I SA/Gd 392/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędzia NSA Elżbieta Rischka Protokolant sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 lipca 2014 r. sprawy ze skargi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w na postanowienie Ministra Finansów z dnia 23 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego oddala skargę. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej uznania spółek za podmioty powiązane w rozumieniu art. 25 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. We wniosku wskazano, że wnioskodawca - spółka A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa (dalej: skarżąca lub wnioskodawca) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji oraz sprzedaży detalicznej. Jedynym komplementariuszem w tej spółce jest B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, natomiast komandytariuszem jest Z.D., który jednocześnie posiada 99,5% udziałów w spółce pod firmą B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest również komplementariuszem w spółce pod firmą C Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna, w której 100% akcji posiada Z.D. C Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynajmu nieruchomości. C Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna zawarła z wnioskodawcą kilka umów najmu, na mocy których wnioskodawca wynajmuje od C Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna między innymi halę produkcyjną oraz biura administracyjne. Wartość świadczeń wynikających z poszczególnych umów nie przekracza kwoty 30.000 euro brutto, natomiast łączna kwota wymagalnych i rzeczywiście zapłaconych w roku podatkowym świadczeń do końca roku przekroczy równowartość 30.000 euro brutto. Ponadto wartość świadczeń wynikających z poszczególnych umów najmu została ustalona na podstawie wartości rynkowych i w żaden sposób wartości te nie odbiegają od wartości przyjmowanych w innych umowach najmu na danym terenie. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy - w związku z przedstawionym stanem faktycznym - spółki A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa oraz C Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna można uznać za podmioty powiązane w myśl art. 25 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r.? Skarżąca przedstawiła ponadto własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego opisu stanu faktycznego. Postanowieniem z dnia 26 listopada 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej, upoważniony przez Ministra Finansów, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącej o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu organ powołując się na art. 14b § 1 - § 3 oraz art. 14c § 1 - 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p., stwierdził, że wnioskującej Spółce nie przysługuje przymiot zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 O.p., bowiem odpowiedź na zawarte we wniosku pytanie nie przyniesie jej żadnych korzyści prawnych. Spółka komandytowa nie jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, wniosek o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej nie dotyczy zatem jej indywidualnej sprawy. Ponadto organ zauważył, że wskazany przez wnioskodawcę art. 25 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to klasyczny przypadek przepisu, który może być stosowany (interpretowany) jedynie w postępowaniu podatkowym lub kontrolnym, a nie interpretacyjnym bowiem dla jego bytu mają znaczenie szczegóły danego stanu faktycznego. Nie jest możliwe, aby w trybie interpretacji przepisów prawa podatkowego rozstrzygać o tym czy ww. spółki można (lub nie można) uznać za podmioty powiązane w myśl art. 25 ust. 4 ww. ustawy. Takiej okoliczności nie może przesądzić Minister Finansów w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając organowi naruszenie art. 14b § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 165a § 1 O.p. poprzez odmowę wszczęcia postępowania z uwagi na przyjęcie, że wnioskodawca nie jest zainteresowanym w sprawie; art. 14b § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 165a § 1 O.p. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej z uwagi na przyjęcie, że przepisy art. 25 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.f., nie podlegają interpretacji w postępowaniu interpretacyjnym. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej, upoważniony przez Ministra Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 26 listopada 2013 r. W uzasadnieniu organ podkreślił, że jak wynika z art. 14b § 1 O.p., przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Organ powołał się także na wynikającą z art. 3 pkt 2 O.p. definicję pojęcia "przepisy prawa podatkowego" oraz wynikającą z art. 14k – 14m O.p. funkcję ochronną, jaką pełni dla podatnika interpretacja indywidualna. Wniosek może złożyć tylko taka osoba, która po wydaniu interpretacji indywidualnej mogłaby skorzystać z gwarancji, że zastosowanie się do niej nie może jej szkodzić. Skoro spółka komandytowa nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wydana na jej wniosek interpretacja w zakresie wykładni przepisów u.p.d.f. nie byłaby skierowana do podatnika tego podatku i nie pełniłaby w związku z tym żadnych funkcji ochronnych. Zdaniem organu, niezależnie od tego, że złożony przez skarżącą wniosek nie mógł zostać rozpatrzony ze względu na brak przymiotu "zainteresowanego" w rozumieniu art. 14b § 1 O.p., to wniosek ten dotyczył także zagadnień, które nie mogą zostać zinterpretowane w trybie pisemnej interpretacji indywidualnej. W ramach postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ nie dysponuje bowiem instrumentami prawnymi które pozwoliłyby na analizę i ocenę czy podmioty wskazane we wniosku można uznać za podmioty powiązane w rozumieniu art. 25 ust. 4 u.p.d.f. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z postanowieniem je poprzedzającym i wydanie interpretacji zgodnie z wnioskiem strony. W skardze zarzucono organowi naruszenie art. 14b § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 165a § 1 O.p. poprzez odmowę wszczęcia postępowania z uwagi na przyjęcie, że wnioskodawca nie jest zainteresowanym w sprawie oraz z uwagi na przyjęcie, że przepisy art. 25 ust. 4 u.p.d.f. nie podlegają interpretacji w postępowaniu interpretacyjnym. Zdaniem strony, bezpodstawne jest stanowisko organu co do pozbawienia jej statusu osoby zainteresowanej. Obecnie przepisy nie blokują możliwości udzielenia wykładni żadnej osobie, która o to wnosi, w szczególności brak jest podstaw do twierdzenia, że uprawnienie to przysługuje wyłącznie podatnikom, płatnikom, inkasentom, osobom trzecim. Jakkolwiek wnioskująca Spółka nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, niemniej chce wiedzieć, czy jest podmiotem powiązanym, wiąże się to bowiem z obowiązkiem prowadzenia dokumentacji określonej w art. 25a u.p.d.f. Skarżąca powołała się także na wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt FSK 923/09 zgodnie z którym podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o interpretację jest osoba, która wykaże związek przedstawionego stanu faktycznego z jej możliwą odpowiedzialnością podatkową. Skarżąca zakwestionowała także stanowisko organu twierdzącego, że nie ma on instrumentów prawnych pozwalających na analizę i ocenę czy podmioty wskazane we wniosku można uznać za podmioty powiązane. Zdaniem Spółki analiza ta może zostać dokonana w oparciu o przedstawiony we wniosku stan faktyczny wskazujący na powiązania o charakterze kapitałowym, kontrolnymi bądź zarządczym. Dla prawidłowej odpowiedzi na pytanie zadane we wniosku nie było potrzeby wnikania w same transakcje zawarte między opisanymi podmiotami, a jedynie prawidłowa interpretacja pierwszej części normy wyrażonej w przepisie art. 25 ust. 4 w zw. z art. 25 ust. 1 u.p.d.f. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach oraz zaskarżalne postanowienia wydawane w ramach postępowania o udzielenie interpretacji podatkowej. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Oceniając skargę wniesioną w niniejszej sprawie według powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa wystąpiła z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej, w którym opisując stan faktyczny wskazała, że jedynym komplementariuszem w tej spółce jest B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, natomiast komandytariuszem jest Z.D., który jednocześnie posiada 99,5% udziałów w spółce B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest również komplementariuszem w spółce C Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna, w której 100% akcji posiada Z.D. C Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynajmu nieruchomości. Spółka ta zawarła z wnioskodawcą kilka umów najmu, na mocy których wnioskodawca wynajmuje od C Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna między innymi halę produkcyjną oraz biura administracyjne. Wartość świadczeń wynikających z poszczególnych umów nie przekracza kwoty 30.000 euro brutto, natomiast łączna kwota wymagalnych i rzeczywiście zapłaconych w roku podatkowym świadczeń do końca roku przekroczy równowartość 30.000 euro brutto. Ponadto wartość świadczeń wynikających z poszczególnych umów najmu została ustalona na podstawie wartości rynkowych i w żaden sposób wartości te nie odbiegają od wartości przyjmowanych w innych umowach najmu na danym terenie. W związku z powyższym Spółka zadała pytanie, czy - w związku z przedstawionym stanem faktycznym - spółki A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa oraz C Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna można uznać za podmioty powiązane w myśl art. 25 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r.? Wskazany przepis stanowi, że przepisy ust. 1-3a stosuje się odpowiednio, gdy: 1) podmiot krajowy bierze udział bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu innym podmiotem krajowym lub w jego kontroli albo posiada udział w kapitale innego podmiotu krajowego, albo 2) te same osoby prawne lub fizyczne równocześnie bezpośrednio lub pośrednio biorą udział w zarządzaniu podmiotami krajowymi lub w ich kontroli albo posiadają udział w kapitale tych podmiotów. Art. 25 ust. 1-3a stanowi zaś: "Jeżeli: 1) podatnik podatku dochodowego mający siedzibę (zarząd) lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwany dalej "podmiotem krajowym", bierze udział bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu przedsiębiorstwem położonym za granicą lub w jego kontroli albo posiada udział w kapitale tego przedsiębiorstwa, albo 2) osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania albo siedzibę (zarząd) za granicą, zwana dalej "podmiotem zagranicznym", bierze udział bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu podmiotem krajowym lub w jego kontroli albo posiada udział w kapitale tego podmiotu krajowego, albo 3) te same osoby prawne lub fizyczne równocześnie bezpośrednio lub pośrednio biorą udział w zarządzaniu podmiotem krajowym i podmiotem zagranicznym lub w ich kontroli albo posiadają udział w kapitale tych podmiotów - i jeżeli w wyniku takich powiązań zostaną ustalone lub narzucone warunki różniące się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne podmioty, i w wyniku tego podmiot nie wykazuje dochodów albo wykazuje dochody niższe od tych, jakich należałoby oczekiwać, gdyby wymienione powiązania nie istniały - dochody danego podmiotu oraz należny podatek określa się bez uwzględnienia warunków wynikających z tych powiązań. 2. Dochody, o których mowa w ust. 1, określa się, w drodze oszacowania, stosując następujące metody: 1) porównywalnej ceny niekontrolowanej; 2) ceny odprzedaży; 3) rozsądnej marży ("koszt plus"). 3. Jeżeli nie jest możliwe zastosowanie metod wymienionych w ust. 2, stosuje się metody zysku transakcyjnego. 3a. W przypadku wydania przez właściwy organ podatkowy, na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, decyzji o uznaniu prawidłowości wyboru i stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej między podmiotami powiązanymi, w zakresie określonym w tej decyzji stosuje się metodę w niej wskazaną." Dyrektor Izby Skarbowej, upoważniony przez Ministra Finansów, działając na podstawie art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. odmówił Spółce wszczęcia postępowania uznając, że nie jest ona podmiotem zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zasadnie organ uchylił się od merytorycznego rozpatrzenia wniosku strony o wydanie interpretacji indywidualnej uznając, że nie jest ona zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Z lektury przepisów Ordynacji podatkowej wynika w sposób oczywisty, że z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić wyłącznie osoba zainteresowana w sprawie. Zainteresowanym (stroną postępowania w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji), w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. jest ten, kto zwraca się o wydanie interpretacji w jego indywidualnej sprawie. Zainteresowanym jest zatem tylko ten, kto poprzez wydanie interpretacji indywidualnej uzyska potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska w pełnym zakresie lub też uzyska negatywną ocenę swojego stanowiska, co do prawnopodatkowego stanu faktycznego sprawy. Wskazanie we wniosku owej indywidualnej sprawy stanowi niezbędny warunek do uznania konkretnego wnioskodawcy za "podmiot zainteresowany" w znaczeniu przyjętym w ww. przepisie. Jeżeli wnioskodawca nie wykaże związku przedstawianego we wniosku o interpretację stanu faktycznego z jego możliwą odpowiedzialnością podatkową (interesem prawnym na gruncie przepisów podatkowych), będzie to uzasadniało ocenę, że o interpretację nie wystąpił – w rozumieniu prawa – zainteresowany, tzn. że ubiega się o nią podmiot nieuprawniony w świetle unormowania art. 14b § 1 O.p. (por. postanowienie NSA z 14 października 2010 r., II FSK 923/09, a z nowszego orzecznictwa: wyrok NSA z 7 marca 2014 r., I FSK 462/13; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). W wyroku z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1681/09 (dostępny w bazie CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że do katalogu podmiotów, które mogą być "zainteresowanymi" w rozumienia art. 14b § 1 O.p. należą m.in.: podatnicy, płatnicy, inkasenci, osoby trzecie odpowiedzialne za zobowiązania podatników – niezależnie od tego, czy interpretacja dotyczy ich obecnej, czy też przyszłej sytuacji. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że: mimo tego, iż interpretacje indywidualne nie są formalnie wiążące dla organów orzekających w sprawach podatkowych, to zastosowanie się do nich przez podmiot, którego dotyczą rodzi jego ochronę prawną, która musi być w prawie i postępowaniu podatkowym przestrzegana i uwzględniana. Sąd przypomniał również, że znaczenie prawne indywidualnych interpretacji prawa podatkowego sprowadza się przede wszystkim do możliwości zrealizowania i wykorzystania związanej z nimi ochrony prawnej. Wniosek – jak słusznie wskazuje Dyrektor Izby Skarbowej – może złożyć zatem tylko taka osoba, która po wydaniu interpretacji mogłaby skorzystać z gwarancji, że zastosowanie się do uzyskanej interpretacji nie może jej szkodzić. O tym, że przedstawiona kwestia prawna musi dotyczyć bezpośrednio wnioskodawcy świadczy także nałożony na wnioskodawcę obowiązek złożenia oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego (kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego) oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Oświadczenie, o którym mowa, może skutecznie złożyć wyłącznie osoba, wobec której można wszcząć postępowanie podatkowe (kontrolę podatkową, postępowanie kontrolne) w zakresie stanu faktycznego objętego interpretacją. Reasumując, osobą zainteresowaną w sprawie w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. jest tylko taki podmiot, który pyta o własną sytuację prawnopodatkową, a nie o sytuację prawną innych podmiotów (por. wyrok WSA w Łodzi z 9 października 2012 r., I SA/Łd 1036/12, CBOSA). Złożony w niniejszej sprawie wniosek o interpretację nie spełnia tego podstawowego kryterium. Zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, że wnioskodawca wystąpił o udzielenie interpretacji dotyczącej cudzej (a nie własnej) sytuacji prawnej (to jest sytuacji prawnej wspólników będących podatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych). Z będącego przedmiotem zapytania zadanego we wniosku art. 25 ust. 4 u.p.d.f. wynika, że dochody podatników podatku dochodowego od osób fizycznych podlegają określeniu w drodze oszacowania w sytuacji gdy organ podatkowy ustali, że podmioty pozostające w związku gospodarczym ułożyły warunki wzajemnych świadczeń w sposób korzystniejszy od ogólnie stosowanych, odbiegający od warunków stosowanych przez podmioty niezależne. Przepis ten nie odnosi się do sytuacji prawnopodaktowej skarżącej, która będąc spółką komandytową nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, co jest bezsporne i wynika z art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.d.f. Nie jest też płatnikiem ani inkasentem tego podatku, ani osobą trzecią. Nie jest więc osobą, u której wystąpiła lub może wystąpić w związku z opisanym zdarzeniem zaległość podatkowa (art. 52 § 1 O.p.). Przedstawione przez Spółkę w stanie faktycznym powiązania i zawarte umowy cywilne nie mają wpływu na sferę jej stosunków podatkowych. Fakt, że spółka komandytowa zobowiązana jest prowadzić odpowiednią dokumentację na potrzeby podatku dochodowego, z którego rozliczają się jej wspólnicy, nie czyni z niej "zainteresowanego" w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Jak wyżej wskazano, przedmiotem interpretacji mogą być tylko takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu (taki też pogląd wyrażony został w powołanym przez stronę wyroku NSA z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt FSK 923/09, CBOSA). Tymczasem nieprowadzenie dodatkowej dokumentacji związanej z transakcjami zawieranymi między podmiotami powiązanymi nie wiąże się z odpowiedzialnością podatkową spółki – ewentualne konsekwencje podatkowe dotyczą wspólników tej spółki, a nie jej samej. Powołana przez skarżącą interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 27 czerwca 2012 r. nr IBPBI/1/415-529/12/KB wydana została na wniosek osoby fizycznej – wspólnika spółki jawnej. W sprawie niniejszej natomiast wnioskodawcą jest spółka osobowa, a nie jej wspólnik, sytuacja jest zatem odmienna. Spółka osobowa nie jest bowiem podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, w związku z czym nie przysługuje jej w niniejszej sprawie status zainteresowanego w wydaniu interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Skoro zatem rozpatrywany wniosek o wydanie interpretacji został wniesiony przez podmiot niebędący zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 O.p., organ podatkowy zasadnie, na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Podniesione w skardze zarzuty przeciwko postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej okazały się bezzasadne. W związku z faktem, że postępowanie w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie zostało wszczęte, wywody organu zawarte w zaskarżonym postanowieniu odnoszące się do charakteru i sposobu rozumienia art. 25 ust. 4 i ust. 1 u.p.d.f. pozostają poza kontrolą Sądu w niniejszej sprawie. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej interpretacji indywidualnej z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.