VIII SA/Wa 409/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2014 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. na rzecz skarżącej [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1.1. Przedmiotem skargi P. A. sp. z o.o. z siedzibą w B., która w wyniku połączenia wstąpiła w prawa R. A. sp. z o.o. jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: "Dyrektor ARiMR" lub "organ") z dnia [...] lutego 2014 r. uchylająca w całości decyzje Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] lutego 2013 r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks posterowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: "k.p.a."). 1.2. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. (dalej: "Kierownik ARiMR" lub "organ I instancji") decyzją z [...] lutego 2013 r. przyznał poprzedniczce prawnej skarżącej (R. A. sp. z o.o.) skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 w łącznej kwocie [...] zł, w tym: jednolitą płatność obszarową (JPO) w wysokości [...] zł oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) w wysokości [...] zł. Płatności UPO zostały pomniejszone o kwotę [...] zł ze względu na ich modulację. Jako podstawę materialnoprawną decyzji organ I instancji wskazał między innymi przepisy: art. 7 ust. 1 – 2 i art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164; dalej: "ustawa o płatnościach"), § 17a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2009 r. Nr 40, poz. 326 ze zm.; dalej: "rozporządzenie z 9 marca 2009 r.") oraz art. 104 k.p.a. Pomniejszenie płatności UPO uzasadniono art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 24 lipca 2012 r. zatwierdzającej przyznanie krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich w Polsce za rok 2012. Jak wskazał organ I instancji, przepis ten stanowi, iż w przypadku, gdy całkowita kwota płatności bezpośrednich przekracza 5 0000 euro, kwota krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich zostaje pomniejszona o kwotę równą 10% całkowitej kwoty przekraczającej 5 000 euro. 1.3. Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji wnosząc o jej uchylenie w części obejmującej zmniejszenie płatności uzupełniającej i korekty przyznanej płatności w skarżonym zakresie. W odwołaniu skarżąca zakwestionowała podstawę prawną dokonanych przez organ I instancji zmniejszeń UPO o [...] zł. Zauważyła, że decyzja wykonawcza KE z 24 lipca 2012 r. nie została opublikowana w żadnym dzienniku urzędowym. 2. W wyniku rozpoznania tego odwołania Dyrektor ARiMR decyzją z [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając tę decyzję wyjaśnił, że dokonane zmniejszenia płatności na rok 2012 wynikają z obowiązujących przepisów prawa, których treść powołał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, tj. art. 7 ust. 4 ustawy o płatnościach, § 17a rozporządzenia z 9 marca 2009 r., art. 7 ust. 1 – 2, art. 10 ust. 1 – 2 i art. 132 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 oraz art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej KE z 24 lipca 2012 r. Wskazał nadto na art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE z dnia 30 marca 2010 r.) oraz stawkę płatności UPO do 1 ha upraw w 2012 r. (211,80 zł), zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 listopada 2012 r. w sprawie stawek płatności uzupełniających za 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1309). Ponieważ łączna wartość płatności (JPO i UPO) przekraczała równowartość kwoty 5.000 euro, przeliczonej według kursu ustalonego na zasadach wynikających z przepisów, o których mowa w tym rozporządzeniu z 9 marca 2009 r. (4,1038 zł), dokonano stosownego jej pomniejszenia (o 10 %), zgodnie z § 17a rozporządzenia z 9 marca 2009 r. oraz art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej KE z 24 lipca 2012 r. Całkowita kwota zmniejszenia płatności (równowartość kwoty [...] euro przeliczona po kursie 4,1038 zł) została ustalona w prawidłowej wysokości ([...] zł). Ostateczna kwota przyznanej Spółce UPO wynosi [...] zł (po pomniejszeniu). Odnosząc się do zarzutów dotyczących podstawy prawnej pomniejszenia, organ odwoławczy nie dopatrzył się żadnych uchybień w tym zakresie. Wskazał na zrównanie w 2012 roku poziomu płatności stosowanego w krajach UE-15 i w nowych państwach członkowskich (90%). Stwierdził, że decyzja wykonawcza KE z 24 lipca 2012 r. została wydana zgodnie z przepisami unijnymi i skierowana do Polski. Dlatego Polska, jako jej adresat, winna stosować się do obowiązujących przepisów prawa unijnego, także decyzji KE. Zarzuty odwołania uznał zatem za chybione. 4. Pismem z [...] maja 2013 r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Dyrektora ARiMR z [...] kwietnia 2013r. Z powodu dokonanego zmniejszenia płatności na rok 2012 w wyniku zastosowania tzw. modulacji, wystąpiła o uchylenie w całości zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że organy niezasadnie dokonały zmniejszenia należnej skarżącej UPO. Wskazał przy tym na wadliwość podstawy prawnej zmniejszenia wskazanej przez organ odwoławczy, czyli przekroczenie delegacji ustawowej przy wydawaniu § 17a rozporządzenia z 9 marca 2009 r. oraz późne wprowadzenie tego przepisu regulującego zmniejszenie płatności za rok 2012 (nowelizacja z [...] listopada 2012 r.). Zdaniem autora skargi, podstawy zmniejszenia płatności nie stanowi także decyzja wykonawcza KE z 24 lipca 2012 r. Zauważył nadto, że organ odwoławczy nie wskazał nawet daty publikacji tego aktu. 5. W wyniku rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 września 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 438/13 uchylił decyzję Dyrektora ARiMR z [...] kwietnia 2013 r. Stwierdził, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Przedstawiając ramy prawne wskazał na przepisy: art. 7 ust. 4 i art. 24 c ustawy o płatnościach, § 17a ust. 1 rozporządzenia z 2009 r. (jako przepisu obowiązującego od 30 listopada 2012 r.), art. 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 73/2009 i art. 10 ust. 1 – 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009). W ocenie sądu decyzja Dyrektora ARiMR z [...] kwietnia 2013 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 3 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy o płatnościach oraz art. 107 § 3 k.p.a. Dyrektor ARiMR nie wyjaśnił bowiem w sposób wystarczający, czy zostały spełnione warunki, o których mowa w przepisach art. 10 ust. 1 – 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, pozwalające na zastosowanie w realiach niniejszej sprawy wskazanych przez organ przepisów regulujących tzw. modulację płatności. Sąd w tamtym wyroku wskazał, że mając na względzie hierarchię źródeł prawa, za niewystarczające uznać należy powoływanie się przez organ odwoławczy na przepisy art. 7 (w tym ust. 4) ustawy o płatnościach, § 17a rozporządzenia z 9 marca 2009 r., art. 7 ust. 1 – 2, art. 10 ust. 1 – 2 i art. 132 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 oraz art. 1 ust. 4 decyzji KE z 24 lipca 2012 r. Tym bardziej, że organ ten nie wykazał, iż ostatnio wymieniony akt został w sposób należyty opublikowany, wiążąc swoimi przepisami zarówno państwo członkowskie, do którego został skierowany (RP), jak i polskich rolników. Dyrektor ARiMR nie wykazał też zdaniem Sądu, że spełnione zostały warunki, o których mowa w przepisach art. 10 ust. 1 – 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, pozwalające na zastosowanie w realiach niniejszej sprawy modulacji. Lakoniczne wyjaśnienie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczące "zrównania w 2012 roku poziomu płatności stosowanego w krajach UE-15 i w nowych państwach członkowskich (90%)" Sąd uznał za niewystarczające. Dyrektor ARiMR nie wskazał bowiem podstaw do takiego stwierdzenia. Za przedwczesne Sąd uznał odnoszenie się w sposób wiążący do wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Zauważył też, że w świetle przepisów art. 7 ust. 4 ustawy o płatnościach, a także art. 7 ust. 1 lit. d) oraz art. 10 ust. 1 – 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, obowiązkiem Rzeczypospolitej Polskiej jest stosowanie regulacji dotyczących modulacji płatności zgodnie z przepisami prawa unijnego. Sąd polecił Dyrektorowi ARiMR uwzględnienie pryz ponownym rozpoznaniu sprawy rozważań prawnych Sądu przedstawionych w uzasadnieniu wyroku jak też udzielić skarżącej niezbędnych pouczeń dotyczących istnienia podstawy materialnoprawnej pozwalającej na zmniejszenie płatności w wyniku zastosowania modulacji, zgodnie z art. 10 ust. 1 – 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009. Stosowne rozważania w tym zakresie Dyrektor ARiMR obowiązany będzie także przedstawić w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie administracyjne w sprawie wniosku skarżącej o przyznanie płatności (JPO oraz UPO) na 2012 rok. W związku z tym, że w aktach sprawy administracyjnej znajdowały się dokumenty dotyczące innych podmiotów, sąd zlecił ustalenie, czy w aktach sprawy znajdują się wszystkie dowody dotyczące skarżącej, czy także innych podmiotów. W drugim przypadku należy wyjaśnić, jaki wpływ na wynik niniejszej sprawy wywierają dowody dotyczące postępowania prowadzonego z udziałem innego podmiotu. 6. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor ARiMR zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja nr [...] uchylił w całości decyzję Kierownika ARiMR z [...] lutego 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W decyzji tej przedstawił przebieg postępowania. Wskazał na przepisy art. 7 ust. 1, 1a i ust. 2 ustawy o płatnościach określające warunki przyznania płatności JPO i UPO. Przytoczył też przepis art. 7 ust. 4 ustawy o płatnościach, z którego wynika, że wysokość płatności JPO I UPO podlega zmniejszeniu po uwzględnieniu art. 132 ust. 2 i art. 133a ust. 3 rozporządzenia nr 73/2009 i zmniejszeń wynikających z zastosowania modulacji zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 dostosowania zgodnie z art. 10a rozporządzenia nr 73/2009 oraz zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości. Dyrektor ARiMR wskazał też, że na podstawie art. 3 ust. 2 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012r. poz. 1164) w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności oraz jest zobowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wskazał też na przepis art. 80 k.p.a. nakazujący wszechstronną ocenę materiału dowodowego dla ustalenia, czy dana okoliczność została udowodniona, oraz na wymogi uzasadnienia decyzji określone w art. 107 § 3 k.p.d. Zarzucił decyzji organu I instancji naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. ze względu na brak uzasadnienia faktycznego jako obligatoryjnego elementu decyzji. Przywołał zarzuty Sądu zawarte w wyroku w sprawie VIII SA/WA 438/13 dotyczące naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy o płatnościach i art. 107 § 3 k.p.a. Zarzucił, że decyzja organu I instancji nie spełnia wymogu art. 107 k.p.a., gdyż przytacza jedynie przepisy prawa, które organ zastosował, nie zawiera zaś właściwego uzasadnienia faktycznego. Charakter stwierdzonych uchybień popełnionych przez organ I instancji – w ocenie Dyrektora ARiMR uniemożliwia ich sanowanie, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności zawarta w art. 15 k.p.a. Dyrektor ARiMR poleciła organowi I instancji dokładne wyjaśnienie, na jakich ustaleniach organ oparł swe rozstrzygnięcie, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które winno stanowić konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji powinien ustosunkować się do całego materiału dowodowego, przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści. W konsekwencji powyższych zarzutów, Dyrektor ARiMR wskazując na naruszenie art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. 7. 1. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na tę ostatnio omówioną decyzje Dyrektora ARiMR w W.. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Podniosła, że wobec treści wyroku WSA w sprawie VIII SA/Wa 355/13 Dyrektor ARiMR powinien sprawę rozstrzygnąć, a nie przekazywać do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zwłaszcza że sąd tylko tę decyzję uchylił. Zarzuciła też przekroczenie granic odwołania, gdyż zaskarżała odwołaniem decyzję organu I instancji tylko w części. W piśmie procesowym z [...] lipca 2014 r. podniosła też, że Dyrektor ARiMR nie wskazał, jaki zakres sprawy ma podlegać wyjaśnieniu przez organ I instancji. 7.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutu przekroczenia granic rozpoznania odwołania Dyrektor ARiMR wskazał, że gdy odwołujący się kwestionuje decyzję pierwszoinstancyjną wyłącznie w ściśle określonej części to określenie o uchyleniu decyzji odnosi się tylko do tego zaskarżonego rozstrzygnięcia, a nie całego orzeczenia organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona 8. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie (tu: decyzja) były przedmiotem zaskarżenia. W wyroku z dnia 18 września 2013 r. Sąd jednoznacznie wskazał, że stan faktyczny rozpoznawanej sprawy jest bezsporny (pkt 4.3. uzasadnienia tamtego wyroku). Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które legły u podstaw uchylenia poprzedniej decyzji Dyrektora ARiMR, sprowadzały się do naruszenia przepisu art. 3 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy o płatnościach i art. 107 § 3 k.p.a. o tyle, że nie wyjaśniono w sposób wystarczający, czy zostały spełnione warunki, o których mowa w przepisach art. 10 ust. 1-2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 pozwalające na zastosowanie przepisów regulujących modulację płatności. Jak wynika z treści tych przepisów, to wskazują one na możliwość zastosowania modulacji, o jakiej mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 w przypadku, gdy poziom płatności bezpośrednich stosowany w tym państwie członkowskim na ten rok kalendarzowy zgodnie z art. 121 jest co najmniej równy poziomowi stosowanemu wówczas w państwach członkowskich innych niż nowe państwa członkowskie, z uwzględnieniem wszelkich zmniejszeń zastosowanych na mocy art. 7 ust. 1. (art. 10 ust. 1). Przepis art. 10 ust. 2 wskazuje zaś na ograniczenie wysokości modulacji w nowych krajach członkowskich. Zatem spełnienie warunków określonych we wspomnianym art. 10 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 nie dotyczy warunków przedmiotowych czy podmiotowych istniejących w odniesieniu do skarżącej spółki ale porównania poziomu płatności bezpośrednich w Polsce z poziomem tych płatności w krajach członkowskich. Zupełnie bezpodstawnie Dyrektor ARiMR uznał zatem, że z wyroku Sądu w sprawie VIII SA/Wa 438/13 wynikała konieczność uzasadnienia stanu faktycznego dotyczącego skarżącej spółki. Sąd w tamtym wyroku stan faktyczny sprawy uznał za bezsporny, a wiec wystarczająco uzasadniony. Dyrektor ARiMR w zarzucie naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. dopatruje się niewłaściwego wykazania stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia skonkretyzowanego w odniesieniu do samej skarżącej, podczas gdy to zarzucane przez Sąd naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. dotyczy nieustaleni faktów, o jakich mowa w art. 10 ust.1 i 2 rozporządzenia Rady (WE), które nie są związane z sytuacją samej skarżącej, a możliwość ich ustalenia i wykazania leży po stronie organu odwoławczego. Dyrektor ARiMR nie wyjaśnił również kwestii, czy powoływana przez organy decyzja KE z 24 lipca 2012 r. została należycie opublikowana i wiąże swoimi przepisami państwa Polskę oraz polskich rolników, do czego był zobowiązany poprzednim wyrokiem sądu. Trafny jest też zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Z treści przepisu art. 138 wynika, że organ odwoławczy powinien dążyć w pierwszej kolejności do merytorycznego rozstrzygnięcia. Nawet w przypadku wadliwości decyzji pierwszoinstancyjnej powinien dążyć do wydania decyzji reformatoryjnej zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja uchylająca i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia powinna być wydawana tylko wtedy, gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W takiej sytuacji organ odwoławczy powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie wskazał na konieczność wyjaśnienia, czy zachodzą niezależne od skarżącej warunki zastosowania modulacji zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, a na konieczność bliżej nieokreślonych ustaleń faktycznych dotyczących samej skarżącej spółki. Tak więc z Dyrektor ARiMR dopuścił się naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie oraz art. 138 § 2 k.p.a. przez wadliwe zastosowanie. Powyższe naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przeprowadzenie postępowania bez tych uchybień mogło prowadzić do wydania odmiennej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor ARiMR w W. zastosuje się do zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 438/13 i powtórzonych oraz rozwiniętych w wyroku niniejszym. W szczególności wyjaśni, czy ze względu na uwarunkowania krajowe istnieją podstawy do zastosowania modulacji zgodnie z przepisami art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) 73/2008, a jeśli tak, to uwzględni treść art. 10 ust. 2 tego rozporządzenia. Wykaże też, czy wobec skarżącej mogą być stosowane skutki decyzji KE z 24 lipca 2012 r. uwzględniając rozważenie kwestii mocy obowiązującej takich przepisów wobec obywateli. W pierwszej kolejności organ rozważy zastosowanie art. 138 § 1 k.p.a. mając na uwadze, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, o jakim mowa w art. 138 § 2 k.p.a. nie dotyczy okoliczności faktycznych dotyczących samej tylko skarżącej, których prawidłowość ustalenia została już przez Sad zaakceptowana. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 u.p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 Nr 461), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez adwokata.