I SA/Gd 642/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. sprawy ze skargi M.K. i L.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2014 r., sygn. akt [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego w sprawie podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości za lata 2008 - 2013 oddala skargę. I SA/Gd 642/14 UZASADNIENIE I. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 17 marca 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej M. i L. K. od decyzji Wójta Gminy z dnia 9.08.2013r. (nr [...]) w sprawie nakazu płatniczego na łączne zobowiązanie pieniężne w sprawie wymiaru podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości za lata 2008 - 2013r., na podstawie art. 223 § 1 pkt 1 ustawy z 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z Dz. U. z 2012r., poz. 749 z zm.; dalej jako O.p.) oraz art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 i 5 ustawy z 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity z 2011 r. Dz. U. Nr 95. poz. 613 z późn. zm.; dalej u.p.o.l.) i art. 1 ustawy z dnia 15.11.1984r. o podatku rolnym (tekst jednolity z 2006r. Dz.U. Nr 136, poz. 969 z zm.; u.p.r.) oraz uchwał Rady Gminy z 30.10.2007., z 28.11.2008r., z 11.09.2009r., z 24.09.2010 r., z 9.11.2011 r., i z 9.11.2012 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości za lata 2008 do 2013 – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. II. Stan sprawy: decyzją z dnia 9 sierpnia 2013r. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2008 - 2013 Wójt Gminy ustalił M. i L. K. łączne zobowiązanie pieniężne: 1/ za 2008r. w kwocie 17.600 zł, w tym podatku rolnego za grunty orne RVI o pow. 6,43 ha 0,00 zł i za użytki zielone LIV o pow. 0,1650 ha fizycznych tj. 0,099 ha przeliczeniowych 14,40 zł, za użytki zielone o pow. 0,3258 ha fizycznych LV 0,00 zł oraz podatku od nieruchomości za grunty pozostałe o pow. 117.240 m2, według stawki 0,15 zł za m2, w kwocie 17.586 zł; 2/ za 2009r. w kwocie 21.117 zł, w tym podatku rolnego za grunty orne RVI o pow. 6,43 ha 0,00 zł i za użytki zielone LIV o pow. 0,1650 ha fizycznych tj. 0,099 ha przeliczeniowych 14,40 zł, za użytki zielone o pow. 0,3258 ha fizycznych LV 0,00 zł oraz podatku od nieruchomości za grunty pozostałe o pow. 117.240 m2 według stawki 0,18 zł za m2, w kwocie 21.103 zł; 3/ za 2010r. w kwocie 22.284 zł, w tym podatku rolnego za grunty orne RVI o pow. 6,43 ha 0,00 zł i za użytki zielone LIV o pow. 0,1650 ha fizycznych tj. 0,099 ha przeliczeniowych 8,40 zł, za użytki zielone o pow. 0,3258 ha fizycznych LV 0,00 zł oraz podatku od nieruchomości za grunty pozostałe o pow. 117.240 m2 według stawki 0,19 zł za m2, w kwocie 22.276,- zł; 4/ za 2011r. w kwocie 23.457 zł, w tym podatku rolnego za grunty orne RVI o pow. 6,43 ha 0,00 zł i za użytki zielone LIV o pow. 0,1650 ha fizycznych tj. 0,099 ha przeliczeniowych 9,30 zł, za użytki zielone o pow. 0,3258 ha fizycznych LV 0.00 zł oraz podatku od nieruchomości za grunty pozostałe o pow. 1 1 7.240 m2 według stawki 0,20 zł za m2, w kwocie 23.448 zł; 5/ za 2012r. w kwocie 24.634 zł, w tym podatku rolnego za grunty orne RVI o pow. 6,43 ha 0,00 zł i za użytki zielone LIV o pow. 0,1650 ha fizycznych tj. 0,099 ha przeliczeniowych 13,60 zł, za użytki zielone o pow. 0.3258 ha fizycznych LV 0,00 zł oraz podatku od nieruchomości za grunty pozostałe o pow. 117.240 m2 według stawki 0,21 zł za m2, w kwocie 24.620 zł; 6/ za 2013r. w kwocie 25.807 zł, w tym podatku rolnego za grunty orne RVI o pow. 6,43 ha 0,00 zł i za użytki zielone LIV o pow. 0,1650 ha fizycznych tj. 0,099 ha przeliczeniowych 13,60 zł, za użytki zielone o pow. 0,3258 ha fizycznych LV 0,00 zł oraz podatku od nieruchomości za grunty pozostałe o pow. 117.240 m2 według stawki 0,22 zł za m2 w kwocie 25.793 zł (łączne zobowiązanie pieniężne za lata 2008-2013 wynosi 134.899 zł). W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że skarżący są właścicielami działek o łącznej pow. 18,6448 ha. Działki nr (a), nr (b) do (c) oraz część działki nr (d) ha położone w R., oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem K - użytki kopalne. Część działki nr (d) o pow. 0,4908 ha oznaczone są w ewidencji gruntów jako użytki zielone klasy IV i V (L1V i LV). Działka nr (e) o pow. 6,43 ha, położona w G. oznaczona jest jako RVI - użytki rolne. Podkreślono, że użytki kopalne należą do gruntów zurbanizowanych i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W toku postękiwania strona złożyła informacje w sprawie podatku od nieruchomości, w którym wykazała użytki kopalne jako pozostałe grunty. Nie złożyła jednak informacji w sprawie opodatkowania działek położonych w R. Odwołanie od tej decyzji złożyli skarżący, zarzucając naruszenie przepisów postępowania podatkowego, a w szczególności art. 122 O.p., art. 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 i 3 O.p. i art. 191 O.p., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz naruszenie prawa materialnego art. 2 ust. 2 u.p.o.l., poprzez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów, które nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy w ten sposób, że działki o numerach (b)-(c) oraz (d) zostaną zaklasyfikowane jako leśne/rolnicze, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, co wyłącza ich z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zdaniem strony przeciwnym dowodem do ewidencji gruntów i budynków jest plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą z dnia 16.01.2007r.; działka nr (d), zgodnie z tym planem zagospodarowania przestrzennego położona jest na terenie rolnym, a działki o numerach (b)-(c) są w większości położone na terenie leśnym. Strona podała, że koryguje deklarację podatkową dot. podatku od nieruchomości, podatku rolnego i leśnego, zgodnie z treścią tego odwołania, podkreślając, że występują o klasyfikacje gruntów, co będzie miało wpływ na wymiar podatku od nieruchomości, jednak organ podatkowy wydał zaskarżoną decyzję, pomijając istotne okoliczności sprawy. Przekazując odwołanie organ pierwszej instancji pismem z dnia 26.09.2013r. odnosząc się do zarzutu dot. wystąpienia o zmianę klasyfikacji gruntów podał, że strona nie przedstawiła na tą okoliczność żadnych dowodów. Ponadto organ pierwszej instancji podał, iż działki nr (a), nr (b)-(c) oraz część działki nr (d) oznaczone są jako użytek o symbolu K, który zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków są użytkami kopalnymi. Kolegium w uzasadnieniu decyzji o jakiej mowa w pkt. I uzasadnienia, podkreśliło, że z wypisów z rejestru gruntów, znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż skarżący są właścicielami 12 działek. Działki nr (a), nr (b), nr (f), nr (g), nr (h), nr (I), nr (j), nr (k), nr (l) i nr (c) oraz część działki nr (d) oznaczone są symbolem K. Zdaniem Kolegium brak podstaw do przyjęcia, że działki te podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, a nie od nieruchomości. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych reguluje kwestie opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Przepis art. 2 ust. 1 u.p.o.l. stanowi, że opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przepis art. 2 ust. 2 u.p.o.l. stanowi, że opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast zgodnie z art. 1 u.p.r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Osoby fizyczne, będące współwłaścicielami nieruchomości, są obowiązane składać, w terminie do 31 stycznia właściwemu organowi podatkowemu deklarację na podatek od nieruchomości za dany rok podatkowy. Skarżący, jak wynika z akt sprawy, złożyli taką deklarację na podatek od nieruchomości w dniu 5.06.2013r., dopiero po wezwaniu organu pierwszej instancji. Organ pierwszej instancji po otrzymaniu ze Starostwa Powiatowego zawiadomienia o zmianie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, wszczął postępowanie w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2008-2013. Strona złożyła informację w sprawie podatku leśnego za działkę nr 4/3, podatku rolnego za działki nr (e), nr (m), nr (n), nr (o), nr (p), nr (d), nr (r) i nr (s) oraz podatku od nieruchomości za działki nr (a), nr (b), nr (f), nr (g), nr (h), nr (I), nr (j), nr (k), nr (l), nr (t), nr (u), nr (w), nr (y), nr (z) i nr (aa), nazywając to korektą informacji. Jak już wskazano, organ pierwszej instancji, po wszczęciu postępowanie, zaskarżoną decyzją ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za działki, których właścicielami są M. i L. K.. Natomiast odrębną decyzją ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za nieruchomości, których właścicielem jest L. K. (por. I SA/Gd 641/14). Jak ustalono - do Starostwa Powiatowego nie wpłynął wniosek o zmianę klasyfikacji gruntów. Natomiast pismo strony z dnia 1.08.2013r. w którym informuje, iż zleciła "klasyfikację tych gruntów ekspertom, których ocena może stanowić dla Gminy podstawę naliczenia podatku", nie może stanowić o tym, że organ pierwszej instancji pominął istotne okoliczności sprawy. Organ podatkowy dokonuje wymiaru danin publicznych w tym podatków, na podstawie danych wynikających z rejestru gruntów i nie jest organem prowadzącym ewidencję gruntów; tym samym zobowiązany jest przy wydawaniu decyzji oprzeć się na danych wynikających z ewidencji gruntów. A z ewidencji gruntów, prowadzonej przez Starostwo Powiatowe wynika, że działki nr (a) oraz nr (b) do (c) i część działki nr (d) oznaczone są w ewidencji gruntów symbolami K - czyli, że są sklasyfikowana jako zurbanizowane tereny niezabudowane, a niejako użytki orne. Kolegium podkreśliło ponadto, że organ podatkowy ustalił wysokość podatku od nieruchomości na podstawie stawek podatku od nieruchomości określonych przez uchwały Rady Gminy za poszczególne lata, w sprawie podatków i opłat lokalnych, według stawki jak dla gruntów pozostałych. Zdaniem Kolegium w sprawie nie zostały naruszone przepisy, na które powołano się w odwołaniu; organ pierwszej instancji nie pominął faktów znanych organowi z urzędu i wiedział, że działka nr (d), zgodnie z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego znajduje się na terenie oznaczonym w planie, jako tereny rolnicze, a działka nr (a) - tereny zabudowy produkcyjnej związanej z eksploatacją kruszywa oraz tereny powierzchniowej eksploatacji surowców naturalnych, a działki nr (b), nr (f), nr (g), nr (h), nr (I), nr (j), nr (k), nr (l), nr (c) położone są na obszarze przeznaczonym pod tereny zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej oraz na terenie oznaczonym jako tereny lasów, jednak decydujące znaczenie dla opodatkowania gruntów ma oznaczenie gruntów w ewidencji gruntów i budynków. Z uwagi na to, że Wójt Gminy ustalił wysokość podatku za lata 2008-2013 zgodnie z obowiązującymi przepisami, przy zastosowaniu stawek podatku określonych w uchwałach Rady Gminy, gdzie stawki podatku od nieruchomości określono od gruntów pozostałych w wysokości odpowiednio od 0,15 zł, za 1 m2 w 2008r. do 0,22 zł za 1 m2 w 2013r., organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, uznając iż zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. III. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona skarżąca powtórzyła zarzuty, zgłoszone w postępowaniu odwoławczym. Dodatkowo skarżący podali, że złożyli 18.10.2013r. wniosek w Starostwie Powiatowym o zmianę klasyfikacji gruntów i dlatego wnosi o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem rozstrzygniecie sprawy zależy od innego toczącego się postępowania administracyjnego. IV. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania, Kolegium wyjaśniło, że przy podejmowaniu decyzji organy administracyjne zobowiązane są uwzględnić stan faktyczny i prawny obowiązujący w czasie podejmowania decyzji. A w toku postępowania przed organami obu instancji strona nie przedstawiła dowodu, iż nastąpiła zmiana kwalifikacji gruntów. Kolegium wyjaśniło także, iż w przypadku zmiany kwalifikacji gruntów skarżący będzie mógł wystąpić do organu podatkowego pierwszej instancji z odpowiednim wnioskiem o zmianę decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: V. Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Sąd administracyjny bowiem został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, zgodnie z kryterium legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06 LEX nr 471526), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Stan faktyczny sprawy został wyżej szczegółowo przedstawiony i nie będzie powtarzany w całości. W dalszej części uzasadnienia jego elementy będą przywoływane wyłącznie w zakresie niezbędnym do oceny prawidłowości dokonanej przez organ subsumcji. VI. O kwalifikacji gruntu rozstrzygają dane z ewidencji gruntów – a nie informacje wynikające z planu zagospodarowania przestrzennego; z dyspozycji art. 21 ustawy z 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 100, poz. 1086 ze zm., aktualnie tekst jednolity Dz. U. 2010r., nr 193, poz. 1287; dalej jako u.p.g.k.) wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i podatkowych. Skoro podstawą wymiaru podatków, zgodnie z przywołanym przepisem, są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, to dotyczy to również zobowiązania łącznego. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w ewidencji dane mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p.; stąd też wynika nie uwzględnienie wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego. Podważenie zapisów wynikających z ewidencji gruntów i budynków bądź też ich zmiana może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, bowiem w postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przepis art. 21 ust. 1 u.p.g.k. nie wymaga wykładni stanowiąc wprost o tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatku; przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej jak i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania. Innymi słowy - nie można pominąć zapisów dotyczących danego obszaru, a wynikających z ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu wyroku z dnia 17 lipca 2014r. w sprawie II FSK 1661/12, Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał o utrwalonych w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądach w przedmiocie znaczenia ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatku od nieruchomości. Unormowania art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. a) i e) u.p.o.l. w zw. z przepisem art. 21 u.p.g.k. nie pozostawiają wątpliwości, że przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości, dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z wyżej opisywanej ewidencji. Tym samym oparcie rozstrzygnięcia na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków jest jak najbardziej prawidłowe i nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania. NSA podkreślił, że dysponując wiążącymi danymi z ewidencji, organy podatkowe nie miały podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wykazania innego charakteru nieruchomości niż wynikający z tych właśnie ewidencji. W wyroku z 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji; przy wymiarze podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są więc dane znajdujące się ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. NSA podkreślił, że od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane zawarte w ewidencji gruntów (przywołano również wyroki NSA: z 5 listopada 2009 r., II FSK 836/08, z 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, z 12 marca 2009 r., II FSK 49/08, z 2 kwietnia 2009 r., II FSK 1949/07). W innym orzeczeniu (wyrok z 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10 ), NSA podkreślał, że ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji. Na istotę i znaczenie unormowań art. 21 ust. 1 u.p.g.k. dla wymiaru podatku od nieruchomości przy opodatkowaniu budynków wskazywał także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały NSA z 27 lutego 2012 r., (uchwała składu 7 sędziów NSA z 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11). Na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.g.k., ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie. Jeżeli zatem w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą podatnik przeprowadzi skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego jakim jest ewidencja gruntów i budynków, wówczas dopiero pojawi się możliwość zmiany sposobu opodatkowania spornych nieruchomości. Do czasu zmiany, obowiązujące w niej zapisy wiążą, w tym przedmiocie, wszystkie organy i sądy. VII. Sąd nie stwierdza również naruszenia przepisów postępowania. Nie naruszono w rozpoznawanej sprawie żadnej z zasad postępowania, w tym zasady czynnego udziału podatnika w toczącym się postępowaniu podatkowym. Nie naruszono też art. 200 § 1 O.p. ani też zasady czynnego udziału podatnika na każdym etapie postępowania podatkowego (art. 123 § 1 O.p.). W tym stanie rzeczy przyjąć należy, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stronie nakazem płatniczym łączne zobowiązanie pieniężne. Reasumując: 1/ o kwalifikacji gruntu rozstrzygają dane z ewidencji gruntów – a nie informacje wynikające z planu zagospodarowania przestrzennego; 2/ prawidłowa klasyfikacja gruntów ujawniona w ewidencji gruntów i budynków nie może być kwestionowana w postępowaniu w sprawie podatku od nieruchomości; 3/ podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien sam wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, a następnie - w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń - na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości. Nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna niezgodna jest z prawem, a także nie znajdując przesłanek do uznania, iż decyzja ta wydana została z mającym co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. EK