I SA/Gl 1158/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Beata Kozicka, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2012 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: 1. Postanowieniem z dnia [...] 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej: SKO) wznowiło na wniosek K. O. postępowanie zakończone decyzją tego organu z dnia [...] nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja SKO w B. z dnia [...] 2007 r. nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2002 r. dot. hotelu A. Podstawą wznowienia postępowania było wskazanie przez wnioskodawcę nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji nieznanego organowi, który ją wydał. Dowodem tym był oryginał decyzji z dnia [...] 2002 r. nr [...] poz. rej. wym. [...]. Organ uznał, że okoliczność ta musi zostać zweryfikowana, gdyż może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. 2. Następnie decyzją z dnia [...] 2011 r. SKO w B., powołując jako podstawę prawną m. in. art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej :O.p.) odmówiło uchylenia decyzji z dnia [...] 2008 r. nie stwierdzając istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Organ w uzasadnieniu wskazał, że wnioskiem z dnia 25 czerwca 2007 r. skarżący wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2002 rok – w zakresie nieruchomości kompleksu hotelu A. Jako podstawę żądania skarżący wskazał fakt, iż jest to druga decyzja w sprawie opodatkowania tej samej nieruchomości, w innej wysokości, ponieważ wcześniej podatek od tej nieruchomości został ustalony w ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] 2002 r. Do wniosku skarżący załączył kserokopię decyzji z dnia [...] 2002 r. nr [...] poz. rej. wym. [...] w sprawie podatku od nieruchomości na 2002 rok, dotyczącą nieruchomości położonej w U. przy ul. [...]. Dalej organ wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] 2004 r., utrzymana w mocy decyzją SKO w B. z dnia [...] 2005 r. nr [...], była przedmiotem postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 12 marca 2007 r. sygn. akt I SA/Gl 112/07. Organ nadmienił, że ani w postępowaniu odwoławczym ani sądowo-administracyjnym strona nie powołała się na argument wydania decyzji z dnia [...] 2004 r. w sprawie już załatwionej wcześniejszą decyzją podatkową.. 3. Organ wskazał, że decyzją z dnia [...] 2007 r. nr [...] SKO w B., działając jako organ pierwszej instancji, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2002 r. dot. hotelu A. Uznano wówczas, że nie została udowodniona przesłanka do stwierdzenia nieważności wynikająca z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. W toku postępowania skarżący przedłożył kserokopię decyzji z dnia [...] 2002 r. poświadczoną przez notariusza "za zgodność z okazanym oryginałem dokumentu", a następnie - okazał do wglądu oryginał będący podstawą wykonania kserokopii przedłożonej wcześniej wraz z wnioskiem. W trakcie tegoż postępowania organ wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] 2002 r. została sporządzona w celu rozliczenia subwencji rekompensacyjnej z budżetu państwa, na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 lutego 1999 r., jednak nie podlegała doręczeniu skarżącemu w trybie przewidzianym przepisami Ordynacji podatkowej. Brak jest zatem zwrotnego potwierdzenia odbioru tej decyzji. Burmistrz Miasta U. wskazał jednocześnie, iż skarżący wszedł w posiadanie tej decyzji w związku z tym, iż wystąpił o doręczenie kopii tej decyzji pismem z dnia 16 marca 2007 r. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Miasta U. pismem z dnia 22 marca 2007 r. udostępnił skarżącemu kopie decyzji, które wydano w celu uzyskania subwencji, zaznaczając przy tym, iż są to tylko kopie i nie były wcześniej doręczone. Ponadto w piśmie tym wskazano, że kopie te zostały specjalnie wydrukowane i podpisanie w celu realizacji wniosku skarżącego, nie zawierają jednak wszystkich elementów koniecznych towarzyszących oryginałowi decyzji podatkowej (nie są prawidłowo opieczętowane). W oparciu o powyższe ustalenia, SKO uznało, że nie wystąpiła okoliczność skutecznego doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe na 2002 rok, poprzedzające wydanie i doręczenie decyzji z 2004 r. 4. Decyzją z dnia [...] 2008 r. nr [...] SKO, działając jako organ drugiej instancji, utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] 2007 r. Wyrokiem z dnia 10 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach o sygn. akt I SA/Gl 288/08 oddalił skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1568/09 oddalił skargę kasacyjną skarżącego na ten wyrok. 5. Obecnie skarżący, powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją SKO z dnia [...] 2008 r. Jako nowy dowód w sprawie przedłożył oryginał decyzji z dnia [...] 2002 r. nr [...] poz. rej. wym. [...] w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2002 dotyczący nieruchomości położonej w U. przy ul. [...] i wniósł o uchylenie wskazanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. i stwierdzenie nieważności w oparciu o art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Skarżący wskazał, że decyzja ta została mu doręczona w roku 2002. 6. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2011 r. uznało, że powoływana przez skarżącego decyzja z dnia [...] 2002 r. nr [...] poz. rej. wym. [...] nie jest nowym dowodem w sprawie i był znany organowi w dniu wydawania decyzji ostatecznej. Podkreśliło, że wprawdzie składając wniosek o stwierdzenie nieważności skarżący załączył tylko kserokopię decyzji potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez notariusza, jednakże w dniu 2 października 2007 r. podczas zapoznawania się z materiałami sprawy, skarżący okazał tenże dokument w oryginale do wglądu, co zostało potwierdzone protokołem tej czynności, podpisanym także przez skarżącego. W tym stanie rzeczy nie zostały zatem spełnione przesłanki do wznowienia postępowania. 7. Rozpoznając odwołanie skarżącego SKO decyzją z dnia [...] 2011 r. uchyliło swą decyzję z dnia [...] 2011 r. i zarazem odmówiło uchylenia decyzji SKO z dnia [...] 2008 r., nie stwierdzając istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ wskazał, iż uchylenie decyzji z dnia [...] 2011 r. uzasadniał fakt, iż w składzie orzekającym uczestniczył członek Kolegium, który orzekał w decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności, objętej wnioskiem o wznowienie. Odnośnie zaś merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy organ odwoławczy wskazał, że w pełni uzasadnione jest stanowisko iż nie wystąpiła przesłanka uzasadniająca uchylenie decyzji z dnia [...] 2008 r. 8. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie do ponownego rozpatrzenia lub ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2008 r. Zaskarżonej decyzji stron skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 240 1 pkt 5 w zw. z art. 211 O.p. polegające na ich niezastosowaniu 2) art. 122 w zw. z art. 188 O.p. polegające w szczególności na nieuwzględnieniu żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu i braku podjęcia działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego 3) art. 121 § 1 O.p. polegające na prowadzeniu w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych. Skarżący wskazał, że jest właścicielem dwóch nieruchomości położonych w U. – przy ul. [...] (Hotel B) i przy ul. [...] (Hotel A). Skarżący wskazuje, że w obu obiektach prowadził działalność gospodarczą jako zakład pracy chronionej. Następnie powołał się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 roku, sygn. akt II FSK 1490/09 oraz II FSK 1491/09 dotyczące hotelu B, w których to NSA wskazał, że przyczyną odmowy stwierdzenia nieważności było dołączenie przez skarżącego kserokopii decyzji, a nie jej oryginału. Skarżący stwierdził, że do tej pory przedmiotem toczących się postępowań i przyczyną nieuwzględnienia wniosku skarżącego było to, że organ, a w ślad za nim sądy administracyjne, przyjmowały, że skarżący nigdy nie przedstawił oryginału decyzji, a wyłączenie jej kopię. Skarżący zaprzeczył, aby decyzja Burmistrza Miasta U. z 2002 r. nie została mu doręczona. Znajduje się ona w jego posiadaniu, a z żadnego przepisu prawa nie wynika, aby decyzja ta nie podlegała doręczeniu (na co powołuje się organ). Podniósł zatem, że organ błędnie przyjął, iż decyzja ta nie weszła do obiegu prawnego. Skarżący stwierdził, że otrzymał decyzję w 2002 r. w jednej kopercie z decyzją dotyczącą drugiej nieruchomości, a fakt ten nie został odnotowany na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Zarzucił, iż wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy dotyczącej decyzji z dnia [...] 2002 r. o nr ewid. [...], poz. rej. wym. [...] odnoszącej się do wymiaru podatku od nieruchomości za 2002 r. dotyczącego drugiej nieruchomości tj. hotelu B, w których to aktach znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru tejże decyzji. Zdaniem skarżącego ten fakt świadczy, że Burmistrz Miasta U. w 2002 r. doręczał decyzje wymiarowe skarżącemu. Ponadto zarzucił, że organ nie uwzględnił żądania wystąpienie do Ministra Finansów o dowody w zakresie przyznania subwencji wyrównawczej na podstawie decyzji za rok 2002 oraz 2003. Tym samym, według skarżącego, nie doszło do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. 9. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podzielając stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W szczególności podkreślił, że oryginał decyzji z dnia [...] 2002 r. był dowodem znanym organowi w dacie wydawania decyzji z dnia [...] 2008 r., a okoliczności sprawy były przedmiotem oceny sądów administracyjnych obu instancji (wyrok WSA z 10 marca 2009 r. i NSA z 16 grudnia 2010 r.), którymi to wyrokami Kolegium jest związane. Ponadto organ podkreślił, że do wniosków dowodowych strony ustosunkował się w swej decyzji i raz jeszcze podkreślił odmienność sytuacji faktycznej w sprawach dotyczących hotelu B i hotelu A, na co wyraźnie wskazał NSA w swych wyrokach z dnia 16 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 10. Skarga nie może być uwzględniona, gdyż objęta nią decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. nie narusza prawa. 11. Na wstępie wywodów należy przypomnieć, że przedmiotem skargi jest decyzja – wydana w trybie wznowienia postępowania - o odmowie uchylenia decyzji organu odwoławczego (z dnia [...] 2008 r.), utrzymującej w mocy decyzję tego organu (z dnia [...] 2007 r.) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta U. ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2002 r. (z dnia [...] 2004 r.). Tak więc ocena zarówno właściwego organu podatkowego (Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.) jak i Sądu obejmowała wyłącznie kwestię istnienia przesłanki wznowienia postępowania nadzwyczajnego, zakończonego ostateczną decyzją o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej. Skarżący oparł swój wniosek o wznowienie na twierdzeniu, że wyszedł na jaw nowy dowód, nieznany organowi wydającemu decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności, a dowodem tym jest dokument oryginału decyzji z dnia [...] 2002 r. Powołując się na ten dowód podatnik postawił tezę, że w jego świetle udowodniony został także fakt doręczenia mu powyższej decyzji, a to uzasadnia słuszność żądania stwierdzenia nieważności decyzji podatkowych organu pierwszej i drugiej instancji (odpowiednio z [...] 2004 r. i [...] 2005 r.), jako wydanych w sprawie zakończonej już wcześniejszą ostateczną decyzją podatkową. 12. Przesłanka wznowienia postępowania, na jaką powołał się skarżący, uregulowania w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przewiduje, że "wznawia się postępowania, jeżeli (...) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję". W realiach niniejszej sprawy należało zatem ustalić, czy organ rozstrzygający kwestię nieważności wskazanych wyżej wymiarowych decyzji podatkowych, nie znał przed wydaniem swego orzeczenia dowodu w postaci oryginału decyzji z dnia [...] 2002 r. Poczynione w tym względzie ustalenia, nie negowane zresztą w skardze przez stronę skarżącą, dowodzą, że oryginał decyzji został przez samego skarżącego okazany organowi w toku czynności zapoznawania się z materiałami postępowania nadzwyczajnego przed wydaniem decyzji, co odnotowane zostało w protokole z tej czynności. Tym samym jest oczywiste, że organ znał ten dokument, co wyklucza uznanie, że jest to nowy dowód w rozumieniu powołanego art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Ponadto trzeba zauważyć, że w toku całego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności organy podatkowe nigdy nie kwestionowały faktu wydania (sporządzenia) decyzji z dnia [...] 2002 r. Twierdziły natomiast konsekwentnie, że decyzja ta nie była doręczona podatnikowi, zatem nie weszła do obrotu prawnego. Żaden dowód na doręczenie tej decyzji nie została ujawniony w toku postępowania o stwierdzenie nieważności, co stało się przyczyną odmowy stwierdzenia nieważności decyzji organów podatkowych pierwszej i drugiej instancji. Znalazło to ostateczne potwierdzenie w uzasadnieniach wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 marca 2009 r. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd II instancji, w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r. o sygn. II FSK 1568/09, oddalając skargę kasacyjną jednoznacznie stwierdził, że w pełni podziela ocenę iż nie doszło do odpowiadającego przepisom Ordynacji podatkowej doręczenia decyzji w przedmiocie wymiaru podatku za 2002 r. datowanej na [...] 2002 r., a podatnik nie zdołał obalić tego twierdzenia tj. wykazać, że w czasie gdy Burmistrz Miasta U. wydał w dniu [...] 2004 r. decyzję, w obrocie prawnym funkcjonowała już inna decyzja ostateczna, opatrzona datą [...] 2002 r. Nadmienić trzeba, a to ze względu na powołanie się skarżącego na wyroki NSA z dnia 16 grudnia 20010 r. o sygn. II FSK 1490/09 i II FSK 1491/09 (dotyczące podatku od nieruchomości hotelu B), że uwzględnienie skarg kasacyjnych tymi wyrokami nie może stanowić podstawy kwestionowania prawidłowości postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących hotelu A. NSA, orzekający we wszystkich 4 sprawach (2 dotyczących hotelu B i 2 dotyczących hotelu A), w tym samy składzie i w tym samy dniu, wydał odmienne rozstrzygnięcia podkreślając, że czyni to ze względu na zasadnicze różnice pomiędzy sprawami dotyczącymi opodatkowania tych dwóch nieruchomości. 13. Powyższe okoliczności wskazują, że organ rozpoznający sprawę po wznowieniu postępowania prawidłowo ustalił brak przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a w konsekwencji brak podstaw do uchylenia decyzji SKO z dnia [...] 2008 r. nr [...]. Prawidłowo więc orzekł o odmowie jej uchylenia, a to na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p. 14. Sąd nie znalazł podstaw do uznania za zasadne zarzutów procesowych, w tym zarzuty nieprzeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego. W tym zakresie w szczególności należy przypomnieć, że postępowanie wznowieniowe nie ma na celu poszukiwania nowych faktów lub dowodów, ale w pierwszej kolejności – badanie istnienia przesłanek wznowienia. Bez ustalenia, że któraś z tych przesłanek zachodzi, niemożliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji podatkowej. Wykluczenie więc w niniejszej sprawie istnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. musiało skutkować zakończeniem postępowania odmową uchylenia decyzji. Żądania dowodowe skarżącego wykraczały zdecydowanie poza przesłankę wznowieniową, na jaką się sam powołał i miały, w jego zamiarze, udowodnić, że decyzja z dnia [...] 2002 r. została mu doręczona. Takich ustaleń można było żądać w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, ale nie w niniejszym postępowaniu wznowieniowym. Działanie organu w niniejszej sprawie nie naruszało też - w ocenie Sądu – zasady ogólnej prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie podatnika od organów podatkowych. 14. Z tego względu skargę należało uznać za nieuzasadnioną i orzec o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity. Dz. U. z 2012 r. poz. 270)