I FSK 1523/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 10 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Po 179/13 w sprawie ze skargi B. P. S.A. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 30 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, 2) zasądza od B. P. S.A. na rzecz Ministra Finansów kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Po 179/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi B. P. S.A. (dalej "Spółka", "wnioskodawca", "zainteresowany") uchylił interpretację Ministra Finansów (organu upoważnionego – Dyrektora Izby Skarbowej w P.) z dnia 30 października 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług i zasądził od organu zwrot kosztów postępowania sądowego. W dniu 6 sierpnia 2012 r. Spółka złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wydania towarów w ramach organizacji programu lojalnościowego. W opisie stanu faktycznego wnioskodawca wskazał, że jest Spółką, której akcjonariuszami jest kilkanaście polskich podmiotów gospodarczych, prowadzących działalność w branży artykułów biurowych. Zgodnie ze statutem ma on za zadanie wspieranie rozwoju polskich przedsiębiorców zajmujących się handlem artykułami konsumpcyjnymi. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej na rzecz swoich akcjonariuszy - zleceniodawców świadczy on usługę polegającą na organizacji programu lojalnościowego zgodnie z zawartymi umowami. Celem programu lojalnościowego jest budowanie oraz podtrzymywanie pozytywnych relacji z klientami zleceniodawcy oraz zachęcanie ich do ponawiania zakupów oraz zwiększania wartości zakupów. Klienci zleceniodawcy będący uczestnikami programu lojalnościowego otrzymują za dokonane u zleceniodawcy zakupy punkty zależnie od wartości zakupów i terminowości ich opłacenia. Zgromadzone w odpowiedniej ilości punkty upoważniają klienta do ich wymiany na nagrody (w postaci np.: artykułów RTV, AGD), bez ponoszenia dodatkowych kosztów. Obsługę tego programu lojalnościowego akcjonariusze zlecili wnioskodawcy. W zakresie wykonywanej usługi zainteresowany jest zobowiązany m.in. do opracowania zasad ewidencji punktów i zasad wymiany punktów na nagrody rzeczowe, przygotowania projektu graficznego materiałów informujących o sprzedaży premiowej, opracowania szczegółowego regulaminu programu, rozpowszechniania materiałów na temat programu wśród potencjalnych klientów zleceniodawcy, opracowania zasad przekazywania nagród klientom, przeprowadzenia negocjacji z potencjalnymi dostawcami nagród i dokonania wyboru optymalnego, koordynacji działań zmierzających do sprawnej realizacji programu, dokonywania zakupu nagród rzeczowych, przechowywania nagród rzeczowych do czasu przekazania ich klientom oraz przekazania nagród wskazanym klientom zleceniodawcy. Za wykazaną usługę Spółka otrzymuje wynagrodzenie od zleceniodawcy. Na wysokość wynagrodzenia składają się: równowartość kosztów (w tym wartość nagród rzeczowych) zużytych do wykonania umowy oraz prowizja stanowiąca 5% wartości kosztów poniesionych przy realizacji programu lojalnościowego. W związku z przedstawionym stanem faktycznym zadano pytanie: czy wydanie towarów będących nagrodami w ramach organizacji programu lojalnościowego rodzi obowiązek w podatku od towarów i usług u zainteresowanego na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej powoływanej jako "ustawa o VAT". Zdaniem wnioskodawcy nie ciąży na nim obowiązek naliczenia podatku należnego, ponieważ wartość przekazanych towarów - nagród w ramach organizowanego programu lojalnościowego jest elementem wynagrodzenia z tytułu świadczenia kompleksowej usługi opodatkowanej podatkiem od towarów i usług otrzymywanego od zleceniodawcy. W interpretacji indywidualnej z dnia 30 października 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając w imieniu Ministra Finansów, uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ powołał m.in. art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 2 ustawy o VAT i wskazał m.in., że kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Na poparcie stanowiska organ powołał wyroki: z dnia 15 lipca 1982 r. w sprawie Hong-Kong Trade Development Council, z dnia 08 marca 1988 r. w sprawie Apple and Pear Development Council, w sprawie C-16/93 pomiędzy R.J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), w sprawie C-55/09 pomiędzy Commissioners for Her Majesty´s Revenue and Customs a Baxi Group Ltd. W ocenie organu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Przedmiotowa czynność wydania klientom przez zainteresowanego towarów w ramach organizacji programu lojalnościowego wypełnia znamiona dostawy towarów w rozumieniu przepisu art. 7 ustawy o VAT Zauważyć bowiem trzeba, że następuje tu przeniesienie na klientów prawa do rozporządzania jak właściciel wydawanymi towarami (nagrodami), których Spółka jest właścicielem od momentu ich zakupu do momentu wydania nagrody klientowi zleceniodawcy. Organ podkreślił, że fakt, iż wydanie ww. nagród klientom następuje nieodpłatnie nie oznacza, że czynność ta jest czynnością nieodpłatną. Jak wynika bowiem z opisu spraw, wynagrodzenie z tytułu świadczenia przez wnioskodawcę na rzecz zleceniodawcy usługi polegającej na organizacji programu lojalnościowego obejmuje również koszty nabycia ww. nagród przez zainteresowanego. A zatem w przypadku ww. wydania nagród zapłaty nie dokonuje nabywca (klient) lecz osoba trzecia, tj. zleceniodawca. W tych okolicznościach przedmiotowa czynność wydania nagród w ramach organizacji programu lojalnościowego, jako odpłatna dostawa towarów, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust 1 ustawy o VAT. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa Spółka, wniosła skargę, w której wnioskowała o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wydanej interpretacji Spółka zarzuciła naruszenie: - przepisów prawa materialnego, tj.: art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 ustawy o VAT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało uznaniem, iż przekazanie prezentów w ramach programu lojalnościowego stanowi dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług; - naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 14c § 2 w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej powoływanej jako "O.p.", w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieprecyzyjne oraz niedokładne wskazanie przez organ prawidłowego sposobu postępowania w sytuacji przedstawionej przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga Spółki jest zasadna. Na wstępie Sąd przypomniał, że istota sporu sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy nieodpłatne wydanie przez wnioskodawcę klientom towarów (nagród) w ramach organizacji programu lojalnościowego podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i czy mamy do czynienia z czynnością nieodpłatną. Sąd zwrócił uwagę na funkcjonujące w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym nieodpłatne przekazanie nagród w ramach usługi marketingowej jest częścią świadczenia złożonego i jako takie nie podlega odrębnemu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (wyroki WSA z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Po 951/10; WSA z dnia z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 672/11, WSA z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 963/05). Sąd zwrócił uwagę na to, że w sprawach C-231/94 (Faaborg-Gelting Linien), C-349/96 (Card Protection Plan Ltd), C-41/04 (Levob Verzekeringen), C-111/05 (Aktiebolaget NN) Trybunał stanął na stanowisku, że jeżeli poszczególne czynności świadczone przez dany podmiot wchodzą w skład jednej złożonej usługi, to czynności tych dla potrzeb opodatkowania VAT nie należy rozdzielać, lecz opodatkowaniu powinna podlegać właśnie ta kompleksowa (złożona) usługa jako całość. W orzeczeniu w sprawie C-349/96 Trybunał, odnosząc się do art. 2(1) VI Dyrektywy, uznał, iż z przepisu tego wynika, po pierwsze, że każde świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i niezależne, po drugie zaś, iż świadczenie składające się z jednolitej usługi (z ekonomicznego punktu widzenia) nie powinno być w sztuczny sposób dzielone, gdyż to mogłoby spowodować naruszenie całego systemu opodatkowania. Ponadto Trybunał podkreślił, iż świadczenie jednolitej usługi ma miejsce w szczególności w przypadkach, gdy jeden lub więcej elementów może być uznany za tworzący świadczenie (usługę) główne podczas, gdy jeden lub więcej elementów mogą być uznane za świadczenia (usługi) dodatkowe, do których stosuje się te same konsekwencje podatkowe, jak w przypadku świadczenia (usługi) głównego. Usługa musi być uznana za dodatkową w stosunku do usługi głównej, jeżeli nie stanowi dla nabywcy celu samego w sobie, ale środek lepszego wykorzystania dostarczonej usługi głównej (tak w wyroku Trybunału w połączonych sprawach C-308/96 i C-94/97). W wyroku tym Trybunał zauważył także, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z jednolitą usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za świadczenie (świadczenia) nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, iż w rzeczywistości mamy do czynienia z jednolitą usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności wskazują na to, że nabywca miał zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile dwie różne usługi, wówczas cenę należy stosownie, proporcjonalnie rozdzielić i każdej usłudze przypisać stosowną dla niej część. WSA zauważył, że w zaskarżonej interpretacji organ oparł swoje stanowisko na orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Nie budzi wątpliwości, że organ jest obowiązany uwzględniać w swoich rozstrzygnięciach interpretacyjnych orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wynika to z art. 4 Traktatu o funkcjonowaniu UE). Jednakże dokonując wykładni przepisów ustawy o VAT z uwzględnieniem orzecznictwa Trybunału, organ wydający interpretację obowiązany jest uwzględniać przepisy Ordynacji podatkowej regulujące zasady i tryb udzielania interpretacji indywidualnych. Tymczasem w opinii Sądu konstrukcja uzasadnienia zaskarżonej interpretacji sprowadzająca się do przytoczenia fragmentów uzasadnień orzeczeń TSUE i uznanie wyrażonego tam stanowiska za własne, nie odpowiada wymogom przepisów art. 14c § 1 i § 2 O.p. Organ podatkowy wydający interpretację indywidualną ocenia stanowisko konkretnego, a nie abstrakcyjnego, wnioskodawcy, w jego ściśle określonej sprawie (interpretacji), przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych opisanych w konkretnym wniosku, a nie w sprawie ogólnej dotyczącej stosowania prawa podatkowego. Pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego w swoim uzasadnieniu prawnym nie może ograniczać się do zacytowania mających zastosowanie w sprawie przepisów, bez ich szczegółowej, odnoszącej się do okoliczności sprawy wskazanych w przedstawionym stanie faktycznym, wykładni, prowadzącej do negatywnej lub pozytywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, bądź też ograniczenia się do przytoczenia stanowiska wyrażonego w innej chociaż bardzo podobnej sprawie przez sąd administracyjny bądź TSUE. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organ w istocie nie przeprowadził własnej oceny prawnej stanowiska skarżącej Spółki. Przyjmując za wystarczające dla oceny prawnej stanowiska Spółki tezy wynikające z orzeczeń TSUE, organ nie odniósł się do kwestii kluczowej wynikającej ze stanowiska zadającego pytanie, a mianowicie, że nieodpłatne przekazanie nagród będzie następowało w wykonaniu kompleksowej usługi i jest związane ze świadczoną przez Spółkę na rzecz kontrahenta usługą lojalnościową. W kontekście powyższego dokonana przez organ ocena stanowiska skarżącej Spółki jedynie przez pryzmat powołanych orzeczeń TSUE jest niewystarczająca. Przedstawiając stan faktyczny i formułując własne stanowisko w sprawie Spółka określiła charakter świadczonych usług zwracając uwagę na element wynagrodzenia z tytułu świadczenia kompleksowej usługi. W zaskarżonej interpretacji organ do powyższej kwestii (świadczenia kompleksowego), przewijającej się także w orzecznictwie TSUE oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych, w ogóle się nie odniósł. W ocenie Sądu nie można wykluczyć, że usługa lojalnościowa (marketingowa), w ramach której jednym z elementów będzie wydawanie nagród może zostać zakwalifikowana jako jedno złożone świadczenie. Organ pominął w zaskarżonej interpretacji ten zasadniczy element stanu faktycznego i nie dokonał oceny prawnej stanowiska Spółki. Powyższy wyrok został w całości zaskarżony skargą kasacyjną Ministra Finansów, który orzeczeniu WSA zarzucił naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 146 § 1 w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a." w zw. z art. 14c § 1 i 2 O.p. poprzez uwzględnienie skargi i przyjęcie, że organ naruszył prawo wydając zaskarżoną interpretację w zw. z faktem, że nie przeprowadził własnej oceny stanowiska Spółki oraz że nie odniósł się do faktu, iż nieodpłatne przekazanie nagród będzie następowało w wykonaniu kompleksowej usługi i jest związane ze świadczoną przez Spółkę na rzecz kontrahenta usługą lojalnościową; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. sprowadzające się do sporządzenia wadliwego uzasadnienia wyroku WSA, niezawarcie w nim wyczerpującego wyjaśnienia, co w konsekwencji uniemożliwia organowi podatkowemu poznanie motywów podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz o zasądzenie na rzecz organu podatkowego kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna organu podatkowego zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim na gruncie rozpoznawanej sprawy należy odnieść się do pojęcia świadczenia złożonego. Minister Finansów zauważył, aby można było mówić o świadczeniu kompleksowej usługi programu lojalnościowego przez Spółkę, obejmującej swoim zakresem m.in. wydawanie towarów i świadczenie usług na rzecz zleceniodawców, odbiorcą tego kompleksowego świadczenia musiałby być jeden nabywca, tymczasem w rozpoznawanej sprawie odbiorcą świadczeń były dwa różne podmioty – zleceniodawcy (w zakresie nabytej usługi obsługi programu lojalnościowego) oraz klienci otrzymujący nagrody (z tytułu dokonania na ich rzecz dostawy towarów). Zdaniem NSA za odrzuceniem możliwości zakwalifikowania świadczenia Spółki jako jednego złożonego świadczenia – usługi kompleksowej – przemawia orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Na orzecznictwo to wskazywał zresztą Minister Finansów w wydanej interpretacji. W szczególności istotny jest wyrok z dnia 7 października 2010 r. w sprawach połączonych C-53/09 i C-55/09 Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs przeciwko Loyalty Management UK Ltd (sprawa C-53/09), Baxi Group Ltd (sprawa C-55/09). Trybunał uznał, że w ww. sprawie miały miejsce dwie odrębne czynności - dostawa towarów na rzecz konsumentów oraz świadczenie usług na rzecz Baxi Group. Wnioski płynące z ww. wyroku są następujące: - świadczenie kompleksowej usługi w zakresie organizowania i prowadzenia programów lojalnościowych, w ramach których wydawane są nagrody uczestnikom programu przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą w tym zakresie nie może być uznane na gruncie przepisów o VAT za jedno świadczenie, - w ramach takiego świadczenia wykonywana jest dostawa towarów (na rzecz uczestnika programu) i świadczenie usługi na rzecz podmiotu zlecającego, - obie te czynności dokonywane są odpłatnie. Ponadto Trybunał zauważył, że Szósta dyrektywa VAT nie wymaga dla uznania dostawy towarów lub świadczenia usług za czynności odpłatne, by wynagrodzenie za te towary lub usługi było płatne bezpośrednio przez ich odbiorcę. W sprawie będącej przedmiotem sporu otrzymywane przez Spółkę B. P. wynagrodzenie za świadczoną usługę dotyczy w rzeczywistości wykonywania przez nią usługi polegającej na obsłudze programu lojalnościowego oraz obejmuje zapłatę za zakupione towary, które są następnie przekazywane. Zatem wynagrodzenie wypłacone Spółce przez zleceniodawców za wykonane przez nią czynności w ramach zawartej umowy obejmuje dwa elementy. Pierwszym elementem kwoty jest wynagrodzenie za usługi świadczone na rzecz zleceniodawców (obsługa programu lojalnościowego), a drugim jest wynagrodzenie płacone przez klienta za dostawę towarów dokonywaną przez Spółkę na rzecz podmiotów trzecich (wydawanie nagród). Czynność wydawania nagród wypełnia zatem znamiona dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jak słusznie zauważył Kasator, wydawanie nagród klientom nieodpłatnie nie oznacza jeszcze, że czynność ta jest czynnością nieodpłatną, albowiem w tej sytuacji po prostu zapłaty dokonał nie klient, lecz zlecający. Z powyższego płynie wniosek, iż wynagrodzenie wypłacone Spółce przez zleceniodawców za wykonywane przez nią czynności obejmuje dwa elementy, z których jeden stanowi wynagrodzenie za dostawę towarów. Zatem opodatkowaniu podatkiem VAT – jako dostawa towarów – podlega tylko część wynagrodzenia otrzymanego od zleceniodawcy za przekazane towary. W zakresie pozostałej części wynagrodzenia, nieobejmującej dostawy towarów, właściwe będzie jej odrębne traktowanie dla celów opodatkowania podatkiem VAT – jako wynagrodzenie za świadczenie usługi. Trafne są spostrzeżenie poczynione przez Ministra Finansów na temat odpłatności czynności. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w wydanej interpretacji, wbrew stanowisku WSA, jednoznacznie i precyzyjnie wyjaśniono, z powołaniem się na stosowne orzecznictwo, dlaczego czynność wydawania nagród w ramach organizacji programu lojalnościowego, jako odpłatna dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i na jakiej podstawie tak się dzieje. Nie bez znaczenia jest też wcześniejsze orzecznictwo NSA w tej materii – wskazać w tym miejscu należy na wyrok z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 271/13 (orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). W orzeczeniu tym NSA uznał, że "usługa marketingowa oraz zakup i przekazanie osobom trzecim, w ramach prowadzonej akcji marketingowej, promocyjnej i reklamowej, nagród w postaci towarów lub usług o charakterze konsumpcyjnym, nie były tak ściśle ze sobą związane, że obiektywnie tworzyły jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej". Zdaniem Sądu należy podzielić podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 146 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 i 2 O.p. poprzez uwzględnienie skargi i przyjęcie, że organ naruszył prawo wydając zaskarżoną interpretację w zw. z faktem, że nie przeprowadził własnej oceny stanowiska Spółki oraz że nie odniósł się do faktu, iż nieodpłatne przekazanie nagród będzie następowało w wykonaniu kompleksowej usługi i jest związane ze świadczoną przez Spółkę na rzecz kontrahenta usługą lojalnościową oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. sprowadzające się do sporządzenia wadliwego uzasadnienia wyroku przez WSA. Z przepisów Ordynacji podatkowej wynika, że wydając interpretację, organ jest ograniczony do opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji i sformułowanym pytaniem. W opinii NSA należy podzielić stanowisko Ministra Finansów, że wydana przez niego interpretacja zawiera, zgodnie z art. 14c § 2 O.p., wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, a uzasadnienie to w sposób jasny i precyzyjny wyjaśnia podstawę prawną. Organ przywołał też stosowne przepisy prawa. Nie można też podzielić stanowiska WSA, że Minister Finansów nie wyjaśnił, dlaczego świadczenie powinno zostać podzielone, ograniczając się jedynie do przytoczenia orzecznictwa TSUE. Nie można też stawiać zarzutu z powoływania się przez organ na wyroki tego Sądu dla uzasadnienia swego stanowiska w sprawie. Sąd nie podziela zatem opinii WSA, iż interpretacja wydana w przedmiotowej sprawie nie odpowiada wymogom art. 14c § 1 i 2 O.p. Interpretacja ta została wydana o przedstawiony opis zdarzenia przyszłego, na podstawie przepisów prawa podatkowego, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i pełną ocenę stanowiska Spółki (organ natomiast nie ma obowiązku ustosunkowania się do każdego argumentu wnioskodawcy – jest on obowiązany do dokonania oceny stanowiska zainteresowanego przez stwierdzenie, że jest ono prawidłowe lub nieprawidłowe oraz uzasadnienia prawnego tejże oceny). Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna zawiera uzasadnione podstawy i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.