I SA/Kr 1414/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1414/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r., sprawy ze skargi E.D., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 16 maja 2014 r. Nr [...], w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, - skargę oddala - Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2014r. Nr [...] Prezydent Miasta K. uznał wniesione przez E.D. zarzuty w sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 13 maja 2013 r. Nr [...] i [...] za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż na podstawie powyższych tytułów wykonawczych organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania zaległości z tytułu nieuiszczonych opłat za parkowanie pojazdu samochodowego na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania, objętych w/w. tytułami. O prowadzonej egzekucji administracyjnej E.D. została poinformowana zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą z dnia 12 listopada 2013 r., które zostało skutecznie doręczone w dniu 28 listopada 2013 r. Wraz z powyższym zawiadomieniem zobowiązana otrzymała odpis tytułów wykonawczych. W dniu 4 grudnia 2013 r. złożono zarzuty, których podstawą było nieistnienie obowiązku, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Odnośnie zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku organ wskazał na właściwe przepisy ustawy o drogach publicznych (art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13f ust. 1, uchwały Nr XXXII/268/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 listopada 2003 r. (w zakresie zdarzeń do 3 sierpnia 2011 r.) oraz uchwały Nr XXI/229/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. (w zakresie zdarzeń od 4 sierpnia 2011r.). Organ egzekucyjny uznał, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż wierzycielowi przysługuje domniemanie, że z drogi bez uiszczenia opłaty korzystał ówczesny właściciel samochodu, tj. zgodnie z danymi pozyskanymi z C. – E.D., chyba że udowodni, że pojazd użyczył innej osobie. Ponadto bezsporny jest fakt, że obowiązek uiszczenia opłat dodatkowych po stronie zobowiązanej - jako ówczesnej właścicielki pojazdu - powstał. Pojazd samochodowy o nr rej. [...] we wskazanym w tytułach wykonawczych nr [...] oraz nr [...] okresie zajmował bowiem w obszarze strefy płatnego parkowania w K. miejsce objęte obowiązkiem wniesienia opłaty za postój, jednakże nie uiszczono wymaganej opłaty przez korzystającego z drogi publicznej. Za szybą pojazdu w czasie przeprowadzania czynności kontrolnych brak było za każdym razem ważnego dowodu wniesienia opłaty za postój, co potwierdza wykonana przez kontrolerów dokumentacja (tj. kopie zawiadomień oraz dokumentacja zdjęciowa), stanowiąca jednocześnie dla wierzyciela podstawę wystawienia względem zobowiązanego upomnienia. Odnosząc się natomiast do zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) podkreślono, że opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3 ustawy o drogach publicznych), którym w przypadku dróg publicznych położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych). Stąd bezpośrednio wynika właściwość Prezydenta Miasta K. do pobierania opłat za postój, w tym opłat dodatkowych. Opłaty dodatkowe - zgodnie z ustawą o drogach publicznych - podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie do art. 26 § 1 tej ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela (tutaj Prezydenta Miasta K. jako podmiotu uprawnionego do pobierania opłat) i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli zatem wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta K. występuje w podwójnej roli - wierzyciela i organu egzekucyjnego (vide: art. 1a pkt 7, 13 i 14 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła E.D., podtrzymując zgłoszone zarzuty, tj.: 1) nieistnienie obowiązku, w tym błąd co do osoby zobowiązanej, 2) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, oraz 3) brak podstaw prawnych wskazujących Prezydenta Miasta K. jako wierzyciela w stosunku do opłat za parkowanie jak i opłat podwyższonych. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że nie była korzystającą z drogi w rozumieniu art. 13 ust.1 ustawy o drogach publicznych, a niedopuszczalne jest posługiwanie się domniemaniem, iż korzystającym z drogi jest właściciel pojazdu. Ponadto zakwestionowała powstanie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej z mocy prawa, skoro pracownicy organu muszą podjąć szereg czynności, np. dotyczących pozostawienia zawiadomień o nieuiszczeniu opłaty za postój. Zakwestionowała także skuteczność doręczenia korzystającemu z drogi publicznej zawiadomień poprzez ich pozostawienie za wycieraczką samochodu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 16 maja 2014r. nr [...], na podstawie art. 18, art. 33 § 1 pkt 1, 6 i 9, art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Na mocy art. 13b ust. 1 w/w. ustawy, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo, zaś na podstawie art. 13b ust. 4 pkt 1-3 w/w. ustawy, rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania ustala wysokość stawek opłaty, może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz określa sposób pobierania opłaty. Z kolei art. 13f cyt. ustawy stanowi, iż za nieuiszczenie opłat, pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1). Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust.1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł (ust. 2). Opłatę dodatkową, o której mowa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (ust. 3). W stanie faktycznym będącym przedmiotem sprawy prawem miejscowym regulującym zasady pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania jest uchwała Nr XXI/229/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat (Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 363, poz. 3099 ze zm.). Jak stanowi § 2 tej uchwały ustala się strefę płatnego parkowania na obszarze charakteryzującym się znacznym deficytem miejsc postojowych, określonym w załączniku Nr 1 do niniejszej uchwały oraz wprowadza się opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w tej strefie w wysokości podanej w załączniku Nr 2 do niniejszej uchwały. Zgodnie z § 3 w/w. uchwały opłata pobierana jest w dni robocze od poniedziałku do piątku, w godz. 10.00 - 20.00. Opłatę wnosi się z góry, za cały deklarowany czas parkowania. Opłatę wnosi się bez uprzedniego wezwania, niezwłocznie z chwilą zaparkowania pojazdu w miejscu postojowym i nie później niż po upływie 5 minut od czasu zajęcia miejsca postojowego. Dowód wniesienia opłaty w postaci ważnej karty parkingowej, wydruku z parkomatu lub abonamentu postojowego umieszcza się niezwłocznie po zaparkowaniu pojazdu, w widocznym miejscu za przednią szybą pojazdu. Parkowanie po upływie 5 minut od upływu czasu określonego na wydruku z parkomatu lub po upływie 5 minut od upływu czasu opłaconego za pomocą innych elektronicznych form płatności jest równoznaczne z nieuiszczeniem opłaty. Natomiast stosownie do postanowień § 4 w/w. uchwały za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pobiera się opłatę dodatkową w wysokości 50 PLN. W myśl § 4 ust. 2 w/w. uchwały obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa. Po stwierdzeniu nieuiszczenia należnej opłaty za parkowanie wystawiane jest zawiadomienie o opłacie dodatkowej. Zawiadomienie umieszcza się na przedniej szybie pojazdu samochodowego pod wycieraczką. Ponadto jak stanowi § 4 ust. 4 w/w. uchwały opłata dodatkowa nieuiszczona w terminie, o którym mowa w ust. 3, podlega egzekucji w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z przytoczonych przepisów wynika ciążący na korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłaty parkingowej i ewentualnie opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona. Obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej nałożony został przepisami prawa i po spełnieniu wszystkich przesłanek (korzystanie z drogi publicznej, parkowanie w strefie płatnego parkowania, brak opłaty z tego tytułu) rodzi automatycznie obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. Jest to obowiązek powstający z mocy prawa, za które traktować należy przepisy prawa powszechnie obowiązujące, wyznaczone w Konstytucji RP. Odnosząc się do domniemania, iż to właściciel pojazdu jest korzystającym z drogi publicznej organ wskazał na art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, oraz że organ nie jest zobligowany, a nawet nie ma możliwości by prowadzić postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie osoby korzystającej (faktycznie) z drogi publicznej. Organ egzekucyjny, który nie posiada kompetencji do prowadzenia postępowania, ma prawo domniemywać, iż korzystającym z drogi publicznej jest właściciel pojazdu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt l OSK 129/11 i powołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych). To na właścicielu samochodu spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki, a dowód taki musi polegać na wiarygodnym spersonalizowaniu użytkownika pojazdu. Prawidłowość postępowania egzekucyjnego ocenia się analizując tylko zgromadzone dokumenty, zaś wierzyciel (podobnie organ egzekucyjny) nie jest zobligowany do przeprowadzania postępowania w przedmiocie ustalenia osoby faktycznie używającej pojazdu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędu co do osoby zobowiązanej, organ wskazał, że zobowiązana nie podniosła go w piśmie zawierającym zarzuty z dnia 2 grudnia 2013r., a zatem obecnie nie może rozszerzać zarzutów. Termin do wniesienia zarzutów został określony w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wynosi 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego. W zakresie zarzutu niedopuszczalności egzekucji, organ go nie uznał, ponieważ nie wystąpił przedmiot niepodlegające egzekucji administracyjnej, a także tytuł wykonawczy został wystawiony przez podmiot uprawniony. Także zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny Kolegium nie uznało, przywołując i uznając za prawidłową ocenę organu I instancji. Odnosząc się natomiast do kwestii skuteczności doręczenia korzystającemu z drogi publicznej zawiadomień o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej poprzez ich pozostawienie za wycieraczką samochodu, Kolegium wskazało, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa, co oznacza, że nie jest on nakładany w drodze decyzji administracyjnej. Dla możliwości wyegzekwowania opłat dodatkowych nie ma zatem znaczenia, czy zawiadomienie o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej faktycznie zostało doręczone zobowiązanej. Nie jest ono bowiem decyzją administracyjną, z której doręczeniem przepisy prawa wiązałyby jakiekolwiek skutki prawne. Umieszczenie zawiadomienia o opłacie dodatkowej ma charakter jedynie informacyjny, a sposób umieszczenia tego zawiadomienia - na przedniej szybie pojazdu samochodowego pod wycieraczką - określa § 4 ust. 2 cyt. wyżej uchwały Rady Miasta Krakowa. Skarga na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie została złożona przez E.D.. Zarzucono naruszenie: 1) art. 13f w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że korzystającym z drogi jest zawsze właściciel pojazdu, w sytuacji, gdy korzystającym jest każdoczesny posiadacz samochodu, a w zasadzie kierowca pojazdu, który zaparkował w strefie, - co stanowi rażące naruszenie fundamentalnych zasad państwa prawa (bez względu na wysokość egzekwowanej kwoty od osoby niezobowiązanej), i ma istotny wpływ na stosowanie przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji rozstrzygnięcie, 2) art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odnośnie przyjęcia, że E.D.jest korzystającym z drogi, w sytuacji, gdy w aktach sprawy nie ma ani jednego dokumentu, który świadczyłby, o tym że jest ona właścicielką pojazdu, pomijając już kwestię, że dane odnośnie rejestracji pojazdu, nie są potwierdzeniem prawa własności pojazdu, jak również jego posiadacza, co stanowi rażące naruszenie przepisów prawa, 3) błędne ustalenie, że obowiązek powstaje z mocy prawa, w sytuacji, gdy obowiązek jest uzależniony od zdarzenia, bowiem czym innym jest wysokość opłaty (określonej w ustawie o drogach wskazanej w maksymalnej kwocie 50zł), a czym innym jest ustalenie osoby zobowiązanej - korzystającej z drogi, która winna taką opłatę uiścić, w sytuacji, gdy pojazd [...], pozostawał w użyczeniu, a obecnie jest wynajęty (czego E.D., nie musi udowadniać, bowiem to organ ma ustalić korzystającego), a także 4) rażące naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 kpa polegające na przedłożeniu interesu publicznego, którym jest interes fiskalny Gminy K, ponad oczywisty i słuszny interes strony, poprzez niedopuszczalną nadinterpretację powszechnych przepisów prawa i wyczytywanie z nich treści których one nie regulują, np. brak w uzasadnieniu wskazania, z którego konkretnie przepisu prawa wynika powoływane tam domniemanie, w tym przypadku w postępowaniu administracyjnym, i prowadzenie egzekucji na podstawie tak wadliwie przyjętego stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistym zdarzeniem, Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności postanowień organów obu instancji oraz tytułu wykonawczego w szczególności wobec okoliczności, iż egzekucja została skierowana do niewłaściwej osoby, oraz o zasądzenie kosztów W uzasadnieniu zarzutów powtórzono dotychczasowe argumenty zawarte w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, a ponadto podkreślono, iż ze zgromadzonych zdjęć nie wynika, iż to skarżąca parkowała samochód, i że zaparkowany był na znaku drogowym D-44. Zadaniem organów samorządowych jest zaś, aby opłaty były pobierane od osób faktycznie korzystających ze z płatnych stref. Zakwestionowano także zastosowane przez organy domniemanie, że właściciel pojazdu jest korzystającym z zaparkowanego samochodu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, a to stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, stąd skargę należało oddalić. Punktem wyjścia dla tej oceny jest stwierdzenie bezzasadności najdalej idącego zarzutu, t.j. ukierunkowanego na wykazanie naruszenia art. 13f w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz art.33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez zakwestionowanie przez skarżącą ustaleń i ocen prawnych organów skutkujących obciążeniem jej opłatą przy zastosowania domniemania, iż korzystającym z drogi jest właściciel pojazdu. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, obowiązek ponoszenia opłaty drogowej obciąża korzystającego z drogi. Zgodzić się należy ze skarżącą, że korzystającym z drogi publicznej niekoniecznie musi być właściciel samochodu. Tym niemniej, ponieważ to nie organ egzekucyjny nakłada na korzystającego z drogi publicznej obowiązek uiszczenia należnej opłaty, bo jest to obowiązek wynikający z mocy samego prawa, organ nie jest zobligowany, a nawet nie ma możliwości, by prowadzić postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie osoby korzystającej (faktycznie) z drogi publicznej. Postępowanie w zakresie nakładania spornych opłat za korzystanie ze stref płatnego parkowania nie jest postępowaniem karnym i stąd ustawodawca w szczegółowo przedstawionych w uzasadnieniu organu II instancji regulacjach dopuścił pewne złagodzenie obowiązków spoczywających na organach administracyjnych. Z kolei organ egzekucyjny, który nie posiada kompetencji do prowadzenia postępowania, ma prawo domniemywać, iż korzystającym z drogi publicznej jest właściciel pojazdu, który może dochodzić swoich racji, podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut błędu co do osoby zobowiązanego (por. wyroki NSA m.in. z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt FSK 2580/04; z dnia 12 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 209/07; z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1514/08; z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSK 591/08; z dnia 12 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 1683/09). Stąd organ egzekucyjny ma prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel samochodu. Jednakże zarzut błędu, co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), winien być udokumentowany i wykazany, a nie jedynie gołosłowny (por. Wyrok NSA z dnia 15.04.2011r. sygn. I OSK 129/11). W realiach kontrolowanej sprawy organy na podstawie danych rejestracyjnych pojazdu ustaliły, iż właścicielem parkowanego pojazdu w strefie płatnego parkowania, bez uiszczenia stosownych opłat była E.D., a ona z kolei nie przedstawiła żadnego dowodu przeciwnego, stąd w przypadku zaparkowania samochodu w strefie płatnego parkowania, to właśnie skarżąca jako właściciel pojazdu - korzystała z drogi publicznej, gdyż to jej pojazd znajdował się w tej strefie. Wobec tego za niezasadny należało także uznać zarzut polegający na kontestowaniu, iż sporny obowiązek powstaje z mocy prawa, a także, że to organ ma ustalić konkretnego korzystającego w danej chwili z pojazdu np. poprzez jego sfotografowanie, a właściciela nie obciążają w tym zakresie żadne powinności. Odnosząc się do dalszych zarzutów wskazać należy, iż ze znajdujących się w aktach fotografii ze specyfikowanymi datami i dokładnym czasem sporządzenia zdjęć bez wątpienia wynika, że zaparkowane auto skarżącej znajdowało się w strefach płatnego parkowania. Stąd także za niezasadne należy uznać twierdzenia o naruszeniu przepisów postępowania (art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 kpa) prowadzącym do wadliwego ustalenia stanu faktycznego. Skarżony organ w uzasadnieniu wskazał konkretne przepisy, z których wynika podstawa do pobierania spornej opłaty, w tym art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1, art. 13b ust. 4 pkt 1-3, art. 13f ustawy o drogach publicznych oraz obowiązujące prawo miejscowe regulujące zasady pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, a to uchwałę Nr XXI/229/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat (Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 363, poz. 3099 ze zm.), w szczególności § 2, § 3 i § 4 ust. 2 – 4 tej uchwały. Z kolei artykułowane przez skarżącą dywagacje, w jaki sposób uchwała ta wykracza poza delegację ustawową zawartą w art. 13b ust. 4 pkt 3) ustawy o drogach publicznych sprowadzają się w istocie jedynie do postulowania wymogu, aby organy samorządu terytorialnego tak zorganizowały strefę, by opłaty dodatkowe były pobierane i nakładane na osoby faktycznie korzystające z tej strefy. Tymczasem wymogi określone w uchwale mieszczą się w granicach upoważnienia ustawowego, a nadto oplata dodatkowa pobierana jest tylko wtedy, jeśli korzystający ze strefy nie uiści niewygórowanej opłaty za parkowanie, co nie może być uznane za nadmierny rygoryzm naruszający prawa właściciela pojazdu. Mając na uwadze powyższe sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, oddalając skargę.