I OW 150/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zamościu o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Zamościu a Starostą Zamojskim w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznawania wniosku wspólnika rozwiązanej w dniu 31 grudnia 2013 r. spółki cywilnej "[...]" M. i W. R. z siedzibą w Zamościu, W.R. o przyznanie wynagrodzenia za usunięcie z drogi i dozór nad pojazdami postanawia: wskazać Starostę Zamojskiego jako organ właściwy w sprawie. Wnioskiem z dnia 1 sierpnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zamościu, powołując się na art. 22 § 2 k.p.a. oraz art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego zaistniałego pomiędzy Starostą Zamojskim a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Zamościu, dotyczącego ustalenia właściwego organu do rozpatrzenia wniosku W.R. wspólnika rozwiązanej w dniu 31 grudnia 2013 r. spółki cywilnej "[...]" M. i W.R. z siedzibą w Zamościu ul. M., o przyznanie wynagrodzenia za usunięcie z drogi i dozór nad następującymi pojazdami: 1. Skoda 100s o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 23.06.2003 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 23.02.2004 r. 2. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 21.06.2003 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 23.02.2004 r. 3. Motocykl Jawa o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 29.06.2003 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 23.02.2004 r. 4. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 31.07.2003 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 09.03.2004 r. 5. Audi 100 o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 18.07.2003 r,. data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 15.03.2004 r. 6. Fiat 125p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 26.08.2003 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 02.04.2004 r. 7. Motorower Jawa bez nr rej., data usunięcia pojazdu z drogi 16.08.2003 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 02.04.2004 r. 8. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 10.09.2003 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 14.05.2004 r. 9. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 15.10.2003 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 21.06.2004 r. 10. Fiat 125p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 09.12.2003 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 09.07.2004 r. 11. Polonez o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 09.12.2003 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 23.11.2004 r. 12. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 02.09.2003 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 01.07.2004 r. 13. Skoda 105 o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 18.01.2004 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 10.08.2004 r. 14. Opel Rekord o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 02.04.2004 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 26.10.2004 r. 15. VW Polo o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 19.04.2004 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 30.11.2004 r. 16. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 16.08.2003 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 30.11.2004 r. 17. Ford Fiesta o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 25.04.2004 r. 18. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 10.05.2004 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 23.12.2004 r. 19. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 05.07.2004 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 21.02.2005 r. 20. ¡Mat 125p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 07.06.2004 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 01.03.2005 r. 21. Fiat 125p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 11.08.2004 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 11.03.2005 r. 22. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 22.08.2004 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 13.06.2005 r. 23. Żuk o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 19.10.2004 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 23.05.2005 r. 24. Ford Fiesta o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 17.11.2004 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 27.06.2005 r. 25. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 02.12.2004 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 05.07.2005 r. 26. Polonez o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 04.01.2005 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 26.08.2005 r. 27. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 07.01.2005 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 26.08.2005 r. 28. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 11.01.2005 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 05.08.2005 r. 29. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 19.01.2005 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 26.08.2005 r. 30. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 20.04.2005 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 29.11.2005 r. 31. Motocykl WSK bez nr rej., data usunięcia pojazdu z drogi 07.07.2005 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 26.01.2006 r. 32. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 23.08.2005 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 21.03.2006 r. 33. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 06.09.2005 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 10.04.2006 r. 34. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 09.10.2005 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 19.05.2006 r. 35. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 17.10.2005 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 29.06.2006 r. 36. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 14.08.2005 r., data umarzająca postępowania w zakresie wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 24.11.2006 r. 37. Fiat 126p o nr rej. [...], data usunięcia pojazdu z drogi 09.04.2004 r., data wydania decyzji o przejściu na rzecz Skarbu Państwa 09.03.2004 r. 38. Fiat 126p usunięty z drogi w dniu 06.02.2004 r. - w ewidencjach tutejszego Urzędu nie zidentyfikowano ww. pojazdu. 39. Motocykl WSK bez nr rej – w ewidencjach Urzędu nie zidentyfikowano tego pojazdu 40. Motocykl Jawa bez nr rej. – w ewidencjach Urzędu nie zidentyfikowano tego pojazdu 41. Fiat 126p o nr rej. [...] – w ewidencjach Urzędu nie zidentyfikowano tego pojazdu. W uzasadnieniu wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zamościu wyjaśnił, że w dniu 10 kwietnia 2014 r. W.R. wspólnik spółki "[...]" złożył w jej imieniu wniosek do Starosty Powiatowego w Zamościu o przyznanie wynagrodzenia i zwrot koniecznych wydatków związanych z usunięciem z drogi i dozorem nad wyżej wymienionymi pojazdami. Jako przesłankę dochodzenia roszczeń strona wskazała uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. I OPS 1/10, zwracając przy tym uwagę, że zgodnie z istniejąca linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego właściwym do przyznania wynagrodzenia zgodnie z art 130a ust. 10h ustawy prawo o ruchu drogowym jest właściwy miejscowo starosta. Zawiadomieniem z dnia 5 maja 2014 r. nr [...] Starosta Zamojski przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Zamościu wniosek pełnomocnika dawnej spółki cywilnej "[...]" M. R. i W.R., dotyczący zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za usunięcie i parkowanie 41 wyżej wymienionych w pojazdów, przejętych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art 130a ustawy prawo o ruchu drogowym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zamościu stwierdził natomiast, iż właściwym do rozpatrzenia wniosku jest Starosta Zamojski i zawiadomieniem z dnia 5 czerwca 2014 r. zwrócił wniosek Staroście Zamojskiemu celem rozpatrzenia. W dniu 4 lipca 2014 r. pismem nr [...] Starosta Zamojski ponownie skierował przedmiotowy wniosek do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zamościu, stwierdzając iż postępowania w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa wyżej wymienionych pojazdów zostały zakończone przed wejściem w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zamościu podniósł, iż nie podziela stanowiska Starosty Zamojskiego. Wskazał, że zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Wniosek w przedmiotowej sprawie został złożony w dniu 10 kwietnia 2014 r., zatem postępowanie zostało wszczęte po nowelizacji art 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, dokonanej ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U nr 152, poz. 1018 ze zm.) i po dodaniu do niego ust. 10h, obowiązującego od dnia 4 września 2010 r. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zamościu, przytoczony wyżej przepis jako organ właściwy w sprawie wskazuje starostę, co w stanie faktycznym niniejszego postępowania nakazuje stwierdzić, że właściwym do rozpoznania wniosku jest Starosta Zamojski. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zamościu podkreślił, że jego stanowisko jest zgodne ze stanowiskiem reprezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrażonym chociażby w postanowieniach: z dnia 25 września 2013 r., sygn. I OW163/13; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. I OW 96/11, z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. I OW 152/11 oraz z dnia 9 listopada 2012 r., sygn. akt I OW 139/12. Organ wskazał również, iż w dniu 17 lipca 2014 r. odbyła się rozprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na której rozstrzygnięto spór kompetencyjny między Naczelnikiem tutejszego Urzędu a Starostą Zamojskim w analogicznych sprawach (sygnatura sprawy I OW 58/14), w której jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku wskazano Starostę Zamojskiego. W odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Starosta Zamojski wniósł o jego odrzucenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że w myśl art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Zgodnie z art.130a ust. 10i wyżej powołanej ustawy, jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. Zdaniem Starosty, mając na uwadze redakcję wyżej powołanego przepisu należy stwierdzić jednoznacznie, że adresatem decyzji wydanej w oparciu o normę przepisu art. 130 ust. 10h jest osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji o jego usunięciu, a nie podmiot dokonujący usunięcia pojazdu z drogi oraz sprawujący nad nim nadzór. Ponadto zgodnie z treścią przepisu art. 130a ust. 10k ustawy Prawo o ruchu drogowym decyzji, o której mowa w ust. 10h, nie wydaje się, jeżeli od uprawomocnienia się orzeczenia sądu o przepadku pojazdu upłynęło 5 lat. Natomiast do przyznania wynagrodzenia za usunięcie z drogi i dozór nad pojazdami ma zastosowanie art. 130a ust. 10f Prawa o ruchu drogowym, który stanowi, iż do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Rozstrzygnięcie w przedmiotowych sprawach następuje na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiącym, iż organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. W ocenie Starosty, należy stwierdzić, iż wydanie przez starostę ww. postanowienia w trybie art. 130a ust. 10f Prawa o ruchu drogowym wiąże się wyłącznie z wykonaniem orzeczenia sądu o przepadku pojazdu, a nie decyzją administracyjną wydaną przez właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego stwierdzającą przepadek pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 12 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 22 lipca 2010 roku o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw postępowania w sprawach przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdów nieodebranych przez uprawnione osoby w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy umarza się, a sprawy przekazuje właściwym starostom. Przepis art. 11 stosuje się odpowiednio. W sprawie będącej przedmiotem sporu kompetencyjnego, decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zamościu o przejściu pojazdów na rzecz Skarbu Państwa były wydawane w latach 2004-2005. Stosownie do powyższego postępowania w sprawach przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdów nieodebranych przez uprawnione osoby zostały zakończone przed wejściem w życie ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. W świetle przepisu art. 130a ust. 10f starosta jest obowiązany do wykonania w trybie i na zasadach określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jedynie orzeczeń sądu o przepadku pojazdu. Zdaniem Starosty Zamojskiego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zamościu pozostaje w dalszym ciągu organem egzekucyjnym w rozumieniu art. 102 § 2 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dla spraw dotyczących pojazdów, o których przepadku na rzecz Skarbu Państwa orzekał jeszcze w latach 2002-2003 oraz których posiadanie uzyskał odbierając je od dozorcy po zakończeniu okresu przechowywania. Odmienne wskazanie organu właściwego w przedmiotowych sprawach musiałoby wynikać z jednoznacznego wskazania ustawodawcy o stosowaniu znowelizowanych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym do spraw zakończonych decyzjami o przepadku pojazdów na rzecz Skarbu Państwa przed jej wejściem w życie. Zarówno przepisy Prawa o ruchu drogowym oraz przepisy ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy-Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw nie zawierają takiego normatywnego wskazania. Wskazał ponadto, że w niniejszej sprawie w związku z faktem znajdowania się w obrocie prawnym decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zamościu o przepadku pojazdów na rzecz Skarbu Państwa, Starosta Zamojski w świetle wyżej powołanego art. 130a ust. 10f nie posiada umocowania do wydania rozstrzygnięcia w formie określonej przepisami administracyjnymi o kosztach przechowywania pojazdów. Okoliczność przejęcia pojazdów na rzecz Skarbu Państwa potwierdza treść wniosku Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zamościu z dnia 1 sierpnia.2014 r. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. W aktualnym stanie prawnym ustawodawca nie przewidział odrębności proceduralnych w sprawach dotyczących ponoszenia kosztów przechowywania pojazdów na podstawie art. 13 powołanej ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. W art. 13 ustawy zmieniającej ustawodawca wprowadził regulację szczególną, zgodnie z którą koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, ponosi Skarb Państwa. Decyzja ustawodawcy o przejęciu przez Skarb Państwa obowiązku poniesienia kosztów przechowywania pojazdów za okres, o którym mowa w art. 13 ustawy zmieniającej, ma taki skutek, że z mocy ustawy, co do poniesienia takich kosztów zobowiązany został Skarb Państwa. Starosta Zamojski zauważył, że zgodnie z art. 130a ust. 10h tej ustawy – koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu (z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie), a decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (prezydent miasta na prawach powiatu). Ustawodawca wprowadzając nową regulację dotyczącą wskazanych wyżej kosztów, nie tylko dookreślił materialnoprawne przesłanki orzekania co do ponoszenia tych kosztów, ale i określił wprost nowy tryb postępowania w tym zakresie. Podstawową zasadą tego trybu orzekania o ponoszeniu wskazanych wyżej kosztów jest to, że rozstrzygnięcie o tych kosztach następuje po zakończeniu postępowania. Bowiem tylko w przypadku zakończenia postępowania z wniosku starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu) o orzeczenie przepadku na rzecz powiatu (miasta na prawach powiatu) w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi możliwe i konieczne jest rozstrzygnięcie o obowiązku poniesienia omawianych kosztów. Jednocześnie właściwy organ może rozstrzygnąć sprawę na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy – Prawo o ruchu drogowym wyłącznie po spełnieniu przesłanki zakończenia postępowania z wniosku starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu) o orzeczenie przepadku na rzecz powiatu (miasta na prawach powiatu) w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi. Tylko wtedy mógłby mieć w tym postępowaniu obowiązek orzeczenia o kosztach przechowywania pojazdu z uwzględnieniem normy szczególnej zawartej w art. 13 ustawy zmieniającej. Starosta Zamojski podkreślił również, iż przedmiotem rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego są między innymi pojazdy, w stosunku do których Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zamościu przyznał już wynagrodzenie, a w szczególności takie, których prawidłowość przyznania przez wyżej wymieniony organ wynagrodzenia był już przedmiotem orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (prawomocne wyroki WSA w Lublinie w sprawach o sygn. akt: III SA/Lu 287/08, III SA/Lu 466/09 oraz wyrok NSA w sprawie o sygn. akt I OSK 91512) . Stosownie do powyższego sprawy objęte wnioskiem o rozstrzygniecie sporu kompetencyjnego zostały już prawomocnie osądzone ( res iudicata). Dlatego też Starosta Zamojski wnosi o odrzucenie wniosku Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zamościu z dnia 1 sierpnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne rozpoznają – na podstawie art. 4 P.p.s.a. spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Jednocześnie – zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 P.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory, o który mowa w cytowanym wyżej artykule. W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zamościu wnosił o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, jaki zaistniał pomiędzy nim a Starostą Zamojskim w sprawie dotyczącej wniosku Spółki Cywilnej "[...]" M. i W.R. z siedzibą w Zamościu o ustalenie wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych z dróg za okres pierwszych sześciu miesięcy ich postoju. Wnioskodawca żądała ustalenia wynagrodzenia za dozór ww. pojazdów w latach 2003-2005. W związku z powyższym należy wyjaśnić, że – zgodnie z art. 130 a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018 ze zm.), który to przepis obowiązywał już w dacie wniesienia przedmiotowego wniosku o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdów, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje zaś starosta. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 10 lit. k) ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz.1018 ), zmieniającej z dniem 4 września 2010 r. ustawę – Prawo o ruchu drogowym. Ponadto nowela zmieniająca zawiera również regulacje międzyczasowe i w art. 13 rozstrzyga o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym. Jak wyjaśnił przy tym Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach zapadłych w sprawach o sygnaturach akt I OW 96/11 i I OW 100/11, a który to pogląd podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, ustawodawca – rozstrzygając o kosztach – wskazał ogólnie na Skarb Państwa, ale bez wskazania określonego statio fisci. Z drugiej jednak strony, nie rozstrzygnięto o organie orzekającym w tego rodzaju przypadkach, w sposób odmienny, niż wskazany w znowelizowanym przepisie art. 130a ust. l0h Prawa o ruchu drogowym. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należało uznać, że organem właściwym do rozpoznania sprawy wywołanej przedmiotowym wnioskiem jest Starosta Zamojski. Przemawia za tym poglądem okoliczność, że wniosek dozorcy wpłynął do organu w dniu 10 kwietnia 2014 r. a zatem już w dacie obowiązywania art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu ustalonym w art. 1 pkt 10 lit. k) ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym, jak wyżej to wspomniano, decyzje o przyznaniu wynagrodzenia za dozór pojazdów wydaje starosta. Trafnie przy tym zauważył uczestnik postępowania, że dla niniejszego rozstrzygnięcia nie miał znaczenia fakt, jakiego okresu przechowywania pojazdów wniosek dotyczył. Istotna bowiem była jedynie data jego wpłynięcia, gdyż dopiero z tą datą wiąże się zawisłość sprawy. Odnosząc się natomiast do wniosku Starosty Zamojskiego o odrzucenie niniejszego wniosku z uwagi na to, iż za usunięcie z drogi i dozór nad niektórymi z pojazdów objętych wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2014 r. zostało już przyznane wynagrodzenie, stwierdzić należy, iż nie ma podstaw do jego uwzględnienia. Ustalenie bowiem, czy w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2014 r. rzeczywiście w części zachodzi powaga rzeczy osądzonej, nastąpić może jedynie w toku postępowania administracyjnego. W przypadku ustalenia, że sprawa została już w części załatwiona decyzją ostateczną (decyzjami ostatecznymi), postępowanie w tej części należy zakończyć decyzją administracyjną o umorzeniu postępowania. Do wydania takiej decyzji właściwy jest także Starosta Zamojski. Z tych względów, z mocy powołanych wyżej przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.