II SA/Wa 2230/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Kube Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Sędzia WSA – Maria Werpachowska Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2014 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę – Komendant [...] Policji [...] rozkazem personalnym z [...] września 2009 r. zwolnił [...] M. R. ze służby w Policji z dniem [...] września 2009 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), w związku z upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Komendant [...] Policji, po rozpatrzeniu odwołania funkcjonariusza, rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2009 r. powyższy rozkaz utrzymał w mocy. W uzasadnieniu stwierdził, że skarżący nie pełnił służby z powodu choroby od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] września 2009 r. Skoro absencja chorobowa policjanta przekroczyła 12 miesięcy, to organ I instancji uprawniony był do rozwiązania z M. R. stosunku służbowego na powołanej podstawie. Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 139/10 uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ I instancji zwalniając funkcjonariusza ze służby z uwagi na upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, ustalił, że funkcjonariusz nie pełnił służby od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] września 2009 r. Komendant Stołeczny Policji uznał natomiast, że służba nie była przez stronę wykonywana od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] września 2009 r. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy powinien precyzyjnie ustalić stan faktyczny sprawy, gdyż dotychczas przyjęty przez organ okres niepełnienia służby z powodu choroby nie spełnia warunku do zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Komendant [...] Policji ponownie rozpoznając przedmiotowe odwołanie, rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2010 r. jeszcze raz decyzję organu utrzymał w mocy. Wskazał między innymi, że funkcjonariusz dopiero w dniu [...] września 2008 r., więc po upływie 14 dni, przedstawił zwolnienie lekarskie, które otrzymał na okres od dnia [...] września 2008 r. Przełożeni nie dysponując początkowo informacją o chorobie strony, w dniach [...] września 2008 r. dopuścili go do służby. Ponieważ w ostatnich dwóch dniach policjant pełnił służbę w systemie 12-godzinnym, w grafiku służby dni [...] i [...] września 2008 r. wykazano jako jego dni wolne od służby. Skoro ostatnim dniem wykonywania przez policjanta obowiązków służbowych był dzień [...] września 2008 r., to uznano, że zaprzestanie pełnienia służby z powodu choroby faktycznie nastąpiło już od dnia [...] września 2008 r. i trwało aż do dnia [...] września 2009 r. Tym samym absencja chorobowa policjanta wynosiła 12 miesięcy i 2 dni. Komendant [...] Policji dodał również, że w dniu [...] września 2008 r., tj. w dniu w którym funkcjonariusz przedłożył zwolnienie lekarskie, stwierdzające jego niezdolność do służby, policjant nie pełnił służby, gdyż nie podjął on czynności służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym. Ponadto w ocenie organu strona powołując się na grafik służby, błędnie nie zalicza dni [...] września 2008 r. do okresu swej absencji chorobowej. Tymczasem zwolnienie lekarskie obejmowało również te dni, zatem nie mogły być one skutecznie wyłączone z okresu absencji chorobowej skarżącego. Zaprzestanie pełnienia służby z powodu choroby nastąpiło w dniu [...] września 2008 r. i tym samym została spełniona przesłanka konieczna do zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Rozkaz personalny Komendanta [...] Policji [...] sierpnia 2010 r. policjant zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Domagał się uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego, zarzucając: 1) naruszenie art. 7 i 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nieprawidłowe ustalenie czasokresu niespełnienia przez niego służby z powodu choroby, a przez to nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, 2) niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, a także 3) obrazę przepisów art. 6, 8, 9, 10 § 1 i § 3 K.p.a., poprzez naruszenie zasad: legalizmu, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, informowania stron o ustaleniach mogących mieć wpływ na wynik postępowania i udziału strony w każdym stadium postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ ponownie rozpoznając sprawę, nie wykonał zaleceń zawartych w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 139/10, a ponadto nie dokonał oceny uregulowań wewnętrznych, które opisują zasady podjęcia i zakończenia służby. W wyniku rozpatrzenia powyższej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1753/10 uchylił rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organ nie wyjaśnił zasady tworzenia grafików służby i zasad przystępowania do służby oraz dlaczego policjant został dopuszczony do służby, chociaż organ posiadał zwolnienie lekarskie, a ponadto dlaczego ostatecznie przyjął okres niepełnienia służby od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] września 2009 r., mimo iż wcześniej pojawiły się inne ustalenia w tym zakresie. Wykazując na nieścisłości w uzasadnieniu uchylonej decyzji organu odwoławczego, Sąd podkreślił, że skoro skarżący w dniu [...] września 2008 r. stawił się do służby i przedstawił zwolnienie lekarskie, to organ jeszcze raz powinien przeanalizować, czy za pierwszy dzień zaprzestania służby z powodu choroby nie należy uznać dnia [...] września 2008 r. Powołane przez organ fakty niepodpisania listy obecności oraz wcześniejszego opuszczenia służby, nie dowodzą jeszcze, że tego dnia skarżący rzeczywiście nie pełnił służby. WSA w Warszawie zwrócił też uwagę, że w toku dotychczasowego postępowania administracyjnego organ i strona zgodnie podawali, że ostatnim dniem niepełnienia przez skarżącego służby z powodu choroby był dzień [...] września 2009 r., natomiast w odpowiedzi na skargę organ za taki dzień uznał dzień [...] września 2009 r., ponieważ dopiero w dniu [...] września 2009 r. zostało wystawione zaświadczenie umożliwiające dopuszczenie funkcjonariusza do służby. Rozpoznając po raz kolejny sprawę, Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, utrzymał w mocy skarżony rozkaz personalny Komendanta [...] Policji w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Uzasadniając swoją decyzję, organ stwierdził, że analiza materiału dowodowego wskazuje, że w stosunku do funkcjonariusza wydane były zaświadczenia lekarskie potwierdzające jego niezdolność do służby z powodu choroby w okresach od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] września 2009 r. Ponadto z listy obecności Komisariatu Policji wynika, że skarżący pełnił służbę w dniach: [...] września 2008 r. Został wówczas dopuszczony do służby, gdyż przełożony nie dysponował jeszcze informacją o otrzymanym przez policjanta zwolnieniu lekarskim. Policjant świadomie zataił przed przełożonym fakt dysponowania wystawionym w dniu [...] września 2008 r. zwolnieniem lekarskim. Z tych samych przyczyn w dniach [...] września 2008 r. w grafiku służby zaplanowano skarżącemu dni wolne od służby. Ponieważ funkcjonariusz był niezdolny do służby z powodu choroby już od dnia [...] września 2008 r., a zatem także w dniach [...] września 2008 r., to za początek okresu zaprzestania przez niego służby z powodu choroby uznać należy dzień [...] września 2008 r. Przyjęcie powyższej daty wynika z faktu, że zgodnie z § 17 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), policjant usprawiedliwia nieobecność w służbie z powodu choroby, przedstawiając bezpośredniemu przełożonemu zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby. W sprawie bezsporne jest, że skarżący zaświadczenie z dnia [...] września 2008 r. o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, trwającej od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] października 2008 r., przedstawił dopiero w dniu [...] września 2008 r. Ten dzień nie był dniem pełnienia przez niego służby. Można go traktować jedynie jako dzień stawienia się w miejscu jej pełnienia w celu dostarczenia druku zwolnienia lekarskiego. Dalej organ wskazał, że na czas i bieg zwolnienia lekarskiego nie mają wpływu dni wolne od służby, niedziele czy święta, gdyż zaświadczenie lekarskie usprawiedliwia nieobecność w służbie z powodu choroby, niezależnie od tego, czy jest to dzień planowanej służby, czy też dzień wolny od służby. Nie ma zatem w sprawie znaczenia fakt, że w dniu [...] września 2008 r. skarżący posiadał zaplanowane, zgodnie z § 4 ust. 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471), dwa dni wolne po pełnionej uprzednio 12-godzinnej służbie, gdyż okres ten został usprawiedliwiony dostarczonym w dniu [...] września 2008 r. zaświadczeniem lekarskim o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby. Skoro zatem ostatnim dniem pełnienia przez skarżącego służby był dzień [...] września 2008 r., to biorąc pod uwagę, że pierwsze zwolnienie lekarskie trwało od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] października 2008 r., za pierwszy dzień niepełnienia służby z powodu choroby przyjąć należało dzień [...] września 2008 r. Odnosząc się do kwestii ustalenia ostatniego dnia absencji chorobowej skarżącego, organ stwierdził, że zgodnie z decyzją Komendanta [...] Policji z 2004 r., funkcjonariusze Policji i pracownicy komórek organizacyjnych Komendy [...] Policji podlegają profilaktycznej opiece zdrowotnej, która obejmuje między innymi badania lekarskie kontrolne w przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni spowodowanej chorobą, a także w związku ze zmianą warunków służby. Ponieważ skarżący korzystał ze zwolnień lekarskich przez okres powyżej 30 dni, należało obligatoryjnie poddać go badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania służby na dotychczasowym stanowisku. Badania te przeprowadza się w godzinach służby, a za czas niepełnienia służby w związku z przeprowadzonymi badaniami policjant zachowuje prawo do wynagrodzenia. Mimo że skarżący posiadał zaświadczenie lekarskie określające jego niezdolność do służby z powodu choroby do dnia [...] września 2009 r., a następnego dnia stawił się w macierzystym Komisariacie Policji i podpisał się na liście obecności oraz pobrał broń służbową, to jednak w dniu [...] września 2009 r. nie mógł być dopuszczony do służby, gdyż nie posiadał zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku. Dlatego też, w ocenie organu, dzień [...] września 2009 r. nie może być zaliczony do okresu pełnienia służby, bowiem w dniu tym skarżący podjął jedynie czynności zmierzające do przeprowadzenia obowiązkowych, kontrolnych badań lekarskich, do których został zobowiązany przez bezpośredniego przełożonego w dniu [...] września 2009 r., w wyniku czego został skierowany do Przychodni Medycyny Pracy oraz do [...] Komisji Lekarskiej MSWiA. Dopiero po przedstawieniu w dniu [...] września 2009 r. zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na określonym stanowisku, funkcjonariusza dopuszczono do służby i przydzielono do pełnienia służby w Zespole Dyżurnych Komendy [...] Policji. Z tych względów za pierwszy dzień, w którym skarżący podjął czynności służbowe, po zaprzestaniu służby z powodu choroby, może być uznany dopiero dzień [...] września 2009 r. Zatem ostatnim dniem zaprzestania służby z powodu choroby był dzień [...] września 2009 r., bowiem w tym dniu funkcjonariusz został skierowany na kontrolne badania profilaktyczne w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności do pełnienia służby po upływie trwającej co najmniej 30 dni choroby. W konsekwencji organ przyjął, że policjant nie pełnił służby z powodu choroby od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] września 2009 r., co stanowi 12 miesięcy i 3 dni absencji chorobowej. Została zatem spełniona ustawowa przesłanka określona w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, tj. upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Odnosząc się do zarzutu przedwczesnego wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby, Komendant [...] Policji wyjaśnił, że organ I instancji zawiadamiając skarżącego pismem z dnia [...] września 2009 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie, był w posiadaniu przedłożonych przez policjanta zwolnień lekarskich, z których ostatnie obejmowało okres od dnia [...] sierpnia 2009 r. do dnia [...] września 2009 r. Sam rozkaz personalny z dnia [...] września 2009 r. o zwolnieniu ze służby został wydany już po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez policjanta służby z powodu choroby, czyli po zaistnieniu przesłanki przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, domagając się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji Komendanta [...] Policji, jak i poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z [...] września 2009 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 i 77 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego w zakresie czasokresu niepełnienia służby z powodu choroby, a przez to nieprawidłowe uzasadnienie decyzji. W konsekwencji niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego, zdaniem skarżącego, doszło też do bezpodstawnego zastosowania 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji i zwolnienia go ze służby. W nawiązaniu do dotychczasowego przebiegu sprawy skarżący podniósł, że organy Policji, prowadząc postępowanie, dokonały kilku ustaleń co do niepełnienia przez niego służby, mimo że dokonywały tych ustaleń na podstawie tego samego materiału dowodowego. Podkreślił, że ostatnia decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. podważa także datę jego powrotu i dopuszczenia do służby w dniu [...] września 2009 r., mimo iż do tej pory w żadnym z trzech poprzednich rozkazów personalnych ani Komendant [...]Policji, ani Komendant [...] Policji nie mieli wątpliwości w tym zakresie. Skarżący zwrócił ponadto uwagę na fakt, że skierowanie do lekarza medycyny pracy wydano mu w dniu [...] września 2009 r. po godz. 14. W związku z tym, że lekarz ten przyjmuje w godz. od 8:00 do 13:00, polecono mu, aby na te badania stawił się dnia następnego, co też uczynił. Skarżący nie zgodził się nadto ze stanowiskiem organu odwoławczego co do nieuznania dni [...] września 2008 r. za dni, w których pełnił służbę. Jeżeli nawet posiadał zwolnienie lekarskie od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] października 2008 r., ale w dniach [...] września 2008 r. pełnił służbę, to dni planowo wolne według grafiku (zatwierdzonego przez Komendanta [...] Policji), tzn. [...] września 2008 r. były dniami pełnienia służby, a nie, jak przyjął organ, dniami korzystania ze zwolnienia lekarskiego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji, podkreślając, że zgodnie ze wskazaniami Sądu, przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe oraz dokonał ponownej analizy zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących niezaliczenia dnia [...] września 2009 r. do okresu pełnienia służby, organ podniósł, że czynności podejmowane tego dnia (na przykład przebranie się w mundur) należą do poprzedzających rozpoczęcie służby czynności wstępnych, które w myśl § 11 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów nie uważa się za czas służby. Podkreślił także, że skarżący w dniu [...] września 2009 r. w komisariacie pobrał broń służbową, wykorzystując fakt, że funkcjonariusz wydający broń nie wiedział o tym, że skarżący przebywał poprzednio na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Wydana broń została niezwłocznie skarżącemu odebrana. Podpis na liście obecności został złożony w rubryce zakreślonej jako okres zwolnienia lekarskiego. Sąd I instancji, wydając powołany na wstępie wyrok, podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniach swych wcześniejszych wyroków, wydanych w sprawach o sygn. akt II SA/Wa 139/10 i sygn. akt II SA/Wa 1753/10, wskazywał, że korzystając z przesłanek określonych w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, organ zobowiązany jest wyjaśnić, dlaczego mając wybór pomiędzy pozostawieniem policjanta nadal w służbie a zwolnieniem go ze służby, decyduje się na jego zwolnienie oraz czy w sprawie rzeczywiście wystąpiła przesłanka określona w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, tj. zaprzestanie służby z powodu choroby przez okres powyżej 12 miesięcy. Ponadto z uwagi na spór co do długości okresu zaprzestania służby z powodu choroby skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1753/10 zawarł w swoich wytycznych precyzyjne wskazówki zmierzające do wyjaśnienia wszystkich wątpliwości i nieścisłości, które winny doprowadzić do jednoznacznego ustalenia okresu zaprzestania służby z powodu choroby przez skarżącego, a także wyjaśnienia, w oparciu o jakie przesłanki i podstawy prawne organ II instancji utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia [...] września 2009 r. Z obowiązków nałożonych na niego wyrokiem z dnia 8 marca 2011 r. organ wywiązał się jedynie w zakresie ustalenia daty początkowej zaprzestania przez skarżącego służby z powodu choroby, ustalając tę datę na dzień [...] września 2008 r. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu I instancji, organ prawidłowo przyjął, że skoro ostatnim dniem pełnienia przez policjanta służby był dzień [...] września 2008 r., a zwolnienie lekarskie trwało od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] października 2008 r., to pierwszym dniem zaprzestania służby z powodu choroby był dzień [...] września 2008 r. Na czas trwania zwolnienia lekarskiego nie mają bowiem wpływu dni wolne od służby, niedziele czy też święta oraz fakt, że zgodnie z grafikiem służby w dniu [...] września 2008 r. posiadał zaplanowane dni wolne po pełnionej uprzednio 12-godzinnej służbie. Każdorazowe zwolnienie lekarskie od czynności służbowych stanowi przerwę w wykonywaniu tych czynności, tym samym powoduje czasową niezdolność do służby z powodu choroby i nieobecność w służbie. Skoro skarżący posiadał zwolnienie lekarskie w okresie od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] października 2008 r. (które okazał dopiero w dniu [...] września 2008 r.) i od dnia [...] września 2008 r. nie przystąpił do służby, to oczywistym jest, że dni [...] września 2008 r. nie można uznać za dni pełnienia służby, gdyż w tych dniach skarżący korzystał już ze zwolnienia lekarskiego. Sąd I instancji stwierdził ponadto, że nie mógł zweryfikować ustaleń organu co do "daty końcowej zaprzestania służby skarżącego z powodu choroby", z uwagi na brak jednoznacznego wyjaśnienia tej kwestii. Ponieważ orzeczenie lekarskie o zdolności do służby zostało wydane w dniu [...] września 2009 r., organ uznał, że od tej daty skarżący przystąpił po długotrwałym zwolnieniu lekarskim do służby, gdyż jest to pierwszy dzień, w którym podjął on czynności służbowe. Zdaniem Sądu należało jednak zwrócić uwagę na fakt, że skarżący faktycznie zgłosił się do służby w dniu [...] września 2009 r. i tego dnia - co przyznał organ - podpisał się na liście obecności, pobrał broń, a następnie został dopuszczony do służby. W tym dniu dopiero ok. godz. 14:00 skarżącemu doręczono skierowanie na badania kontrolne do lekarza medycyny pracy. Takie badania policjant wykonał w dniu następnym. Organ uznając, że dnia [...] września 2009 r. nie można zaliczyć do okresu pełnienia służby, tylko ogólnikowo powołał się na przepisy Kodeksu pracy, które nie mają prawnego umocowania w świetle przepisów ustawy o Policji oraz rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów. Błędne jest również stanowisko organu, przedstawione w odpowiedzi na skargę, a sprowadzające się do tezy, że czynności polegające na przebraniu się w mundur, przygotowaniu dokumentów niezbędnych do pełnienia służby należą do czynności wstępnych, poprzedzających służbę. W dniu [...] września 2009 r. skarżącemu nie tylko wydano broń, ale został on skierowany do określonego komisariatu celem podjęcia czynności służbowych. Okresu od chwili stawienia się do służby do godz. 14:00, kiedy to skarżący otrzymał skierowanie na badania lekarskie, nie można traktować tylko jako czasu niezbędnego do przygotowania się do służby. Paragraf 11 rozporządzenia w sprawie rozkładu czasu służby stanowi bowiem, że za czas służby nie uważa się czasu niezbędnego do bezpośredniego przygotowania się do służby, ale "nie dłuższego niż 30 minut". Powyższe wskazuje, że organ nie wyjaśnił w dostateczny i przekonujący sposób "daty zaprzestania służby skarżącego". Ustalenia muszą być w sprawie poczynione i mieć charakter tzw. dat pewnych. Organ nie może przyjąć domniemania, że skoro skarżący zaprzestał służby od dnia [...] września 2008 r. i nawet gdyby przyjąć, że ostatnim dniem zaprzestania służby był np. dzień [...] września 2009 r. (przy uwzględnieniu racji skarżącego), to i tak zostałaby spełniona przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Organ musi w sposób jednoznaczny ustalić zarówno datę początkową, jak i końcową zaprzestania służby w rozumieniu kontrolowanej podstawy zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Wyrokiem z 16 lutego 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1802/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił skarżoną decyzję z [...] czerwca 2011 r. W uzasadnieniu wskazał, że organ prawidłowo ustalił datę zaprzestania służby przez policjanta z powodu choroby na dzień [...] września 2008 r. Jednocześnie Sąd podkreślił, że organ nie wyjaśnił, w sposób przekonywujący, końcowej daty absencji chorobowej strony. Rozpoznając skargę kasacyjną od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 lipca 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 1869/11, oddalił skargę kasacyjną. Rozpoznając ponownie sprawę Komendant [...] Policji decyzją z [...] września 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu, powołując się na wytyczne zawarte w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1802/11 - organ wskazał, że datą początkową zaprzestania służby przez policjanta był dzień [...] września 2008 r. Co się tyczy ostatniego dnia absencji chorobowej policjanta, to, w ocenie organu, jest to dzień [...] września 2009 r., gdyż w dniu [...] września 2009 r. policjant stawił się już do służby i rozpoczął ją. Organ szeroko uzasadnił też przyczyny, dla jakich uznał, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie jest niemożliwe. W szczególności odniósł się tu do materii zadań stojących przed Policją i możliwości ich realizacji tylko przy udziale funkcjonariuszy dyspozycyjnych, mogących czynnie pełnić służbę. Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiódł M. R., wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1 i 3, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., a także art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. W uzasadnieniu skarżący przyznał, że organ prawidłowo ustalił datę końcową jego absencji chorobowej. W ocenie strony nieprawidłowe natomiast są rozważania organu co do daty początkowej jego absencji. Organ zbyt pochopnie uznał bowiem, że zwolnienie obejmowało swym zasięgiem również dwa dni planowo wolne od służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż jest ona poprawna. Na obecnym etapie postępowania jego istota sprowadzała się do ustalenia, czy organ, wydając skarżoną decyzję, wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarte w wyroku uchylającym poprzednie rozstrzygnięcie organu. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w przepisie art. 153 P.p.s.a., organ któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W świetle powyższego podnieść należy, iż Sąd w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1802/11 przesądził m.in. że: "organ prawidłowo przyjął, że w realiach przedmiotowej sprawy, skoro ostatnim dniem służby skarżącego był dzień [...] września 2008 r., to biorąc pod uwagę, iż zwolnienie lekarskie trwało od [...] września 2008 r. do [...] października 2008 r., to pierwszym dniem zaprzestania służby z powodu choroby był [...] września 2008 r.". Sąd w powyższym rozstrzygnięciu wskazał także, iż organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny i przekonywujący daty końcowej okresu niepełnienia służby. Przechodząc do badania skarżonej decyzji pod kątem spełnienia przesłanki z art. 153 P.p.s.a. uznać należało, iż organ podołał ciążącemu na nim obowiązkowi. Uwzględnił bowiem wykładnię dokonaną przez Sąd w ostatnim orzeczeniu, stwierdzając że pierwszym dniem zaprzestania służby był [...] września 2008 r. Co się tyczy daty końcowej niepełnienia służby, tu również organ działał poprawnie. Zasadnie przyjął, że skoro skarżący w dniu [...] września 2009 r. stawił się do służby i podpisał listę obecności, to ostatnim dniem, w którym służby nie pełnił był [...] września 2009 r. Powyższe ustalenie jest logiczne i przekonywujące. Nadto pozostaje w zgodzie z twierdzeniami strony, stąd przedmiotowy fakt należy traktować jako okoliczność niesporną i przyznaną przez skarżącego. W świetle powyższego badane rozstrzygnięcie jawiło się jako prawidłowe. Organ wydając je zastosował się bowiem do zaleceń Sądu, który uchylił poprzednią decyzję i wykonał je. Nadto wskazując datę początkową zaprzestania służby przez funkcjonariusza, uwzględnił stanowisko Sądu, wyrażone w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1802/11. Poprawnie też organ ustalił, iż zestawienie daty zaprzestania służby przez skarżącego z datą jej podjęcia, świadczy o tym, że absencja chorobowa strony trwała przez okres, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Organ miał więc możliwość zastosowania sankcji, jaką dopuszcza ww. norma prawna. Wyjaśnił też w sposób wyczerpujący motywy jakie nim kierowały przy wydawaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia, odwołując się m.in. do faktu, że w czasie absencji chorobowej skarżącego, jego obowiązki służbowe musieli realizować inni funkcjonariusze, co dezorganizowało pracę jednostki. W świetle powyższego, oraz w realiach niniejszej sprawy, zarzuty skargi jawiły się jako niezasadne. W szczególności, na obecnym etapie postępowania tutejszy Sąd nie mógł już zajmować się dywagacjami skarżącego dotyczącymi ustalenia daty początkowej zaprzestania służby. Ta kwestia została już bowiem prawomocnie rozstrzygnięta przy poprzednim rozpoznawaniu sprawy. Sąd nie dopatrzył się również zarzucanych w skardze naruszeń prawa procesowego. Co się tyczy argumentów, iż skarżący był dobrym, doświadczonym funkcjonariuszem, w związku z czym nieracjonalnym jest pozbywanie się go ze służby, tutejszy Sąd pragnie podkreślić, że sądy administracyjne w zakresie swoich kompetencji badają zgodność decyzji administracyjnych z prawem. Do zakresu tego badania nie należy zaś ocena racjonalności rozstrzygnięć organów administracji państwowej. Na marginesie jedynie podnieść można, iż w sytuacji gdy nieprzerwany okres absencji chorobowej funkcjonariusza przekraczał rok, organ miał podstawy ku temu, aby utracić wiarę w to, że w przyszłości taki stan ulegnie zmianie. Mógł więc zastosować normę art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, kierując się dobrem służby i koniecznością zapewnienia prawidłowego i niczym niezakłóconego realizowania zadań stojących przed Policją. Co zaś się tyczy twierdzenia pełnomocnika strony, iż po wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1802/11 Komendant [...] Policji nie powinien już rozpoznawać sprawy, gdyż zaistniała res iudicata, to w ocenie tutejszego Sądu konkluzja ta pozostaje w oderwaniu od treści przepisów K.p.a. Przepis art. 138 K.p.a. precyzuje to, jakie działania może podjąć organ odwoławczy rozpoznając odwołanie od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Komendant [...] Policji, wydając skarżoną decyzję i utrzymując w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji [...] z [...] września 2009 r. zastosował w sposób prawidłowy normę art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, fakt uprawomocnienia się rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1802/11, które uchylało poprzednią decyzję wydaną w trybie odwoławczym, nie uniemożliwiało ponownego rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji. Nadal bowiem w obrocie prawnym pozostawał rozkaz personalny wydany przez organ pierwszej instancji, a także wciąż aktualne pozostawało odwołanie wniesione od niego przez stronę. Komendant [...] Policji musiał więc rozpoznać to odwołanie w zakresie zakreślonym przez przepisy K.p.a. oraz uwzględniając normę art. 153 P.p.s.a. – co też uczynił. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).