I FSK 880/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Bk 378/12 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 14 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 2.400 zł (słownie: dwa tysiące czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok sądu pierwszej instancji 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 378/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę M. K. (dalej: "skarżący") na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 14 września 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2010 r. 1.2. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest to, czy w związku z dokonywaniem sprzedaży motocykli skarżący był podatnikiem podatku od towarów i usług. Organ kontroli skarbowej ustalił, iż skarżący od 2008 r. prowadził niezgłoszoną do opodatkowania działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży motocykli. W roku 2008 kupił 14 i sprzedał 11motocykli, zaś w roku 2009 r. kupił 15 a sprzedał 6 motocykli. Zdaniem organu, czynności sprzedaży motocykli skarżący wykonywał samodzielnie, w sposób częstotliwy, co wyczerpuje przesłanki wymienione w art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011, Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"). Organ stwierdził, że limit obrotu w wysokości 50 000 zł, który uprawnia do zwolnienia z podatku zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, skarżący przekroczył w 2008 r. W związku z tym był on zobowiązany do prowadzenia ewidencji dla potrzeb podatku, składania deklaracji podatkowych i wpłacania kwot podatku należnego na rachunek urzędu skarbowego. Przy rozliczeniu podatku organ kontroli skarbowej uwzględnił podatek naliczony, wynikający z dokumentów odprawy celnej kupionych motocykli. Po rozpoznaniu sprawy w drugiej instancji Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w przedmiocie rozliczenia podatku za kwiecień 2010 r. i w to miejsce na nowo określił nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. W pozostałym zakresie decyzja organu pierwszej instancji została utrzymana w mocy. 1.3. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że nie ma wątpliwości, że dokonując sprzedaży spornych motocykli, skarżący wykonywał samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Wskazuje na to ilość nabywanych i sprzedawanych motocykli. Jak wynika z akt sprawy, w 2008 r. skarżący nabył 14 motocykli i po trzech miesiącach sprzedał 11 z nich, zaś w 2009 roku kupił 15, a sprzedał 6 motocykli. Zdaniem sądu pierwszej instancji, taka ilość nabywanych i sprzedawanych motocykli w okresie dwóch lat niewątpliwie wskazuje na zamiar skarżącego wykonywania czynności w sposób częstotliwy. W ocenie sądu, organy słusznie odmówiły wiarygodności twierdzeniu skarżącego, że sprowadzał on z USA motocykle w celach kolekcjonerskich. Przeczy temu przede wszystkim fakt, że krótko po zakupie skarżący zbywał te motocykle. Sądu nie przekonało też twierdzenie skarżącego, że sprzedaż motocykli była spowodowana sytuacją finansową związaną z potrzebą leczenia ojca. Przeczy temu okoliczność, że skarżący w latach 2008-2009 sprzedawał motocykle i nabywał kolejne, co oznacza, że przeznaczał na ten cel środki finansowe. Sytuacja ojca skarżącego pozostaje zatem bez znaczenia dla oceny, że w spornym okresie skarżący wykonywał samodzielnie działalność gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył, że dla uznania, że na skarżącym z tytułu sprzedaży motocykli ciążył obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług nie miał decydującego znaczenia fakt, że w trakcie przesłuchania w dniu 19 września 2011 r. Skarżący przyznał się do prowadzenia w tym zakresie niezarejestrowanej działalności gospodarczej, ani też fakt, że przychody z tej działalności wykazał w zeznaniu PIT-36. 1.4. W ocenie sądu, niezasadne są zarzuty skargi dotyczące treści protokołu z 19 września 2011 r. Należy bowiem zauważyć, że skarżący sam podpisał się pod treścią protokołu, dodatkowo zaś protokół podpisała jego żona – pani M K. Ponadto, skarżący własnoręcznie dokonał w tym protokole zapisu, że protokół jest zgodny z jego wyjaśnieniami, stanem faktycznym oraz, że podpisuje go po odczytaniu. W tej sytuacji nie można przyjąć, że nie znał on treści zapisów zawartych w protokole, albo, że ich treść różni się od treści złożonych zeznań. Odnośnie zarzutów skargi dotyczących protokołu przesłuchania skarżącego z 18 kwietnia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że dokonujący czynności popełnił uchybienie. Jak wynika z zapisu załączonego przez skarżącego na płycie CD (plik VN 550039 na płycie w akt admin. – 61/20), protokół ten po zgłoszonych przez skarżącego uwagach był poprawiany i na nowo drukowany. Natomiast w myśl art. 176 O.p., skreśleń i poprawek w protokóle należy tak dokonywać, aby wyrazy skreślone i poprawione były czytelne. Dokonanie skreśleń i poprawek powinno być potwierdzone w protokóle przed jego podpisaniem. Powyższe uchybienie, zdaniem sądu, nie miało jednak wpływu na prawidłowość dokonanych w sprawie ustaleń. O tym, że skarżący prowadził działalność gospodarczą wnioskowano bowiem z innych faktów, przede wszystkim zaś na podstawie liczby dokonanych transakcji zakupu i sprzedaży motocykli. Zdaniem sądu, niezrozumiały jest też zarzut skarżącego, że zapisy protokołu z 18 kwietnia 2012 r. nie są bezpośrednio związane z okolicznościami, na które był przesłuchiwany, skoro przesłuchanie to odbyło się na jego wniosek, a zarówno z treści protokołu przesłuchania, jak też z dołączonych do akt sprawy zapisów rejestrujących czynność przesłuchania wynika, że to przede wszystkim sam skarżący decydował o tym, na jaką okoliczność chce złożyć zeznania. 1.5. Za niezasadny sąd pierwszej instancji uznał zarzut skarżącego, że do materiału dowodowego włączono kserokopię protokołu z czynności sprawdzających w komisie "M. – B." K. S., i że z protokołem tym skarżący nie został na bieżąco zapoznany, lecz dotarł do niego dopiero po pewnym czasie, kiedy zapoznawał się z zebranym materiałem. Należy wskazać, że organ kontroli skarbowej nie jest zobowiązany powiadamiać strony o każdej czynności dokonywanej w toku kontroli, w szczególności zaś o przeprowadzeniu czynności u kontrahenta. Skarżącemu przysługuje natomiast prawo do zapoznania się z treścią protokołu dokumentującą tą czynność, z której skarżący skorzystał. Zdaniem sądu, rację ma też organ, że w sytuacji, gdy skarżący ustosunkował się do treści protokołu z czynności sprawdzających w firmie "M. – B." oraz uwzględnienia przez organ faktu, że kwoty sprzedaży uzyskane ze sprzedaży motocykli nie zostały pomniejszone o kwotę prowizji komisowej, oraz wobec braku wskazania kwot, jakie skarżący otrzymał z tytułu sprzedaży, brak było potrzeby konfrontowania jego zeznań z wyjaśnieniami K. S. prowadzącego firmę "M. – B.". 1.6. Zdaniem sądu pierwszej instancji, niezasadne są też zarzuty skargi dotyczące braku uwzględnienia kosztów naprawy motocykli. Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, skarżący, pomimo wezwania, nie przedstawił faktur dokumentujących poniesione wydatki. 1.7. W ocenie sądu, rozpoznając niniejszą sprawę organy zebrały i wnikliwie rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Sąd nie stwierdził przy tym naruszenia przepisów postępowania podatkowego, w tym art. 180 O.p. Skarżący naruszenia tego przepisu upatruje w tym, że inspektor kontroli skarbowej namawiał go do popełnienia przestępstwa w przedmiocie sporządzenia fikcyjnej umowy darowizny kamieni szlachetnych i zarejestrowania tej umowy w Urzędzie Skarbowym, co z kolei miały potwierdzić nagrania na płycie CD, których organ nie uwzględnił jako dowodu w sprawie. Sąd wskazał, że rację ma organ, iż okoliczność, którą skarżący chce wykazać załączonymi nagraniami, nie dotyczy rozpoznawanej sprawy i nie mogła zatem przyczynić się do jej wyjaśnienia. 2. Skarga kasacyjna 2.1. W skardze kasacyjnej strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. 2. Skarga kasacyjna 2.1. W skardze kasacyjnej strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. 2.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, polegające na błędnym zakwalifikowaniu sprzedaży motocykli jako działalności gospodarczej w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie, w szczególności nie wskazano na czym miał polegać i z czego wynikał "zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy". Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi w wyniku dokonania przez Sąd I instancji nie dość wnikliwej kontroli ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe, co doprowadziło do przyjęcia błędnego poglądu jakoby skarżący dokonywał sprzedaży motocykli w ramach niezgłoszonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji do wydania zaskarżonej błędnej decyzji, - art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122 O.p. oraz art. 7 Konstytucji RP, polegające na oddaleniu skargi w efekcie bezpodstawnego nieuwzględnienia przez Sąd I instancji działań organów postępowania podatkowego, podejmowanych bez podstawy prawnej, a nadto podejmowaniu działań umyślnie wprowadzających w błąd skarżącego jako uczestnika postępowania oraz zbagatelizowaniu wpływu takich uchybień na zachowanie skarżącego oraz innych uczestników postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi M. K. i utrzymania w mocy orzeczenia dla niego niekorzystnego, - art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 O.p., polegające oddaleniu skargi na skutek wadliwej akceptacji przez Sąd I instancji bezpodstawnego nieuwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego i pominięcia dowodów przez niego zgłoszonych, w tym w szczególności dowodu z nagrań zamieszczonych na złożonej płycie CD oraz nieprzeprowadzenia konfrontacji zeznań M. K. z wyjaśnieniami K. S., co w świetle okoliczności sprawy było nieodzowne, a które to uchybienia doprowadziły do niezasadnego oddalenia skargi, - art. 3 § 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na błędnym oddaleniu skargi w wyniku nierozpoznania przez Sąd I instancji wszystkich zarzutów w niej przedstawionych i całkowitym pominięciu zarzutu M. K., który wskazywał, że nie wszystkie podpisy widniejące na umowach sprzedaży i komisu należą do niego, a nadto niewskazaniu przez Sąd powodów pominięcia tego zarzutu, co skutkowało niepełną i wybiórczą kontrolą zaskarżonej decyzji a w efekcie brakiem kontroli istotnej przesłanki wydania zaskarżonej decyzji. 3. Odpowiedź na skargę kasacyjną 3.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu. 4.2. W sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów, które dotyczą naruszenia przez sąd tych ostatnich przepisów. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 19 lutego 2008 r., II FSK 1787/06, CBOSA). 4.3. Zasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania uzależniona jest od spełnienia dwóch kryteriów. Po pierwsze, należy ocenić, czy istotnie doszło do naruszenia wskazanego w środku odwoławczym przepisu postępowania. Po drugie, należy ustalić, czy te naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ta druga przesłanka zatem polega na przeprowadzeniu pewnego procesu myślowego sprowadzającego się do rozumowania, czy w sytuacji braku naruszenia tego konkretnego przepisu procesowego, w sprawie mogło zapaść rozstrzygnięcie odmiennej treści. Zatem pomiędzy owym naruszeniem procesowym a treścią wyroku sądu pierwszej instancji musi zachodzić związek przyczynowo skutkowy. Obie przesłanki muszą być spełnione łącznie, aby zarzut procesowy mógł odnieść zamierzony skutek w postaci uchylenia wyroku. 4.4.Dokonując kontroli instancyjnej zarzutów wywiedzionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, że nie mogą one odnieść zamierzonego skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Najdalej idącym zarzutem procesowym jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem kasatora błędnie nierozpoznano wszystkich zarzutów skargi i całkowicie pominięto twierdzenia M. K., który wskazywał, że nie wszystkie podpisy widniejące na umowach sprzedaży i komisu należą do niego. Ponadto niewskazano powodów pominięcia tego zarzutu, co skutkowało niepełną i wybiórczą kontrolą zaskarżonej decyzji a w efekcie brakiem kontroli istotnej przesłanki wydania zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku potwierdza to, że sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się w stosunku do wyżej wskazanego zarzutu. Stanowi to uchybienie art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji powinno zawierać ocenę wszystkich zarzutów podniesionych w skardze przez stronę. Daje to gwarancje tego, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji jest pełna i wszechstronna. Pomimo powyższej konstatacji zarzut ten nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Uchybienie to nie miało bowiem żadnego wpływu na wynik sprawy. Należy bowiem podkreślić, że autor skargi kasacyjnej, podnosząc zarzut braku podpisu strony na umowach sprzedaży, twierdzi, że ta okoliczność wpływa na ważność tych umów. W konsekwencji przedmiotowe dostawy nie mogą być opodatkowane, albowiem umowa sprzedaży z punktu widzenia prawa cywilnego jest nieważna. Takie twierdzenia nie mają żadnego wpływu na legalność decyzji organu podatkowego. Po pierwsze, nawet hipotetyczny brak ważności umowy sprzedaży, ocenianej w aspekcie przesłanek określonych w prawie cywilnym nie oznacza, że nie doszło do dostawy towaru w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Z harmonizacji tego podatku na terytorium Unii Europejskiej wynika konieczność jednolitego rozumienia pojęć VAT na całym obszarze państw członkowskich, co wymaga – przy ich definiowaniu – szerszego uwzględniania kryteriów ekonomicznych, jako bardziej uniwersalnych, przy jednoczesnym wykorzystywaniu cywilistycznego unormowania danego terminu w prawie krajowym, jedynie w zakresie w jakim nie będzie ono pozostawało w sprzeczności dla ustalenia zakresu i znaczenia tego pojęcia z uwzględnieniem jego kontekstu oraz celu, jakiemu służy uregulowanie dyrektywy (ustawy), w którym zostało użyte. Zatem przy interpretacji pojęć użytych w ustawie o podatku od towarów i usług decydujące znaczenie ma walor i skutki ekonomiczne danej czynności opodatkowanej a nie jego definicja w krajowym prawie cywilnym, które przecież w każdym państwie członkowskim jest inne. Po drugie, należy podkreślić, że w toku całego postępowania podatkowego oraz sądowoadministracyjnego skarżący nie zaprzeczał temu, że zbył przedmiotowe motocykle. Sporne jedynie było to, czy nastąpiło to w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, czy też w ramach zarządu majątkiem prywatnym (zbywanie kolekcji). Zatem fakt dokonywania dostawy nie był sporny. Nie zmienia tego to, że ewentualnie podpisy pod umowami zostały złożone przez inny podmiot. Reasumując, pomimo tego, że zarzut powyższy nie został oceniony przez sąd pierwszej instancji, uchybienie to nie mogło mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. 4.5. Nie są także zasadne pozostałe zarzuty wywiedzione w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji trafnie uznał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe było prawidłowe i nie naruszało wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. W szczególności nie można zgodzić się z autorem rozpoznawanego środka odwoławczego w zakresie naruszenia art. 188 O.p. Trzeba bowiem podkreślić, że z zasady prawdy materialnej, wynikającej z art. 122 O.p. nie wynika obowiązek organu podatkowego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych. Obowiązek ten dotyczy jedynie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Te zaś są konsekwencją przesłanek przepisów prawa materialnego. Dlatego też odmowa przeprowadzenia dowodu z konfrontacji skarżącego z K. S. w kontekście uwag zawartych w punkcie 4.4. jest uzasadniona. Podobnie należy ocenić wniosek o dopuszczenie dowodu z płyty CD. Również zasadnie sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe stanowisko organów dotyczące dowodów dokumentujących remont przedmiotowych motocykli. W judykaturze jednoznacznie wyrażany jest pogląd, że podstawą do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony mogą być wyłącznie faktury VAT. Pogląd ten znajduje swoje normatywne odzwierciedlenie w art. 178a dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej(Dz. U. UE seria L z 2006r., Nr 347/1). Przepis ten stanowi, że w celu skorzystania z prawa do odliczenia, podatnik musi spełnić szereg warunków, między innymi w celu dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit. a), w odniesieniu do dostaw towarów lub świadczenia usług, musi posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z tytułem XI rozdział 3 sekcje 3-6. Także ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego była prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie uznał, że ta ocena nie narusza art. 191 O.p. Trzeba bowiem podkreślić, że zebrany w sprawie materiał dowodowy został przeanalizowany w całości. Wnioski zaś wyciągnięte przez organ były zgodne z regułami logicznego rozumowania i zgodne z doświadczeniem życiowym. Niewątpliwie skarżący na przestrzeni dwóch lat zakupił a następnie sprzedał dużą ilość motocykli. Skala tych czynności świadczy o tym, że nie były to zakupy na własne potrzeby. Zresztą potwierdzeniem charakteru działalności gospodarczej strony było to, że na początku 2010r. tego typu działalność została przez ten podmiot formalnie zarejestrowana. Tłumaczenia skarżącego dotyczącego kolekcjonowania motocykli, czy też konieczności sprzedaży były nielogiczne. 4.6. Nie są również trafne pozostałe zarzuty procesowe. Zdaniem kasatora organy w toku postępowania naruszyły art. 120, 121 § 1 i § 2 oraz art. 122 O.p. Sąd pierwszej instancji natomiast nie dostrzegł tych uchybień. W związku z tym zarzutem należy podkreślić, że w skardze kasacyjnej nie wykazano, jaki istotny wpływ na wynik sprawy miały te ewentualne uchybienia w toku postępowania. Jest to zaś niezbędny element zarzutu naruszenia procesowego. Skarżący ograniczył się jedynie do wskazania, że w jego ocenie nie został należycie wysłuchany, protokół przesłuchania był wielokrotnie poprawiany, wprowadzany był w błąd poprzez informacje o konieczności złożenia zeznania PIT-36, czy też był zastraszany poprzez stosowanie niewspółmiernych środków. Wszystkie zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są trafne. Organy podatkowe dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, zgodnie z przepisami regulującymi postępowanie podatkowe w szczególności postępowanie dowodowe. 4.7. Ponieważ w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano i nie podważono skutecznie stanu faktycznego ustalonego przez organ podatkowy i zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji, ocena zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego musi być dokonana przez pryzmat przyjętych ustaleń faktycznych. W tym kontekście zaś zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, podniesione w rozpoznawanej skardze kasacyjnej są bezzasadne. Trafne jest bowiem stanowisko, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Należy bowiem podkreślić, że na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług samodzielnie zdefiniowano pojęcie działalności gospodarczej. Nie można więc utożsamiać działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy VAT z działalnością gospodarczą, o której mowa w prawie działalności gospodarczej. Nie będzie także na gruncie VAT znajdować zastosowania definicja działalności gospodarczej sformułowana w Ordynacji podatkowej ani tym bardziej zawarta w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem prowadzenie działalności gospodarczej nie jest związane z określonymi czynnikami formalnymi w postaci rejestracji w określonej ewidencji. To pojęcie nie jest także związane z czynnikami subiektywnymi, a więc przeświadczeniem danej konkretnej osoby. O tym, czy dany podmiot jest podatnikiem podatku od towarów i usług, a więc prowadzi działalność gospodarczą decydują czynniki obiektywne. Niewątpliwie działalność wykonywana przez skarżącego polegająca na zakupie i sprzedaży motocykli spełnia cechy tej działalności określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Aktywność skarżącego miała charakter profesjonalny. Nie były to bowiem czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, związane z zarządem majątkiem prywatnym. 4.8. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. 4.9. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.