I SA/Sz 453/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. sprawy ze skargi .P.F. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na 2011 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, co następuje. Dnia [...] r. Spółka złożyła wniosek o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na 2011 rok. W treści wniosku do przyznania płatności zostały zgłoszone zostały działki rolne o łącznej powierzchni [...] ha. Decyzją z dnia [...] r. Kierownik Biura odmówił przyznania Spółce płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, ze względu na wadliwie sporządzoną dokumentację rolnośrodowiskową w postaci planu działalności rolnośrodowiskowej, na podstawie którego rozpoczęty w 2005 roku i kontynuowany w latach kolejnych program rolnośrodowiskowy, nie uprawniał do przyznania Spółce płatności na realizację tego programu. Dyrektor [...] utrzymał tę decyzję w mocy (decyzja z dnia [...] r.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że kluczowe było ustalenie czy Spółka posiadała plan działalności rolnośrodowiskowej sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ drugiej instancji wskazał, że Spółka posiadała kilka planów działalności rolnośrodowiskowej: - na lata 2005-2009 z dnia [...] r., - na lata 2005-2009 z dnia [...] r., - zmiany do planu rolnośrodowiskowego na lata 2005-2010 z dnia [....] - plan rolnośrodowiskowy na lata 2007-2012 z dnia [....] r. złożony w dniu [....] r. w związku z wezwaniem organu I instancji w sprawie przyznania płatności za 2007 rok, - zmiany do planu działań rolnośrodowiskowych na lata 2007-2012 z dnia [....] W wyniku analizy zgromadzonych planów rolnośrodowiskowych, organ stwierdził, że plan rolnośrodowiskowy został sporządzony niezgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu w sprawie zawartości planu, gdyż doradca przy udziale, którego miała być sporządzona dokumentacja, ograniczył się jedynie do zaopiniowania dokumentów dostarczonych mu przez stronę, błędnie przyjmując, że rolą wnioskodawcy jest merytoryczne przygotowanie planu. Organ uznał, że stwierdzone braki planu w zakresie realizacji wszystkich pakietów objętych wnioskiem, uniemożliwiają prawidłową realizację jakichkolwiek działań objętych wnioskiem. Doprecyzowania istotnych informacji o strefach buforowych dokonano dopiero w zmianie do planu działalności z dnia [....] r., jednak jak sama nazwa tego dokumentu wskazuje, stanowił on zmianę do nieprawidłowo sporządzonego podstawowego planu działalności rolnośrodowiskowej z dnia [....] Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że z analizy dokumentów w postaci planów rolnośrodowiskowych na lata 2005-2009 i 2007-2012, wynika, że zostały one sporządzone niezgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 sierpnia 2004 r. w sprawie wzoru wniosku o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt oraz zawartości planu tego działania (Dz. U. Nr 181, poz.1878 ze zm.) Następnie wskazując na treść § 17 ust. 1 pkt. 1 lit.b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz.1809 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia z dnia 6 sierpnia 2004 r., organ drugiej instancji podniósł, że uchybienie któremukolwiek z tych wymogów automatycznie czyni niemożliwym uznanie dokumentu za plan działalności rolnośrodowiskowej w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. Dalej organ wymienił jakie braki wystąpiły w przypadku planu datowanego na dzień [....] r., doprecyzowania braków i błędów istniejących w tym dokumencie strona dokonała, w zmianie do planu działań rolnośrodowiskowych na lata 2007-2012, opatrzonej datą [....] roku. W ocenie organu dokument ten stanowi jednak jedynie zmianę do bazowego dla prowadzonej działalności rolnośrodowiskowej, planu działań na lata 2007-2012, sporządzonego w sposób nieprawidłowy, ogólnikowy, nie zawierający wielu istotnych informacji o gospodarstwie i prowadzonej w nim produkcji roślinnej w ramach programu rolnośrodowiskowego. Z tego powodu, organy dokumentu tego nie mogły uznać za podstawę prowadzonej przez [...] działalności rolnośrodowiskowej. Organ drugiej instancji ponadto wskazał, że dokument z dnia [...] roku nie może być uznany za zmianę do wcześniej funkcjonującego planu działalności rolnośrodowiskowej, gdyż taki plan, w rozumieniu rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 2004 r. nigdy nie istniał. Zdaniem organu, strona przedstawiała rozmaite dokumenty, które miały pełnić taką rolę, jednakże z uwagi na to, że żaden z tych dokumentów nie spełniał wymogów przewidzianych przez przepisy prawa, nie można ich było uznać za plan działalności rolnośrodowiskowej. Organ wyjaśnił także, że aby móc realizować program rolnośrodowiskowy i posiadać z tego tytułu prawo do otrzymania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt w ramach Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2004-2006, w wydłużonym okresie obejmującym złożenie wniosku kontynuacyjnego o przyznanie płatności w 2011 r., program rolnośrodowiskowy powinien zostać rozpoczęty najpóźniej w dniu [....]r. Organ podkreślił, że w każdym przypadku wniosek powinien zostać złożony na podstawie opracowanego dla gospodarstwa planu działalności rolnośrodowiskowej. Skoro strona skarżąca z wnioskiem o przyznanie pierwszej płatności wystąpiła już w 2005 r. utrzymując, że podstawowym planem działalności jest dokument z dnia [....] roku, który nie został uznany przez organy za plan rolnośrodowiskowy, a sądy obu instancji zgodziły się z tym stanowiskiem w sprawach dotyczących lat 2006 i 2007, to zdaniem organu Spółka jako nieposiadająca planu działalności rolnośrodowiskowej opracowanej zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [....] r. nie mogła w sposób skuteczny uzupełnić w późniejszym czasie (po [....].) brakującej dokumentacji. W kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na opisaną wyżej decyzję, Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie niezbędnym dla niniejszej sprawy i ograniczenie się w zakresie postępowania dowodowego do analizy dowodów zgromadzonych na potrzeby rozstrzygnięcia wniosku za rok 2007, 2) naruszenie art. 7, art. 8 i art. 11 kpa poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego wytworzonego przez wnioskodawcę planu z dnia [....] r. i zignorowanie w tym zakresie ocen i poglądów zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie I SA/Sz 823/10, a także poprzez całkowite ignorowanie okoliczności, iż na podstawie planu przyznana została płatność za rok 2008 oraz brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierowano się uznając, iż plan z dnia [....] roku jest dokumentem bez znaczenia dla sprawy. Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Skarżąca wskazała w uzasadnieniu skargi, że w zaskarżonej decyzji nie zostało uwzględnione stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawarte w wyroku z dnia [....] roku w sprawie I SA/Sz 568/11, w której doszło do uchylenia zaskarżonej decyzji wobec braku odniesienia się przez organ do nowego planu rolnośrodowiskowego z dnia [....] roku. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Dyrektor [....] podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ odwoławczy wyjaśnił, że wbrew zarzutom skargi odniósł się w zaskarżonej decyzji do dokumentu z dnia [....] roku, który został przez stronę zatytułowany: "zmiana do planu działań rolnośrodowiskowych na lata 2007-20012" i gdzie jako termin rozpoczęcia realizacji wskazano 1 marca 2007 r., oceniając, że stanowi on doprecyzowanie informacji o warunkach i charakterze działalności rolniczej w ramach zadeklarowanych wariantów rolnośrodowiskowych. Dodatkowo organ zauważył, że niemożliwym jest także rozpatrzenie dokumentu z dnia [....] roku jako odrębnego dokumentu uprawniającego stronę do składania wniosków o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w roku 2008 i latach kolejnych, gdyż Spółka o pierwszą płatność wystąpiła w 2005 roku i nigdy później nie złożyła oświadczania woli o wycofaniu się z rozpoczętego w 2005 roku programu. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Dyrektora w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności zarówno z przepisami procesowymi, jak i z normami prawa materialnego, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego oraz, że przy jej wydawaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania. Istota sporu w sprawie sprowadza się do kwestii czy prawidłowo organy administracji przyjęły, że skarżąca nie posiadała planu działalności rolnośrodowiskowej sporządzonego zgodnie z przepisami i w konsekwencji nie była uprawniona do otrzymania płatności na realizację tego programu. Na wstępie przypomnieć wypada, że jak wynika z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 174, poz. 1809 ze zm., zwanej dalej: "rozporządzenie rolnośrodowiskowe z 2004 r."), płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana producentowi rolnemu, który prowadzi działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym o powierzchni co najmniej 1 ha i zobowiąże się do realizacji pakietów, o których mowa w § 1 ust. 2, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej. Z kolei § 4 pkt 1 tego aktu prawnego przewidywał, że taki plan powinien być opracowany przy udziale podmiotu prowadzącego działalność w zakresie sporządzania dokumentacji niezbędnej do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich za środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, co potwierdza podpis złożony przez ten podmiot na każdej stronie opracowanego planu. Stosownie do § 17 ust. 1 pkt 1 lit b ww. rozporządzenia płatność rolnośrodowiskowa podlega wstrzymaniu i zwrotowi, jeżeli producent rolny nie opracował planu działalności rolnośrodowiskowej, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 2, albo opracował go niezgodnie z warunkami określonymi w § 4, z zastrzeżeniem § 19 ust. 2. Zauważyć także trzeba, że stosownie do treści art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wskazać w tym miejscu należy, że kwestia związana z brakiem posiadania na dzień [...] r. przez Spółkę planu rolnośrodowiskowego, została przesądzona w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie I SA/Sz 551/09, od którego skarga kasacyjna strony została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie II GSK 186/10, oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 listopada 2009 r. (I SA/Sz 345/09), od którego skarga kasacyjna również została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2011 (II GSK 185/10). Osądzeniem powyższej kwestii Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest związany, bowiem związanie prawomocnym wyrokiem sądu polega na tym, że inne sądy i inne organy państwowe muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu, co implikuje w sposób bezwzględny ciążący na nich obowiązek jego uwzględnienia w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być ona już ponownie badana (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 170, LEX 2011) Gwarantuje to zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyroki NSA z dnia 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98 i z dnia 9 czerwca 2006 r., I OSK 1268/05 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 77 § 1 kpa, wskazać należy, że stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Istotą zarzutu stawianego przez skarżącą w tym przedmiocie jest brak oceny dokumentu z dnia [...] roku. Zatem zarzut sprowadza się do niewłaściwego rozpatrzenia materiału dowodowego. W zaskarżonej decyzji jednak organ drugiej instancji wskazał, że w przywołanym dokumencie dokonano doprecyzowania istotnych informacji i warunkach i charakterze prowadzonej działalności rolniczej, jednak dokument ten został zatytułowany jako zmiana do planu działalności rolnośrodowiskowej z dnia 15 marca 2007 roku, na podstawie którego była prowadzona działalność rolnośrodowiskowa strony. Jednocześnie organ wyjaśnił, że wniosek Spółki o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2011 złożony został w ramach Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2004-2006 jako tzw. wniosek kontynuacyjny w rozumieniu § 11 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, na co wskazuje data złożenia wniosku, [...] r., jak i fakt braku w 2011 roku prawnej możliwości wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pierwszej płatności. Wystąpienie bowiem z wnioskiem o przyznanie pierwszej płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt w oparciu o Plan Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2004-2006 możliwe było po raz ostatni w 2006 roku poprzez złożenie wniosku w terminie od [...]. Z przytoczonego wyjaśnienia organu należy wywieść wniosek, że także za nieskuteczne w ramach Planu Rozwoju na lata 2004-2006 należy uznać złożenie wniosku o przyznanie pierwszej płatności w dniu [...] roku. Zaznaczenia wymaga także i fakt, że organ drugiej instancji wskazał zarówno na tytuł, jak i treść dokumentu z dnia [...] roku i ocenił go jednoznacznie także jako wniosek kontynuacyjny. Tym samym w ocenie Sądu nie sposób uznać, że organy administracyjne w ogóle się nie odniosły do omawianego dokumentu z dnia [....]roku. Brak jego szczegółowej oceny w odniesieniu od przepisów obowiązujących w chwili jego złożenia mógłby być ewentualnie uznany za naruszenie prawa procesowego, a to wskazanego art. 77 § 1 kpa, jednak pozostający bez wpływu na teść rozstrzygnięcia. W konsekwencji uznać należy, że organy administracyjne prawidłowo uznały, że Spółka nie posiadała planu działalności rolnośrodowiskowej opracowanego zgodnie z § 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 2004 r, tzn. opracowanego przy udziale podmiotu prowadzącego działalność w zakresie sporządzania dokumentacji niezbędnej do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, co potwierdza podpis złożony przez ten podmiot na każdej stronie opracowanego planu. Organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, że nie posiadając takiego dokumentu, Spółka nie była uprawniona do otrzymania płatności za realizację programu rolnośrodowiskowego, a organy w takim stanie rzeczy nie mogły postąpić w żaden inny sposób jak tylko odmówić mocy dowodowej dokumentacji w postaci takiego planu jak i powstałej zmianie do planu działań rolnośrodowiskowych na lata 2007-2012 opracowanej w 2008 roku. W ocenie Sądu dokument zmiany do planu działań rolnośrodowiskowych na lata 2007-2012 z dnia [...] r. nie może być uznany za zmianę do wcześniej funkcjonującego planu działalności rolnośrodowiskowej, gdyż taki plan, w rozumieniu rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 2004 r. nigdy nie istniał. Organ drugiej instancji zasadnie zważył, że strona przedstawiała rozmaite dokumenty, które miały pełnić taką rolę, jednakże z uwagi na to, że żaden z tych dokumentów nie spełniał wymogów przewidzianych przez przepisy prawa, nie można ich było uznać za plan działalności rolnośrodowiskowej. Dodatkowo zauważyć należy, że na prawidłowe stanowisko organów wskazuje także sama treść analizowanego dokumentu, który Spółka nazwała "zmianą do planu działań rolnośrodowiskowych na lata 2007-12" z dnia [...] r. do regulacji programu rolnośrodowiskowego w ramach Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2004-2006" i objęła swym zakresem okresu poprzedzającego wejście w życie rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 2008 r. co z kolei czyni niedopuszczalnym potraktowanie tego dokumentu jako planu działalności rolnośrodowiskowej w rozumieniu przepisów rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 2008 roku. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, art. 8 i art. 11 kpa, określających zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywatela (art. 7 kpa), zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 kpa) i zasadę przekonywania (art. 11 kpa). Naruszenia tych zasad skarżąca upatrywała w braku uwzględnienia w zaskarżonej decyzji stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie I SA/Sz 823/10, dotyczącego płatności rolnośrodowiskowej za 2009 rok, oraz w braku uwzględnienia okoliczności, że za 2008 rok płatność została przyznana. Odnośnie pierwszej z poruszanych kwestii zauważyć należy, że w odpowiedzi na skargę organ administracji wskazał, że nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Sądu wniósł od tego wyroku skargę kasacyjną. Dodatkowo wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w sprawie II GSK 1402/11 wyrokiem z dnia 24 października 2012 r., skargę tę oddalił, jednak po ponownym rozpoznaniu sprawy wyrokiem z dnia 9.04.2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie I SA/Sz 1190/13 oddalił skargę Spółki od wydanej w wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzji organu drugiej instancji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszoinstancyjnego o odmowie przyznania płatności na 2009 rok. Wyrok ten jest prawomocny. Zatem ostateczna ocena organów administracji odnośnie kwalifikacji dokumentu z dnia 15 maja 2008 roku została zaakceptowana przez stronę. Nie można także uznać, że stanowisko organu wyrażone przez organ w jednej konkretnej sprawie wiąże ten organ także w innych sprawach. Natomiast odnośnie płatności za 2008 rok wskazać należy, że decyzją z dnia [...] r. Dyrektor [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na 2008 rok, a wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę strony na tę decyzję, wyrok ten jest nieprawomocny. W konsekwencji wskazać należy, że zdaniem Sądu organ dokonał wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, realizując zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 kpa. Natomiast sama w sobie okoliczność, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu nie może przesądzać o słuszności zarzutu naruszenia zasady przekonywania. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał, że nie doszło w niniejszej sprawie do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy lub innego naruszenia przepisów postępowania albo przepisów prawa materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.