powyższej decyzji skarżąca spółka wniosła odwołanie, w którym zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: - art. 18b ust. 4 w zw. z art. 18b ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. j. Dz. U. z 2011 r. NR 74 poz. 397 z późn. zm.) w związku z błędnym stwierdzeniem, iż dokonane przez spółkę w 2009 r. wydatki na nabycie systemu informatycznego SAP Business Suite ECC w wersji 6.0 enhancement package 4 nie stanowią przedpłat, a tym samym nie mogą być uwzględniane w kalkulacji odliczenia na nabycie nowych technologii; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, - art. 120 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, związane z ignorowaniem składanych przez spółkę wyjaśnień, która wskazywała swoje rozumienie definicji pojęcia "przedpłaty" i "zadatku", - art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołując się na treść art. 18b ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych stwierdzono, że stanowisko prezentowane przez spółkę jest nieprawidłowe albowiem wynika ono z rozszerzającej interpretacji dokonanej przez spółkę co jest niedopuszczalne w przypadku przywileju podatkowego jakim jest przedmiotowe odliczenie. Rozumowanie skarżącej spółki prowadzi zdaniem organu do nieuprawnionego wniosku, że wszelkie płatności, wszelkie wydatki poniesione na nabycie nowej technologii przed datą wprowadzenia do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych dają podstawę do ustalenia wielkości odliczenia, niezależnie czy podatnik dokonał przedpłat (zadatków), czy też poniósł wydatki, których nie można uznać za przedpłaty (zadatki). Zdaniem organu odwoławczego, ani z treści zawartych umów, ani z treści faktur nie wynika, że płatności dokonywane przez spółkę stanowią przedpłatę (zadatek) na poczet nabycia nowych technologii. Odnosząc się do powołanych przez spółkę interpretacji organ stwierdził, że nie odnoszą się one stanu faktycznego zaistniałego w badanej sprawie, natomiast stanowisko organu znajduje poparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Organ przywołał orzeczenia WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. I SA/GL 1279/12 oraz I SA/GL 881/12 z dnia 8 stycznia 2013 r. oraz I SA/GL 882/12 z dnia 23 stycznia 2013 r. Organ powołał także stanowisko zawarte w interpretacji z dnia 10 kwietnia 2012 r. – [...] Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędną oraz niewłaściwe zastosowanie: - art. 18b ust. 4 w zw. z art. 18b ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o dochodowym od osób prawnych w związku z błędnym stwierdzeniem, iż dokonane przez Skarżącą w wydatki na nabycie systemu informatycznego SAP Business Suite ECC w wwersji 6.0 enhancement package 4 (dalej: SAP) nie stanowią przedpłat, a tym samym nie uwzględniane w kalkulacji odliczenia na nabycie nowych technologii. 2. wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia: - art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, - art. 121 §1Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego związane z ignorowaniem składanych przez skarżącą spółkę wyjaśnień. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że co do zasady podstawą ustalenia wielkości odliczenia jest kwota wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowych technologii, uwzględnionych w wartości początkowej, w części, w jakiej została zapłacona podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych lub w roku następującym po tym roku, oraz w której nie została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Jeżeli podatnik dokonał przedpłat (zadatków) w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, uznaje się je za poniesione w roku jej wprowadzenia do tej ewidencji (art. 18b ust. 4 oraz ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Skarżąca spółka zgodziła się z organem, iż w ustawie od podatku dochodowym od osób prawnych brak jest legalnej definicji pojęcia przedpłaty. Wobec powyższego odwołuje się do definicji zawartej w "Słowniku języka polskiego", zgodnie z którym przedpłata to " określona suma pieniędzy stanowiąca część ceny towaru, wpłacana z góry w celu uzyskania gwarancji jego zakupu w określonym terminie". Podobnie jak definicja przytaczana przez organ podatkowy, która stanowi, iż przedpłata to "określona suma pieniędzy wypłacana regularnie w ustalonych terminach, w celu zapewnienia sobie jakiegoś towaru. " Zdaniem skarżącej spółki powyższe definicje przedpłaty odnoszą się do przedpłat pobieranych na poczet zakupu towarów i nie mogą być wprost stosowane do przypadków pobierania przedpłat na poczet wartości niematerialnych i prawnych, które nie są kupowane jak towary, lecz wytwarzane u podatnika, tzn. powstają wskutek procesu realizacji wielu czynności dostaw towarów i świadczenia usług, prowadzących w końcowym efekcie do wytworzenia kompletnej i zdatnej do używania wartości niematerialnej i prawnej. Przytoczone słownikowe definicje pojęcia przedpłaty mogą stanowić jedynie punkt wyjścia do stworzenia definicji przedpłaty na poczet wytworzenia wartości niematerialnych i prawnych, która to definicja umożliwiłaby prawidłową wykładnię przepisu art. 18b ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Proces wytworzenia wartości niematerialnej i prawnej ma bardziej skomplikowany charakter niż transakcja zakupu towarów. W przypadku bowiem zakupu towarów transakcja najczęściej realizowana jest pomiędzy dwoma stronami (sprzedającym i kupującym), podczas gdy proces wytworzenia wartości niematerialnej i prawnej może angażować wiele podmiotów. Tym samym, w ocenie skarżącej spółki, przedpłata w odniesieniu do wartości niematerialnych i prawnych powinna być interpretowana w ten sposób, iż jest to określona suma pieniędzy, stanowiąca część wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej, wypłacana na poczet wytworzenia danej wartości niematerialnej i prawnej przed datą wykazania wartości niematerialnej i prawnej w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej dla celów rozliczeń podatku dochodowego od osób prawnych. W konsekwencji wszelkie płatności służące wytworzeniu danej wartości niematerialnej i prawnej, dokonane przed jej przyjęciem do ewidencji i zaliczone do jej wartości początkowej, powinny dla celów interpretacji przepisu art. 18b ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych zostać uznane za przedpłaty, nawet jeśli płatności te wzięte z osobna mogą zostać przyporządkowane do konkretnych towarów i usług dostarczonych przez dostawców skarżącej spółki, które to towary i usługi nie stanowiły dla skarżącej spółki samodzielnych przedmiotów zakupu, lecz zostały potraktowane jako elementy wartości niematerialnej i prawnej - systemu SAP. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca spółka przedstawiła kilka interpretacji indywidualnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Orzekanie - w myśl art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta czynność jednakże Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddala. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że w sprawie nie zaistniały podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym i została wydana w poszanowaniu zasad postępowania podatkowego. Kontrolowana sprawa dotyczy tzw. ulgi na nowe technologie. Zasady korzystania z przedmiotowej ulgi zostały określone w art. 18b ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z art. 18b ust. 1 ww. ustawy od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, odlicza się wydatki poniesione przez podatnika na nabycie nowych technologii. Stosownie do art. 18b ust. 2 ustawy za nowe technologie, w rozumieniu ust. 1, uważa się wiedzę technologiczną w postaci wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności wyniki badań i prac rozwojowych, która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalanie wyrobów lub usług i która nie jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż ostatnich 5 lat, co potwierdza opinia niezależnej od podatnika jednostki naukowej w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615). Przez nabycie nowej technologii rozumie się z kolei nabycie praw do wiedzy technologicznej, o której mowa w ust. 2, w drodze umowy o ich przeniesienie, oraz korzystanie z tych praw (art. 18b ust. 2a). Zgodnie z art. 18b ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podstawą ustalenia wielkości odliczenia jest kwota wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowej technologii, uwzględnionych w wartości początkowej, w części, w jakiej została zapłacona podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych lub w roku następującym po tym roku, oraz w której nie została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Natomiast w myśl art. 18b ust. 5 tej ustawy jeżeli podatnik dokonał przedpłat (zadatków) na poczet wydatków określonych w ust. 4 w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, uznaje się je za poniesione w roku jej wprowadzenia do tej ewidencji. Odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki, o których mowa w ust. 4 i 5. W sytuacji gdy podatnik osiąga za rok podatkowy stratę lub wielkość dochodu z pozarolniczej działalności podatnika jest niższa od kwoty przysługujących mu odliczeń, odliczenia odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej części dokonuje się w zeznaniach za kolejno następujące po sobie trzy lata podatkowe licząc od końca roku, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (art. 18b ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Odliczenia związane z nabyciem nowej technologii nie mogą przekroczyć 50% kwoty ustalonej zgodnie z ust. 4 i 5 (art. 18b ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Z powyższych przepisów wynika, iż tylko łączne spełnienie wymogów zawartych w art. 18b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych daje podatnikowi prawo do skorzystania z odliczenia od podstawy opodatkowania wydatków poniesionych na zakup nowej technologii. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest odmienna wykładnia przepisu art. 18b ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w zakresie rozumienia pojęcia przedpłaty (zadatku). Zdaniem skarżącej spółki przedpłata to określona suma pieniędzy, stanowiąca część wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej, wypłacana na poczet wytworzenia danej wartości niematerialnej i prawnej przed datą wykazania wartości niematerialnej i prawnej w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej dla celów rozliczeń podatku dochodowego od osób prawnych. Organ zaprezentował stanowisko odmienne. W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko organu, że przedstawione przez skarżącą rozumienie pojęcia przedpłaty (zadatek) - w okolicznościach niniejszej sprawy - prowadzi do wniosku, że wszelkie płatności, wszelkie wydatki poniesione na nabycie nowej technologii przed datą wprowadzenia do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych dają podstawę do ustalenia wielkości odliczenia, niezależnie czy podatnik dokonał przedpłat (zadatków), czy też poniósł wydatki, których nie można uznać za przedpłaty (zadatki). Skarżąca dokonała, zdaniem Sądu, rozszerzającej, a przez to i błędnej wykładni analizowanego przepisu, co jest niedopuszczalne, gdyż przepis ten dotyczy ulgi podatkowej, a przepisy traktujące o ulgach podatkowych należy interpretować ściśle, przyznając pierwszeństwo wykładni literalnej (językowej, gramatycznej). W świetle powyższych wywodów chybiony jest zatem zarzut strony skarżącej, iż błędnie w rozpatrywanej sprawie organ interpretacyjny "zastosował wykładnię językową przepisu art. 18b ust. 4 i 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Z materiału dowodowego badanej sprawy wynika bowiem, że spółka na podstawie zawartych w roku 2009 umów na zakup wartości materialnych (zakup licencji, koszty przygotowania i wdrożenia oprogramowania, a także koszty szkolenia użytkowników) zapłaciła całość zobowiązań wynikających z przedstawionych faktur, w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadzono nową technologię do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych. Powyższe umowy obejmowały: opłatę licencyjną (umowa z dnia 27.03.2009 r.), przygotowanie i udostępnianie za pomocą sieci rozległej systemu PAP ERP oraz wykonanie usług rozszerzonego wsparcia, usług szkoleniowych i zapewnienia wydajności sprzętowej (umowa z dnia 27.08.2009r.) oraz wdrożenie systemu SAP, koszty warsztatów (wydatki poniesione przez PGNiG zafakturowane na skarżącą spółkę zgodnie z porozumieniem z dnia 29.12.2009r.). Jak słusznie zauważył organ, ani z treści zawartych umów, ani z treści faktur nie wynika, że płatności dokonywane przez spółkę stanowią przedpłatę (zadatek) na poczet nabycia nowych technologii. Skarżąca zapłaciła w 2009r. całość zobowiązań wynikających z przedstawionych faktur, a w przypadku porozumienia zawartego pomiędzy skarżącą spółką a P. należność rozliczono w ramach wzajemnej kompensaty zobowiązań. Tym samym Sąd w pełni podziela stanowisko organu, z którego wynika, że uiszczone kwoty nie mają charakteru przedpłaty tylko stanowią uregulowanie części należności z tytułu nabycia wartości niematerialnych i prawnych. W tym miejscu Sąd podkreśla, że jakkolwiek znane mu jest stanowisko wyrażone w przytoczonych przez skarżącą spółkę interpretacjach podatkowych wydanych w indywidualnych sprawach, to w pełni podziela stanowisko zawarte w wyrokach WSA w Gliwicach z dnia 8.01.2013 r., sygn. akt I SA/Gl 881/12, z dnia 9.04.2013 r, sygn. akt I SA/Gl 1279/12 oraz z dnia 23.01.2013 r., sygn. akt 882/12 i przyjmuje je za własne. Reasumując Sąd stwierdza, że w toku prawidłowo przeprowadzonego postepowania podatkowego organy słusznie ustaliły i oceniły, że w 2009 r. skarżąca spółka nie dokonała przedpłaty ( zadatku) na poczet zakupu wartości niematerialnej i prawnej wprowadzonej do ewidencji w 2010 r. zatem z godnie z jednoznacznym brzmieniem art. 18 b ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie mogła odliczyć od podstawy opodatkowania za rok 2010 w ramach ulgi na nabycie nowych technologii wydatków poniesionych w 2009 r. Jednocześnie, wbrew zarzutom skargi, badając kontrolowaną sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, a to art. 120 i art. 121 § 1 tej ustawy. Przy wydaniu rozstrzygnięcia organy wzięły pod uwagę wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy – również wyjaśnienia skarżącej spółki – i poddały je wszechstronnej ocenie. Wyraz temu dano w uzasadnieniu decyzji, które w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.