I SA/Ke 300/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Jagiełło (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...]określającą R. S.A. w P. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2006 r. w kwocie 30.056 zł. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił następujący stan faktyczny: R. S.A. w P. (wcześniej Przedsiębiorstwo Wielobranżowo - Usługowo-Handlowo – Produkcyjne R. Z. K. i R.K. Spółka Jawna w P.), dalej zwana Spółką, prowadziła działalność gospodarczą między innymi w zakresie sprzedaży oleju opałowego. W lipcu 2006 r. Spółka sprzedała 17.000 litrów oleju opałowego dla W. S.A., nie pobierając przy tym oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego. Spółka w dniu 16 stycznia 2009 r. złożyła wniosek o dopuszczenie w prowadzonym postępowaniu podatkowym dowodów w postaci sporządzonych oświadczeń nabywcy oleju opałowego – W. S.A. Podatnik stwierdził, że dołączone uzupełnione oświadczenia wraz z fakturami sprzedaży bezspornie przesądzają o sprzedaży oleju opałowego i uzasadniają zastosowanie obniżonej stawki akcyzy. W dniu 15 października 2009 r. przedłożyła oryginały faktur sprzedaży oleju opałowego dla firmy W. S.A. Organ ustalił, że faktury nie zawierają treści oświadczenia o przeznaczeniu oleju opałowego na cele grzewcze, jak również nie zawierają żadnych zapisów na odwrocie faktur. Do faktur Spółka załączyła natomiast odrębne oświadczenia wystawione w dniu 10 października 2008 r. Organ przywołując treść art. 65 ust. 1, ust. 1a, ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29 poz. 257 ze zm., dalej: ustawy akcyzowej) i § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 87, poz. 825 ze zm., dalej: rozporządzenia) podniósł, że zastosowanie obniżonej stawki podatku akcyzowego uwarunkowane jest przede wszystkim zużyciem tego wyrobu na cele opałowe, co wiąże się z koniecznością uzyskania przez sprzedającego oświadczenia stwierdzającego, że nabywane wyroby są przeznaczone na cele grzewcze. Jedynie prawidłowe pod względem formalnym i materialnym oświadczenia, tj. zawierające określone w rozporządzeniu dane, uprawniały podatnika do skorzystania z preferencyjnej stawki akcyzy. Niedopełnienie wymogów wynikających z § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia jest traktowane przez ustawodawcę jako sprzedaż oleju opałowego dla celów innych niż opałowe i to sprzedawca ma obowiązek wykazać prawo do zwolnienia podatkowego. Organ wskazał, że strona nie dopełniła obowiązku, albowiem przedstawione oświadczenia o przeznaczeniu oleju opałowego są nieprawidłowe pod względem formalnym, nie zawierają wszelkich elementów wynikających z rozporządzenia, co potwierdzają dowody zgromadzone w ramach kontroli i postępowania podatkowego. We wszystkich oświadczeniach zakwestionowanych w toku kontroli nie wpisano miejsca ich wystawienia, niektóre posiadają braki formalne w zakresie daty, numeru identyfikacji podatkowej, numeru PESEL, braku adresu, nazwy urządzenia grzewczego dołączonego dokumentu sprzedaży lub wpisanego w treści oświadczenia numeru i daty wystawienia dokumentu sprzedaży. W ocenie organu, sprzedawca był uprawniony do zastosowania obniżonych stawek podatkowych jedynie w przypadku, gdy dysponował oświadczeniem w momencie powstania obowiązku podatkowego – czyli na dzień sprzedaży, a jeżeli sprzedaż ta powinna być potwierdzona fakturą, na dzień wystawienia faktury, nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia sprzedaży. Oświadczenie ma charakter materialnoprawny i nie jest możliwa jego konwalidacja poprzez uzyskanie od nabywcy oświadczenia w późniejszym terminie, względnie potwierdzenie tego faktu innymi środkami dowodowymi. Oświadczenie mające cechy autentyczności może być złożone tylko w dacie sprzedaży oleju opałowego. Ewentualne potwierdzenie przez nabywcę faktu, że transakcja miała rzeczywiście miejsce w sytuacji posiadania oświadczeń, których nie można przyporządkować do kopii dokumentu sprzedaży, nie uprawnia sprzedawcy do zastosowania obniżonej stawki akcyzy. Na istotę oświadczenia nie wpływają natomiast nieistotne błędy, jak brak numeru PESEL i NIP, w sytuacji, gdy oświadczenie zawiera pozostałe wymagane przepisami elementy. Dlatego organ uwzględnił oświadczenia zawierające wprawdzie wady, ale pozwalające na ustalenie adresów zamieszkania nabywców oleju opałowego. Spółka złożyła także oświadczenie potwierdzające zapłatę podatku akcyzowego na wcześniejszym etapie obrotu, w związku z tym uwzględniono tą kwoty przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za lipiec 2006 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzuciła: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 65 ust. 1 a i ust. 2 ustawy akcyzowej przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na naliczeniu przez organ podatku akcyzowego według stawki sankcyjnej, pomimo, że olej opałowy został przeznaczony na cele opałowe, - art. 65 ust. 1 a ustawy akcyzowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wyszczególniona w tym przepisie lista przypadków, do których ma zastosowanie stawka podatku 2.000,00 zł/1.000 l ma charakter przykładowy i tym samym organ był upoważniony do stosowania przepisów rozporządzenia, podczas gdy lista przypadków opisana w tym przepisie ma charakter wyliczenia enumeratywnego, - art. 65 ust. 1 a i ust. 2 ustawy akcyzowej poprzez błędną wykładnię polegającą na niezastosowaniu reguł określonych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej, - art. 65 ust. 1 ustawy akcyzowej poprzez niezastosowanie stawki podatkowej wynikającej z tego przepisu, - art. 3 Dyrektywy Rady 95/60/WE z dnia 27 listopada 1995 r. poprzez nieodniesienie się do wskazówek w niej zawartych i przyjęcie, że zastosowanie podwyższonej stawki akcyzy w stosunku do skarżącej jest właściwe, mimo, że stwierdzono właściwe wykorzystanie sprzedanego oleju opałowego, 2/ naruszenie przepisów postępowania: - art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie rodzaju zastosowanej wykładni przy interpretacji art. 65 ust. 1 a i ust. 2 ustawy akcyzowej, - art. 120, art. 121 § 1, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie dowodów świadczących o wykorzystaniu zgodnie z przeznaczeniem oleju opałowego od ilości którego naliczono wobec skarżącej stawkę sankcyjną, - art. 122, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że oświadczenia nabywców uregulowane w rozporządzeniu mają charakter materialnoprawny i stanowią jedyny dowód zużycia oleju opałowego na cele opałowe. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wykładnia literalna przepisu art. 65 ust. 1 a ustawy akcyzowej nie pozwala na utożsamienie sposobu dokumentowania obrotu olejem opałowym z użyciem oleju opałowego na cele inne niż opałowe. W przepisie tym nie ma mowy o konieczności stosowania podwyższonej stawki akcyzy w przypadku nieuzyskania oświadczenia od nabywcy, a tylko uzależnia powyższe od użycia oleju niezgodnie z przeznaczeniem. Zakwestionowała stanowisko organu, że oświadczenie złożone przez nabywcę ma charakter materialnoprawny. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 65 ust 1 ustawy akcyzowej podniosła, że w brzmieniu obowiązującym w lipcu 2006 r. ustawa zawierała trzy stawki podatku akcyzowego na cela opałowe: stawkę preferencyjną w wysokości 232 zł, której zastosowanie uzależnione było od pobrania oświadczenia, stawkę sankcyjną w kwocie 2.000 zł od 1000 l przewidzianą w art. 65 ust 1a ustawy akcyzowej i stawkę podstawową w wysokości 233 zł na 1000 l, określoną w art. 65 ust. 1 ustawy akcyzowej. Jeśli zatem organ w toku postępowania ustalił, że sprzedany bez oświadczeń olej opałowy został wykorzystany na cele opałowe, nie było podstaw do naliczenia stawki podatku akcyzowego określonej w art. 65 ust. 1a ustawy akcyzowej lecz w określonej w art. 65 ust. 1 ustawy, tj. w kwocie 233 zł/1000 l. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentację. W dniu 23 maja 2012 r. skarżąca wniosła pismo procesowe w którym wskazała, że na fakturach wystawionych dla firmy W. S.A. znajduje się oświadczenie "olej opałowy tylko dla celów grzewczych", które zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia mogło być umieszczone na fakturze. Podtrzymała stanowisko, że dla zastosowania stawki preferencyjnej wystarczy oświadczenie, które pozwala na zidentyfikowanie nabywcy, zaś braki oświadczeń, które nie pozwalają na jego zidentyfikowanie mogą być uzupełniane w toku postępowania dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 197/12 uchylił zaskarżoną decyzję, uznając, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo. Sąd zarzucił organowi brak rozważań w zakresie istnienia na fakturach wystawionych dla W. S.A. oświadczeń w brzmieniu "olej opałowy tylko do celów grzewczych". Jego zadaniem organ nie dokonał oceny czy oświadczenia te spełniają przesłanki z powołanego wyżej § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Sąd uznał, że ustalenia organu zostały poczynione jedynie w oparciu o część materiału dowodowego, co doprowadziło do naruszenia art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, a naruszenie to miało istotne znaczenie dla sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Celnej w K., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K.. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt I GSK 1083/12 uznał, że skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie a w konsekwencji uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W pierwszym rzędzie Sąd kasacyjny podniósł, że ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe oraz ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie naruszają prawa. Przywołane, zaś przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zapisy na fakturach o treści "olej opałowy tylko do celów grzewczych", nie stanowią oświadczenia nabywcy o przeznaczeniu nabytego oleju opałowego na cele opałowe, a jest to tylko informacja sprzedającego o przeznaczeniu tego towaru. Zapis ten nie pochodzi od nabywcy oleju opałowego. Odebranie przez sprzedawcę od nabywców oświadczeń, o których mowa w § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia stanowiło warunek stosowania obniżonych (preferencyjnych) stawek podatku akcyzowego. Oświadczenia te muszą zostać złożone w dacie powstania obowiązku podatkowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, konwalidacja oświadczeń możliwa jest tylko w sytuacji, gdy oświadczenia zostały pobrane od nabywcy. Naczelny Sąd Administracyjny powołał pogląd, zgodnie z którym sprzedaż oleju opałowego przez podatnika bez uzyskania od nabywcy prawidłowego oświadczenia o przeznaczeniu tego oleju na cele opałowe, o którym stanowi § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, jest równoznaczna z użyciem oleju opałowego niezgodnie z przeznaczeniem w rozumieniu art. 65 ust. 1a ustawy akcyzowej. Brak prawidłowych oświadczeń skutkuje tym, że niemożliwe jest opodatkowanie sprzedawanego oleju preferencyjną stawką akcyzy przewidzianą w art. 65 ust. 1 ustawy akcyzowej. Przepisy te nie stanowią, że warunkiem zastosowania niższej stawki podatkowej jest wyłącznie sam fakt przeznaczenia oleju opałowego na cele grzewcze. Prawodawca obwarował ten przywilej uzyskaniem przez sprzedawcę od nabywcy oleju oświadczenia o określonej treści. Niezłożenie przez nabywcę oświadczenia o nabyciu oleju opałowego na cele opałowe powoduje nie tylko brak możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego określonej w rozporządzeniu, ale oznacza to także, że nabywca nie wyraża chęci przeznaczenia zakupionego oleju opałowego na cele opałowe, co jest równoznaczne z użyciem tego oleju niezgodnie z jego przeznaczeniem. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Sąd pierwszej instancji w ponownym postępowaniu do powtórnej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem zaprezentowanej argumentacji, dotyczącej spornego zapisu na fakturach oraz znaczenia oświadczenia o przeznaczeniu oleju opałowego na cele opałowe dla zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega, zatem zgodność aktów administracyjnych ( w tym przypadku decyzji ) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) -dalej: p.p.s.a.- sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się, więc do zbadania czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji w kontekście zarzutów skargi, wskazać należy, że stosownie do art. 190 ustawy p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie to występuje zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. Ocena prawna może dotyczyć więc stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do wydania takiej, a nie innej decyzji. Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznający sprawę nie może, zatem dokonać odmiennej egzegezy przepisów niż ta wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też oceniać prawidłowości rozstrzygnięcia sądu kasacyjnego. Odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 190 zd. 1 p.p.s.a. dotyczyć może tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z istotną zmianą stanu prawnego, także w przypadku stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności mającego zastosowanie przepisu prawa, lub stanu faktycznego czyniącą pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego nieaktualnym (por. np. wyroki NSA z 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1064/08 i z 15 września 2011 r. syg. akt II FSK 481/10 publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Drugi z przypadków to podjęcie przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny, w której wyrażona zostanie odmienna wykładnia prawa od przyjętej w wyroku wydanym w tej sprawie w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej. Wtedy moc wiążącą będzie miała wykładnia wynikająca z uchwały (art. 269 § 1 p.p.s.a., por.: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2013, s. 636; uchwała NSA z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08). Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy stwierdzić należy, że nie miała miejsca żadna z okoliczności, pozwalająca Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K. przy ponownym rozpoznaniu sprawy na odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w przywołanym wyżej prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oceniając zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. w tak zakreślonych granicach badania jej legalności stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa, co oznacza że skarga jest bezzasadna. Na wstępnie stwierdzić należy, że ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe oraz ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie naruszają prawa, w związku z czym ustalenia te Sąd przyjmuje za podstawę dalszych rozważań. Przede wszystkim udowodniony jest fakt, że w lipcu 2006 r. R. S.A. w P. sprzedała 17.000 litrów oleju opałowego dla W. S.A., nie pobierając przy tym oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego. Przy zakupie oleju opałowego nie były wystawiane przez W. S.A żadne oświadczenia o przeznaczeniu oleju na cele opałowe. Faktury nie zawierają treści oświadczenia o przeznaczeniu oleju opałowego na cele grzewcze, jak również nie zawierają żadnych zapisów na odwrocie faktur. W świetle oceny prawnej stanu faktycznego wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 12 marca 2014 r. uznać należy, że związanie, o którym mowa w art. 190 p.p.s.a. występuje w kwestii mającej ostatecznie decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Dotyczy bowiem prawidłowości, zasadności i skutków składanych oświadczeń o nabyciu oleju opałowego do celów opałowych w odniesieniu do ustalenia materialnoprawnej podstawy opodatkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny tak jak Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zapis na fakturach dokumentujących fakt sprzedaży w lipcu 2006 r. przez spółkę R. w P. 17.000 litrów oleju opałowego dla W. S.A., o treści "olej opałowy tylko do celów grzewczych", nie stanowi oświadczenia nabywcy o przeznaczeniu nabytego oleju opałowego na cele opałowe. Zdaniem Sądu jest to wyłącznie informacja sprzedającego o przeznaczeniu tego towaru. Skarżąca Spółka konsekwentnie podnosiła w trakcie całego postępowania zarzut dotyczący naruszenia art. 65 ust 1a i ust 2 u.p.a, przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na naliczeniu przez Dyrektora Izby Celnej w K. podatku akcyzowego według stawki określonej w art. 65 ust. 1 a (stawka sankcyjna) w przypadku sprzedaży oleju opałowego przez skarżącą bez wymaganych oświadczeń, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego pomimo, że przedmiotowy olej został zużyty przez nabywców na cele opałowe. Odnosząc się zatem do tego zarzutu, także w kontekście oceny prawnej oraz pozostałej argumentacji wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzić należy, że niezłożenie przez nabywcę oświadczenia o nabyciu oleju opałowego na cele opałowe powoduje nie tylko brak możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego określonej przewidzianą w art. 65 ust. 1 u.p.a. oraz w rozporządzeniu z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, ale oznacza to także, iż nabywca nie wyraża chęci przeznaczenia zakupionego oleju opałowego na cele opałowe, co jest równoznaczne z użyciem tego oleju niezgodnie z jego przeznaczeniem, w zakresie skutku braku możliwości zastosowania obniżonej stawki w przypadku niezłożenia oświadczenia (por. wyroki NSA: z 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I GSK 311/10; z 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt I GSK 23/11; z 28 maja 2013 r., sygn. akt I GSK 1463/11; z 24 maja 2013 r., sygn. akt I GSK410/12 publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl Przy wykładni przepisów regulujących kwestie preferencyjnej stawki podatkowej z tytułu sprzedaży oleju opałowego na cele opałowe, w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy i wobec twierdzeń skarżącej, należy mieć na uwadze to, że przepisy te nie stanowią, że warunkiem zastosowania niższej stawki podatkowej jest wyłącznie sam fakt przeznaczenia oleju opałowego na cele grzewcze. Ustawodawca uzależnił ten przywilej od uzyskania przez sprzedawcę od nabywcy oleju oświadczenia o określonej treści. W myśl bowiem § 4 ust. 1 rozporządzenia podatnik sprzedający wyroby wymienione w poz. 2 lit. a załącznika nr 1 do rozporządzenia lub w poz. 1 pkt 3 lit. b i lit. c tiret pierwsze załącznika nr 2 do rozporządzenia jest obowiązany w przypadku tej sprzedaży osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej oraz osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą - do uzyskania od nabywcy oświadczenia o przeznaczeniu nabywanych wyrobów, uprawniającym do stosowania stawek wymienionych w poz. 2 lit. a załącznika nr 1 do rozporządzenia; oświadczenie może być złożone w wystawianej fakturze VAT, a jeżeli jest składane odrębnie, powinno zawierać dane dotyczące nabywcy, datę złożenia tego oświadczenia oraz powinno być dołączone do kopii faktury VAT. Złożenie przez nabywcę wymaganego oświadczenia w dacie powstania obowiązku podatkowego stanowi warunek sine qua non zastosowania preferencyjnej stawki podatku (por.: wyrok NSA z 13 października 2010 r., sygn. akt I GSK 1147/09). Konkludując Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku powtórnej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, z uwzględnieniem zaprezentowanej argumentacji i oceny prawnej wyrażonych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2014 r. dotyczącej zapisu na spornych fakturach oraz znaczenia oświadczenia o przeznaczeniu oleju opałowego na cele opałowe dla zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z tych też względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako niezasadną.