I OSK 91/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciaglewicz Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) Sędzia NSA Marek Stojanowski Protokolant: st. asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. i H. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 313/14 w sprawie ze skargi M. S. i H. C. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. S. i H. C. na rzecz Ministra Skarbu Państwa kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S. i H. C. na opisaną w sentencji decyzję Ministra Skarbu Państwa. Jak wynika z jego uzasadnienia w dniu 30 grudnia 2008 r. (data stempla pocztowego) R. K. i J. S. złożyli do Wojewody D. wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez ich poprzedników nieruchomości położonych: w J. L., powiat G. J., województwo l. oraz we L. przy ul. [...] i przy ul. [...]. Następnie spadkobiercy ww. wnioskodawców w dniu 21 grudnia 2012 r. (data stempla [...] Urzędu Wojewódzkiego), tj. M. S. w imieniu własnym oraz H. C. złożyły wniosek o wydanie decyzji w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez ich poprzedników (B. vel B. A. i E. A.) poza obecnymi granicami (siedmiu) nieruchomości położonych m.in. we L. i J. L., w części przypadającej spadkobierczyni O. E. Wniosek ten obejmował również nieruchomość położoną we L. przy ul. [...]. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] października 2013 r., znak: [...], odmówił potwierdzenia skarżącym prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia poza granicami przez B. vel B. A. i E. A. nieruchomości położonej we L. przy ul. [...]. Powołał się na art. 7 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) - zwanej dalej "ustawą", oraz art. 104 § 2 K.p.a. Wniosek co do tej nieruchomości został złożony bowiem z przekroczeniem terminu określonego w art. 5 ust. 1 ustawy. Decyzję tę Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy zaskarżaną decyzją, podzielając stanowisko organu I instancji i wskazując na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 24 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 594/12, podał że warunkiem koniecznym pozytywnego rozpatrzenia żądania w sprawie rekompensaty jest złożenie stosownego wniosku do dnia 31 grudnia 2008 r. Zdaniem organu w 2012 r. strony postępowania złożyły dodatkowy wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty za nieruchomość przy ul. [...] we L., a więc uczyniły to po upływie terminu określonego w art. 5 ust. 1 ustawy. W jego przekonaniu wniosek ten nie stanowił uzupełnienia żądania zgłoszonego przez poprzedników prawnych 30 grudnia 2008 r. W skardze na powyższą decyzję skarżące zarzuciły jej mające wpływ na wynik sprawy naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 i ust. 6 ustawy poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż pismo z dnia 21 grudnia 2012 r., w którym została wskazana m.in. nieruchomość we L. przy ul. [...], stanowiące uzupełnienie wniosku z dnia 31 grudnia 2008 r. o potwierdzenie prawa do rekompensaty, było nowym wnioskiem złożonym po upływie terminu w tym przepisie wskazanego; 2) przepisów postępowania, tj.: a) art. 7, art. 8 i art. 80 K.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego; b) art. 7 i art. 8 w związku z art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i jego niewłaściwą ocenę; w tym przyjęcie, że skarżące wnoszą o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez B. vel B. A. i E. A. nieruchomości we L. przy ul. [...], podczas gdy skarżące wnoszą o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. S. (wcześniej A. A.), O. E. oraz J. K. (panieńskie A.) m. in. nieruchomości we L. przy ul. [...], bowiem to oni byli ostatnimi właścicielami tej nieruchomości; c) art. 7 i art. 8 w związku z art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego i przyjęcie, iż we wniosku z dnia 31 grudnia 2008 r. spadkodawcy skarżących domagali się potwierdzenia prawa do rekompensaty za trzy nieruchomości, podczas gdy we wniosku z dnia 31 grudnia 2008 r. zostały wskazane cztery nieruchomości, tj. pierwsza w J. L., druga we L. przy ul. [...], trzecia przy ul. [...] oraz czwarta przy ul. [...], bowiem użycie we wniosku sformułowania "[...]" miało na celu oznaczenie dwóch nieruchomości. W ocenie skarżących ustawa nie wymaga na etapie składania wniosku od danego wnioskodawcy wymienienia w ogóle nieruchomości, za które domaga się on rekompensaty. Ich zdaniem nieruchomości mogą być wskazane w późniejszym czasie na etapie postępowania administracyjnego, a pismo z grudnia 2012 r. zostało złożone w uzupełnieniu wniosku i nie może prowadzić do odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tego powodu. Pierwotni wnioskodawcy, tj. R. K. i J. S. podali wszystkie nieruchomości, o których istnieniu mieli wiedzę na dzień 31.12.2008 r., a ich intencją było uzyskanie pełnej rekompensaty za wszystkie pozostawione nieruchomości poza granicami RP przez ich przodków. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga jest nieuzasadniona, podzielając pogląd organu o uchybieniu przez skarżące terminu określonego w art. 5 ust. 1 ustawy (31 grudnia 2008 r.) zastrzeżonego dla zgłoszenia przedmiotowego żądania. Wnioski o potwierdzenie prawa do rekompensaty należało złożyć w nieprzekraczalnym, ściśle określonym terminie, który ma charakter materialny, co oznacza wygaśnięcie uprawnień po jego upływie. Z przepisów ustawy nie wynika, aby owe wnioski mogły być uzupełniane czy rozszerzane w dowolnym czasie, a zwłaszcza po dniu 31 grudnia 2008 r. Wskazał na to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2013 r., I OSK 594/12, podnosząc że prawo do rekompensaty, tak jak każde prawo majątkowe o charakterze publicznym, nie ma charakteru absolutnego. Może być ono zatem zrealizowane tylko w granicach wyznaczonych przepisami prawa pozytywnego. Realizacja tego uprawnienia zależy nie tylko od pozostawienia mienia nieruchomego poza obecnymi granicami Polski, lecz także od zaistnienia pozostałych warunków określonych w tym akcie prawnym. Postępowanie w tej kategorii spraw może być wszczęte wyłącznie na wniosek uprawnionej osoby ubiegającej się o potwierdzenie prawa do rekompensaty, który winien być złożony w określonym ustawą terminie. Zarzuty skargi wskazujące na brak sprecyzowania w ustawie strony formalnej wniosku nie są w ocenie Sądu meriti zasadne. Ustawa w istocie nie precyzuje jak miał być sformułowany wniosek i jakie elementy winien zawierać, ale jej art. 6 wskazuje co należy do wniosku dołączyć, w tym m.in. "dowody, które świadczą o pozostawieniu nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (...) oraz o rodzaju i powierzchni tych nieruchomości (art. 6 ust. 1 pkt. 1 ustawy)". Wbrew twierdzeniom skarżących powyższe uregulowanie świadczy o tym, że wniosek nie mógł być sformułowany abstrakcyjnie, lecz winien określać nieruchomość choćby przez jej rodzaj i powierzchnię. Zdaniem Sądu I instancji zasadnie zatem organ przyjął, że wniosek złożony po 31 grudnia 2008 r. - co do nieruchomości niewymienionej w pierwotnym wniosku z dnia 30 grudnia 2008 r. – był spóźniony, a w konsekwencji nie mógł skutkować merytoryczną oceną. Podniesione w skardze kwestie dotyczące ustalenia ostatnich właścicieli nieruchomości objętej kontrolowaną decyzją pozostają w ocenie Sądu meriti bez znaczenia w sprawie, skoro wniosek co do tej nieruchomości został złożony po upływie określonego ustawą terminu. Abstrahujące od istoty sprawy są też zarzuty skargi wskazujące na wadliwą interpretację wniosku z dnia 30 grudnia 2008 r. co do liczby nieruchomości nim objętych – skoro zaskarżona decyzja nie rozstrzyga sprawy zainicjowanej wnioskiem z 2008 r. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej: P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji tego wyroku. Zaskarżyły go skargą kasacyjną M. S. oraz H. C., zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 5 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 6 ustawy - poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż ich pismo z dnia 21 grudnia 2012 r., w którym została wskazana m.in. nieruchomość w L. przy ul. [...], stanowiące uzupełnienie wniosku z dnia 29 grudnia 2008 r. o potwierdzenie prawa do rekompensaty, to nowy wniosek obejmujący nieruchomość w L. przy ul. [...] i w związku z tym jest to wniosek złożony po upływie terminu wskazanego w art. 5 ust 1 ustawy - podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że ustawa nie wymaga od wnioskodawcy na etapie składania wniosku (do dnia 31 grudnia 2008 r.) wymienienia w ogóle nieruchomości, za które domaga się rekompensaty (a jedynie wyrażenia woli jej uzyskania), które to nieruchomości w późniejszym czasie mogą być podane na etapie postępowania administracyjnego w uzupełnieniu wniosku, a ich niewskazanie do 31 grudnia 2008 r. powinno być traktowane jako brak formalny wniosku możliwy do uzupełnienia po 31 grudnia 2008 r., tym bardziej sprecyzowanie dalszych konkretnych nieruchomości przez skarżące po 31 grudnia 2008 r. (w tym nieruchomości w L. przy ul. [...]) w uzupełnieniu wniosku nie może prowadzić do odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty, mając na uwadze zwłaszcza, że pierwotni wnioskodawcy R. K. i J. S. podali wszystkie nieruchomości, o których istnieniu mieli wiedzę na dzień 31 grudnia 2008 r. a z materiału zgromadzonego w sprawie wynika wprost, że ich intencją (wolą) było uzyskanie pełnej rekompensaty za wszystkie pozostawione nieruchomości poza granicami RP zarówno przez nich, jak i ich przodków; b) art. 5 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 6 ustawy - poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż do dnia 31 grudnia 2008 r. wnioskodawca ubiegający się o potwierdzenie prawa do rekompensaty w myśl ustawy, we wniosku powinien wskazać konkretną nieruchomość, za którą chce uzyskać rekompensatę, a przez pojęcie "konkretna nieruchomość" należy rozumieć, że wnioskodawca powinien określić (już na etapie składania wniosku i w ostatecznym terminie do dnia 31 grudnia 2008 r.) rodzaj i powierzchnię nieruchomości, pod rygorem utraty uprawnienia do rekompensaty za niewskazaną we wniosku w taki sposób nieruchomość - podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że ustawa nie wymaga od wnioskodawcy na etapie składania wniosku (do dnia 31 grudnia 2008 r.) wymienienia w ogóle nieruchomości, za które domaga się rekompensaty (a jedynie wyrażenia woli jej uzyskania), które to nieruchomości w późniejszym czasie mogą być podane na etapie postępowania administracyjnego w uzupełnieniu wniosku, a ich niewskazanie do 31 grudnia 2008 r. powinno być traktowane jako brak formalny wniosku możliwy do uzupełnienia po 31 grudnia 2008r., tym bardziej sprecyzowanie dalszych konkretnych nieruchomości przez skarżące po 31 grudnia 2008 r. (w tym nieruchomości w L. przy ul. [...]) w uzupełnieniu wniosku nie może prowadzić do odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty, mając na uwadze zwłaszcza to, że pierwotni wnioskodawcy R. K. i J. S. podali wszystkie nieruchomości, o których istnieniu mieli wiedzę na dzień 31 grudnia 2008 r., a z materiału zgromadzonego w sprawie wynika wprost, że ich intencją (wolą) było uzyskanie pełnej rekompensaty za wszystkie pozostawione nieruchomości poza granicami RP zarówno przez nich, jak i ich przodków. Wskazując na powyższe podstawy skarżące kasacyjnie postulowały uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zaskarżonej decyzji a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu kosztów procesu, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych za postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty te umotywowano, wskazując na różnice pomiędzy sprawą niniejszą a sprawą, na jaką powołał się Sąd I instancji (sygn. I OSK 594/12) i wywodząc, iż pogląd Sądu oraz organów jest sprzeczny z celem ustawy. Na potwierdzenie czego przytoczono szereg orzeczeń sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżących kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych. Organ nie zgodził się z przedstawionym w skardze kasacyjnej stanowiskiem uznając, iż zaskarżony wyrok w pełni odpowiada prawu, a podniesione zarzuty są chybione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionej podstawie kasacyjnej. Na wstępie trzeba przypomnieć, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Skarga kasacyjna eksponuje zarzuty uchybień prawu materialnemu, co oznacza, iż nie kwestionuje dokonanych ustaleń stanu faktycznego, który jako przesądzony, wiąże przy jej rozpoznaniu Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty te należy uznać za niezasadne. Trafnie bowiem Sąd I instancji przyjął, iż wniosek skarżących kasacyjnie z dnia 21 grudnia 2012 r. o potwierdzenie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione za granicą jest spóźniony. Nie można go traktować jako uzupełnienia wniosku z dnia 30 grudnia 2008 r., który zarówno podmiotowo jak i przedmiotowo był inny, choć dotyczył mienia pozostawionego przez poprzedników prawnych skarżących kasacyjnie. W istocie przepisy ustawy wyraźnie nie precyzują czy we wniosku należy podać wszystkie nieruchomości, za pozostawienie których strona domaga się rekompensaty, jak je należy określić, jaki skutek ma brak podania składników mienia, czy możliwe jest jego późniejsze uzupełnienie. Jednakowoż czyni to pośrednio, zastrzegając w art. 6 ust. 1 pkt 1 obowiązek dołączenia doń dowodów, które świadczą o pozostawieniu mienia za granicami RP oraz o rodzaju i powierzchni tych nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie podziela pogląd Sądu I instancji, wedle którego wynika z niego konieczność sprecyzowania nieruchomości, za które strona domaga się przyznania rekompensaty. Wszak wymóg sprecyzowania środków dowodowych implikuje konieczność określenia nieruchomości ją dotyczących. Trzeba też mieć na uwadze fakt, że postępowanie w tej materii jest postępowaniem wnioskowym, co oznacza że to strona nim dysponuje przede wszystkim w zakresie inicjacji i toku, w tym precyzując treść żądania. Organ jest powołany do badania jego zasadności w ramach swych kompetencji procesowych. Oczywistym jest, że kwestie uregulowane w tym przepisie są zasadniczo materią dowodową, więc teoretycznie mogą być uzupełnione po jego złożeniu, zaś dopiero w razie nieuczynienia tego wydana zostanie decyzja odmowna. Niemniej jednak nie oznacza to wyłączenie konieczności wskazania, jaki majątek został pozostawiony. Sformułowania "rodzaj" i "powierzchnia" nieruchomości nie pozostawiają wątpliwości, że chodzi o przynajmniej przybliżone określenie charakteru nieruchomości i miejsca jej położenia, jak i powierzchni. Ogólnikowe stwierdzenie, że pozostawiono nieruchomość położoną w określonej miejscowości nie wypełnia tego wymogu. Zatem późniejsze jego sprecyzowanie, w szczególności po terminie zastrzeżonym w art. 5 ust. 1 ustawy, należy uznać za złożenie nowego wniosku, a nie uzupełnienie poprzedniego. Jeżeli przeto termin ten ma charakter materialny, co jest przesądzone w judykaturze, więc nie podlega przywróceniu, to zasadnie doszło w sprawie do wydania decyzji odmownej obejmującej majątek wskazany we wniosku skarżących kasacyjnie z dnia 21 grudnia 2012 r. Argumenty skargi kasacyjnej nie mogły odnieść skutku, gdyż są nieprzekonujące. Niepodobna zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, aby istotne było to, że prezentowana wykładnia jest rażąco niesprawiedliwa, rażąco narusza słuszny interes stron, bo te czynniki nie przeważają w procesie wykładni wskazanych przepisów prawa. Nie usprawiedliwia też omieszkania terminu z art. 5 ust. 1 ustawy brak wiedzy o mieniu pozostawionym poza granicami RP. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej sprawa o sygn. akt I OSK 594/12 jest sprawą podobną pod względem faktycznym do niniejszej, zatem wyrażony w zapadłym w niej wyroku z dnia 24 maja 2013 r. pogląd można przenieść na jej grunt, co uczyniono nie dostrzegając potrzeby szerszego jego prezentowania w tym miejscu. Forsowane przez skarżące kasacyjnie stanowisko doprowadziłoby do wypaczenia intencji ustawodawcy chcącego zamknąć tę materię poprzez zakreślenie czasowej granicy składania wniosków, nadto zdejmowałoby ze stron obowiązek precyzyjnego określania żądań i koncentrowania materiału dowodowego. Niepodobna wszak obarczać organy całym ciężarem w tym zakresie. Dywagacje przedstawione w motywach skargi kasacyjnej na temat sposobu określania nieruchomości są na tyle ogólne, że nie wymagają bardziej szczegółowego odniesienia się w tej sprawie. Dość stwierdzić, że nawet niedookreślone podanie składników mienia wywołać powinno żądanie ich skonkretyzowania. Wszak dotyczy to już mienia bliżej sprecyzowanego, a nie tego jakie może pojawić się po złożeniu wniosku. To bowiem skłania do oceny go jako nowego żądania. Co prawda można sobie wyobrazić sytuację, iż ujawnią się nowe dowody w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., które mogłyby prowadzić do wznowienia postępowania, a to stawiałoby jego stronę w lepszej sytuacji niż np. skarżące kasacyjnie, lecz nie jest to przedmiotem tego postępowania. Na ten aspekt sprawy zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 604/11, lecz zapadł on w innym stanie faktycznym i prawnym (dotyczył wznowienia postępowania zakończonego zaświadczeniem wydanym w 1998 r. potwierdzającym uprawnienie do zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych za granicami RP na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste; przy czym instytucję tę wprowadzono w celu naprawy poprzednich wadliwości poprzednich regulacji prawnych w tym zakresie). Poza tym podniesiono w jego motywach, że wznowienie postępowania dotyczy materii nabytego już uprawnienia, a więc uprawnienia potwierdzonego przed dniem 31 grudnia 2008 r. Tymczasem w tej sprawie uprawnienie skarżących kasacyjnie nie zostało potwierdzone przed tą datą. W przekonaniu obecnego składu tego Sądu argumenty w postaci długotrwałego zbierania dowodów, celu ustawy, nie niweluje skutku wprowadzenia daty granicznej składania wniosków o rekompensatę. Trzeba na koniec dodać, że w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013r., sygn. akt I OSK 1496/11, Naczelny Sąd Administracyjny orzekał w sprawie wszczętej kolejnym wnioskiem, przy czym poprzednie decyzje odmowne zapadły na skutek wniosku, w którym jakkolwiek nie sprecyzowano konkretnych nieruchomości, lecz z akt wynikało pozostawienie poza granicami RP gospodarstwa rolnego i lasu w miejscowości B., co do których te decyzje organów obu instancji rozbieżnie oznaczyły przedmiot rozstrzygnięć. Sprawa kolejna wymagała więc wyjaśnienia w tym kierunku, stąd jej umorzenie uznano za przedwczesne. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na zasadzie art. 184 P.p.s.a., orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego na mocy art. 204 pkt 1 tej ustawy. ----------------------- 7