I FSK 587/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Hieronim Sęk, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych 1) Ministra Finansów; 2) K. P. sp. z o. o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1548/14 w sprawie ze skargi K. P. sp. z o. o. w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 6 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargi kasacyjne, 2) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1548/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: p.p.s.a., uwzględnił skargę K. P. Sp. z o.o. (dalej: spółka lub skarżąca) na wydaną przez Ministra Finansów (organ upoważniony: Dyrektor Izby Skarbowej w K., dalej: organ) interpretację indywidualną z dnia 6 czerwca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług i uchylił zaskarżoną interpretację. 1. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi We wniosku o wydanie interpretacji spółka wskazała, że jest właścicielem budynków wielomieszkaniowych, a znajdujące się w tych budynkach lokale mieszkalne (zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, o powierzchni użytkowej nie przekraczającej 150 m2,) zamierza wynajmować osobom trzecim na cele mieszkaniowe. Spółka zawiera umowy o dzieło z osobami prawnymi i jednostkami nie posiadającymi osobowości prawnej (wykonawcy), którymi są zarówno podmioty zarejestrowane na potrzeby podatku od towarów i usług w Polsce, posiadające siedzibę działalności gospodarczej i stałe miejsce prowadzenia tej działalności w Polsce, jak i podmioty niespełniajace tych warunków. Przedmiotem zawartych umów jest wykonanie prac wykończeniowych w lokalach mieszkalnych przy użyciu dostarczonych przez wykonawcę materiałów, jak również dostarczenie i zamontowanie przez wykonawcę sprzętu i wyposażenia zgodnie ze złożoną przez niego ofertą. W ramach umowy wykonawca zobowiązuje się do wykonania prac: fliziarskich, parkieciarskich, malarskich, elektrycznych, dostawy i montażu tzw. białego montażu, lamp podtynkowych i wiszących, mebli, szaf i drzwi kuchennych, łazienkowych oraz w pomieszczeniach gospodarczych, sprzętu AGD. Meble i szafy montowane są w sposób trwały uniemożliwiający ich ewentualny demontaż bez konsekwencji w postaci częściowego lub całkowitego zniszczenia tych mebli lub częściowego zniszczenia elementów, do których są przymocowane. Umowa określa jedno wynagrodzenie ryczałtowe za wykonanie jej przedmiotu. Szczegółowy kosztorys (wartość robocizny, towarów, lamp, mebli itp.) określa oferta stanowiąca załącznik do umowy. Nie następuje odrębne fakturowanie robocizny i materiałów. Część wynagrodzenia (40%) płatna jest po podpisaniu umowy, a pozostała część po bezusterkowym odbiorze przedmiotu umowy. Ww. Wykonanie ww. prac następuje przed oddaniem lokali najemcom, a przed ich wykonaniem lokale te nie nadają się do normalnego użytku. Dla spółki elementem dominującym jest wykończenie lokalu (wykonanie prac fliziarksich, parkieciarskich, malarskich, elektrycznych i tzw. białego montażu). Natomiast dostawa i montaż mebli oraz sprzętu AGD ma charakter uboczny. Wszystkie szafy i meble dostosowane są do rozkładu pomieszczeń w lokalu (indywidualny pomiar i wykonawstwo). Większość z nich jest przytwierdzana do ścian (pokrytych glazurą) za pomocą trwałego spoiwa o charakterze klejąco – uszczelniającym oraz kołków rozporowych. Próba odłączenia mebli i szaf od tej ściany spowodowałaby zarówno uszkodzenie mebla (szafy) oraz ściany. Nie jest możliwe przytwierdzenie odłączonego mebla w jakikolwiek sposób w innym miejscu z zachowaniem jego dotychczasowego kształtu, a jakikolwiek mebel nie mógłby zostać zamontowany w miejscu, w którym przytwierdzony był dotychczasowy mebel bez wykonania dodatkowych prac. W związku z powyższym zadano pytanie: jaka stawka podatku od towarów i usług znajduje zastosowanie do czynności polegających na wykonaniu prac wykończeniowych w lokalu mieszkalnym, przy użyciu dostarczonych materiałów oraz czynności polegających na dostarczeniu i zamontowaniu sprzętu i wyposażenia (lampy podtynkowe i wiszące, szafy, meble, drzwi, sprzęt AGD, tzw. biały montaż)? Wg stanowiska spółki, opartego na art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 pkt 3, art. 28e, art. 17 ust. 1 pkt 4 i pkt 5, art. 146a pkt 1 i pkt 2 i art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, ze zm.), dalej: ustawa o VAT, w opisanej sytuacji zastosowanie znajduje stawka 8%. Istotne jest bowiem, że przedmiotem świadczenia wykonawcy jest realizacja prac wykończeniowych w lokalu mieszkalnym, przy użyciu dostarczonych materiałów, jak również dostarczenie i zamontowanie sprzętu i wyposażenia, za które określono jedną cenę. Świadczenie to nie ogranicza się zatem jedynie do instalacji, czy montażu poszczególnych towarów, lecz obejmuje przede wszystkim wykonanie poszczególnych rodzajów prac, jak również nie ogranicza się do dostawy i montażu poszczególnych części (lamp, mebli, itd.) ale należy je łączyć z ww. pracami. Całość świadczenia powoduje trwałe ulepszenie lokali mieszkalnych, prowadzące do zwiększenia ich wartości użytkowej. Uzasadniając swoje stanowisko spółka odwołała się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), dotyczącego koncepcji świadczeń złożonych. W interpretacji indywidualnej z dnia 6 czerwca 2014 r. organ uznał stanowisko spółki za: – prawidłowe – w części dotyczącej usług polegających na wykonaniu prac fliziarskich, parkieciarskich, malarskich, elektrycznych, dostawy i montażu tzw. białego montażu i drzwi, wykonywanych przez podmioty nie zarejestrowane na potrzeby podatku od towarów i usług w Polsce oraz nieposiadające siedziby działalności gospodarczej i stałego miejsca prowadzenia tej działalności w kraju, – nieprawidłowe – w zakresie dotyczącym usług polegających na dostawie i montażu lamp podtynkowych i wiszących, mebli i szaf w kuchni, łazience, pomieszczeniach gospodarczych, sprzętu AGD, wykonywanych przez podmioty niezarejestrowane dla potrzeb podatku od towarów i usług w Polsce oraz nieposiadajace w kraju siedziby, ani stałego miejsca prowadzenia tej działalności. Po przeanalizowaniu przepisów dotyczących miejsca świadczenia usług (dostawy towarów) objętych zapytaniem organ stwierdził, że w jednym i drugim przypadku miejscem świadczenia (a zarazem opodatkowania) jest terytorium kraju. Ponadto, zdaniem organu, w świetle art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o VAT, w związku z nabyciem towarów i usług w okolicznościach przedstawionych we wniosku spółka jest podatnikiem, zobowiązanym do rozliczenia podatku z tytułu ww. nabyć. Wątpliwości spółki dotyczą zaś stawki podatku dla kompleksowej usługi polegającej na wykonaniu prac wykończeniowych w lokalu mieszkalnym zaliczonym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym oraz czynności dostarczenia i zamontowania sprzętu i wyposażenia. Następnie po scharakteryzowaniu instytucji świadczeń złożonych i zasad ich opodatkowania organ wyjaśnił, że w sytuacji opisanej we wniosku poszczególne czynności realizowane w ramach kompleksowej usługi wykończenia lokalu mieszkalnego zaliczonego do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie pozostają wobec siebie w relacji usługa dodatkowa (pomocnicza) – usługa główna. Żadna z tych usług nie posiada bowiem charakteru nadrzędnego wobec innych usług, nie występuje powiązanie funkcjonalne pomiędzy poszczególnymi czynnościami. Dlatego też, zdaniem organu, dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy konieczne jest rozpatrzenie prawidłowości opodatkowania poszczególnych wymienionych we wniosku czynności objętych umową. Organ wskazał przy tym na wyjątkowy charakter preferencyjnej stawki podatku, podkreślając, że ma ona zastosowanie do określonych czynności dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego. Wobec braku definicji legalnych pojęć wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT organ odwołał się do rozumienia tych terminów przyjętego w języku potocznym, wskazując, że takie rozumienie m. in. pojęcia "modernizacja" przyjęto również w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., I FPS 2/13. Pojęcia wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT powinny przy tym dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektów lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przy ustalaniu właściwej stawki podatku decydujące znaczenie ma także to, co jest przedmiotem sprzedaży, tj. czy podatnik dokonuje dostawy towarów, czy świadczy usługę oraz czy czynność mieści się w zakresie wymienionym w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. O tym, czy chodzi o dostawę towarów, czy świadczenie usług powinien przesądzać element, który w ramach danego świadczenia ma charakter dominujący. Zdaniem organu, z treści wniosku wynika, że wykonawca w ramach jednej umowy dokonuje dostawy i montażu mebli, szaf i drzwi w kuchni, łazience i pomieszczeniach gospodarczych. Jednakże przedstawiony sposób montażu mebli i szaf sprowadza się do połączenia komponentów ze ścianami obiektu budowlanego, przy czym nie są to zabiegi na tyle skomplikowane technicznie, aby miały charakter nieodwracalny. Demontaż mebli i szaf może doprowadzić co prawda do uszkodzenia ściany, jednak nie można uznać, że w jego wyniku nastąpi uszkodzenie konstrukcji budynku (lokalu). Uzasadnionym jest zatem stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie dochodzi do modernizacji obiektu, lecz do dostawy zabudowy wraz z montażem. Modernizacja powinna bowiem dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektów lub ich części. Ustawa o VAT oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie przewidują natomiast obniżonych stawek podatku dla czynności dostawy mebli i szaf. Stanowiąca przedmiot zapytania czynność wykonania szaf i mebli, przymocowanych do ścian, sufitów w sposób skazany we wniosku podlegać będzie opodatkowaniu podstawową stawką podatku (23%). Zdaniem organu, obniżona stawka podatku nie znajdzie zastosowania także do wyposażenia w sprzęt AGD czy też lampy, gdyż nawet jeśli są one przeznaczone do zabudowy, to nie stanowią po zamontowaniu trwałego elementu konstrukcyjnego budynku. Elementy wyposażenia nie mogą być więc elementem modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Odnosząc się natomiast do prac wykończeniowych (fliziarskich, malarskich itp.) organ wskazał, że w okolicznościach sprawy prace te mieszczą się w zakresie pojęć wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. W konsekwencji jeżeli przedmiotem umowy z klientem są usługi polegające na wykonaniu tych prac, powiązane w sposób trwały z konstrukcją budynku (lokalu) z elementami konstrukcyjnymi budynku, tworzącymi jako całość określoną funkcję użytkową, zastosowanie znajduje stawka podatku 8%. Celem tych usług jest bowiem unowocześnienie, trwałe ulepszenie istniejącego obiektu, prowadzące do zwiększenia jego wartości. 2. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa spółka wniosła na powyższą interpretację skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, żądając uchylenia zaskarżonego aktu, a także zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła: – błędną wykładnię art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, poprzez uznanie, że czynność wykonania prac wykończeniowych, przy użyciu dostarczonych materiałów oraz dostarczenia i zamontowania sprzętu i wyposażenia w lokalu mieszkalnym położonym w obiekcie budowlanym zaliczonym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie stanowi modernizacji tego obiektu, – błędnej wykładni art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, poprzez uznanie, że czynność dostarczenia i zamontowania w lokalu mieszkalnym, położonym w obiekcie zaliczonym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, mebli, szaf i lamp podtynkowych, w sposób i ze skutkami szczegółowo opisanymi we wniosku o wydanie interpretacji, nie stanowi modernizacji obiektu budowlanego zaliczonego do budownictwa objętego tym programem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej interpretacji. 3. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał skargę za zasadną. Za istotę sporu Sąd uznał to, czy usługa polegająca na dostawie i montażu lamp podtynkowych i wiszących, mebli i szaf w kuchni, łazience i pomieszczeniach gospodarczych oraz sprzętu AGD kwalifikowana być powinna dla potrzeb podatku od towarów i usług jako usługa modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT i opodatkowana w konsekwencji stawką obniżoną, czy też jako dostawa towaru opodatkowana stawką podstawową. Odpowiadając na tak postawione pytanie Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., I FPS 2/13 (powoływaną zarówno przez organ, jak i skarżącą), a dotyczącą problematyki kompleksowej usługi wykonania trwałej zabudowy meblowej jako usługi modernizacji obiektu budowlanego. Zdaniem Sądu, Naczelny Sąd Administracyjny we wspomnianej uchwale w sposób definitywny przesądził, kiedy mamy do czynienia z modernizacją, a uchwała ta zapadła na gruncie identycznego, jak w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego. Sąd pierwszej instancji powołał się przy tym na moc wiążącą uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego podejmowanych w poszerzonym składzie (art. 269 § 1 p.p.s.a), podkreślając, że rozciąga się ona również na organy administracji publicznej. Zauważył ponadto, że wykładnia trwałości zabudowy zaprezentowana przez organ odpowiada argumentacji zaprezentowanej w zdaniu odrębnym do ww. uchwały, podczas gdy ze względu na moc wiążącą uchwały organowi nie wolno było powoływać się na argumentację zdania odrębnego i na niej opierać wydaną interpretację. W konsekwencji Sąd przyznał rację skarżącej, że usługa polegająca na dostawie i montażu mebli i szaf w kuchni, łazience i pomieszczeniach gospodarczych, w sytuacji, gdy mamy do czynienia z trwałą zabudową meblową, stanowi modernizację obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Jeśli zaś chodzi o montaż lamp oraz sprzętu AGD, to w tym wypadku, zdaniem Sądu nie można mówić o modernizacji. Ww. elementy można bez szkody dla ich funkcjonalności oraz dla elementów konstrukcyjnych lokalu w każdym czasie zdemontować i przenieść w inne miejsce. 4. Skarga kasacyjna Powyższy wyrok został zaskarżony w całości zarówno przez organ, jak i przez skarżącą. 4.1. W skardze kasacyjnej organu podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że w przedstawionym przez skarżącą opisie stanu faktycznego są spełnione przesłanki do zastosowania ww. przepisu, tj. że dostarczenie usługi w postaci dostawy i montażu mebli oraz szaf w kuchni, łazience, pomieszczeniach gospodarczych, w sytuacji gdy mamy do czynienia z zabudową meblową, stanowi modernizację, rozumianą jako trwałe ulepszenie, unowocześnienie, prowadzące do zwiększenia wartości użytkowej obiektów budowlanych i w konsekwencji podlega opodatkowaniu wg stawki 8%. W oparciu o tak sformułowany zarzut organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. 4.2. W skardze kasacyjnej spółki również zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że czynność polegająca na dostarczeniu i zamontowaniu w lokalu mieszkalnym, położonym w obiekcie budowlanym zaliczonym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym lamp podtynkowych w taki sposób, że ich połączenie z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części ma charakter trwały – nie stanowi usługi modernizacji obiektu budowlanego zaliczonego do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, opodatkowanej stawką obniżoną podatku od towarów i usług. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżony wyrok oraz zasądzenie od organu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżącej organ wniósł o jej oddalenie jako niemającej usprawiedliwionych podstaw oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Obie skargi kasacyjne wniesione od zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji nie zawierają usprawiedliwionych podstaw, przez co nie mogą odnieść zamierzonego przez kasatorów skutku. 6.2. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej organu Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że autor skargi kasacyjnej kwestionuje wyrażone w zaskarżonym wyroku stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie możliwości opodatkowania preferencyjną - 8% stawką podatku od towarów i usług świadczonych przez skarżącą usług o kompleksowym charakterze, polegających na szeroko pojętym wykończeniu lokali mieszkalnych, w zakresie obejmującym dostawę i montaż mebli w zabudowie kuchennej, łazienkowej, czy w pomieszczeniach gospodarczych. Zdaniem organu, stanowisko takie jest wynikiem błędnej wykładni, a w konsekwencji również niewłaściwego zastosowania do stanu faktycznego sprawy normy z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. 6.3 W tak zakreślonej kwestii spornej powtórzyć za Sądem pierwszej instancji należy, że problematyka właściwej wykładni art. 41 ust. 12 ustawy o VAT była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 (CBOSA). W tezie przedmiotowej uchwały stwierdzono, iż w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonane w obiektach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 2 ustawy o VAT. Analiza treści uzasadnienia tej uchwały wskazuje przy tym, że została ona podjęta w stanie faktycznym co do zasady zbieżnym z okolicznościami faktycznymi rozpoznawanej aktualnie sprawy. Stanowisko wyrażone w uchwale ma zatem zastosowanie do sprawy niniejszej. 6.4. Wskazać w tym miejscu należy, że uchwała składu siedmiu sędziów posiada w innych sprawach sądowoadministracyjnych ogólną moc wiążącą, na co wskazuje art. 269 § 1 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, iż wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. A. Skoczylas, Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2004, s. 221 i nast.). 6.5. Uwzględniając zatem treść art. 269 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje poglądy wyrażone we wspomnianej powyżej uchwale, uznając, że znajdują one zastosowanie również na tle stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Z tych też względów zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej organu nie mogą wywołać skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. 6.6. Z analogicznych powodów na uwzględnienie nie zasługuje również sposób wykładni art. 41 ust. 12 ustawy o VAT zaprezentowany w skardze kasacyjnej spółki. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, montaż lamp podtynkowych, podobnie jak montaż sprzętu AGD w zabudowie, nie stanowi usługi modernizacji w rozumieniu powołanego przepisu. Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, ww. elementy należy zaliczyć do wyposażenia lokalu, jako że nie stanowią one - po ich zamontowaniu - trwałego elementu konstrukcyjnego budynku. Nie mogą być zatem elementem modernizacji. Wymiana uszkodzonej lub przestarzałej lampy, nawet zamontowanej podtynkowo, jest możliwa bez zmian konstrukcyjnych w budynku. Uznać zatem należy, że powołana wyżej uchwała nie odnosi się do dostawy tego rodzaju elementów wyposażenia lokalu (budynku). 6.7. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. - obie skargi kasacyjne oddalił. 6.8. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości. Należy bowiem podkreślić, że przepis art. 203 i 204 p.p.s.a. nie przewidują podstawy prawnej do zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w przypadku, gdy skarżący zaskarży skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Ponieważ obie skargi kasacyjne okazały się bezzasadne, zatem celowym jest zastosowanie regulacji zawartej w art. 207 § 2 p.p.s.a. ----------------------- 9