I FSK 1115/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia WSA (del.) Wojciech Stachurski, Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 1344/12 w sprawie ze skargi T. B. S. W. Sp. z o.o. z siedzibą we W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 3 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz T. B. S. W. Sp. z o.o. z siedzibą we W. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi. 1.1. Wyrokiem z 12 lutego 2013 r., sygn. akt: I SA/Wr 1344/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi T. B. S. W. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "spółka", "skarżąca") uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 3 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz zasądził na rzecz spółki koszty postępowania sądowego. 1.2. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług spółka wskazała, że będąc właścicielem działki zamierza dokonać jej zamiany na inną działkę, której właścicielem jest inna osoba prawna. Wyjaśniła, że dla terenu, na którym znajduje się działka został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – uchwała Rady Miejskiej W. z dnia 17 listopada 2011 r. Jest to działka niezabudowana, a na jej terenie znajdują się obszary o następujących symbolach: 5ZP – przeznaczony pod zieleń parkową, 2KDL/1 oraz 2KDL/2 – przeznaczony pod budowę ulic, 2MW – przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, 8G – przeznaczony pod stacje gazowe. Teren oznaczony symbolem 5ZP jest to obszar przeznaczony na: zieleń parkową, place zabaw, terenowe urządzenia sportowe, wody powierzchniowe, infrastrukturę drogową, obiekty infrastruktury technicznej, przy czym powierzchnia terenu biologicznie czynnego musi stanowić co najmniej 80 %. 1.3. W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny skarżąca wystąpiła z następującym pytaniem: czy dostawa działki niezabudowanej, dla której obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, dla obszaru oznaczonego symbolem 5ZP przewiduje przeznaczenie pod tereny zieleni parkowej korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t.: Dz. U. z 2011 r. Nr 117, poz. 1054 z póżn. zm. – dalej: "ustawa o VAT"), natomiast obszary oznaczone symbolami: 2KDL/1, 2KDL/2, 2MW, 8G podlegają opodatkowaniu stawką podatkową w wysokości 23 %, ponieważ są to tereny niezabudowane, lecz przeznaczone pod zabudowę? W zaprezentowanym stanowisku spółka zaznaczyła, że o charakterze gruntu powinien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa decyduje o kwalifikacji gruntu. Wobec tego – w ocenie spółki dostawa działki w części oznaczonej symbolem 5ZP korzysta ze zwolnienia na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, jest to bowiem teren niezabudowany, inny niż teren budowlany oraz inny niż przeznaczony pod zabudowę a na terenach zieleni parkowej nie dopuszcza się takich form zabudowy jak: mieszkaniowa, techniczno produkcyjna czy zagrodowa. Tymczasem obszary oznaczone symbolem 2KDL/1, 2KDL/2, 2MW, 8G podlegają zdaniem skarżącej opodatkowaniu stawką podstawową. 1.4. W interpretacji indywidualnej z 3 lipca 2012 r. Minister Finansów za nieprawidłowe uznał stanowisko skarżącej w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem 5ZP. Podzielił zaś stanowisko w części dotyczącej opodatkowania obszarów oznaczonych symbolami: 2KDL/1, 2KDL/2, 2MW, 8G stawką podatkową w wysokości 23 %. Organ interpretacyjny odwołując się do pojęcia "zabudowy", "terenu przeznaczonego pod zabudowę" wskazał, że odpowiedzi, czy przedmiotem transakcji jest teren budowlany lub szerzej przeznaczony pod zabudowę należy szukać w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego uznał, że teren oznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 5ZP stanowi teren przeznaczony pod zabudowę, bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza na tym terenie wznoszenie budowli takich jak: infrastruktura drogowa, obiekty infrastruktury technicznej, terenowe urządzenia sportowe. Podkreślił, że skoro z zapisów tego planu wynika, że możliwa jest zabudowa całego obszaru działki w związku z tym dostawa tego gruntu jako terenu przeznaczonego pod zabudowę nie może korzystać ze zwolnienia od podatku. 1.5. Pismem z dnia 20 lipca 2012 r. skarżący wezwał organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji w części, wskazując że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 4 określa kategorie przeznaczenia terenu, wymieniając w pkt 16 jako jedną z kategorii "zieleń parkową", oznaczoną na części graficznej planu symbolem ZP a takie przeznaczenie terenu zostało uszczegółowione w § 20 planu o pozostałe funkcje. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wyrażonego w interpretacji indywidualnej stanowiska. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji zarzucając naruszenie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT przez jego niezastosowanie oraz naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2012r., poz. 647, z późn.zm. – dalej: "ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym") w związku z § 20 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez błędną wykładnię – uznanie że zapis § 20 zmienia przeznaczenie części działki z terenu przeznaczonego pod zieleń parkową na teren przeznaczony pod zabudowę. Podobnie, jak w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, skarżąca argumentowała, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 4 określa kategorie przeznaczenia terenu, wymieniając w pkt 16 jako jedną z kategorii "zieleń parkową", oznaczoną na części graficznej planu symbolem ZP. Takie przeznaczenie terenu zostało uszczegółowionew § 20 planu o pozostałe funkcje. Nie sposób uznać, że zapis § 20 planu rozszerza bądź zmienia przeznaczenie terenu z zieleni parkowej na teren przeznaczony pod zabudowę. 2.2. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, wniósł o jej oddalenie. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z przepisem podlegającym w niniejszej sprawie interpretacji, tj. art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Oznacza to, że zwolnieniu podlega dostawa gruntów, które mają status inny niż budowlany (np. grunty o charakterze rolnym, leśnym, rekreacyjnym) oraz gruntów innych niż przeznaczone pod zabudowę. Sąd pierwszej instancji przypomniał także, że sporne pomiędzy stronami jest to, czy obszar oznaczony symbolem 5ZP jest to teren inny niż przeznaczony pod zabudowę, a w konsekwencji czy dostawa terenu niezabudowanego oznaczonego w planie zagospodarowania przestrzennego 5ZP przeznaczonego na: zieleń parkową, place zabaw, terenowe urządzenia sportowe, wody powierzchniowe, infrastrukturę drogową, obiekty infrastruktury technicznej korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w dalszej części uzasadnienia zaakcentował, że w celu ustalenia, które konkretnie tereny przeznaczone są pod zabudowę, czyli czy istnieje możliwość posadowienia na nich obiektów budowlanych, należy sięgnąć do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie podkreślił, że na uwadze mieć należy, iż możliwość zrealizowania na danym terenie jakiejkolwiek budowli, a zwłaszcza jakiegokolwiek obiektu małej architektury nie przesądza jeszcze o zakwalifikowaniu danego obszaru jako terenu przeznaczonego pod zabudowę, co dotyczy zwłaszcza terenów zieleni i wód oraz terenów sportowo – rekreacyjnych. O charakterze terenu, jako terenu przeznaczonego pod zabudowę w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT można mówić zdaniem Sądu jedynie w sytuacji, gdy możliwość zabudowy ma dla terenu podstawowe, dominujące znaczenie. Natomiast możliwość zabudowy nie jest istotna, jeśli ma ona charakter uzupełniający w stosunku do podstawowego przeznaczenia terenu. Wobec tego Sąd pierwszej instancji uznał, że ustawodawca w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT wskazał na generalne przeznaczenie terenu pod zabudowę, a nie możliwość zrealizowania jakiegokolwiek obiektu budowlanego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z § 20 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] w W. (Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2012 r., poz. 383) dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 5ZP ustala się przeznaczenie: 1) zieleń parkowa, 2) place zabaw, 3) terenowe urządzenia sportowe, 4) wody powierzchniowe, 5) infrastruktura drogowa, 6) obiekty infrastruktury technicznej. Należy przy tym zaznaczyć, że stosownie do załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) symbolem ZP oznaczane są tereny zieleni urządzonej (lp. 5.3), mieszczące się w kategorii tereny zieleni i wód (lp. 5). Natomiast Kategorie przeznaczenia terenu oraz grupy kategorii przeznaczenia terenu zostały ustalone w § 4 uchwały. Wśród tych kategorii i grup kategorii uchwała wymienia: zieleń parkową (ust. 1 pkt 16); place zabaw (ust. 1 pkt 18); terenowe urządzenia sportowe (ust. 1 pkt 19) rozumiane jako niekryte urządzenia do uprawiania sportu i rekreacji, w tym kąpieliska i plaże, wraz z obiektami towarzyszącymi, nienależącymi do innej kategorii przeznaczenia terenu; wody powierzchniowe (ust. 1 pkt 21) rozumiane jako cieki i zbiorniki wodne wraz ze związanymi z nimi obszarami, w tym służącymi do przeprowadzenia wód powodziowych, budowle hydrotechniczne, z wyjątkiem nabrzeży i bulwarów, budynki służące gospodarce wodnej, a także obiekty do nich podobne, nienależące do innej kategorii przeznaczenia terenu; infrastrukturę drogową (ust. 2 pkt 5) obejmującą place, drogi wewnętrzne, ciągi piesze, ciągi pieszo – rowerowe, obiekty do parkowania; obiekty infrastruktury technicznej (ust. 2 pkt 6) obejmujące stacje transformatorowe, stacje gazowe, obiekty infrastruktury wodociągowej, obiekty infrastruktury kanalizacyjnej. Co istotne w sprawie, stosownie do ust. 2 powierzchnia terenu biologicznie czynnego musi stanowić co najmniej 80 % działki. Powyższy opis terenu oznaczonego symbolem 5ZP wskazuje zdaniem Sądu, że jest to teren przeznaczony na cele wypoczynkowe i sportowe, a budowle i obiekty małej architektury mają jedynie charakter uzupełniający, umożliwiający pełniejszą realizację podstawowego, dominującego przeznaczenie terenu i jego lepsze wykorzystanie. Wobec powyższego WSA stwierdził, że organ podatkowy błędnie zinterpretował występujące w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT pojęcie terenu przeznaczonego pod zabudowę, poprzez rozszerzenie go na teren oznaczony symbolem 5ZP – zieleń parkowa, na którym powierzchnia obszaru biologicznie czynnego stanowi co najmniej 80 % i w konsekwencji nieprawidłowo przyjął, że jest to teren przeznaczony pod zabudowę, którego dostawa nie podlega zwolnieniu od podatku. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Minister Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie: I. przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 146 § 1 w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, - dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r., Nr 137, poz. 926 ze zm. - dalej: "O.p."), poprzez uwzględnienie skargi oraz przyjęcie, że organ naruszył prawo wydając zaskarżona interpretację; - art. 141 § 4 P.p.s.a. sprowadzające się do sporządzenia wadliwego uzasadnienia wyroku WSA we Wrocławiu, nie zawarcie w nim wyczerpującego wyjaśnienia, co w konsekwencji uniemożliwia organowi podatkowemu poznanie motywów podjętego przez ten Sąd rozstrzygnięcia; - art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez naruszenie zasad wynikających z tych przepisów nakazujących organowi prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie; - art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 i 2 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że organ nie uzasadnił w sposób wyczerpujący stanowiska przedstawionego w zaskarżonej interpretacji indywidualnej; II. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w interpretacji indywidualnej dokonano błędnej interpretacji pojęcia terenu przeznaczonego pod zabudowę poprzez rozszerzenie tego pojęcia na teren oznaczony symbolem 5ZP – zieleń parkowa, na którym powierzchnia obszaru biologicznie czynnego stanowi co najmniej 80 % i w konsekwencji nieprawidłowo przyjęto, że jest to teren przeznaczony pod zabudowę, którego dostawa nie podlega zwolnieniu z podatku VAT. 4.2. Przy tak sformułowanych zarzutach Minister Finansów wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego. 4.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje 5.1.Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżony wyrok został wydany w sprawie indywidualnej interpretacji. 5.2 Sporne natomiast w rozpatrywanej sprawie, na tle stanu faktycznego wynikającego z indywidualnej interpretacji, jest to, czy obszar oznaczony symbolem 5ZP jest to teren inny niż przeznaczony pod zabudowę, a w konsekwencji czy dostawa terenu niezabudowanego oznaczonego w planie zagospodarowania przestrzennego 5ZP przeznaczonego na: zieleń parkową, place zabaw, terenowe urządzenia sportowe, wody powierzchniowe, infrastrukturę drogową, obiekty infrastruktury technicznej korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Sąd pierwszej wyraził pogląd zgodny ze stanowiskiem wnioskodawcy i przyjął, że teren oznaczony symbolem 5ZP – zieleń parkowa, na którym powierzchnia obszaru biologicznie czynnego stanowi co najmniej 80 % i w konsekwencji przyjął, że nie jest to teren przeznaczony pod zabudowę, którego dostawa podlega zwolnieniu od podatku. Organ interpretacyjny stoi natomiast na stanowisku, że teren oznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 5ZP stanowi teren przeznaczony pod zabudowę, bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza na tym terenie wznoszenie budowli takich jak: infrastruktura drogowa, obiekty infrastruktury technicznej, terenowe urządzenia sportowe i w konsekwencji dostawa tego gruntu jako terenu przeznaczonego pod zabudowę nie może korzystać ze zwolnienia od podatku. W sporze tym należy się opowiedzieć za poglądem, który wyraził Sąd pierwszej instancji. 5.3. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Ustawa o VAT nie definiuje pojęcia gruntu przeznaczonego pod zabudowę. Pojęciem tym, jak wskazał to Sąd pierwszej instancji posługuje się ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (j.t. : Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 z późn. zm.; dalej powoływana jako: "Prawo budowlane"). Zgodnie z art. 4 Prawa Budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Stosownie do art. 3 pkt 1 Prawa Budowlanego obiekt budowlany oznacza budynek, budowlę i obiekt małej architektury. Zgodzić się należy zatem z Sądem pierwszej instancji, że "zabudowa" oznacza istnienie na danym terenie obiektów budowlanych (budynku, budowli czy obiektu małej architektury), zrealizowanych w wyniku celowego procesu inwestycyjnego. Prawo budowlane pozwala zatem na określenie, jakie obiekty posadowione na gruncie możemy uznać za zabudowę. Ustalenie natomiast, które tereny przeznaczone są pod zabudowę następuje na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 tej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. 5.4. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy kwalifikowaniu nieruchomości jako "terenu przeznaczonego pod zabudowę", o którym była mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2013r. (j.t.: Dz. U. z 2011 r. Nr 117, poz. 1054 z późn. zm.), należy wykorzystywać przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (j.t.: Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2012r., poz. 647, z późn.zm.), ale konieczne jest również uwzględnienie gospodarczego celu transakcji, której przedmiotem była ta nieruchomość. Wielokrotnie bowiem Trybunał Sprawiedliwości podkreślał, że terminologia używana do określenia zwolnień od podatku od towarów i usług powinna być interpretowana w sposób ścisły, ponieważ zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda dostawa i usługa świadczona odpłatnie przez podatnika. Jednakże owa zasada ścisłej wykładni nie oznacza, że terminologia stosowana przy określeniu zwolnień powinna być interpretowana w sposób, który pozbawiałby je skuteczności (wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie C-284/03 Temco Europe, Zb.Orz. s. I-11237, pkt 17, wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawieC-434/05 Horizon College, Zb.Orz. s. I-4793, pkt 16, a także wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 października 2008 r. w sprawie C-253/07 Canterbury Hockey Club i Canterbury Ladies Hockey Club, Zb.Orz. s. I-7821, pkt 17). Ponadto zwolnienia te powinny być stosowane jednolicie we wszystkich Państwach Członkowskich. Stąd też wykładnia przepisów prawa krajowego powinna uwzględniać treść unijnych unormowań oraz musi być zbieżna we wszystkich krajach Unii Europejskiej. Analizując prawidłowość zastosowania norm prawnych będących przedmiotem sporu należy mieć na względzie, że podatek od towarów i usług jest podatkiem zharmonizowanym. Należy bowiem uwzględnić, że na gruncie podatku od towarów i usług użytym w przepisach normujących ten podatek terminom należy przypisywać zasadniczo autonomiczne znaczenie, swoiste dla tego podatku, a tym samym oderwane od ich rozumienia cywilistycznego w ujęciu prawodawstwa krajowego. Wynika to, jak wcześniej wskazano z harmonizacji tego podatku na terytorium Unii Europejskiej, czego konsekwencją jest konieczność jednolitego rozumienia pojęć VAT na całym obszarze państw członkowskich, co wymaga – przy ich definiowaniu – szerszego uwzględniania kryteriów ekonomicznych, jako bardziej uniwersalnych, przy jednoczesnym wykorzystywaniu cywilistycznego unormowania danego terminu w prawie krajowym, jedynie w zakresie w jakim nie będzie ono pozostawało w sprzeczności dla ustalenia zakresu i znaczenia tego pojęcia z uwzględnieniem jego kontekstu oraz celu, jakiemu służy uregulowanie dyrektywy (ustawy), w którym zostało użyte. Zatem przy interpretacji pojęć użytych w ustawie o podatku od towarów i usług decydujące znaczenie ma walor i skutki ekonomiczne danej czynności opodatkowanej a nie jego definicja w krajowym prawie cywilnym, które przecież w każdym państwie członkowskim jest inne. Oczywiście ocena czynności w aspekcie jej skutków ekonomicznych nie może sprowadzać się do elementów subiektywnych, występujących po stronie jednej ze stron danej dostawy, czy też usługi. Skutki ekonomiczne czynności, czy też zdarzenia muszą mieć charakter obiektywny, odnoszący się do obu kontrahentów, być znane wszystkim, a nie tylko stronom czynności. Pewność stosowania prawa wymaga, aby konsekwencje podatkowe czynności były następstwem zobiektywizowanych skutków ekonomicznych zdarzenia, które są jasne i widoczne dla wszystkich, a nie tylko istnieją w świadomości lub intencjach stron dostawy lub usługi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2013r., I FSK 1436/13, CBOSA). 5.5. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy podkreślić, że celem gospodarczym nie było w rozpatrywanej sprawie nabycie gruntu zabudowanego, ponieważ przedmiotem transakcji był teren oznaczony symbolem 5ZP – zieleń parkowa, na którym powierzchnia obszaru biologicznie czynnego stanowi co najmniej 80 %. Wpływu na zmianę takiej kwalifikacji gruntu nie może mieć okoliczność, że będący przedmiotem zamiany gruntu, może zostać przeznaczony również na place zabaw, terenowe urządzenia sportowe, infrastrukturę drogowa oraz obiekty infrastruktury technicznej, które są budowlami w rozumieniu prawa budowlanego. Należy mieć bowiem na względzie podstawowe znaczenie zamienianego gruntu, którym jest zieleń parkowa, skoro powierzchnia terenu biologicznie czynnego musi stanowić co najmniej 80 % działki. Zatem nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego tj. - art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię. 5.6. Na uwzględnienie nie zasługują również skonstruowane w rozpatrywanej sprawie zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Zarzuty te bowiem w żaden sposób nie zostały w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyjaśnione. Nie jest bowiem powinnością Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się, na czym miałoby polegać naruszenie wskazanej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej. Natomiast przeprowadzenie takiej argumentacji jest obowiązkiem sporządzającego skargę kasacyjną, stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a. 6. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a., § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).