I OSK 3124/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Sędzia NSA Roman Ciąglewicz, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [..] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 549/14 w sprawie ze skargi M.C. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [..] z dnia 18 lipca 2013 r. nr [..] w przedmiocie ustalenia wysokości nagrody rocznej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 21 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 549/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi M.C. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [..] z dnia 18 lipca 2013 r. nr [..]w przedmiocie wypłaty nagrody rocznej w związku z przejściem na zaopatrzenie emerytalne, w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [..] z dnia 5 czerwca 2013 r. nr [..], w pkt 2. oddalił wniosek skarżącej o zwrot kosztów postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją Nr [..]Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [..] z dnia 5 czerwca 2013 r. wydaną na podstawie art. 95 ust. 1-3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U z 2009r. Nr 12 poz. 68 z późn. zm.) oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2007r. w sprawie nagród i zapomóg dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej przyznano M.C. nagrodę roczną za okres 6 miesięcy 2013r. w wysokości 2 419.10 zł brutto w związku ze zwolnieniem ze służby z dniem 7 czerwca 2013r. na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 w/w ustawy. Wyjaśniając wysokość przyznanej nagrody rocznej wskazano, że jej podstawę stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne strażakowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w roku kalendarzowym, w którym przysługuje nagroda. Wysokość tej nagrody ustala się proporcjonalnie do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda. W pouczeniu zamieszczonym w opisanej decyzji określono, że przysługuje od niej odwołanie do Sądu Rejonowego Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [..] w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. W odwołaniu od opisanej decyzji M.C. zarzuciła organowi brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, nierespektowanie treści prawomocnych rozstrzygnięć Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, co wskazuje na naruszenie art. 6, art.7, art. 9 -11, art. 73, art. 75, art. 77, art. 78, art. 80 i art. 81 k.p.a. Decyzją Nr [..]z dnia 18 lipca 2013 r. Śląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 95 ust. 2 i 3 oraz art. 105 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że na mocy decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej Nr [..]z dnia 8 maja 2013 r. M.C. zwolniona została ze służby z dniem 7 czerwca 2013 r. w związku z jej raportem o zwolnienie złożonym w konsekwencji nabycia uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 cyt. wyżej ustawy. Mając to na względzie, na podstawie art. 95 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej obliczono proporcjonalnie do okresu pełnionej w 2013 r. służby wysokość przysługującej M.C. nagrody rocznej. Miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym na ostatnio zajmowanym stanowisku wynosiło 4 838,20 zł , a zatem wysokość proporcjonalnej nagrody rocznej wyniosła 2 419,10 zł. Zdaniem organu zarzuty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż na podstawie art. 95 ust. 2 i 3 ustawy o Państwowej Służbie Pożarnej wysokość nagrody rocznej dla strażaka ustala się proporcjonalnie do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który nagroda roczna przysługuje, a jej wysokość stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne strażakowi na ostatnio zajmowanym stanowisku. Na podstawie decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [..] z dnia 15 lutego 2013 r. nr [..]odwołująca została przeniesiona na niższe stanowisko służbowe z zachowaniem dotychczasowego wynagrodzenia zasadniczego. Komendant Miejski ustalił dla M.C. dodatek służbowy na stanowisku Starszego Specjalisty w wysokości 900 zł. Ustalenie kwoty dodatku służbowego nastąpiło stosownie do zajmowanego stanowiska. Organ odwoławczy przytoczył treść § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej, zgodnie z którym strażakowi przyznaje się ustalony kwotowo dodatek służbowy w wysokości do 50 % uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Wyjaśniono, że dodatek ten uwarunkowany jest m.in. dyspozycyjnością związaną z zajmowanym stanowiskiem i odpowiedzialnością za podejmowane decyzje służbowe, a warunki te nie zostały spełnione podczas nieobecności M.C. w służbie spowodowanej nieprzerwanym przebywaniem na zwolnieniach lekarskich od dnia 18 czerwca 2012r. do dnia zwolnienia ze służby. Wyjaśniono również przyczyny nieprzyznania odwołującej dodatku motywacyjnego określonego w § 6 wyżej wskazanego rozporządzenia wskazując, jako tego przyczynę, długotrwałe przebywanie odwołującej na zwolnieniu lekarskim. Jako niezrozumiały uznano zarzut przekazania na konto strony przyznanej jej nagrody rocznej przed uprawomocnieniem się decyzji. Organ odwoławczy zastrzegł, że rozpoznaje odwołanie złożone przez M.C., mimo wątpliwości interpretacyjnych co do treści art. 111a ustawy o Państwowej Starzy Pożarnej jakie występują w orzecznictwie sądów administracyjnych i sądów powszechnych w stosunku do odwołań od decyzji dotyczących roszczeń majątkowych o świadczenia pieniężne wynikające ze stosunku służbowego strażaka. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M.C. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 98 ust. 1 - 3 oraz art. 105 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez wadliwe przyjęcie w ustalonym stanie faktycznym, że skarżącej przysługuje nagroda roczna za okres 6 miesięcy roku 2013 w wysokości 2 419,10 zł brutto liczona od uposażenia zasadniczego w kwocie 4 838,20 zł, podczas gdy nagroda roczna w związku z przejściem na zaopatrzenie emerytalne powinna być wyliczona według wysokości uposażenia w kwocie 6 546,20 zł. Zarzuciła także błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu przez organ nieprawidłowej podstawy uposażenia skarżącej, wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7, art. 8, art. 76 i art. 77 k.p.a.- poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego i kompletności materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów i orzekanie na zasadzie niedozwolonej arbitralności w zakresie przyznania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy biorąc za podstawę nieprawidłową wysokość uposażenia zasadniczego. Zarzuciła również błędne pouczenie o trybie odwołania. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, gdyż wydana została z naruszeniem właściwości. Jako wniosek ewentualny postawiła uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej jej decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [..] z dnia 5 czerwca 2013 r. nr [..]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 21 października 2013 r. zawiesił postępowanie do czasu zakończenia sprawy prowadzonej pod sygn. akt IV SA/Gl 561/13. Z chwilą prawomocności wyroku z dnia 19 lutego 2014r. postępowanie zostało podjęte. Wyrokiem tym uchylono decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 15 kwietnia 2013 r. nr [..]i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [..] z dnia 15 lutego 2013 r. nr [..], na mocy której przyznano M.C. z dniem 1 marca 2013 r. uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami stałymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, że wojewódzkie sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W przypadku skutecznie wniesionej skargi są zatem upoważnione dokonywać oceny legalności działania organów administracji również z urzędu. Sąd I instancji uznał za słuszne uwzględnienie skargi właśnie z przyczyn, których dopatrzył się w ramach kontroli dokonywanej z urzędu. Odnosząc się natomiast do zarzutów przedstawionych przez stronę skarżącą, Sąd podzielił stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę o ich bezzasadności. Przede wszystkim Sąd wskazał, ze trudno podzielić pogląd skarżącej, co do konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na brak właściwości organu do jej wydania. Co istotne, skarżąca sama powołuje się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sprawę tę przesądza przyznając organom Państwowej Straży Pożarnej kompetencje do ustalania wysokości uposażenia strażaków. Przyznać należy natomiast rację organowi, że stanowisko sądów nie było spójne, co do tego w jakim zakresie i przedmiocie sprawy majątkowe, wynikające ze stosunku służbowego strażaków, należą do właściwości poszczególnych sądów. W chwili obecnej w judykaturze przeważa stanowisko, zgodnie z którym regulacje prawne w zakresie mianowania na stanowisko służbowe, czy prawa do uposażenia wymagające wydania decyzji administracyjnej sugerują właściwość sądów administracyjnych. Stosunki służbowe funkcjonariuszy, a w tym również funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej mają bowiem charakter publicznoprawny (administracyjnoprawny). Przypomnieć można tu uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008r. sygn. II PZP 9/08, która może znaleźć zastosowanie również do funkcjonariuszy państwowej straży pożarnej. Sąd Najwyższy wskazał, że prawa i obowiązki funkcjonariuszy celnych wynikają ze stosunku służbowego. Stosunek służbowy funkcjonariusza jest stosunkiem administracyjno-prawnym. Funkcjonariusz nie jest pracownikiem w rozumieniu Kodeksu pracy. Zatem nie ma wobec niego zastosowania zasada subsydiarnego stosowania przepisów Kodeksu pracy zawarta w art. 5 k.p. Do postępowania w tych sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a od decyzji wydanej w powyższym przedmiocie przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie w decyzji Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym (dotyczącej stosunku służbowego żołnierzy), które w postanowieniu z dnia 7 sierpnia 1996 r., III PO 12/96 (OSNAPiUS 1997 r. nr 7, poz. 120), wyraziło pogląd, że sprawy o roszczenia wynikające ze stosunku służbowego zawodowych żołnierzy nie są sprawami pracowniczymi ani cywilnymi w rozumieniu Kodeksu postępowania cywilnego, lecz sprawami administracyjnym. Sąd I instancji nie dostrzegł również naruszenia prawa materialnego stosowanego przez organ w ramach wydawania zaskarżonej czy poprzedzającej ją decyzji ani też uchybień proceduralnych w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c sugerowanych przez skarżącą. Zdaniem Sądu I instancji, istotnym dla stwierdzenia legalności zaskarżonych decyzji był natomiast fakt prawomocnego uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach decyzji Nr [..]Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [..] z dnia 15 lutego 2013 r. (wyrok z dnia 19 lutego 2014r. sygn. IV SA/Gl 561/13). Sąd wyjaśnił, iż jak stanowi art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Sąd I instancji zauważył, że podstawę do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny stanowi wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wznowieniowych zawartych w art. 145 § 1 k.p.a., a nie tylko tych, które wiążą się z naruszeniem prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2011r., z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK 1321/05, czy wyrok tego Sądu w składzie 7 sędziów z dnia 16 stycznia 2006 r. sygn. akt I OPS 4/05, publ. CBOSA, a także Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 528-529; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pod red. T. Wosia, Warszawa 2011, s. 662-663). Uznaje się tam, że pojęcia "naruszenia prawa" o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. nie można ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu, a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji. Dotyczy to na przykład niektórych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego np. określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a., czy też w art. 145a k.p.a. Tak więc w razie stwierdzenia przez sąd, że akt kontrolowany narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sytuacja taka miała miejsce w sprawie. Jak stanowi bowiem art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009r. nr 12 poz. 68 z późn. zm.) strażakowi przysługuje nagroda roczna w wysokości ½ uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda ta przysługuje. Aby dokonać prawidłowego obliczenia nagrody rocznej organ musi posiadać wiedzę na temat wysokości przyznanego strażakowi w danym roku uposażenia. W sytuacji, gdy ze względu na niezgodność z prawem usunięta została z obrotu prawnego decyzja nr [..], w której ustalono M.C. uposażenie zasadnicze wraz ze stałymi dodatkami, istnieje przyczyna nakazująca wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie, której przedmiotem było obliczenie nagrody rocznej obliczanej na podstawie uposażenia zasadniczego. W konsekwencji wystąpiła podstawa do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit.b P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Śląski Komendant Wojewódzki PSP w [..], zaskarżając go w pkt 1 zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie podstawa do wznowienia postępowania jest naruszeniem prawa uzasadniającym uchylenie decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sprawie. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie skargi skarżącej oraz zwrot kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że nie każda z przesłanek wznowieniowych zawartych w i art. 145 § 1 k.p.a. wiąże się z naruszeniem prawa. Jak wskazuje się bowiem w judykaturze, by możliwe było prawidłowe podjęcie przez sąd administracyjny decyzji, o uchyleniu zaskarżonego orzeczenia niezbędne jest dokonanie uprzedniego podziału powyższych przesłanek wznowienia na takie, które są tożsame z "naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 1-4 i 6 kpa) i na przesłanki, którym nie da się przypisać tej cechy (art. 145 § 1 pkt 5, 7i8 kpa). Tylko pierwsza z wyodrębnionych grup może stanowić podstawę do uchylenia decyzji sąd administracyjny (wyrok NSA z dnia 22 lipca 2009 r., I GSK 11/2009, por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2011r., I GSK 227/10). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 stycznia 1999 r., syg. akt III SA 4728/97 wskazał również, że jeżeli w chwili orzekania przez sąd jasne jest, iż zaskarżona decyzja będzie musiała być uchylona w drodze wznowienia postępowania administracyjnego- podstawą wznowienia nie jest naruszenie prawa, lecz okoliczności, które zaszły po wydaniu decyzji np. wymienione w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W przedmiotowym rozstrzygnięciu NSA wskazuje, że skoro sąd administracyjny sprawuje kontrolę decyzji administracyjnych jedynie pod względem ich zgodności z prawem, to winny jest brać pod uwagę stan istniejący w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe organ podkreślił, iż nie można zarzucić mu naruszenia prawa, skoro w czasie wydawania decyzji okoliczności uzasadniające jej wzruszenie nie istniały. Prawidłowo zatem organ wydał decyzję w oparciu o istniejącą w obrocie prawnym decyzję nr [..], w której ustalono M.C. uposażenie zasadnicze wraz ze stałymi dodatkami. Nie można zatem powoływać się w niniejszej sprawie, iż okoliczności powyższe uzasadniają przyjęcie, iż organ dopuścił się naruszenia prawa. Dyspozycja wskazana bowiem w treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. wprost wskazuje, że uchylenie decyzji administracyjnej może nastąpić w wypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia. Skoro organ wydając decyzję nie naruszył prawa, co w niniejszej sprawie jest kwestią bezsporną, to decyzja nie może zostać uchylona jako naruszająca prawo. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M.C. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., a zatem wyłącznie w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy w niniejszej sprawie nie występują. W niniejszej sprawie poprzez zarzuty naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 8 K.p.a. skarga kasacyjna stara się podważyć ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odnośnie możliwości zastosowania jako podstawy rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z bezspornych ustaleń sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 lutego 2014r. IV SA/GL 561/13 uchylił decyzję Komendanta Miejskiego Straży Pożarnej w [..] z dnia 15 lutego 2013r., którą m.in. organ określił uposażenie oraz dodatki do uposażenia należne M.C.. Wspomnianym wyrokiem uchylona została też decyzja Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej utrzymująca w mocy decyzję z dnia 15 lutego 2013r. W dacie wydania zaskarżonego wyroku, wyrok w sprawie IV SA/Gl 561/13 był prawomocny. Nie jest kwestionowane, że przedmiot postępowania w niniejszej sprawie ( wysokość nagrody rocznej ) pozostaje w ścisłym związku z treścią uchylonej decyzji o ustaleniu uposażenia M.C.. Zgodnie z art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej ( Dz.U.2013.1340 j.t. ze zm. ) strażakowi za służbę pełnioną nienagannie w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną Sąd I instancji w sposób nieuprawniony zastosował art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a., albowiem uchylenie decyzji ustalającej uposażenie M.C. jako podstawa do wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt. 8 K.p.a.) nie stanowi zdaniem autora skargi kasacyjnej naruszenia prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela wskazanego wyżej stanowiska strony wnoszącej skargę kasacyjną, natomiast przychyla się do argumentacji zaprezentowanej odnośnie do wspomnianego zagadnienia w wyrokach NSA: z dnia 5 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II OSK 815/11 oraz z dnia 18 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II OSK 923/11 (niepubl.). W uzasadnieniach tych orzeczeń wskazano, że stanowisko takie jak przedstawione przez autora aktualnie rozpoznawanej skargi kasacyjnej jest obecne w literaturze (por. J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z 6 stycznia 1999 r., III SA 4728/97, OSP 2000/1/16; A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 392), jednakże nie może być uważane za ugruntowane, czy dominujące. Przeciwne stanowisko prezentuje bowiem większość komentatorów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 662-663; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 341-342; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 529), jak też inni autorzy wypowiadający się w odniesieniu do omawianego zagadnienia (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, Warszawa 2009, s. 233-234; T. Kiełkowski, Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego jako przesłanka uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, PPP 2008, nr 4, s. 59 i n.; M. Romańska, Skuteczność orzeczeń sądów administracyjnych, Warszawa 2010, s. 278-279). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego również należy dostrzec tę wyraźną linię orzeczniczą, która przyjmuje, że na gruncie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. nie ma podstaw, by pojęcie "naruszenia prawa" ograniczać jedynie do części przesłanek wznowienia postępowania. W podjętym przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wyroku z dnia 16 stycznia 2006 r. o sygn. I OPS 4/05 (publ. ONSAiWSA 2006/2/39) została podkreślona błędność założenia upatrującego w naruszeniu prawa jedynie prostej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu, a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. Naruszenie prawa - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawionej w powyższym orzeczeniu - może być bowiem odnoszone tak do sytuacji, gdy decyzja administracyjna zostaje wydana z powołaniem się na przepis rozporządzenia, który w ocenie sądu administracyjnego jest niezgodny z Konstytucją lub ustawą, jak i do przypadków, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.) lub gdy kontrolowana przez sąd decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.). Przyjęte w powyższym wyroku rozumienie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. koresponduje ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowanym w innych orzeczeniach tego Sądu ( por. wyrok z dnia 9 grudnia 2011 r. o sygn. akt II OSK 807/11; wyrok z dnia 8 czerwca 2009 r. o sygn. akt I OSK 1110/08; wyrok z dnia 28 listopada 2007 r. o sygn. akt I OSK 1640/06; wyrok z dnia 14 listopada 2006 r. o sygn. akt II OSK 1321/05). Konkludując, co do zasady w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną dopuszczalne jest zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. w sytuacji uznania przez sąd administracyjny I instancji , że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego określona w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Z tych powodów skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku i na podstawie art. 184 P.p.s.a. podlegała oddaleniu. ----------------------- 12