II SA/Sz 237/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lipca 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Szczecinie Barbary Rzuchowskiej sprawy ze skargi Prezydenta Miasta na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej umorzenia opłaty za usunięcie drzewa I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Prezydenta Miasta kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., nr[..] , Starosta: 1. umorzył [...] część opłaty ustalonej decyzją Starosty z dnia [...] r., nr [..] zmienionej decyzjami z dnia [...] r., nr [...] i z dnia [...] r., nr[...] , zezwalającą firmie P. z siedzibą w [...] na usunięcie jednego drzewa z gatunku dąb z terenu nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym [...] , położonej w obrębie ewidencyjnym nr [...] miasta[...] ; 2. odmówił umorzenia pozostałej części opłaty ustalonej decyzją Starosty z dnia [...] r., nr [...] zmienionej decyzjami z dnia [...] r., nr [...] i z dnia [...] r., nr[...] ; 3. zobowiązał firmę P. z siedzibą w [...] do uiszczenia opłaty w wysokości zł na konto Miejskiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca wysokość opłaty stanie się ostateczna. W podaniu z dnia [...] r. B. W. i M. W. zawarli wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji podnosząc, że zarówno decyzja jak i zgoda Prezydenta Miasta z dnia [...] r. poprzedzająca wydanie decyzji skierowane zostały do podmiotu nieposiadającego zdolności administracyjnoprawnej, tj. firmy P., co zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. skutkuje nieważnością decyzji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr[...] . Kolegium stwierdziło, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. polegającego na wadliwym oznaczeniu strony postępowania i przyznaniu zdolności administracyjnoprawnej firmie osoby fizycznej wbrew dyspozycji art. 29 k.p.a. w związku z art. 30 § 1 k.p.a., a w konsekwencji skierowaniu decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Prezydent Miasta złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu wniosku Prezydent Miasta wskazał, iż w przypadku, gdy stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest osoba fizyczna, adresatem decyzji powinna być ta osoba fizyczna przez wskazanie jej z imienia i nazwiska, z ewentualnym oznaczeniem "prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą...". W sentencji decyzji organu I instancji faktycznie nieprecyzyjnie określono jej adresata. W ocenie wnioskodawcy brak jest jednak podstaw do uznania, że to omyłkowe określenie strony poprzez wskazanie jako adresata decyzji najpierw nazwy firmy a następnie wymienienie z imienia i nazwiska strony oraz użycie zwrotu "reprezentowanej przez" oznacza, że adresatem decyzji jest bliżej nieokreślona firma P.. Oczywiste bowiem jest, że adresatem decyzji Starosty [...] była B. W., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą P., co znajduje dobitne potwierdzenie w aktach sprawy. Prezydent Miasta podniósł, że w sentencji rozstrzygnięcia, szczególnie w pkt 1 decyzji Starosty [...] z [...] r., nr[...] , wskazano B. i M. W. jako wieczystych użytkowników działki nr [...] z obrębu nr [...] m.[...] . Akta sprawy nie dają żadnych wątpliwości, co do tożsamości strony w tej sprawie. Również B. W. od dnia wszczęcia postępowania administracyjnego ([...] .) oznaczała swoje personalia jako strony postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 28 i 29 k.p.a., wskazując w pierwszym rzędzie nazwę firmy, pod którą prowadzi działalność gospodarczą, a następnie dopiero imię i nazwisko, co jest powszechnie przyjętą praktyką podmiotów gospodarczych działających w tej formie. Zdaniem odwołującego się nie ulega też żadnej wątpliwości, że to właśnie B. W. - w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą pod firmą P. - usunęła drzewo czyli wykonała uzyskaną dla siebie decyzję. Na tym etapie nie miała więc wątpliwości kto jest stroną postępowania i że może skorzystać ze skierowanego do niej rozstrzygnięcia. Podnoszenie przez B. i M. W., na obecnym etapie, że decyzja nie została skierowana do strony jest co najmniej nadużyciem i zmierza jedynie do uniknięcia konsekwencji związanych z wydaną decyzją, przy jednoczesnym, bezspornym i nieodwracalnym uzyskaniu korzystnego skutku tej decyzji. Takie zachowanie strony z pewnością nie zasługuje na ochronę prawną. Wnioskodawca podniósł, iż "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę naruszenia norm prawnych, w związku z czym utożsamianie pojęcia "rażące naruszenie prawa" z każdym naruszeniem prawa nie jest zasadne. Merytoryczna treść decyzji Starosty [...]nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa, a tylko taka sytuacja prowadzi do rażącego naruszenia prawa. Nawet, zatem przy precyzyjnym oznaczeniu strony nie nastąpiłaby zmiana treści decyzji. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne Prezydent Miasta wskazał, że nie jest nieważna decyzja, w której nastąpiło niepełne określenie strony. Jeżeli z materiałów dowodowych wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a jedynie omyłkowo w decyzji określono stronę, nie ma podstaw do stosowania sankcji nieważności decyzji. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego prowadzono czynności wobec B. W., która bezspornie jest stroną w sprawie, w rozumieniu art. 28 k.p.a., a jedynie w decyzji omyłkowo określono stronę nie podając precyzyjnie jej oznaczenia. Powyższe uchybienie nie zostało dostrzeżone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (decyzja [...] z dnia [...] r.), ani przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (wyrok z dnia [...] r. sygn. akt II SA/Sz 1384/09), które to organy prowadziły postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. oraz nr [...] z dnia [...] r. Organy odwoławcze nie miały żadnych wątpliwości, że B. Wozniak jest stroną w postępowaniu administracyjnym i prowadzi działalność gospodarczą pod wskazaną firmą P.. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy daje podstawy do przyjęcia, że postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie wyrażenia zgody przez Prezydenta Miasta oraz wydania zezwolenia na usunięcie drzewa przez Starostę [...] , a następnie postępowanie w przedmiocie umorzenia 1/85 części opłaty ustalonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] z [...] r., nr [...] i z dnia [...] r., nr[...] , odmowy umorzenia pozostałej części opłaty i zobowiązania do uiszczenia opłaty w wysokości [...] zł odnosiło się do strony w rozumieniu art. 28 kpa tj. osoby B. W. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P. z siedzibą przy ul.[...] w[...] . Z zebranego materiału dowodowego wynika, że B W. miała interes prawny w tej sprawie i jedynie w wyniku omyłki nastąpiło niedokładne (nieprecyzyjne) oznaczenie strony w decyzji Starosty . Jest to wadliwość nieistotna decyzji. Z pewnością również można stwierdzić, że wydana przez Starostę decyzja nie była skierowana do podmiotu nie mającego interesu prawnego w rozstrzygnięciu administracyjnym, jak to nieprawidłowo przyjęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Prezydent Miasta podniósł także, że w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] wystąpiły nieodwracalne skutki prawne, bowiem na podstawie otrzymanego zezwolenia, tj. decyzji Starosty z dnia [...] r. nr [..] drzewo z gatunku dąb zostało usunięte przez stronę postępowania, tj. B. W., oraz na podstawie ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] r. nr [...] strona postępowania uiściła opłatę w wysokości [...] zł. Stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia [...] r., nr [...] skutkowałoby przyzwoleniem stronie postępowania na rażące naruszenie przepisu art. 84 ust. 5a ustawy o ochronie przyrody. Zdaniem Prezydenta Miasta ponieważ nie zaistniała żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] r., nr [...] , a ponadto decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, zasadne jest uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] i wydanie decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...]\ r., nr[...] . Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia[...] . nr[...] . W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wśród enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.) Według obowiązujących w dniu wydania decyzji przez Starostę przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) decyzja powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi (art. 107 § 1 k.p.a.). Stroną postępowania stosownie do przepisu art. 28 k.p.a. jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie natomiast z art. 29 k.p.a. stronami postępowania mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Tylko takie osoby mogą formalnie dochodzić swego interesu prawnego na drodze postępowania administracyjnego. Jednocześnie stosownie do art. 30 § 1 k.p.a. zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Skład orzekający w niniejszej sprawie podzielił stanowisko Kolegium wyrażone w decyzji z dnia [...] r., nr[...] , że decyzja Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] dotknięta jest wadami określonymi w art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. Wydając decyzję z dnia [...] r., nr [...] na rzecz firmy P. [...] rażąco naruszył art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe oznaczenie strony postępowania oraz art. 29 i 30 § 1 k.p.a. i przyznanie zdolności administracyjnoprawnej firmie osoby fizycznej. W konsekwencji wobec określenia jako strony podmiotu, który nie był i nie może być stroną postępowania, bowiem postępowanie nie dotyczyło jego interesu prawnego ani obowiązku, decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Stosownie do cytowanych powyżej przepisów firma prowadzona przez osobę fizyczną nie może być stroną postępowania administracyjnego. Stroną postępowania administracyjnego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą może być wyłącznie osoba fizyczna prowadząca tę działalność. Odnosząc się do zarzutów i argumentacji Prezydenta Miasta przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium w pierwszej kolejności wyjaśniło, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy lecz zbadanie zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz nie odnosi się do innych postępowań administracyjnych czy też sądowych. Postępowanie w przedmiocie umorzenia opłaty za usunięcie drzew jest postępowaniem odrębnym od postępowania w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew. Wbrew wywodom Prezydenta Miasta wszystkie czynności procesowe Starosty [...] w toku postępowania w sprawie umorzenia opłaty za usunięcie drzewa, tj. zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] r., zawiadomienie o terminie rozprawy administracyjnej z dnia [...] r., zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie z dnia [...] r., podejmowane były w odniesieniu do firmy P.. Nie można więc przyjąć, że postępowanie było prowadzone wobec B. W., która była stroną w sprawie w rozumieniu art. 28 k.p.a., a jedynie w decyzji omyłkowo określono stronę nie podając precyzyjnie jej oznaczenia. [...] jako stronę postępowania uznał bowiem firmę P.. Okoliczność, na którą wskazuje Prezydent Miasta[...] , że w pkt 1 decyzji Starosty [...] z [...] r., nr[...] , wskazano B. i M.W. jako wieczystych użytkowników działki nr [...] z obrębu nr [...]n m. nie przesądza o tym, że byli oni (czy też tylko B. W.) stroną postępowania, przedmiotem rozstrzygnięcia jest bowiem umorzenie części opłaty, odmowa umorzenia części opłaty i zobowiązanie firmy P. z siedzibą w [...] do uiszczenia opłaty w wysokości [...] zł. Ponadto wbrew twierdzeniom Prezydenta Miasta w sprawie nie zaistniała negatywna przesłanka stwierdzenia nieważności, określona w art. 156 § 2 k.p.a., bowiem decyzja Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Kolegium wskazało, iż przesłanka nieodwracalnych skutków prawnych odnosi się do skutków prawnych, a nie faktów. Nieodwracalności skutków prawnych nie można utożsamiać z niemożliwością przywrócenia stanu faktycznego istniejącego przed wydaniem wadliwej decyzji. Okoliczność, iż kwota [...] zł, wynikająca z decyzji Starosty z dnia [...] r., nr [...] została zapłacona nie powoduje, że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne. Wykonanie decyzji związanej ze świadczeniem pieniężnym ma charakter odwracalny. Spełnienie świadczenia pieniężnego z samej swej istoty nie powoduje nieodwracalnego skutku, zawsze można bowiem ustalić kwotę i wartość oraz zasady zwrotu spełnionego świadczenia W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że spełnienie świadczenia pieniężnego nie wywołuje, co do zasady, trudno odwracalnych skutków lub szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. Fakt wycięcia drzewa pozostaje bez wpływu na ocenę skutków jakie wywołała decyzja Starosty z dnia [...] r., nr [...] bowiem wycinki tej dokonano w oparciu o decyzję Starosty z dnia [...] r. nr[...] . Ponadto Prezydent Miasta nie wskazał, w jaki sposób stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia [...] r. powoduje rażące naruszenie przepisu art.84 ust. 5a ustawy o ochronie przyrody. Pismem z dnia [...] r. Prezydent Miasta , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 kpa poprzez uznanie, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, - art. 156 § 2 kpa poprzez uznanie, że ww. decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, - art. 29, 30 § 1 i art. 107 kpa poprzez uznanie, że Starosta wadliwie oznaczył stronę postępowania przyznając zdolność administracyjnoprawną firmie osoby fizycznej, - art. 28 kpa poprzez przyjęcie, że strona w postępowaniu nie została oznaczona jako osoba fizyczna, - art. 30 § 1 kpa poprzez brak zastosowania tej regulacji, a w szczególności instytucji domniemań prawnych w niniejszym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest uzasadniona. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w oparciu o rozwiązania procesowe zawarte w art. 113 § 1 k.p.a. oraz w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. wyróżnia się dwie sytuacje: po pierwsze, gdy postępowanie administracyjne prowadzone było wobec jednostki mającej w danej sprawie interes (obowiązek) prawny i jedynie w wyniku oczywistej omyłki nastąpiło błędne lub niedokładne (nieprecyzyjne) oznaczenie strony w decyzji; po drugie, gdy postępowanie administracyjne prowadzone było wobec jednostki niemającej w danej sprawie interesu (obowiązku) prawnego. W pierwszym przypadku mamy do czynienia z wadliwością nieistotną decyzji, usuwalną w trybie rektyfikacji decyzji, w drugim zaś przypadku – z wadliwością istotną decyzji, będącą podstawą stwierdzenia jej nieważności (por. B. Adamiak, glosa do wyroku NSA z dnia 6 maja 1987 r., sygn. akt IV SA 1050/86, OSP z 1991 r., nr 3, poz. 66). Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Natomiast w myśl art. 29 k.p.a. stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne – również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. można stosować tylko do kwalifikowanego naruszenia prawa przez skierowanie decyzji do jednostki, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie. Tą też podstawą nieważności decyzji związany jest sąd administracyjny (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przy ocenie stopnia naruszenia przepisów prawa należy uwzględnić zatem sytuacje, czy w toku postępowania prowadzono czynności wobec jednostki, która jest stroną w sprawie. Jeżeli z materiałów dowodowych wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a jedynie w decyzji omyłkowo określono stronę, nie ma podstaw do stosowania sankcji nieważności decyzji. Jest to jedynie oczywista omyłka podlegająca sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a.( por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 350/06, zbiór lex nr 291105; wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 400/06, zbiór lex nr 351135). Nie jest nieważna decyzja, w której nastąpiło niepełne określenie strony. Użycie w decyzji niepełnej nazwy osoby skarżącej nie oznacza skierowania tej decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie i nie stanowi podstawy przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. dla stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 1986 r., III SA 1307/85, E. Smoktunowicz, D. Kijowski, J. Mieszkowski "Postępowanie administracyjne...", s. 562-563). Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy nastąpiło wadliwe oznaczenie strony postępowania i przyznanie zdolności administracyjnoprawnej firmie osoby fizycznej, a w konsekwencji – skierowanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] do osoby niebędącej stroną w sprawie. Rozstrzygnięcie powyższej kwestii wymagało zatem wyjaśnienia, czy w toku postępowania prowadzono czynności wobec jednostki, która jest stroną w sprawie, w rozumieniu art. 28 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazało bowiem, że ww. decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. wydana została w stosunku do podmiotu, który nie może być stroną postępowania administracyjnego, tj. "firmy P.". Wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego, materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych dawał podstawy do przyjęcia, że postępowanie administracyjne w przedmiocie umorzenia opłaty za usunięcie drzewa było prowadzone wobec strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., tj. B. W. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa P.. Wskazać należy, że w sentencji decyzji Starosty z [...] r., wskazano B. i M. W. jako wieczystych użytkowników działki nr [...] z obrębu nr [...] m. . Również B. W. od dnia wszczęcia postępowania administracyjnego oznaczała swoje personalia jako strony postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 28 i 29 k.p.a., wskazując w pierwszym rzędzie nazwę firmy, pod którą prowadzi działalność gospodarczą, a następnie dopiero imię i nazwisko. To właśnie B. W. - w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą pod firmą P. - usunęła drzewo czyli wykonała uzyskaną dla siebie decyzję. Z zebranego materiału dowodowego wynika zatem, że B. W. miała interes prawny w tej sprawie i jedynie w wyniku omyłki nastąpiło niedokładne (nieprecyzyjne) oznaczenie strony w decyzji Starosty [...] . Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja administracyjna powinna m.in. zawierać oznaczenie strony. Zatem oznaczenie strony, czyli adresata decyzji winno uwzględniać czy chodzi o osobę fizyczną, czy osobę prawną bądź też inną jednostkę określoną w art. 29 k.p.a. W przypadku gdy stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest osoba fizyczna, adresatem decyzji powinna być ta osoba fizyczna przez wskazanie jej z imienia i nazwiska z ewentualnym oznaczeniem "prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą...". W sentencji decyzji Starosty z [...] r. rzeczywiście nieprecyzyjnie określono jej adresata. Wbrew jednak stanowisku Kolegium brak podstaw do uznania, iż to omyłkowe określenie strony poprzez wskazanie jako adresata decyzji w pierwszej kolejności nazwy firmy a następnie użycie zwrotu "reprezentowanej przez panią B. W." oznacza, że adresatem decyzji jest "Firma Handlowa P.". Zauważyć należy, że również akta sprawy nie dają żadnej wątpliwości co do tożsamości strony w niniejszej sprawie. W tej sytuacji brak było podstaw do przyjęcia, że decyzja Starosty [...] z [...] r. narusza art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak już wyżej wskazano, wątpliwości co do tego, czy mamy do czynienia z wadliwością nieistotną decyzji administracyjnej, czy też z wadliwością, która prowadzi do uchylenia (zmiany) decyzji administracyjnej należy rozstrzygnąć w oparciu o treść samej decyzji administracyjnej, jak i akta sprawy dotyczące rozpoznania sprawy rozstrzygniętej tą decyzją administracyjną. W rozpoznawanej sprawie akta administracyjne i treść decyzji Starosty z [...] r., wbrew wywodom Kolegium, pozwalały rozstrzygnąć w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, że adresatem tej decyzji, a zarazem stroną postępowania w rozumieniu art. 28 i 29 k.p.a. była B. W.. Jednocześnie, za nietrafny Sąd uznał zarzut skargi, że ww. decyzja Starosty [...] wywołała nieodwracalne skutki prawne, czego konsekwencją jest niemożność stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji na podstawie art. 156 § 2 k.p.a. Zgodzić się należy w tym względzie ze stanowiskiem Kolegium, że okoliczność, iż kwota [...] zł, wynikająca z decyzji Starosty z dnia [..] r. została zapłacona nie powoduje, że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne. Wykonanie decyzji związanej ze świadczeniem pieniężnym ma charakter odwracalny. Spełnienie świadczenia pieniężnego z samej swej istoty nie powoduje nieodwracalnego skutku, zawsze można bowiem ustalić kwotę i wartość oraz zasady zwrotu spełnionego świadczenia. Również okoliczność wycięcia drzewa pozostaje bez wpływu na ocenę skutków jakie wywołała ww. decyzja Starosty , bowiem wycinki tej dokonano w oparciu o decyzję Starosty z dnia [...] r. nr[...] . Z przyczyn wyżej wskazanych, Sąd - na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 litera "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] . nr [...] , o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zakresie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 ww. ustawy, zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 tej ustawy.