II SAB/Wa 225/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosków z dnia [...] stycznia 2014 r., [...] stycznia 2014 r., [...] stycznia 2014 r. oraz [...] stycznia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpatrzenia wniosków skarżącego M. J. z dnia [...] stycznia 2014 r., [...] stycznia 2014 r., [...] stycznia 2014 r. oraz [...] stycznia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącego M. J. kwotę 362,50 (słownie: trzysta sześćdziesiąt dwa 50/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. J. wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi: - wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej, poprzez podanie na piśmie wynagrodzenia netto Szefa Gabinetu Politycznego Ministra M. K. za miesiąc grudzień 2013 r. wraz ze wszystkimi dodatkami; - wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej, poprzez podanie na piśmie wynagrodzenia netto Doradcy Ministra T. F. za miesiąc grudzień 2013 r. wraz ze wszystkimi dodatkami; - wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej, poprzez podanie na piśmie wynagrodzenia netto Doradcy Ministra T. P. za miesiąc grudzień 2013 r. wraz ze wszystkimi dodatkami; - wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej, poprzez podanie na piśmie wynagrodzenia netto Doradcy Sekretarza Stanu S. O. za miesiąc grudzień 2013 r. wraz ze wszystkimi dodatkami. W odpowiedzi na powyższe wnioski, organ pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. poinformował wnioskodawcę, że wynagrodzenie ww. osób określone zostało w tabeli stanowisk, kwot wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego oraz kwalifikacji pracowników, stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 marca 2000 r. w sprawie zasad wynagradzania i innych świadczeń przysługujących pracownikom urzędów państwowych zatrudnionym w gabinetach politycznych oraz doradcom lub pełniących funkcje doradców osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 24, poz. 296 z późn. zm.). Następnie w uzupełnieniu powyższej odpowiedzi w piśmie z dnia 3 marca 2014 r. dodatkowo poinformowano wnioskodawcę, że informacje dotyczące wynagrodzenia M. K. - Szefa Gabinetu Politycznego w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi, T. F. - Doradcy Ministra w Gabinecie Politycznym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, T. P. - Doradcy Ministra w Gabinecie Politycznym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz S. O. - Doradcy Sekretarza Stanu w Gabinecie Politycznym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, stanowią informacje o charakterze prywatnym i nie podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). Żądane informacje nie są informacją publiczną, gdyż stanowią one informacje ad personam, tj. dotyczą konkretnych, zindywidualizowanych osób. M. J., nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem organu, w dniu 3 marca 2014 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zarzucając organowi rażące naruszenie: 1) art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2 , art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c), art. 6 ust. 1 pkt 5 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez bezpodstawne uchylenie się organu od udzielenia żądanej informacji w przedmiocie wydatkowania środków publicznych przez Skarb Państwa, które są ponoszone na wynagrodzenie netto funkcjonariuszy publicznych resortu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, 2) art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niewydanie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzji administracyjnej, gdyby organ przyjął, że nie jest możliwe udzielenie żądanej informacji publicznej ze względu np.: na tzw. prywatność osoby fizycznej, co uniemożliwiło skarżącemu złożenie ewentualnego odwołania oraz ponowną kontrolę instancyjną odnośnie prawidłowości działań Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, która jest przewidziana normalnym tokiem postępowania administracyjnego. W związku z powyższymi zarzutami, wniósł o zobowiązanie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpatrzenia jego wniosków o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, stwierdzenie, że bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, powołując się obszernie na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący podkreślił, że żądana informacja jest informacją publiczną, gdyż dotyczy osób publicznych - funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu ustawy Kodeks karny, albowiem osoby te wykonują swoje obowiązku służbowe na szczeblu administracji rządowej. Skarżący zaznaczył jednocześnie, iż w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesienie do sądu administracyjnego skargi w przedmiocie bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest uzależnione od wcześniejszego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że pismem, które wpłynęło do organu w dniu 20 lutego 2014 r., M. J. wniósł już skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, polegającą na uchyleniu się od udzielenia żądanej przez skarżącego informacji o wysokości miesięcznych zarobków netto za miesiąc grudzień 2013 r. wraz ze wszystkimi dodatkami osób będących funkcjonariuszami publicznymi (osoby pełniące funkcje publiczne), zatrudnionych w Gabinecie Politycznym Ministra Rolnictwa Rozwoju Wsi: M. K. - Szefa Gabinetu Politycznego (wniosek z dnia [...] stycznia 2014 r.), T. F. - Doradcy Ministra (wniosek z dnia [...] stycznia 2014 r.), T. P. - Doradcy Ministra (wniosek z dnia [...] stycznia 2014 r.) i S.O. - Doradcy Sekretarza Stanu (wniosek z dnia [...] stycznia 2014 r.). Odpowiedź na ww. skargę została wysłana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pismem z dnia 5 marca 2014 r., wraz z którym przekazano oryginał skargi z załączonymi do niej dokumentami, oryginalną kopertę, dwa egzemplarze odpowiedzi na skargę oraz akta sprawy. Ponadto, poinformowano, że do skargi nie został dołączony dowód uiszczenia opłaty sądowej przez skarżącego. Powołując się na powyższe, organ podniósł, iż zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Skoro zatem skarga M. J. dotyczy bezczynności Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, polegającej na nieudzielaniu informacji publicznej w tym samym zakresie jakiego dotyczy jego skarga z dnia 20 lutego 2014 r., to uznać należy, że w realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z tożsamością przedmiotową i podmiotową ze sprawą już zawisłą przed WSA w Warszawie, co uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie przytoczonego przepisu. Jednocześnie, z ostrożności procesowej Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymał argumentację wyrażoną w odpowiedzi na skargę z dnia 5 marca 2014 r. Skarżący w pismach procesowych z dnia [...] maja 2014 r. oraz z dnia [...] czerwca 2014 r., precyzując skargę, wskazał, iż wnosi o: 1) zobowiązanie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpatrzenia jego wniosków: - z dnia [...] stycznia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej, dotyczącego wysokości wynagrodzenia netto, jakie otrzymał funkcjonariusz publiczny M. K. za miesiąc grudzień 2013 r.; - z dnia [...] stycznia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej, dotyczącego wysokości wynagrodzenia netto, jakie otrzymał funkcjonariusz publiczny T. F. za miesiąc grudzień 2013 r.; - z dnia [...] stycznia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej, dotyczącego wysokości wynagrodzenia netto, jakie otrzymał funkcjonariusz publiczny T. P. za miesiąc grudzień 2013 r.; - z dnia [...] stycznia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej, dotyczącego wysokości wynagrodzenia netto, jakie otrzymał funkcjonariusz publiczny S. O. za miesiąc grudzień 2013 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2) stwierdzenie, że bezczynność organu w zakresie rozpoznania powyższych wniosków nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 5 sierpnia 2014 r. podtrzymał żądania zawarte w skardze oraz we wcześniejszych pismach procesowych skarżącego. Wniósł jednocześnie o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w łącznej kwocie 362,50 zł, zgodnie z przedstawionym spisem kosztów. W piśmie tym zarzucił organowi rażące naruszenie: 1) art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 34 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 115 § 19 Kodeksu karnego w zw. z art. 115 § 13 pkt 4 Kodeksu karnego, poprzez bezpodstawne uchylenie się organu od podania informacji o wysokości wynagrodzenia osób pełniących funkcje publiczne w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi, podczas gdy żądana informacja jest informacją publiczną i stanowi informację o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych na rzecz osób pełniących funkcje publiczne (art. 34 ustawy o finansach publicznych — zasada jawności wydatkowania środków publicznych) oraz mieści się w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej) w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymaniu aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h ustawy o dostępie do informacji publicznej); 2) art. 16 ust 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nie wydanie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w Warszawie decyzji administracyjnej, w sytuacji gdyby organ uznał, że żądana przez skarżącego informacja narusza dobra prawnie chronione. Do ww. pisma załączone zostało pełnomocnictwo procesowe udzielone przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) obejmuje również bezczynność organów. Skarga M. J. oceniana pod tym kątem zasługuje w ocenie Sądu na uwzględnienie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zgłoszonego w odpowiedzi na skargę wniosku o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., należy wyjaśnić, iż wcześniejsza skarga M. J. z dnia [...] lutego 2014 r. (data wpływu do organu [...] luty 2014 r.) na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosków z dnia [...] stycznia 2014 r., [...] stycznia 2014 r., [...] stycznia 2014 r. oraz [...] stycznia 2014 r. o dostęp do informacji publicznej została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 172/14, wydanym na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z nieuiszczeniem należnego wpisu sądowego od skargi. W związku z powyższym nie zachodziła przeszkoda określona w art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 ust. 1 powołanej ustawy). Obowiązek zaś wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot, jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 16 ust. 1 powołanej ustawy). Jednocześnie należy zaznaczyć, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, co nie pozwala zainteresowanemu zapoznać się z jej treścią inaczej niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu o udzielenie informacji. Z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej będziemy mieli zatem do czynienia, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, bądź nie podejmuje decyzji o odmowie jej udostępnienia. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Sporne jest natomiast, czy żądane przez skarżącego informacje w postaci wysokości wynagrodzenia netto za miesiąc grudzień 2013 r. Szefa Gabinetu Politycznego Ministra, Doradców Ministra oraz Doradcy Sekretarza Stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi stanowią informację publiczną, czy też nie. Przechodząc zatem do oceny, czy żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną, należy podnieść, że pojęcie informacji publicznej w polskim porządku ma bardzo szeroki charakter. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych, czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyroki NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02 i II SA 1956/02 i z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1561/11). Podkreślić należy, że prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne to jedno z podstawowych, konstytucyjnie umocowanych w art. 61 Konstytucji, praw i wolności politycznych. Ograniczenie tego prawa, zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Ta konstytucyjna zasada znalazła swoje odzwierciedlenie w przepisach art. 1 i art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stwierdzających m.in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu, a każdy jest uprawniony do uzyskania informacji publicznej bez potrzeby wykazywania interesu prawnego lub faktycznego. Tylko wyraźne ograniczenie ustawowe może prowadzić do naruszenia prawa do informacji publicznej. Przepis art. 6 powołanej ustawy zawiera katalog informacji publicznej podlegającej ujawnieniu. Już samo użycie słów "w szczególności" na wstępie tego przepisu wskazuje, że nie jest to katalog zamknięty. Dlatego też określenie, czy jakaś informacja jest informacją publiczną nie może sprowadzać się do tego, czy informacja ta odpowiada literalnie zapisowi któregoś z punktów art. 6 ustawy. Wskazać również należy, co podkreślono powyżej, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych. W niniejszej sprawie, wnioskowane przez skarżącego informacje o wysokości wynagrodzenia netto za miesiąc grudzień 2013 r. Szefa Gabinetu Politycznego Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Doradców Ministra oraz Doradcy Sekretarza Stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi stanowią informację o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych na rzecz osób pełniących funkcje publiczne, są więc informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mieszczą się bowiem w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy) w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h). Wbrew twierdzeniom Ministra, nie są to informacje ad personam, lecz informacje, które dotyczą wysokości środków publicznych, wydatkowanych miesięcznie z budżetu państwa na obsadę stanowisk związanych z realizacją zadań ustrojowych Ministerstwa, czyli środków budżetowych przeznaczanych na miesięczne wynagrodzenia wraz z dodatkami na takich stanowiskach. Skarżącemu nie chodzi o ujawnienie prywatnych danych ze sfery zatrudnieniowej pracowników organu, lecz o dane o miesięcznych środkach finansowych, wydatkowanych w związku z utrzymaniem przedmiotowych stanowisk pracy, a tego rodzaju informacja ma charakter publiczny. Dysponowanie przez wnioskodawcę personaliami osób zajmujących przedmiotowe stanowiska nie zmienia charakteru zapytania o wydatkowanie środków publicznych. W tym miejscu warto przywołać stanowisko Trybunału Konstytucyjnego przedstawione w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/05 (publik. OTK- A z 2006 r., nr 3, poz. 30). W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę na to, że w odniesieniu do informacji dotyczących działalności instytucji publicznych mamy do czynienia z daleko idącym przenikaniem się sfery informacji odnoszących się do działań tych instytucji jako takich oraz informacji o zachowaniach funkcjonariuszy publicznych, w tym także obejmujących sferę życia prywatnego tych osób. Przeprowadzenie jednoznacznej i precyzyjnej cezury nie jest w takich wypadkach możliwe, należy przy tym założyć, że ustawodawca konstytucyjny czerpał swoje inspiracje w tym zakresie z ukształtowanego dorobku i standardów demokratycznych. W ocenie Trybunału wartość, jaką stanowi transparentność życia publicznego, przeważa nad bezwzględną ochroną prawa do życia prywatnego osób publicznych. Sposób interpretacji pojęć konstytucyjnych o niedookreślonym zakresie semantycznym powinien uwzględniać standardy przyjmowane we wspólnej przestrzeni prawnej państw demokratycznych. W konsekwencji punktem odniesienia oceny wyznaczającej granice dopuszczalnej ingerencji (w świetle art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji) jest taka treść konstytucyjnego prawa do informacji, które zgodnie z przyjmowanymi standardami rozumiane jest szerzej - jako odnoszące się również do informacji ze sfery życia prywatnego osób pełniących funkcje publiczne, o ile mają one związek z działalnością publiczną. Także orzecznictwo sądów administracyjnych opowiada się za jawnością wydatkowania środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia osób pełniących funkcje publiczne. Powyżej zaprezentowany pogląd uzyskał akceptację w wyroku WSA w Kielcach z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Ke 3/13, w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 383/12 – dotyczącym wynagrodzenia kanclerza szkoły wyższej, wyrokach WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa,204/10, w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 246/11, z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. VIII SAB/Wa 23/11 - dotyczących wynagrodzenia wójta gminy i innych pracowników samorządowych, wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 204/10 – dotyczącym wynagrodzenia pracowników straży miejskiej, w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 298/13 i z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 97/14 – dotyczących wynagrodzenia rzeczników prasowych ministerstw (wszystkie orzeczenia dostępne na stronach internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując uznać należy, że ogólna informacja o wysokości środków publicznych, wydatkowanych miesięcznie z budżetu państwa na obsadę stanowisk związanych z realizacją zadań ustawowych Ministerstwa, czyli środków budżetowych przeznaczonych na miesięczne wynagrodzenia wraz z dodatkami na takich stanowiskach, stanowi informację publiczną, wszak dotyczy bezpośrednio sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, tworzy, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "a", pkt 5 lit. "h", będąc rodzajem informacji z zakresu funkcjonowania organu i dysponowania środkami publicznymi, podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP). Konstytucyjne prawo do informacji publicznej winno służyć jak najszerszemu obywatelskiemu dostępowi do danych publicznych. Zatem normy regulujące zarówno tryb, jak i zasady dostępu do informacji publicznej winny być wykładane z poszanowaniem podstawowej reguły in dubio pro libertate. Zasada jawności życia publicznego i transparentności działań władzy publicznej, które to zasady legły u podstaw obywatelskiego prawa do informacji publicznej, realizowanego w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, mają bowiem sprzyjać sprawowaniu społecznej kontroli przez wszystkich obywateli. Ustawodawca celowo w art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wprowadził zapis, zgodnie z którym od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Toteż zainteresowany obywatel, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, nie musi wykazywać interesu faktycznego, czy prawnego w żądaniu uzyskania informacji publicznej, nie musi więc podawać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest mu potrzebna. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ww. ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno – techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. W myśl art. 13 ust. 2, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, czyli niezwłocznie, jednak nie później, niż w terminie 14 dni, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten nie podejmuje czynności materialno – technicznej wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Z kolei stanowisko podmiotu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji, przybiera procesową formę decyzji administracyjnej (art. 16 ustawy), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W tego typu sprawach wnioskodawca domaga się udzielenia informacji, czyli działania zgodnego z wnioskiem. Minister odmówił stosowania przepisów ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, błędnie uznając, że żądanie skarżącego nie dotyczy informacji publicznej. Tym samym, wnioski skarżącego nie zostały zrealizowane na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zainteresowany nie uzyskał bowiem żądanej informacji publicznej, jak również w sprawie nie doszło do wydania decyzji o odmowie udzielenia takiej informacji. W świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ pozostawał więc w zwłoce, toteż Sąd zobowiązał Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpatrzenia wniosków skarżącego z dnia [...] stycznia 2014 r., [...] stycznia 2014 r., [...] stycznia 2014 r. oraz z dnia [...] stycznia 2014 r. bądź poprzez udzielenie informacji publicznej, bądź poprzez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia z uwagi na jedną z tajemnic ustawowo chronionych, bądź też z uwagi na prywatność osoby fizycznej, zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co umożliwi stronie wykorzystanie środków prawnych, łącznie z prawem wniesienia skargi do Sądu na decyzję ostateczną. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że stwierdzona bezczynność Ministra nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem biorąc pod uwagę datę złożonych wniosków, jak również udzielone skarżącemu odpowiedzi przez organ, nie można przyjąć, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prezentowane przez organ stanowisko wynika z błędnej kwalifikacji wniosków skarżącego i wskazuje na wadliwą interpretację przepisów, a nie na lekceważenie strony. Reasumując, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi powinien rozpatrzyć wnioski skarżącego przez udostępnienie informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej lub też wydanie decyzji odmownej, jeśli stwierdzi okoliczności wskazane w art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, skutkujące zaistnieniem ustawowych przeszkód do udzielenia tej informacji. Z wyżej przytoczonych względów, działając na podstawie art. 149, art. 200 i art. 205 § 1 oraz art. 209 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.