II OZ 999/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 589/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 11 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 589/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił B. R. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że B. R. (dalej skarżąca) w skardze na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki, wniosła o wstrzymanie "wykonania zaskarżonego postanowienia na czas trwającego postępowania sądowego, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania nieodwracalnych skutków". Uzasadniając wniosek skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i stwierdziła, że sklep jest jedynym miejscem jej utrzymania, w związku z czym rozebranie obiektu będzie miało nieodwracalne skutki. Sąd I instancji odmawiając wstrzymania zaskarżonej decyzji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie wnioskiem o wstrzymanie wykonania została objęta decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę nakazu rozbiórki obiektu handlowego organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Taka decyzja nie wywołuje skutków materialnoprawnych - ma jedynie charakter procesowy. Decyzja wydana na postawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej kpa) nie nakłada na strony postępowania żadnych obowiązków, ani nie nadaje jakichkolwiek uprawnień. Nie może zatem spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Zaskarżona decyzja jest orzeczeniem kasacyjnym, jedynym więc skutkiem jaki wywołuje, jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji organu I instancji, o wstrzymanie wykonania której z pewnością chodziło skarżącej. Z kolei decyzja wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji nie podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania (art. 130 § 1 kpa), a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 § 2 kpa). W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej. Zażalenie na powyższe rozstrzygniecie wywiodła B. R. reprezentowania przez adwokata T. S., zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ppsa, wnosząc o uchylenie niniejszego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Żaląca się wskazała, że rozstrzygnięcie organu I instancji nakazywało rozbiórkę obiektu, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], nie czekając na uprawomocnienie się zaskarżonej decyzji, kolejną decyzją nakazał rozbiórkę obiektu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona winna we wniosku wskazać okoliczności uprawdopodobniające niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co w niniejszej sprawie nie zostało uczynione. Decyzja objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania, została wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa. Rozstrzygnięcie kasatoryjne ze swej istoty nie wywołuje skutków prawnych, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, uzasadniających zastosowanie instytucji wstrzymania jego wykonania. Skutki prawne, o których mowa w powyższym przepisie, wystąpić mogą, co do zasady, dopiero wskutek wydania decyzji załatwiającej sprawę administracyjną co do jej istoty. Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, że co do zasady nie nadają się do wykonania wszelkie orzeczenia kasacyjne, jako mające charakter czysto procesowy, gdyż nie stanowią one aktów wywołujących skutki materialnoprawne (postanowienie NSA z: 15.12.2004 r., OZ 805/04; 8.6.2010 r., II OZ 489/10, Lex nr 649157; 16.8.2011 r., I FZ 142/11, Lex nr 864188; 21.1.2011 r., II OZ 3/11, Lex nr 953121; 24.2.2011 r., II OZ 108/11, Lex nr 783950). Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.