II SA/Po 436/14

Dnia 03 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 lipca 2014 roku sprawy ze skargi Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] marca 2014 roku Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę W dniu [...] stycznia 2014 roku Rada Gminy na podstawie przepisu art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) w związku z art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.) podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej i usługowej w L., gmina Z. Uchwała doręczona została Wojewodzie wraz z dokumentacją planistyczną w dniu 3 lutego 2014 roku. Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] marca 2014r. na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.) orzekł nieważność uchwały Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] stycznia 2014 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej i usługowej w L., gmina Z., ze względu na istotne naruszenie prawa. Organ nadzoru dokonując badania zgodności z prawem uchwały w pierwszej kolejności przytoczył przepisy prawa i wskazał, że zgodnie z przepisem art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Odnoszą się do tego także przepisy § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1587, zwanym dalej rozporządzeniem), na mocy których ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać m. in. określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania W odniesieniu do omawianego planu Wojewoda stwierdził, że w przepisie §33 uchwały, dla terenów oznaczonego symbolami 1U i 2U, dopuszczono jednocześnie zalesienie - nie wskazując i nie rozdzielając linią rozgraniczającą terenów możliwych do zalesienia, jako całkowicie odrębnych funkcjonalnie i podlegających dodatkowo rygorom przepisów odrębnych z zakresu lasów, które nie mogłyby z kolei mieć zastosowania dla terenów usług. W ocenie organu nadzorczego tak sformułowane ustalenia powodują naruszenie zasad sporządzenia planu w zakresie regulowanym przepisem art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy oraz §4 pkt 1 rozporządzenia w odniesieniu do przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów. Wojewoda podkreślił, że akt prawa miejscowego, jakim jest plan miejscowy, musi spełniać szereg ustawowych wymogów. Zawarte w nim normy, poprzez swoją budowę, winny zapewnić jednoznaczność w ich odbiorze przez wszystkich adresatów jego zapisów, jak również gwarantować wysoki stopień przewidywalności skutków realizacji tych zapisów. Niejasne ustalenia w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowana terenów skutkują brakiem możliwości takiego odczytu ustaleń planu, aby możliwe było skuteczne i pozbawione wątpliwości natury interpretacyjnej wydanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z przepisem §8 ust. 2 rozporządzenia na rysunku planu stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu miejscowego z tekstem planu miejscowego. W odniesieniu do przedmiotowego planu organ nadzoru stwierdził, że wskazany wyżej przepis rozporządzenia naruszono w ten sposób, że obowiązujące i nieprzekraczalne linie zabudowy dla terenów usług, terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz terenu zabudowy zagrodowej wyznaczono na rysunku planu w sposób odmienny od ustaleń zawartych odpowiednio w §23 ust. 4, §24 ust. 4 oraz §25 ust. 4 uchwały. Zaznaczyć należy, że uchybienia te po części mogą wynikać z przyjętej skali, która na rysunku planu przyjmuje wartość 1:2000, podczas gdy w przepisie §3 pkt 1 tekstu uchwały wskazano wartość 1:1000. Skargę na powyższe rozstrzygniecie Wojewody wniosła Gmina reprezentowana przez Wójta Gminy zastępowana przez r. pr. M. G. zaskarżając rozstrzygnięcie nadzorcze w całości i domagając się jego uchylenia w całości oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Skarżąca Gmina zarzuciła 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) polegające na błędnej wykładni, ponieważ z przepisu tego nie wynika jakiekolwiek ograniczenie w ustalaniu rodzaju przeznaczenia terenu oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, 2. błąd w ustaleniu stanu faktycznego polegający na przyjęciu przez Organ że "zalesienie" określone w § 33 uchwały stanowi osobną funkcję, gdy tymczasem z treści tego przepisu wynika, że jest to zagospodarowanie uzupełniające dla podstawowego przeznaczenia terenów usług 1U i 2U. 3. wobec nieistotności pozostałego uchybienia, polegającego na odmiennym oznaczeniu obowiązującej i nieprzekraczalnej linii zabudowy na rysunku planu i w uchwale, Organ winien ograniczyć się zgodnie z art. 91 ust 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) jedynie do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Skarżąca podkreślała, że zdecydowaną większość przedmiotowego terenu objętego planem stanowią dwa tereny usługowe (1U i 2U). Po zrealizowaniu zabudowy usługowej, zgodnie ze wskaźnikami zagospodarowania określonymi w § 23 uchwały, pozostałe grunty mogą zostać zalesione, w ramach terenów biologicznie czynnych (§ 23 ust. 1 pkt. ). Zalesiony teren będzie stanowił uzupełnienie zabudowy usługowej, szczególnie związanej z ochroną zdrowia i przyczyni się do poprawy warunków klimatycznych, tak więc należy stwierdzić, że usługowe przeznaczenie terenów i zalesienie wzajemnie się nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację wskazaną w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego. Podkreślał, że nie ma możliwości by połączyć jednocześnie przeznaczenie ternu 1U i 2U wraz z dopuszczeniem ich zalesienia. Te dwa sposoby zagospodarowania terenu wzajemnie się wykluczają. Nadto zgodnie z §23 uchwały powierzchnia biologicznie czynna terenów 1U i 2U ma wynosić 70% powierzchni terenu. Dopuszczenie w §33 uchwały zalesienia w ramach przedmiotowych terenów spowoduje, że funkcja leśna stanie się dominującą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie pozostaje rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody stwierdzające nieważność uchwały Gminy z [...] stycznia 2014r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej i usługowej w L. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu nadzoru, podkreślić należy, że z mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2012, poz. 647 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p., gminie przysługuje władztwo planistyczne, co oznacza, iż do zadań własnych gminy należy prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Niemniej jednak istotne jest przy tym, że samodzielność gminy w zakresie wykonywania przekazanych jej zadań publicznych może być realizowana tylko w granicach dozwolonych prawem. Wynika to wprost z art. 7 Konstytucji RP, według którego organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Inaczej mówiąc o samodzielności gminy w wykonywaniu zadań możemy mówić tylko wówczas, gdy mieści się ona w zakreślonych wyżej granicach konstytucyjnych. Przekroczenie tych granic stanowi istotne naruszenie prawa. Gmina może zatem samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania danego obszaru podlegającego jej władztwu, pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa i nie nadużywa przyznanego jej władztwa. Przyznane gminie uprawnienie do samodzielnego kształtowania polityki przestrzennej nie ma zatem charakteru arbitralnego, a przepisy nie zezwalają na dowolność ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowana. Ustawodawca zaś szczegółowo uregulował tak zasady, jak i sposób sporządzania planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego w jego treści i części graficznej. Innymi słowy – określone obszary gminy mogą być zatem przeznaczone w planie miejscowym pod funkcję danego przeznaczenia. Konsekwencją powyższej zasady jest brzmienie art. 15 ust. 1 u.p.z.p., który obliguje organ gminy do sporządzenia projektu planu miejscowego, zawierającego część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. I tak zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt.1 u.p.z.p., w planie miejscowym obowiązkowo określa się przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Z przepisu tego wynika nakaz określenia w miejscowym planie przeznaczenia terenów oraz określenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, cyt. wyżej przepis nie zawiera żadnych ograniczeń (nakazów względnie zakazów) co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu gdyż należy to do organu stanowiącego gminy. Przeznaczenie terenu może wynikać z określonej specyfiki danych terenów a niejednokrotnie, wobec braku ustawowego zakazu nie można wykluczyć ustalenia mieszanego przeznaczenia (tak NSA w wyroku z dnia 13 grudnia 2006r., sygn.akt I OSK 1278/06, LEX Nr 362107 oraz w wyroku z dnia 17 listopada 2010r., sygn.akt II OSK 1864/10 – nie publikowany, treść /w:/ orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, szczegółowe uregulowania w tym zakresie zawiera § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) ustalający wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego wskazując, m.in. że ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. W konsekwencji projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia (§7 pkt 7 rozporządzenia). W świetle przepisów ustawy o planowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wskazuje się jako przeznaczenie terenów m.in. - tereny zabudowy usługowej (U) oraz lasy (ZL) jako tereny zieleni i wód. Oznacza to, że powyższe rozróżnienie stanowi odrębne, ale i równorzędne przeznaczenie terenów o różnych zasadach zagospodarowania, i jako takie wymaga oznaczenia w liniach rozgraniczających takie tereny (art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Skoro Gmina dopuszcza na terenie usług - U zalesienie - ZL, to przeznaczenie to winno zostać wyraźnie w uchwale wskazane oraz określone liniami rozgraniczeniowymi. Tak jak to już wyżej Sąd zauważył, Gmina uprawniona jest wprawdzie do władczego i samodzielnego określania przeznaczenia terenów oraz warunków ich zagospodarowania (tzw. władztwo planistyczne gminy), tym niemniej nie ma ono charakteru arbitralnego i nieograniczonego, co oznacza, że obowiązujące przepisy prawa nie zezwalają gminie na dowolność zawartych w planie zagospodarowana ustaleń. Sąd w pełni podziela stanowisko organu nadzoru o konieczności jednoznaczności formułowania zapisów planu określających przeznaczenie terenów, a co nie ma miejsca w zapisach §33 planu dotyczących dopuszczenia zalesienia działek w ramach terenów 1U i 2U, które będą pełnić funkcję terenów biologicznie czynnych. Jak to już wyżej zauważono, z treści art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy nie wynikają żadne ograniczenia (względnie zakazy) co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu - należy to do wyłącznej kompetencji organu stanowiącego gminy. Jednakże przeznaczenie terenu winno być określone w sposób jednoznaczny. Przedmiotowa uchwała w §33 takiego wymogu nie spełnia. Tym samym przeznaczenie terenów usług i lasu, a więc różnych terenów, o różnych zasadach zagospodarowania pozostaje niedookreślone i budzi zasadnicze wątpliwości co do kluczowych kwestii regulowanych planem miejscowym. Zadaniem linii rozgraniczających jest bowiem wytyczenie terenu objętego ustalonym przeznaczeniem. Skoro konkretne ustalenia zawarte w uchwale rady gminy nie spełniają obowiązkowych wymogów określenia przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub o różnych zasadach zagospodarowania - zapisy te jako sprzeczne z treścią art. 15 ust. 2 ustawy są nieważne. Jeżeli w planie ustalono dla terenu różne przeznaczenie to powinno się je rozgraniczyć przez zamieszczenie na rysunku planu linii rozgraniczających (§ 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.). W ocenie Sądu przeznaczenie objętego planem terenu z przeznaczeniem usług i dodatkowo uzupełnienie go zalesiem w kształcie wynikającym z §33 planu, gdy takie przeznaczenia terenu są przeznaczeniem podstawowym, uprawnia do stwierdzenia, że powyższe zapisy planu nie określają w sposób jednoznaczny przeznaczenia terenu 1U i 2U, co oznacza, że to podmiot zagospodarowujący dany obszar będzie rozstrzygał o faktycznym przeznaczeniu tego terenu, a tym samym, czy będą to usługi, czy też może las. W świetle przepisów ustawy o planowaniu Rada nie była uprawniona do wprowadzenia w treści planu rozwiązań alternatywnych, dopuszczających uznaniowe: jedno albo drugie, bądź też jedno i drugie, diametralnie różne przeznaczenie. Nadto, na co trafnie także zwrócił uwagę organ nadzoru, opisane wyżej przeznaczenia terenów usług i zalesienia wzajemnie się wykluczają. Z samej istoty przeznaczenia terenów nie ma możliwości by połączyć jednocześnie usługowe przeznaczenie terenów 1U i 2U wraz z ich zalesienia. Lasy z uwagi na swoje szczególne walory podlegają odrębnej regulacji ustawy z 28 września 1991r. o lasach (Dz.U. 2011 Nr 12, poz. 59 ze zm.), gdzie w art. 3 pkt 1 i 2 wskazuje się że lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; oraz grunt związany z gospodarką leśną. Nadto z ustawy z 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) wynika, że lasy podlegają szczególnej ochronie i ograniczeniom przeznaczenia na cele nieleśne i w konsekwencji wyłączenie możliwości zabudowy terenów leśnych (art. 3 ust. 2 pkt 1). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 sierpnia 2012r, sygn. akt II OSK 1334/12, stwierdzając, że sformułowanie ustaleń planu poprzez ustalenie funkcji zagospodarowania terenu w sposób wzajemnie się wykluczający stwarza "stan niepewności co do ostatecznego przeznaczenia terenów nie tylko w stosunku do właścicieli nieruchomości objętych tym planem, ale także właścicieli nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z obszarem objętym planem. Tymczasem określone w planie miejscowym przeznaczenie terenu powinno być jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości co do sposobu zagospodarowania danego terenu już z chwilą wejścia planu w życie. Ponadto takie sformułowanie przepisów planu uniemożliwia w przypadku sprzedaży nieruchomości na terenie objętym planem ustalenie wysokości opłaty planistycznej, albowiem w momencie uchwalania planu i jego wejścia w życie nie jest wiadome, jakie w istocie zostało ustalone przeznaczenie terenu w planie.". Nadto, słusznie zauważa organ nadzoru, że z treści §23 ust. 1 pkt 2) planu wynika, że dla terenów 1U i 2U ustala się udział terenów biologicznie czynnych o powierzchni minimum 70 %, co skutkuje tym że zalesienie stanie się przeznaczeniem dominującym na terenie przeznaczonym na usługi. Prowadzi to do sprzeczności z zamierzonym przeznaczeniem terenów oznaczonych symbolem 1U i 2U i konfliktów w zakresie zagospodarowania tego terenu w przyszłości. Zważyć przy tym również należy, że niedopuszczalne jest objęcie liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (U) i zalesienia bez rozgraniczenia tych terenów od siebie. Specyfika i zakres ustaleń dotyczących przeznaczenia terenu dopuszcza stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych, ale oba przeznaczenia muszą być wyraźnie zaznaczone i oddzielone liniami rozgraniczającymi. W tym kontekście wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym, jak i regulujących szczegółowo zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przepisów rozporządzenia z dnia 28 sierpnia 2002 r. - wskazuje, iż jest dopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego prawa również takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), jednakże pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne, a co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, chybione okazały się zatem argumenty skarżącej Gminy o możliwym pogodzeniu dwóch różnych funkcji - usługowej i leśnej na przedmiotem terenie i braku ich wzajemnego wykluczania się, jak również braku potrzeby oddzielenia tych funkcji odrębnymi liniami, skoro zdaniem skarżącej z przepisów nie wynikają jakiekolwiek ograniczenia w ustalaniu przeznaczenia terenu o różnym przeznaczeniu. Twierdzenie skarżącej jest zbyt daleko idące, rzeczywiście ustawa o planowaniu i wydane na jej podstawie rozporządzenie dopuszcza możliwość określenia w planie miejscowym różnego rodzaju funkcji na danym terenie, podając to władztwu Gminy, ale przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasady i zagospodarowania należy odrębnie określić, oddzielić od siebie liniami rozgraniczeniowymi i oznaczyć symbolem, co winno znaleźć swoje dokładne odwzorowanie w części graficznej planu. Tymczasem, w niniejszej sprawie rysunek planu miejscowego sporządzono z naruszeniem §8 ust. 1 i 2 rozporządzenia, zgodnie z którym sporządza się go w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wyłożenia go do publicznego wglądu, sporządzania kopii, a także ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa. Nadto na rysunku stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu z teksem planu miejscowego. Z przepisu §3 pkt 1 planu wynika, że integralną częścią planu jest rysunek planu w skali 1:1000 – załącznik nr 1, tymczasem rysunek w niniejszej sprawie sporządzono w innej skali 1:2000, niezgodnie z treścią planu. Nadto rysunek planu sporządzono w nieczytelnej grafice, gdyż nieczytelne są numery działek objętych planem i sąsiednie, co chociażby uniemożliwia kontrolę obszaru objętego planem miejscowym, w ujęciu tekstowym i graficznym, o czym mowa w §7 ust. 2 planu. Nieczytelność mapy uniemożliwia także kontrolę odwzorowania części tekstowej na graficznej w zakresie w jakim postanowienia planu odnoszą się do konkretnych numerów działek, jak w §23 ust. 4 planu, §24 ust. 4 planu, §25 ust. 4 planu. Słusznie wskazuje Wojewoda, że naruszenia te skutkują stwierdzeniem nieważności całej uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego, chybiony jest zatem kolejny zarzut skarżącej o stwierdzeniu nieważności uchwały tylko w części dotyczącej §33 planu. W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 91 ustawy z 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) Wojewoda miał podstawy by stwierdzić nieważność uchwały z [...] stycznia 2014r. z uwagi na jej sprzeczności z prawem. Każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkuje bowiem stwierdzeniem nieważności uchwały. Na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.