II OSK 481/15

Dnia 29 października 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. NSA Janina Kosowska /spr./ Protokolant asystent sędziego Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] spółka z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt II SAB/Po 104/14 w sprawie ze skargi [...] spółka z o.o. z siedzibą w G. na bezczynność Burmistrza O. w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt II SAB/Po 104/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] Spółki z o.o. z siedzibą w G. (dalej zwanej Spółką) na bezczynność Burmistrza O. w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych kontrolowanej sprawy: W dniu [...] sierpnia 2014 r. (data złożenia w organie) Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Burmistrza O. (dalej zwanego organem I instancji) "w ponownym rozpatrzeniu sprawy: obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i określenia jego zakresu". W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło postanowienie organu I instancji z dnia [...] grudnia 2013 r. nakładające na Spółkę obowiązek przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla inwestycji polegającej na modernizacji fermy [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazała, że pomimo upływu ustawowego terminu do załatwienia sprawy, organ I instancji nie tylko nie wydał rozstrzygnięcia, ale i zaniechał podjęcia jakiejkolwiek czynności w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ I instancji wniósł o jej oddalenie, podając, że dopiero w dniu [...] maja 2014 r. otrzymał postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r., przy czym z uwagi na zaskarżenie tego postanowienia przez jedną ze stron do sądu administracyjnego, nie zostały zwrócone organowi I instancji akta sprawy. Wskazał, że pomimo braku akt sprawy podjął jednak czynności w sprawie polegające na opracowaniu nowego projektu postanowienia oraz kontynuowaniu postępowania dowodowego, czego wyrazem są dowody z zeznań świadków przeprowadzone w dniu [...] sierpnia 2014 r. Wyjaśnił, że wcześniejsze przeprowadzenie tych dowodów było niemożliwe z uwagi na niestawienie się świadków w wyznaczonym terminie. Ocenił, że w tych okolicznościach nie sposób przyjąć, aby pozostawał w bezczynności. Wywiódł ponadto, że zaskarżenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego do sądu administracyjnego uprawniało go do powstrzymania się od zakończenia sprawy do czasu rozstrzygnięcia zawisłej przed sądem sprawy. Oddalając skargę Spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że instytucja skargi na bezczynność ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym sąd, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Przyjął, że dla stwierdzenia bezczynności organu konieczne jest łączne wystąpienie dwóch przesłanek, to jest: istnienie ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania przez organ oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Podał, że co prawda w art. 35 § 1-3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) ustawodawca określił terminy załatwiania spraw przez organy administracji publicznej, to jednak w art. 35 § 5 k.p.a. zastrzegł, że do terminów tych nie wlicza się między innymi okresów opóźnień spowodowanych z przyczyn niezależnych od organu. Podzielił przy tym pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowym, że do przyczyn niezależnych od organu, o których mowa w tym przepisie, należy zaliczyć brak akt sprawy, które zostały przekazane do sądu administracyjnego. Stwierdził, że taka kwalifikacja jest uzasadniona tym, że organ administracji publicznej rozpoznaje i rozstrzyga sprawę po wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy. Zauważył także, że zasada ogólna szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) na pierwszym miejscu wymienia obowiązek wnikliwego działania, a to znaczy z poszanowaniem zasady ogólnej prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz przepisów szczególnych regulujących postępowanie dowodowe. Ustalił, że do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r., zarejestrowana pod sygn. akt [...], nie została rozpoznana. Niezależnie od powyższych uwag Sąd I instancji uznał, że przeciwko możliwości wydania przez organ I instancji rozstrzygnięcia w sprawie, przemawia również ekonomika procesowa. Wywiódł bowiem, że ponowne rozpoznanie sprawy, w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego może być uchylone przez sąd administracyjny, a w konsekwencji dotychczasowe postanowienie organu I instancji może okazać się prawidłowe, jest w obecnej sytuacji faktycznej nieuzasadnione i mogłoby prowadzić do powstania skutków procesowych, które należałoby następnie usunąć w trybach przewidzianych przez przepisy k.p.a., co wiązałoby się z koniecznością podjęcia kolejnych czynności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Spółka oparła na obu podstawach, o których mowa w art. 174 p.p.s.a. Zaskarżając ten wyrok w całości Sądowi I instancji zarzuciła bowiem naruszenie: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na niepełnym przedstawieniu stanu sprawy, z pominięciem okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy, czego wyrazem jest brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku: - informacji, że organ I instancji od 29 maja 2014 r., kiedy to otrzymał postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r., do 30 lipca 2014 r., będącego dniem nadania przesyłki z aktami do organu odwoławczego, a więc przez okres ponad 2 miesięcy nie podjął żadnych czynności w celu ponownego rozpatrzenia sprawy, a powinien załatwić sprawę bardzo dobrze mu znaną bez zbędnej zwłoki nie dłużej niż w ciągu miesiąca; - informacji, że organ I instancji wiedział o wniesionym zażaleniu na bezczynność ponad miesiąc przed wniesieniem skargi w tym przedmiocie do sądu, a nie jak twierdzi w odpowiedzi na skargę, dowiedział się o nim ze skargi; Spółka podała, że w związku z tym zażaleniem Kolegium wezwało organ o akta, a pismo w tym przedmiocie było opatrzone datą [...] lipca 2014 r., podczas gdy skarga została wniesiona w dniu [...] sierpnia 2014 r.; - informacji, że organ I instancji wydał w dniu [...] września 2014 r. postanowienie o nałożeniu na Spółkę obowiązku przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i określił jego zakres; w ocenie Spółki, skoro rozstrzygnięcie to zapadło po wniesieniu skargi ale przed jej rozpoznaniem przez sąd, to zostało podjęte w trybie autokontroli; - informacji, że postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 807/14, WSA w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r., co bezzasadnym czyni argumentację organu, że zaskarżenie tego postanowienia do sądu uprawniało organ do powstrzymywania się od załatwienia sprawy do czasu rozstrzygnięcia zawisłej przed sądem sprawy; - informacji, że Spółka nie była należycie informowana przez organ o czynnościach dowodowych podejmowanych w sprawie ani o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie oraz o przyczynach takiego stanu rzeczy; Spółka oceniła, że zaskarżony wyrok jest przykładem zdeprecjonowania przez Sąd znaczenia zasad ogólnych k.p.a. (art. 9) oraz obowiązków, o których mowa w art. 36 k.p.a. i świadczy o niewłaściwym wywiązaniu się z roli, jaką ustawodawca przypisał sądowi w art. 3 p.p.s.a.; 2) art. 154 i art. 170 p.p.s.a., poprzez sprzeczność poglądu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakoby w związku z wniesieniem skargi na postanowienie kasacyjne Kolegium, przeciwko możliwości wydania przez organ I instancji rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przemawiała ekonomika procesowa, z poglądem sformułowanym w postanowieniu WSA w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 807/14, w uzasadnieniu którego oceniono, że w takiej sytuacji po stronie organu powstaje obowiązek prawny wydania ponownego rozstrzygnięcie co do istoty sprawy (lub w inny sposób kończącego postępowanie); 3) art. 36 § 1 i § 2, art. 35 § 3 i § 5 k.p.a., traktowanych jako prawo materialne, przez ich błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 12 § 2 k.p.a., przez jego niezastosowanie; Spółka, nie negując całkowicie poglądu, że do przyczyn niezależnych od organu, o których mowa w art. 35 § 5 p.p.s.a, należy zaliczyć brak akt sprawy spowodowany ich przekazaniem do sądu administracyjnego, podniosła jednak, że organ I instancji nie dołożył starań, żeby tymi aktami dysponować; Spółka zauważyła przy tym, że w niniejszej sprawie brak akt sprawy nie stanowił przeszkody do wydania w trybie autokontroli postanowienia organu I instancji z dnia [...] września 2014 r.; dodała, że Sąd I instancji nie wskazał wprost, która z dwóch wymienionych przez ten Sąd przesłanek nie została spełniona; oceniła, że w niniejszej sprawie spełnione zostały obie te przesłanki, gdyż organ I instancji miał ustawowy obowiązek podjęcia określonego działania i takie działanie podjął, ale dopiero po wniesieniu skargi, a ponadto, organ I instancji nie załatwił sprawy w terminie ustawowym ani też nie podjął takich czynności, które by termin załatwienia sprawy przesunęły w czasie; 4) art. 161 § 1 pkt 3 i art. 54 § 3 oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi zamiast umorzenia postępowania i zasądzenie kosztów postępowania w związku z wydaniem przez organ I instancji - po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem przez sąd - postanowienia z dnia 26 września 2014 r.; 5) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez niewłaściwe zbadanie i dokonanie oceny działania organu, czego wyrazem była rażąco naruszająca prawo ocena Sądu I instancji, że organ I instancji nie pozostawał w bezczynności, gdyż brak rozstrzygnięcia sprawy wynikał z przyczyn od niego niezależnych. Z tych też powodów Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania sądowego (art. 189 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku, gdyż zaskarżony wyrok mimo częściowo niewłaściwego uzasadnienia odpowiada prawu. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze (skargi kasacyjne i zażalenia) od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, jednak z urzędu bierze pod rozwagę przesłanki nieważności postępowania, określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono naruszeń przepisów prawa mogących świadczyć o nieważności postępowania sądowego, tym samym sprawa ta może być rozpoznana w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w związku z art. 174 powołanej ustawy – mogą dotyczyć naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie, skargę kasacyjną oparto na obu ustawowych podstawach. Spółka zarzuciła bowiem Sądowi I instancji naruszenie: art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 154 i art. 170 p.p.s.a., art. 36 § 1 i § 2, art. 35 § 3 i § 5 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 161 § 1 pkt 3 i art. 54 § 3 oraz art. 151 p.p.s.a., art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Nie wszystkie te zarzuty uznać należało za uprawnione. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nietrafny jest zarzut Spółki dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niepełne przedstawienie stanu sprawy, z pominięciem okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy, czego wyrazem jest brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wymienionych przez Spółkę informacji. Zauważyć przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy przekazanych przez organ wraz ze skargą w wykonaniu obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Na podstawie tych akt sąd ustala więc także stan sprawy, który następnie, na mocy art. 141 § 4 p.p.s.a., zwięźle przedstawia w uzasadnieniu wyroku. Skoro, w przekazanych Sądowi I instancji przez organ aktach sprawy nie było informacji, że organ I instancji wydał w dniu [...] września 2014 r. postanowienie o nałożeniu na Spółkę obowiązku przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz że postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 807/14, WSA w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r., to nie sposób zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sformułowanym przez Spółkę zakresie. Dostrzec należy i to, że o istnieniu tych orzeczeń nie informowała Sądu I instancji w toku postępowania sądowego ani Spółka ani organ I instancji. Kopia postanowienia organu I instancji z dnia [...] września 2014 r. została załączona przez Spółkę dopiero do skargi kasacyjnej. Ponadto podkreślić należy, że zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., ze swej istoty będzie wiązało się z pominięciem niektórych okoliczności, które w ocenie Sądu, pozostają bez istotnego wpływu na ocenę prawną co do legalności zaskarżonego działania organu. Przychylić należy się więc do poglądu prezentowanego w orzecznictwie sądowym, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 8 lutego 2012 r., I OSK 275/11 oraz wyrok NSA z 27 lutego 2014 r., sygn. akt. II OSK 930/13, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. Przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności stanu faktycznego kontrolowanej sprawy w dostateczny sposób obrazują przyjętą przez Sąd I instancji ocenę prawną, która legła u podstaw oddalenia skargi Spółki na bezczynność organu I instancji w niniejszej sprawie. Tym samym, zarzut naruszenia przez ten Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., uznać należy za chybiony. Wbrew twierdzeniom Spółki, o wadliwości oceny prawnej Sądu I instancji, zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie może świadczyć pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w postanowieniu z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 807/14, mocą którego odmówiono wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r. Zgodnie bowiem z art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., orzeczenia sądowe wiążą w sprawie, w której zostały wydane. Skoro oznaczone powyżej postanowienie Sądu zostało wydane w innej sprawie sądowoadministracyjnej niż ta, w której zapadł zaskarżony wyrok, to nie sposób skutecznie zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 170 p.p.s.a. Niezrozumiałe jest natomiast zarzucanie Sądowi I instancji w skardze kasacyjnej naruszenia art. 154 p.p.s.a., który dotyczy skarg na niewykonanie wyroku, skoro taka skarga nie była przedmiotem rozpoznania w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem. Za częściowo uprawniony uznać należy natomiast zarzut Spółki co do naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez niewłaściwe zbadanie i dokonanie oceny działania organu, czego wyrazem była ocena Sądu I instancji, że organ I instancji nie pozostawał w bezczynności, gdyż brak rozstrzygnięcia sprawy wynikał z przyczyn od niego niezależnych. Zdaniem Sądu I instancji, okres, w którym organ nie dysponuje aktami sprawy z uwagi na ich przekazanie ze skargą do sądu administracyjnego, jest okresem opóźnienia w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu, o którym mowa w art. 35 § 5 k.p.a. Z takim poglądem nie do końca można się zgodzić. zgodzić. Okoliczność faktyczna przesłania akt administracyjnych do Sądu I instancji łącznie ze skargą na ostateczne postanowienie organu odwoławczego nie powoduje, że w stanie faktycznym i prawnym tej sprawy właściwy organ nie ma możliwości wystąpienia o nadesłanie akt w celu ich wykorzystania do wydania stosownego aktu administracyjnego (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2211/10, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże jak wynika z odpowiedzi na skargę, mimo braku akt sprawy organ I instancji kontynuował postępowanie dowodowe, a nawet opracował nowy projekt postanowienia, co trafnym może czynić spostrzeżenie Spółki, że sprawa ta była organowi I instancji bardzo dobrze znana. W tych okolicznościach ocenić należy, że brak akt sprawy nie stanowił istotnej przeszkody w zakresie wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uszło też uwadze Sądu I instancji, że jeżeli przed wydaniem wyroku w sprawie ze skargi na postanowienie kasacyjne Kolegium, organ I instancji wydałby nowe rozstrzygnięcie, to okoliczność ta zostałaby uwzględniona przez sąd. Warunkiem bowiem efektywnego orzekania przez sąd, kontrolujący rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego, jest ustalenie stanu sprawy istniejącego w dacie wyrokowania i jego uwzględnienie przy ocenie legalności działania organu administracji, jak też rozstrzyganiu o ewentualnym zastosowaniu środków przewidzianych w art. 145 § 1 p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 9 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 55/13, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych argumentów częściowo zasadny okazał się także zarzut Spółki dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 36 § 1 i § 2, art. 35 § 3 i § 5 k.p.a. oraz art. 12 k.p.a. Niemniej jednak, jak już podano, zaskarżony wyrok mimo częściowo niewłaściwego uzasadnienia odpowiada prawu. Podnieść przede wszystkim należy, że wbrew twierdzeniom Spółki, organ I instancji nie zaniechał realizacji obowiązku wynikającego z art. 36 k.p.a. i informował pełnomocnika Spółki - E.P. (pełnomocnictwo k. 136 akt adm.) o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, jego przyczynach i nowym terminie załatwienia sprawy. Kopie zawiadomień w tym przedmiocie znajdują się w aktach sprawy i opatrzone są kolejno datami: [...] lipca 2014 r., [...] lipca 2014 r, [...] sierpnia 2014 r. W zawiadomieniach tych organ I instancji wskazywał jednak inną przyczynę niezałatwienia sprawy w terminie niż te, które podał w odpowiedzi na skargę, a które następnie ocenił Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W zawiadomieniach tych wskazywano bowiem, że ustalenie nowego terminu załatwienia sprawy następuje "z uwagi na wniosek Stowarzyszenia A.B. o przeprowadzenie dowodu w sprawie". Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, w których znajduje się m.in. wniosek dowodowy tego Stowarzyszenia z dnia [...] lipca 2014 r. o przesłuchanie świadków, wezwania do złożenia zeznań w charakterze świadka skierowane przez organ I instancji do wskazanych przez Stowarzyszenie osób, notatka służbowa pracownika organu I instancji o przyczynie nieodebrania zeznań od świadków w dniu [...] lipca 2014 r. z powodu ich niestawiennictwa oraz protokoły z przesłuchań tych świadków w dniu [...] sierpnia 2014 r. Zauważyć przy tym należy, że organ I instancji doręczał do wiadomości pełnomocnikowi Spółki - E. P. , wystosowane w niniejszej sprawie, wezwania do złożenia zeznań w charakterze świadka, w których wskazywana była data i miejsce przeprowadzenia tych dowodów. W świetle powyższych okoliczności ocenić należy, że w dacie wniesienia przez Spółkę skargi do Sądu I instancji (19 sierpnia 2014 r.) organ I instancji nie pozostawał w bezczynności, gdyż prowadził czynności dowodowe, które z przyczyn niezależnych od organu, co związane było z niestawiennictwem świadków na pierwszy z wyznaczonych terminów ich przesłuchania, zakończyły się dopiero w dniu [...] sierpnia 2014 r., a więc już po wniesieniu skargi. Jak wynika z dokumentów załączonych przez Spółkę do skargi kasacyjnej, postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. organ I instancji załatwił sprawę nakładając na Spółkę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i określił jego zakres. Skoro jednak, w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie, organ I instancji nie pozostawał w bezczynności, to nie sposób przyjąć aby oznaczone powyżej postanowienie organu I instancji z dnia [...] września 2014 r. wydane zostało przez ten organ w trybie autokontroli, o której mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zasadne było więc oddalenie skargi przez Sąd I instancji, co nieuprawnionym czyni zarzut Spółki naruszenia przez ten Sąd art. 161 § 1 pkt 3 i art. 54 § 3 oraz art. 151 p.p.s.a. Jak słusznie bowiem podniesiono w uchwale NSA z 26 listopada 2008 r. (sygn. akt I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63), "sąd powinien skargę na bezczynność organu oddalić, jeżeli stwierdzi, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uznawszy zaś, że organ był bezczynny w tej dacie, ale przestał nim być, wydając stosowny akt lub podejmując właściwą czynność w trybie autokontroli, sąd powinien uznać, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe". Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że zaskarżony wyrok mimo częściowo niewłaściwego uzasadnienia odpowiada prawu i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.