I OZ 1841/15

Dnia 15 stycznia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2015 r. o sygn. akt II SA/Wa 1543/14 odmawiające S.B. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2015 r. o sygn. akt II SA/Wa 1543/14 postanawia: oddalić zażalenie. .S.B. wniósł w dniu 31 lipca 2015 r. wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 30 kwietnia 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego wniosku. Skarżący wskazał, że o wyroku z dnia 30 kwietnia 2015 r. dowiedział się 28 lipca 2015 r. podczas wizyty w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Poznaniu, tam też uzyskał kserokopię wyroku. Skarżący wyjaśnił, że nie został poinformowany o terminie rozprawy i nie wiedział, że w jego sprawie zapadł wyrok. Nadto jego stan zdrowia uniemożliwia mu samodzielne podróżowanie. Skarżący podkreślił też, że niedochowanie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku jest skutkiem okoliczności, na które nie miał żadnego wpływu. Jako osoba samotna i niepełnosprawna nie był w stanie, nawet przy dołożeniu maksymalnej staranności, dokonać czynności w terminie. Do wniosku o przywrócenie terminu skarżący dołączył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, kserokopię opinii psychologa, dwa zaświadczenia lekarza psychiatry z dnia 2 grudnia 2014 r. (kserokopia) i 30 lipca 2015 r. (oryginał), kartę informacyjną z leczenia szpitalnego w dniach od 6 do 8 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 października 2014 r. o sygn. akt II SA/Wa 1543/14 odmówił S.B. przywrócenia rzeczonego terminu. Sąd pierwszej instancji wskazał, że jakkolwiek choroba może stanowić przeszkodę uniemożliwiającą zachowanie terminu do dokonania prawem przewidzianej czynności, to należy każdą sprawę rozpatrywać indywidualnie. W ocenie tego Sądu podane przez skarżącego przyczyny: brak informacji o terminie rozprawy oraz zły stan zdrowia, nie są okolicznościami uprawdopodabniającymi brak winy w uchybieniu terminu. Sąd podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż zawiadomienie o terminie rozprawy zostało odebrane przez skarżącego osobiście 27 marca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). W zawiadomieniu tym zawarte zostało pouczenie o sposobie i terminie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia oraz o konsekwencjach niedochowania ww. warunków formalnych wniosku. Twierdzenia skarżącego o braku informacji o terminie rozprawy pozostają zatem w sprzeczności z dokumentami zawartymi w aktach sądowych. Natomiast zły stan zdrowia skarżącego, choć mógł uniemożliwić skarżącemu stawiennictwo na rozprawie – obecność skarżącego nie była obowiązkowa – to, w ocenie Sądu, nie był przeszkodą w sporządzeniu i wniesieniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w terminie, zwłaszcza że skarżący był poinformowany zarówno o terminie rozprawy, jak i o sposobie oraz terminie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, a także o konsekwencjach niedochowania ww. warunków formalnych wniosku. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 i art. 141 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o odmowie przywrócenia terminu. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł S.B. Wskazał w nim, że powiadomienie o rozprawie nie oznacza, iż na tej rozprawie zapadnie jakikolwiek wiążący wyrok, a powiadomienia o wydaniu wyroku nie otrzymał. Zaznaczył, że nie posiada pełnomocnika, który zna procedury i w jego imieniu występowałby przed sądem. W związku z tym zwrócił się z prośbą o przywrócenie terminu, aby miał możliwość odnieść się do wyroku, który zapadł i który nie uwzględnia jego trudnej i złożonej sytuacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z treścią art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia z urzędu odpisu sentencji. Natomiast stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i 4 p.p.s.a.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności wskazane przez skarżącego nie uprawdopodabniają przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, zawartej w treści art. 87 § 2 p.p.s.a. Jak zauważa się w orzecznictwie, brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zob. postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2014 r., I OZ 1164/14; postanowienie NSA z dnia 11 marca 2015 r., I OZ 179/15; postanowienie NSA z dnia 1 lipca 2015 r., I OZ 725/15; postanowienie NSA z dnia 24 lipca 2015 r., II OZ 714/15). Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący dopuścił się lekkiego niedbalstwa. Od osoby (choćby niebędącej specjalistą w prawie), która wniosła skargę do sądu oraz została zawiadomiona o rozprawie, zainteresowanej wynikiem sprawy, można oczekiwać, że znając datę rozprawy a nie będąc na niej osobiście – podejmie działania w celu uzyskania informacji co do czynności podjętych przez sąd na tej rozprawie (np. w drodze telefonicznego kontaktu z sekretariatem Sądu). Niepodjęcie takich działań przez skarżącego świadczy o zaniedbaniu przez niego prowadzania własnych interesów, a zatem o niedbalstwie wykluczającym możliwość przywrócenia na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie orzeczenia Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Stąd postanowienie WSA w Warszawie uznać należało za prawidłowe, a w konsekwencji – zażalenie jako podlegające oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 184 p.p.s.a.