II GSK 301/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2014 r. sygn. akt VI SAB/Wa 26/14 w sprawie ze skargi A. S.A. w W. na bezczynność Ministra Finansów 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz A. S.A. w W. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt VI SAB/Wa 26/14 po rozpoznaniu skargi T. S.A. z siedzibą w Warszawie na bezczynność Ministra Finansów polegającą na nierozpoznaniu w terminie wniosków dotyczących wydania świadectw zawodowych; w punkcie pierwszym zobowiązał Ministra Finansów do rozpoznania wniosków skarżącej z dnia 10 kwietnia, 21 maja i 22 maja 2012 r. dotyczących wydania świadectw zawodowych - w terminie 30 dni od daty zwrotu akt administracyjnych organowi; w punkcie drugim stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie trzecim zasądził od Ministra Finansów na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. W pismach z dnia 10 kwietnia 2012 r., 21 maja 2012 r. i 22 maja 2012 r. skarżąca złożyła wnioski o wydanie przez Ministra Finansów świadectw zawodowych dla jej pracowników, składając wykaz kandydatów, zakres ich obowiązków i zaświadczenia o niekaralności. Pismem z dnia 20 czerwca 2012 r. Minister Finansów odwołując się do art. 25 ust. 7 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej u.g.h.) i § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie egzaminu i świadectwa zawodowego odmówił wyznaczenia terminu egzaminu dla kandydatów zgłoszonych w ww. wnioskach z uwagi na to, że w związku z decyzjami z dnia 26 marca 2012 r. cofającymi skarżącej wszystkie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych w punktach przyjmowania zakładów wzajemnych, skarżąca w rozumieniu ww. ustawy nie jest podmiotem urządzającym gry hazardowe i tym samym straciła możliwość zgłaszania osób do wydania świadectwa zawodowego. Skarżąca w piśmie z dnia 2 lipca 2012 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa przez niezwłoczne rozpoznanie ww. wniosków. W piśmie z dnia 6 sierpnia 2012 r. Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 20 czerwca 2012 r. Skarżąca złożyła do WSA Warszawie skargę na to pismo uznając, że jest ono aktem administracyjnym i wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie pisma z dnia 20 czerwca 2012 r. również nazwanego przez skarżącą aktem administracyjnym. Skarga ta została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2013r. VI SA/Wa 1797/12. Sąd stwierdził, że nie można z przepisów ustawy o grach hazardowych wyprowadzić obowiązku wydania decyzji administracyjnej w przypadku odmowy wyznaczenia terminu egzaminu, podnosząc dodatkowo, że warunkiem podjęcia czynności w sprawie wydania świadectwa, określonych w ustawie o grach hazardowych i powołanym rozporządzeniu jest wystąpienie o jego wydanie przez uprawniony podmiot. Powoduje to po stronie organu obowiązek zbadania legitymacji wnioskodawcy do takiego wystąpienia, a w przypadku stwierdzenia, że nie jest on uprawnionym podmiotem w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, rozstrzygnięcie w tym przedmiocie w stosownej formie procesowej umożliwiającej kontrolę stanowiska organu w tym zakresie przez sąd. Powołując się na powyższy stan faktyczny skarżąca spółka wniosła skargę na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę stwierdził, że z niespornego stanu faktycznego wynika że Minister Finansów potraktował wnioski skarżącej z dnia 10 kwietnia 2012 r., 21 maja 2012 r. i 22 maja 2012 r. w kategoriach wniosków o wyznaczenie terminu egzaminu dla kandydatów, jednakże wszystkie wnioski zostały sprecyzowane jednoznacznie jako "wydanie świadectwa zawodowego". Oznacza to, że skarżąca jest faktycznie zainteresowana wydaniem świadectw, a informacja organu o odmowie wyznaczenia terminu egzaminu nie dotyczyła bezpośrednio jej uprawnień. Sąd wskazał, że o ile brak działania w tym zakresie można było usprawiedliwić do czasu wysłania pism odmawiających wyznaczenia terminu egzaminu, to już po uprawomocnieniu się postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1797/12, co miało miejsce dnia 27 grudnia 2013 r., o czym wiadomo Sądowi z urzędu – bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 sierpnia 2013 r. VI SA/Wa 1797/12 wyraźnie wskazał, że warunkiem podjęcia czynności w sprawie wydania świadectw określonych w ustawie o grach hazardowych i powołanym rozporządzeniu jest wystąpienie o jego wydanie przez uprawniony podmiot. Sąd stwierdził, że taki wniosek został złożony pismami z dnia 10 kwietnia 2012 r., 21 maja 2012 r. oraz z dnia 22 maja 2012 r. Gdyby organ zapoznał się z ich treścią, nie rozważałby sprawy w kategoriach wniosku o wyznaczenie terminu egzaminu. W konsekwencji, jak wskazał Sąd w cyt. postanowieniu - wystąpienie o wydanie świadectwa - powoduje "po stronie organu obowiązek zbadania legitymacji podmiotu do takiego wystąpienia, a w przypadku stwierdzenia, że podmiot nie jest uprawnionym podmiotem w rozumieniu przepisów powołanej ustawy rozstrzygnięcie w tym przedmiocie w stosownej formie procesowej umożliwiającej kontrolę stanowiska organu w tym zakresie przez sąd". W ocenie Sądu I instancji mimo wniosków skarżącej o wydanie świadectwa zawodowego i – niejako "instrukcji" Sądu w sprawie VI SA/Wa 1797/12 co do dalszego procedowania organu celem ich rozpatrzenia – od uprawomocnienia się orzeczenia tj. od dnia 27 grudnia 2013 r. do dnia wyrokowania organ nie podjął żadnych czynności pozostając w bezczynności. Jak wynika z art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Z kolei § 2 art. 139 Ordynacji stanowi, że niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie. Ze stanu faktycznego niniejszej sprawy, poprzedzonego prawomocnym postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2013 r. wynika zatem zdaniem Sądu, że sprawa powinna być rozpatrzona na podstawie tej ostatniej normy. Ponadto, w ocenie Sądu, Minister Finansów nie dochował obowiązku wynikającego z art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiącego, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Sąd podkreślił, że działania podjęte po wystosowaniu przez stronę wezwania do usunięcia naruszenia prawa – de facto pomijały treść wniosku i organ skupił się na czynności wyznaczenia terminu egzaminów, chociaż wniosek merytorycznie podlegał rozpatrzeniu w ramach żądania wydania świadectw zawodowych. Ubocznie Sąd dodał, że nie była przeszkodą w rozpatrzeniu sprawy kwestia, czy skarżąca miała, czy nie legitymację do złożenia takich wniosków. Niewątpliwie, co jest poza sporem, w dacie złożenia wniosków decyzja w przedmiocie cofnięcia skarżącej zezwolenia nie była ostateczna. Z tych względów bezczynność w sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na niepodjęcie żadnych, konkretnych, realnych i skutecznych prób zakończenia postępowania w sprawie i zignorowanie wszelkich terminów załatwienia sprawy, określonych w powołanych wyżej przepisach Ordynacji podatkowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Finansów, domagając się jego uchylenia w całości i oddalenia skargi, albo uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię lub ich niezastosowanie, tj.: 1. art. 24 ust. 2 pkt 5 u.g.h. polegające na zobowiązaniu Ministra Finansów do rozpoznania wniosków T. S.A. z dnia 10 kwietnia, 21 maja i 22 maja 2012 r. dotyczących wydania świadectw zawodowych w sytuacji, gdy przepisy ustawy nie nakładają obowiązku uzyskania świadectwa zawodowego na osoby bezpośrednio przyjmujące zakłady wzajemne, 2. art. 25 ust. 7 u.g.h. polegające na błędnej jego wykładni poprzez uznanie, że wyznaczenie terminu egzaminu nie dotyczy bezpośrednio uprawnienia podmiotu do występowania o wydanie świadectwa zawodowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podał, że wydając zaskarżony wyrok WSA zastosował przepis ustawy o grach hazardowych, którego na dzień wydania orzeczenia nie można było zastosować z uwagi na wejście w życie ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych (Dz.U. z 2014 r., poz. 768). Ponadto wskazał, że zgodnie z przepisem art. 25 ust. 7 u.g.h. o wydanie świadectwa zawodowego występuje podmiot urządzający gry hazardowe, przez co rozumieć należy, że wystąpienie to zawiera w sobie również zgłoszenie do egzaminu osoby ubiegającej się o wydanie świadectwa zawodowego. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 lipca 2010r. w sprawie egzaminu i świadectwa zawodowego (Dz.U. z 2013 r., poz. 175), zgodnie z którym podmiot urządzający gry hazardowe występując o wydanie świadectwa zawodowego, zgłasza do egzaminu zawodowego osoby ubiegające się o wydanie świadectwa. Organ co prawda dosłownie tego nie wskazał w piśmie kierowanym do strony, ale odmowa wyznaczenia terminu egzaminu była jednoznaczna z odmową wydania świadectwa zawodowego. Nie ulega wątpliwości, że Minister Finansów jest organem uprawnionym do przeprowadzenia samodzielnej oceny legitymacji podmiotu do wystąpienia o wydanie świadectwa zawodowego i z uprawnienia tego skorzystał. Organ po przeprowadzeniu postępowań wyjaśniających i dowodowych, na podstawie art. 59 ust. 2 u.g.h., w związku z rażącym naruszeniem prawa cofnął Spółce wszystkie zezwolenia w zakresie urządzania zakładów wzajemnych (decyzje doręczono pełnomocnikom Spółki w dniach 29 marca oraz 10 kwietnia ). Oznacza to, że Spółka utraciła status podmiotu urządzającego gry hazardowe w rozumieniu art. 25 ust. 7 ustawy o grach hazardowych i straciła tym samym możliwość wnioskowania o wydanie świadectwa zawodowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. S.A. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a. Skargę kasacyjną, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Z zasady związania granicami skargi kasacyjnej wynika, że sąd uprawniony jest jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego rzeczywiście zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy zostały naruszone. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia. Skarga kasacyjna jest bezzasadna. Oba zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenia prawa materialnego. W zakresie pierwszego zarzutu, dotyczącego art. 24 ust. 2 pkt 5 ustawy o grach hazardowych jej autor nie sprecyzował jaką postać naruszenia prawa materialnego ma na myśli, bo za takie sprecyzowanie nie można uznać ogólnego sformułowania podanego na wstępie obu zarzutów – iż zarzuca "naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię lub ich niezastosowanie (art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a.)". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator wskazał natomiast, że w dniu 10 sierpnia 2014r. weszła w życie ustawa z dnia 9 maja 2014r. o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych, która zmieniła ustawę o grach hazardowych wprowadzając przepis art. 24 ust. 2 pkt 5 u.g.h. wskazujący, iż obowiązek uzyskania świadectwa zawodowego nie dotyczy osób przyjmujących zakłady wzajemne oraz osób prowadzących kolektury gier liczbowych. W rezultacie, zdaniem autora skargi kasacyjnej "wydając zaskarżony wyrok i zobowiązując Ministra Finansów do rozpoznania wniosków T. S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny zastosował przepis ustawy o grach hazardowych, którego na dzień wydania orzeczenia nie można było zastosować z uwagi na wejście w życie ustawy z dnia 9 maja 2014r.(...) przez co naruszył przepis art. 24 ust. 2 pkt 5 ustawy o grach hazardowych, który de facto zwalnia osoby bezpośrednio przyjmujące zakłady wzajemne z obowiązku uzyskania świadectwa zawodowego." Próżno jednak szukać w skardze kasacyjnej, jaki to przepis ustawy o grach hazardowych WSA w Warszawie zastosował, "którego na dzień wydania orzeczenia nie można było zastosować". Przytoczone uzasadnienie nie rozwiewa również wątpliwości dotyczących tego, w czym kasator konkretnie upatruje naruszenia art. 24 ust 2 pkt 5 u.g.h. przez Sąd I instancji. Z zaskarżonego wyroku nie wynika przecież, że organ ma wydać świadectwa zawodowe dla osób przyjmujących bezpośrednio zakłady wzajemne, chociaż przepisy prawa materialnego nie przewidują już wydawania świadectw dla tych osób, lecz że ma rozpoznać wnioski T. S.A z dnia 10 kwietnia, 21 maja i 22 maja 2012 r. i zakończyć postępowanie w tym przedmiocie. WSA nie przesądził przy tym czy zakończenie sprawy ma mieć charakter procesowy czy merytoryczny. Dlatego też zarzut dotyczący naruszenia art. 24 ust. 2 pkt 5 u.g.h w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 maja 2014r. o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych, nie mógł zostać uznany za zasadny. Nie jest również zasadny drugi zarzut skargi kasacyjnej – dokonania błędnej wykładni art. 25 ust. 7 u.g.h. Skarżący kasacyjnie w petitum skargi kasacyjnej wskazał, że kwestionuje wykładnię wymienionego przepisu, która miała polegać na uznaniu, że "wyznaczenie terminu egzaminu nie dotyczy bezpośrednio uprawnienia podmiotu do występowania o wydanie świadectwa zawodowego". Natomiast, zdaniem kasatora odmowa wyznaczenia egzaminu była jednoznaczna z odmową wydania świadectwa zawodowego z uwagi na brak legitymacji T. S.A. do występowania o wydanie świadectwa zawodowego i tym samym zgłaszania do egzaminu. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z tym stanowiskiem. Zostało ono oparte na poglądzie, że w chwili zgłaszania wniosków o wydanie świadectw zawodowych dla wymienionych osób - do których złożenia, zgodnie z art. 25 ust. 7 u.g.h. był uprawniony pomiot urządzający gry hazardowe – skarżąca Spółka została już tej legitymacji pozbawiona. Organ uważa, że cofnięcie decyzjami nieostatecznymi zezwoleń na urządzanie zakładów wzajemnych (doręczonymi pełnomocnikom spółki 29 marca i 10 kwietnia) oznacza, że Spółka utraciła status podmiotu urządzającego gry hazardowe w rozumieniu art. 25 ust. 7 u.g.h. Pogląd ten jest błędny. Trafnie uznał Sąd Instancji, że w chwili składania wniosków o wydanie świadectw zawodowych, wobec braku ostatecznej decyzji cofającej skarżącej zezwolenie na urządzanie zakładów wzajemnych, skarżąca posiadała legitymację do wystąpienia o te świadectwa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w ostatnim okresie dokonywano oceny problemu związanego z kwestią wykonalności nieostatecznej decyzji cofającej zezwolenie na urządzanie gier hazardowych w kontekście legitymacji podmiotu urządzającego gry hazardowe opartej na tym zezwoleniu. Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie uznaje, że skutków ostatecznej decyzji udzielającej zezwolenie na urządzanie gier hazardowych (w tym zakładów wzajemnych) w zakresie odnoszącym się do uprawnień wynikających z udzielonego zezwolenia nie niweczy nieostateczna decyzja o jego cofnięciu. W wyroku z dnia 13 stycznia 2016r. wydanym w sprawie sygn. akt II GSK 2294/15 NSA wskazał, że "(...) zgodnie z ustawą o grach hazardowych, udzielenie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych następuje w drodze decyzji. Skoro tak, to za oczywiste uznać należy to, że realizacji wynikających z niej uprawnień (oraz wykonywania również nią nałożonych obowiązków), a więc innymi słowy skutków wynikających z tego rodzaju decyzji ostatecznej, nie może niweczyć nieostateczna decyzja o cofnięciu zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych. Zwłaszcza, że to właśnie decyzja o walorze decyzji ostatecznej, jak wynika z jej istoty, w definitywny (i ostateczny) sposób kształtuje prawa i obowiązki jej adresata, rzecz jasna dopóty, dopóki w trybie przewidzianym przepisami obowiązującego prawa, nie zostanie ona zmieniona albo wyeliminowana z obrotu prawnego. Poza sporem jest zaś, że skutku takiego w zakresie odnoszącym się do uprawnień wynikających z udzielonego zezwolenia nie wywołuje nieostateczna decyzja o jego cofnięciu, która sama może przecież jeszcze podlegać weryfikacji w toku instancji, to jest w toku postępowania administracyjnego(....)" NSA w cytowanym wyroku pokreślił również, że w świetle treści art. 239a i 239e Ordynacji podatkowej, przy uwzględnieniu również rezultatu wykładni historycznej, zasadą jest wykonywanie decyzji ostatecznych oraz niewykonywanie decyzji nieostatecznych, w odniesieniu do których ich wykonanie ma charakter wyjątkowy. "Tym samym skoro decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, to tym bardziej nie może podlegać wykonaniu decyzja nienakładajaca na jej adresata obowiązków o wskazanym powyżej charakterze, skoro decyzji takiej wymienionego rygoru nie sposób byłoby nadać (...). Chyba, że co rzecz jasna, do jej wykonania doszłoby dobrowolnie przez stronę(...), poprzez powstrzymanie się od realizacji uprawnień wynikających z adresowanej do niej decyzji ostatecznej, którą udzielono zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych, które to zezwolenie w dalszym ciągu funkcjonuje w obrocie prawnym, a to wobec braku jego skutecznego cofnięcia, to jest w drodze decyzji ostatecznej. W analizowanym zakresie, tak w judykaturze, jak i w doktrynie podkreśla się bowiem, że art. 239a ustawy Ordynacja podatkowa odnosi się do wszystkich sposobów realizacji obowiązków wynikających z wydanej decyzji nieostatecznej, a nie tylko wykonywanych w ramach egzekucji administracyjnej. Przywołany przepis, odwołując się w swej treści do decyzji podlegających wykonaniu w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazuje na zakres przedmiotowy tych decyzji i dotyczy tych z nich, które mogą być wykonane w tym postępowaniu, co oznacza – jak już to zasygnalizowano powyżej – że, nie "ogranicza" wykonalności decyzji nieostatecznej wyłącznie do trybów przewidzianych w postępowaniu egzekucyjnym." Podzielając to stanowisko i przyjmując je za swoje Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdza, że nie może ostać się twierdzenie skarżącego kasacyjnie organu, że w chwili wystąpienia z wnioskami o wydanie świadectw zawodowych T. S.A.nie miała do tego legitymacji. Nie zasługuje w konsekwencji na podzielenie stanowisko, że odmowa wyznaczenia terminu egzaminu była jednoznaczna z odmową wydania świadectwa zawodowego. Sam autor skargi kasacyjnej przyznał, że w piśmie "organ w sposób dosłowny tego nie wskazał", zatem bezpodstawne i gołosłowne jest twierdzenie, że pismo odmawiające wyznaczenia terminu egzaminu, którego zdanie jest co prawda warunkiem koniecznym, ale niewystarczającym do wydania świadectwa, załatwiło sprawę w przedmiocie wniosku o wydanie świadectw zawodowych. Z tych wszystkich względów również drugi z zarzutów skargi kasacyjnej należało uznać za nietrafny. Wobec tego, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie okazał się skuteczny, skarga kasacyjna jako bezpodstawna, na podstawie art. 184 p.p.s.a. podlegała oddaleniu. O kosztach postanowiono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.