III SA/Łd 482/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. sprawy ze skargi P. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za 2013 rok uchyla zaskarżony rozkaz personalny Rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 k.p.a. (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P.P. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej nagrody rocznej za 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy: Rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w S., działając na podstawie art. 110 ust. 7 pkt 3 i ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287 poz. 1687 ze zm.) odmówił przyznania P.P. nagrody rocznej za 2013 rok. W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, że wobec skarżącego prowadzone było postępowanie dyscyplinarne, które zakończyło się wydaniem w dniu [...] orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby w Policji, na podstawie art. 134 pkt 3 ustawy o Policji. Po zaskarżeniu przez stronę powyższego orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny uchylił je w części uznania winnym jednego z opisanych zarzutów i uniewinnił obwinionego w tym zakresie. W pozostałym zakresie zaskarżone orzeczenie zostało utrzymane. Prawomocne orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 11 czerwca 2013 r. strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu z dnia 2.01.2014 r. w całości, gdyż jego zdaniem art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji nie ma w chwili obecnej zastosowania z uwagi na toczące się postępowanie administracyjne. Podnosił, że decyzja w tej sprawie jest przedwczesna i ma na celu "ukaranie go za wszelką cenę". Wskazywał, że na skutek wyroku WSA w Łodzi z dnia 17 października 2013 r. sygn. III SA/Łd 766/13 nie jest już ukarany karą nagany, która była podstawą zaostrzenia kary wymierzonej orzeczeniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] utrzymanego w mocy ( poza jednym zarzutem) przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. orzeczeniem nr [...]. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2014 r. organ I instancji sprostował sentencję rozkazu personalnego z dnia [...] w ten sposób, że w postawie prawnej zamiast art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. wpisał art. 110 ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. Wyrokiem z dnia 26 marca 2014 r. sygn. III SA/Łd 183/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi P.P. uchylił zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 11 czerwca 2013 r. nr [...] oraz stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Wyrok ten jest prawomocny od 5 czerwca 2014 r. Zaskarżonym rozkazem personalnym wydanym w dniu [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji odmawiający przyznania P.P. nagrody rocznej za 2013 r. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku, między innymi, popełnienia czynu, za który wymierzono mu jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6 ustawy. Natomiast zgodnie z art. 110 ust. 8 ustawy obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, w art. 41 ust.1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134 pkt 3-6, lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3, albo został zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji. Jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub policjant został zwolniony ze służby. W ocenie organu odwoławczego w sprawie pozostaje niesporne, że orzeczeniem nr [...] z dnia 26 kwietnia 2013 r. Komendanta Powiatowego Policji w S. policjant został uznany winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie obowiązków służbowych tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i został ukarany karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł odwołanie i orzeczeniem nr [...] z dnia 11 czerwca 2013r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uniewinnił obwinionego od jednego ze stawianych zarzutów, natomiast w pozostałym zakresie zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji wydał zaskarżony rozkaz z dnia [...] w oparciu o aktualny stan faktyczny sprawy. Organ zauważył, że art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji ma charakter obligatoryjny i nie daje właściwym przełożonym możliwości wyboru jakiegokolwiek innego rozwiązania, poza pozbawieniem prawa do nagrody rocznej policjanta, któremu wymierzono karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Organ odmawia przyznania policjantowi nagrody rocznej w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej przez tego policjanta, a naruszenie to zostanie stwierdzone w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Kwestię prawomocności orzeczeń, wydawanych na podstawie przepisów ustawy o Policji reguluje art. 135o ust. 1 ww. ustawy, a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne : 1/ z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono, 2/ w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. Zdaniem organu wykładnia tego przepisu bez wątpienia pozwala stwierdzić, że orzeczenie o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby w Policji uprawomocniło się z dniem utrzymania go w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. (jako organu odwoławczego), tj. z dniem 11 czerwca 2013 r. W ocenie organu odwoławczego wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na w/w orzeczenie dyscyplinarne nie skutkuje wstrzymaniem wykonania orzeczonej kary, bowiem zgodnie z art. 135o ust. 2 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny, po uprawomocnieniu się orzeczenia lub postanowienia, niezwłocznie wykonuje orzeczoną karę. Wykonanie orzeczonej kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, zgodnie z art. 134a ustawy o Policji nastąpiło poprzez wytknięcie skarżącemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Wniesienie skargi do WSA nie ma wpływu także na decyzję o nieprzyznaniu nagrody rocznej. W skardze P.P. powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2014 r. sygn. III SA/Łd 183/14, w którym Sąd uchylił orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 11 czerwca 2013 r. o uznaniu policjanta winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzenia kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej zdatności do służby oraz stwierdził, że zaskarżone orzeczenia nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. W ocenie skarżącego orzeczenie to nie mogło być zatem podstawą wydania rozkazu personalnego nr [...] w rozpatrywanej sprawie. Na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a skarżący wniósł o wymierzenie organowy grzywny i stwierdził, ze zaskarżony rozkaz został wydany z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę z dni 20 maja 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o odrzucenie skargi lub ewentualnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że do Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. nie został jeszcze doręczony wyrok sygn. III SA/Łd 183/14 ani nie zostały zwrócone akta administracyjne. Dopóty dopóki nie zostanie zakończone postępowanie dyscyplinarne w przedmiocie orzeczenia Nr [...] KPP w S. znajdującego się obecnie na etapie postępowania przez wyższym przełożonym dyscyplinarnym, nie ma podstaw do zmiany stanowiska. Zawartego w zaskarżonej decyzji. Wniosek o odrzucenie skargi na niewykonanie wyroku III SA/Łd 183/14 uzasadniono faktem braku uprzedniego wezwania organu do wykonania wyroku. W odpowiedzi na zarządzenie wzywające do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia, w piśmie z dnia 12 czerwca 2014 r. skarżący wskazał, że wnosi skargę na rozkaz personalny KWP nr [...] oraz skargę na niewykonanie wyroku w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2014 r. rozdzielono niniejszą skargę ze skargą na niewykonanie wyroku WSA w Łodzi sygn. III SA/Łd 183/14. Skargę na niewykonanie wyroku wpisano do repertorium SA pod sygn. III SA/Łd 549/14. Na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. skarżący poparł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga P.P. jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 t.j. ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada czy postępowanie w wyniku którego wydany został zaskarżony akt, dokonana czynność, przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami je regulującymi oraz czy ustalenia faktyczne mają oparcie w zebranym w sprawie materiale i czy ustalony stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję przepisu powołanego przez organ jako podstawa prawna rozstrzygnięcia sprawy. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości i wynika z załączonych dokumentów. Istota problemu w sprawie sprowadza się do oceny, czy Komendant Wojewódzki Policji w Ł. rozpoznając w dniu [...] odwołanie od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w S. odmawiającego przyznania skarżącemu prawa do nagrody rocznej za 2013 rok, mógł pominąć fakt wydania w dniu 26 marca 2014 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyroku w sprawie III SA/Łd 183/14, czy też miał obowiązek uwzględnienia tego nieprawomocnego orzeczenia z uwagi na zawarcie w wyroku rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 152 p.p.s.a. Inaczej mówiąc chodzi o ocenę, jakie skutki prawne dla postępowania w sprawie odmowy przyznania nagrody rocznej za 2013 r. wywołał uwzględniający skargę policjanta wyrok WSA w sprawie dotyczącej postępowania dyscyplinarnego, wydany w toku tego postępowania i zawarte w tym wyroku rozstrzygnięcie, że "zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku". Wobec tak zarysowanego przedmiotu sporu przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.) policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 (ust. 2 art. 110). W rozpoznawanej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 110 ust. 7 pkt 3 w związku z art. 110 ust. 8 pkt 1 ustawy o Policji. Zgodnie z ich treścią nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku: popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6 (art. 110 ust. 7 pkt 3). Obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, w art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134 pkt 3-6, lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3, albo został zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1, a jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym: postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem (art. 110 ust. 8 pkt 1). Organ odmawiając przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2013 r. powołał się także na treść art. 135o ust. 1, który stanowi, że orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne: 1) z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono; 2) w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. Jak wynika z akt sprawy skarżący został uznany winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie obowiązków służbowych tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i orzeczeniem nr 2/2013 z dnia 26 kwietnia 2013 r. Komendanta Powiatowego Policji w S. został ukarany karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W wyniku rozpoznania odwołania, orzeczeniem nr [...] z dnia 11 czerwca 2013 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uniewinnił obwinionego od jednego ze stawianych zarzutów, natomiast w pozostałym zakresie zaskarżone orzeczenie, w tym karę, utrzymał w mocy. W świetle przytoczonych powyżej przepisów oznacza to, że od dnia 11 czerwca 2013 r. orzeczenie o ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną, o której mowa w art. 134 pkt 3 ustawy o Policji było prawomocne (art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji) i w takim stanie prawnym orzekał o odmowie przyznania nagrody rocznej organ pierwszej instancji. Skarżący wniósł jednak do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe orzeczenie, który wyrokiem z dnia 26 marca 2014 r. sygn. III SA/Łd 183/14 orzekł o jego uchyleniu. W punkcie 2 wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Wyrok ten wydany został przed rozpoznaniem przez organ odwoławczy sprawy dotyczącej odmowy przyznania nagrody rocznej. Wprawdzie wyrok ten na dzień wydania zaskarżonego orzeczenia nie był prawomocny, ale zawierał rozstrzygnięcie jakie przewiduje art. 152 p.p.s.a. W związku z powyższym wskazać należy, że stosownie do treści powyższego przepisu w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Pojęcie "wykonalności" orzeczenia (decyzji) rozumiane jest w doktrynie i orzecznictwie szeroko i odnoszone jest także do jej skutków procesowych i materialnych (np. Kabat A. Komentarz do art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stan prawny: 2011-03-30; LEX 2011; wyrok NSA z 18.05.2011 r. II GSK 550/10, LEX nr 992413). Zatem stwierdzenie przez sąd administracyjny na podstawie art. 152 p.p.s.a. w wyroku, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu na podstawie art. 152 p.p.s.a. oznacza, że decyzja (orzeczenie) ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny (wyrok NSA z dnia 29 lipca 2004 r. OSK 591/04 – ONSAiWSA 2004 nr 2, poz. 32). Celem wstrzymania wykonania aktu w razie uwzględnienia skargi jest ukształtowanie stosunków prawnych na okres, w którym wyrok nie jest prawomocny. Chodzi o zapewnienie skarżącemu ochrony tymczasowej w toku postępowania sądowego przed następstwami wadliwych aktów. Rozstrzygnięcie, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, traci moc dopiero z chwilą uprawomocnienia się wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r. II FSK 1714/10, LEX nr 663275). Ze względu na ratio legis regulacji zawartej w art. 152 p.p.s.a., orzeczenie nieprawomocnym wyrokiem wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie tego przepisu, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia wyroku powoduje, że nie ma podstaw do egzekwowania obowiązku, którego ona dotyczy, na podstawie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i oznacza, że wykonanie tego obowiązku podlega wstrzymaniu (por. postanowienie NSA z dnia 6 maja 2010 r. sygn. I FSK 486/10, LEX nr 658284). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 lutego 2013 r. II FSK 151/13, zawarty w art. 152 p.p.s.a. zwrot " w razie uwzględnienia skargi sąd określa, czy i jakim zakresie akt lub czynność nie mogą być wykonane" należy traktować jako synonim określenia " czy i w jakim zakresie zawieszona jest moc (skutek prawny) aktu lub czynności". Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku z dnia 26 marca 2014 r. sygn. III SA/Łd 183/14 było więc dla Komendanta Wojewódzkiego Policji wiążące od chwili jego wydania. Wobec powyższego, w ocenie sądu, nie miał on już podstaw do orzekania w przedmiocie nagrody rocznej za rok 2013, gdyż jego orzeczenie nr [...] z dnia 11 czerwca 2013 r. wydane w postępowaniu dyscyplinarnym przestało wywoływać skutki prawne od 26 marca 2014 r. W dacie wydania zaskarżonego orzeczenia nie była więc spełniona przesłanka z art. 110 ust. 8 pkt 1 ustawy o Policji. W tej sytuacji uznać należało, że organ odwoławczy powinien wstrzymać się ze wszelkimi czynnościami w tym postępowaniu do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie kary dyscyplinarnej. Sąd z urzędu wiadomo, że wyrok wraz z uzasadnieniem w sprawie III SA/Łd 183/14 został wysłany do pełnomocnika organu w dniu 25 kwietnia 2014r. i został doręczony w dniu 2 maja 2014 r. (k. 73 – akta III SA/Łd 183/14). Wyrok jest prawomocny od dnia 5 czerwca 2014 r., natomiast akta administracyjne wpłynęły do organu w dniu 10 lipca 2014 r. (k. 76 - akt III SA/Łd 183/14). Powyższe nie oznacza jednak, że Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w dniu [...] nie miał wiedzy o wydanym wyroku w sprawie III SA/Łd 183/14, gdyż był powiadomiony o terminie rozprawy, na której wyrok ogłoszono. W świetle powyższych rozważań nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że dopóki nie zostanie zakończone postępowanie w przedmiocie orzeczenia [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. znajdującego się obecnie na etapie przed wyższym przełożonym, dopóty nie ma podstaw do zmiany stanowiska organu odwoławczego zawartego w zaskarżonym rozkazie personalnym. Na obecnym etapie postępowania z obrotu prawnego zostało wyeliminowane orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. nr [...], zatem orzeczenie organu I instancji [...] nie ma waloru ani prawomocności ani ostateczności. Reasumując, w ocenie Sądu organ odwoławczy naruszył treść art. 110 ust. 7 pkt 3 w związku z art. 110 ust. 8 pkt 1 ustawy o Policji w związku z art. 152 p.p.s.a. w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien wziąć pod uwagę stanowisko zawarte w treści niniejszego uzasadnienia i rozważyć, czy w świetle prawomocnego uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] i dalej toczącego się w związku z tym postępowania dyscyplinarnego, istnieją przesłanki do odmowy przyznania nagrody rocznej za 2013 r. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego rozkazu personalnego. D.Cz.