IV SA/Wa 1909/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2014 r. sprawy ze skarg A. B., A. B., W. B. i E. S. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w S. - oddala skargi - Zaskarżoną decyzją Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", uchylił w części orzeczenie Wojewody [...] z [...] grudnia 2010 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w S. dla inwestycji: "Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia DN 700 MOP 8,4 MPa relacji [...]", zwane dalej "decyzją lokalizacyjną" i w tym zakresie orzekł w sprawie (pkt I-VI i VII) bądź przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia (pkt VII), zaś w pozostałej części utrzymał je w mocy (pkt VIII). Zaskarżone orzeczenie zapadło wobec następujących uwarunkowań: - O. S.A., zwany dalej "Inwestorem", działając na podstawie art. 38 pkt 2 lit. g w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz.U. Nr 84, poz. 700, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o inwestycjach terminalu", wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem z 22 listopada 2010 r. o wydanie decyzji lokalizacyjnej, - pismami z 1, 3 i 10 grudnia 2010 r., Inwestor uzupełnił wniosek, - organ I. instancji, zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o inwestycjach terminalu, pismem z 23 listopada 2010 r. zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania oraz co do skutków, o których mowa w art. 20 i art. 24 ustawy o inwestycjach terminalu; pozostałe strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń, - zgodnie z art. 8 ust. 5 ustawy o inwestycjach terminalu, organ zwrócił się do właściwych sądów rejonowych o ujawnienie w księgach wieczystych wszczęcia postępowania, a następnie, działając na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 7 ust. 1, art. 10 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 34 ust. 1 ustawy wydał decyzję lokalizacyjną, - odwołanie wnieśli m.in. p. A., W. i A. B., - zaskarżonym obecnie aktem orzeczono m.in. o uchyleniu w sentencji decyzji lokalizacyjnej zapisów w pkt 8, zawierającym oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja ta ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy o inwestycjach terminalu; uchylono również w całości załącznik nr 1 do decyzji organu I. instancji, który stanowi wykaz nieruchomości i właścicieli, w stosunku do których decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa we wskazanym przpisie i orzeczono w tym zakresie; dalej uchylono, w sentencji zaskarżonej decyzji, zapis: "9. Termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń: Wydanie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń winno nastąpić na podstawie niniejszej decyzji, kiedy stanie się ona ostateczna na wezwanie inwestora." i orzeczono w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "9. Termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń: Ustalam termin, odpowiednio wydania nieruchomości (udostępnienia) lub wydania nieruchomości i opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, po uostatecznieniu się niniejszej decyzji, na 30 dzień od dnia doręczenia zawiadomienia inwestora o konieczności zajęcia gruntów pod inwestycję"; dodano ponadto pkt 9a w brzmieniu: "Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujsciu (Dz. U. Nr 84, poz. 700 ze zm.), niniejsza decyzja podlega natychmiastowej wykonalności". Na powyższą decyzję wpłynęły dwie skargi, w których zarzucono, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W skardze p. A., W. i A. B. podniesiono, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji zostało przeprowadzone nieprawidłowo, z naruszeniem praw skarżących. Skarżący podali, że nie doręczono im załączników nr 1 i 2 do decyzji lokalizacyjnej; wpisu w księdze wieczystej dokonano bez ostatecznej decyzji a skarżona decyzja została wydana po rozpoczęciu inwestycji; nieprawidłowo zastosowano przepisy ustawy o inwestycjach terminalu a Skarżącym nie wypłacono żadnego odszkodowania; w uzasadnieniu poddano także pod rozwagę Sądu możliwość zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z przepisami Konstytucji RP ustawy o inwestycjach terminalu. W piśmie uzupełniającym skargę (z 22 stycznia 2013 r.) podniesiono, że decyzja została wydana bez zapoznania skarżących z dokumentacją sprawy i narusza ona, w sposób rażący, art. 15 K.p.a., ponieważ gruntowna zmiana rozstrzygnięcia organu I. instancji w postępowaniu odwoławczym spowodowała, że sprawa była rozpoznawana przez organ odwoławczy w innym zakresie. W skardze p. E. S. podniesiono, że naruszono art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r., poz. 121) poprzez wydanie decyzji, która praktycznie uniemożliwia właścicielowi korzystanie z rzeczy. Wskazano też na rażące naruszenie art. 9 i 107 § 3 oraz art. 15 K.p.a. poprzez obrazę zasady dwuinstancyjności postępowania. W odpowiedzi na skargi organ administracji wniósł o ich oddalenie. Dalej sprawa miała następujący przebieg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie połączył obie skargi do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Następnie wyrokiem 7 lutego 2013 r., (sygn. akt IV SA/Wa 2604/12), orzeczono, że zaskarżona decyzja, w części dotyczącej działki ew. nr [...] położonej w miejscowości [...] gmina [...] (własność p. B.) oraz w części dotyczącej działki ew. nr [...], położonej w [...] (własność p. S.) została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wyroku przypomniano, że - stosownie do art. 36 ust. 2 ustawy o inwestycjach terminalu - w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję lokalizacyjną, sąd administracyjny po upływie 30 dni od dnia rozpoczęcia budowy może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 i 156 K.p.a. Przedmiotowa inwestycja została rozpoczęta [...] maja 2012 r., wobec czego nawet zasadne zarzuty dotyczące naruszenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, niedające jednak podstaw do jego wznowienia lub stwierdzenia nieważności decyzji, nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy dopuścił się rażącego naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 K.p.a. Ocenił, że stosunku do nieruchomości stanowiących własność skarżących, w innym zakresie orzekał organ I. instancji, w innym zaś – odwoławczy. Organ II. instancji orzekł o uchyleniu w sentencji decyzji lokalizacyjnej zapisów w pkt 8, zawierającym oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy o inwestycjach terminalu oraz o uchyleniu w całości załącznika nr 1 do niej (stanowił wykaz nieruchomości i właścicieli w stosunku, do których decyzja ma stosowny wywołać skutek) i orzekł w tym zakresie. Takie działanie spowodowało, że sytuacja stron była inna w postępowaniu przed organem I, instancji i inna w wyniku postępowania odwoławczego. Z tego Sąd wyprowadził wniosek, że zakres orzeczeń w postępowaniach przed organem I. i II. instancji był różny, co stanowi rażące naruszenie art. 15 K.p.a. Sąd stwierdził także, że bez wpływu na treść wydanego wyroku pozostaje kwestia związana z wypłatą odszkodowania i obniżeniem wartości gruntów, na których planowana jest przedmiotowa inwestycja. Wskazał, że stosownie do art. 24 ust. 2 ustawy o inwestycjach terminalu decyzję w zakresie odszkodowania wydaje wojewoda w odrębnym postępowaniu. Wobec powyższego kwestia ta nie mogła być przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji lokalizacyjne. Sąd nie znalazł także podstaw do złożenia do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego w przedmiocie zgodności ustawy o inwestycjach terminalu z przepisami Konstytucji RP. Skargi kasacyjne od wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2604/12 wnieśli Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej oraz p. E. S. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 lipca 2013 r., (sygn. akt II OSK 1231/13) oddalił skargę kasacyjną p. E. S., a jednocześnie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W skardze kasacyjnej p. E. S. zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia - art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez ograniczenie się do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, podczas gdy w sposób rażący narusza ona przepisy prawa (art. 15 K.p.a.) oraz naruszenie art. 36 ust. 2 ustawy o inwestycjach terminalu, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten pozostaje w sprzeczności z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji R.P. Skarżący wniósł o zwrócenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny, w trybie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. z 1997 r., Nr 102, poz. 643 ze zm.) z pytaniem prawnym, co do zgodności art. 36 ust. 2 ustawy z Konstytucją, w szczególności z jej art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2, w zakresie w jakim wyłączają możliwość stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej, gdy obarczona jest ona wadą rażącego naruszenia prawa, jeżeli pomiędzy rozpoczęciem budowy, a wydaniem orzeczenia przez sąd administracyjny upłynęło więcej niż 30 dni. Uzasadniając oddalenie skargi kasacyjnej p. E. S. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I. instancji nie mógł spełnić żądania w zakresie zarzutu pierwszego ze względu na treść normy zawartej w art. 36 ust 2 ustawy o inwestycjach terminalu. Treść tego przepisu determinuje sposób i możliwy zakres rozstrzygnięcia, nie można zatem zarzucić skutecznie Sądowi Wojewódzkiemu, że ograniczył się do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Nie okazał się także skuteczny drugi zarzut skargi - naruszenia art. 36 ust. 2 ustawy o inwestycjach terminalu z powodu jego sprzeczności z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w podobnej sytuacji, dotyczącej realizacji inwestycji drogowych, na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, ze zm.) Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 16 października 2012 r. (sygn. akt K 4/10) uznał za zgodne z Konstytucją RP przyjęte rozwiązania prawne, analogiczne do zakwestionowanych skargą kasacyjną. Odnosząc się do argumentu o fikcyjności ochrony prawnej, poprzez ograniczenia procesowe zawarte w art. 36 ust. 2, Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał, że Trybunał Konstytucyjny odnosząc się do identycznego argumentu nie podzielił stanowiska wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne uznał natomiast zarzuty naruszeń prawa procesowego zawarte w skardze kasacyjnej Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Przyznał organowi rację, że kontrola legalności zaskarżonego aktu została przeprowadzona wadliwe, bowiem Sąd Wojewódzki w żaden sposób nie wyjaśnił, na czym polegało naruszenie przez organ zasady dwuinstancyjności postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego było nie tylko uprawnieniem, ale i obowiązkiem organu II. instancji ponowne przeprowadzenie postępowania objętego przedmiotem sprawy, w ramach zaś postępowania może zapaść decyzja reformatoryjna, gdyż ograniczenia w tym zakresie nie zawiera art. 34 ust. 5 tej ustawy. W postępowaniu odwoławczym, w zakresie odnoszącym się do interesu prawnego p. B. oraz p. S., była rozpoznawana i rozstrzygnięta przez Ministra sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym w zakresie, w jakim to uczynił przed nim organ I. instancji. W konsekwencji decyzja zmieniająca rozstrzygnięcie nie naruszała w żaden sposób uprawnień procesowych skarżących. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik Inwestora wniósł o oddalenie skarg (k. 555). Ponownie rozpoznając sprawę Sąd ten wyrokiem z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2310/13, oddalił skargi. W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał, że ustalenie lokalizacji planowanej inwestycji nastąpiło zgodnie z przepisami prawa materialnego - art. 5 ust.1 i ust. 2, art. 10 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 38 pkt 2 lit. g i art. 39 ust. 1 ustawy o inwestycjach terminalu oraz przepisami prawa procesowego. Minister dochował obowiązków wynikających z art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 K.p.a. - w wyczerpujący sposób wyjaśnił stan faktyczny sprawy, zebrał i rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy, a także uzasadnił faktyczne i prawne przesłanki wydania rozstrzygnięcia. Nie było podstaw do uznania, że przy ocenie materiału dowodowego Minister przekroczył granice swobodnej oceny dowodów. Odnosząc się do zarzutów skargi p. B. Sąd uznał, że korespondują one z zarzutami podniesionymi przez skarżących w odwołaniu od decyzji organu I. instancji. W zaskarżonej decyzji Minister rozpatrzył te kwestie w wyczerpujący sposób, przekonująco wykazując, że nie jest możliwa postulowana przez skarżących korekta przebiegu części inwestycji. Za niezasadne uznał Sąd także zarzuty podniesione w skardze p. S. Sąd uznał, że tożsame zarzuty zostały wskazane przez skarżącego w skardze kasacyjnej, która została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Za pozostające bez wpływu na treść wydanych decyzji Sąd uznał kwestie związane z wypłatą odszkodowania i obniżeniem wartości gruntów, na których planowana jest przedmiotowa inwestycja. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 15 K.p.a. Wskazał, że Minister nie dokonywał jakichkolwiek zmian w decyzji organu I. instancji wobec nieruchomości stanowiących własność p. B. i p. S. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł p. E. S. Zaskarżył wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: – art. 151 w związku z art. 145 § 1 ust. 1 lit a i lit. c oraz ust. 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 oraz 77 K.p.a., jak również art. 8 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 12 ust. 1 w związku ust. 2 i art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach terminalu, poprzez oddalenie skargi w sytuacji naruszenia przez organy działające w sprawie wskazanych przepisów, w efekcie czego skarga powinna być uwzględniona, - art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skargi oraz zarzutów zgłaszanych w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, co mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, - art. 145 § 1 ust. 1 lit c oraz ust. 2 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 36 ust. 2 ustawy o inwestycjach terminalu poprzez jego niezastosowanie w sytuacji naruszenia przez organy działające w sprawie szeregu przepisów wskazanych wyżej w stopniu rażącym. W treści skargi kasacyjnej sformułowano ponownie wniosek o zwrócenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, co do zgodności art. 36 ust. 2 ustawy o inwestycjach terminalu z Konstytucją, w szczególności z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji. Jego uzasadnienie stanowiło powtórzenie argumentacji tożsamego wniosku zawartego w skardze kasacyjnej od wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2604/12. Uzasadniając zarzuty Skarżący kasacyjnie przypomniał, że ustawa o inwestycjach terminalu modyfikuje ogólne zasady doręczania decyzji, wyrażone w K.p.a.. Wynikająca z art. 12 ust. 1 i 2 oraz art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy możliwość zapoznania się z aktami sprawy w wyznaczonym miejscu powinna być gwarancją rzeczywistą – we wskazanym przez organ miejscu zainteresowany podmiot winien posiadać realną możliwość uzyskania rzetelnej i prawdziwej informacji o toczącym się postępowaniu. Tymczasem, skarżący w Urzędzie Gminy [...] – wskazanym w otrzymanym zawiadomieniu jako miejsce, w którym można zapoznać się z aktami sprawy – uzyskał mapę (załączoną jako dowód), której dotyczył wniosek złożony w oparciu o art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z mapy tej w sposób wyraźny wynika, że lokalizacja gazociągu ma przebiegać w sposób inny aniżeli ten, ostatecznie ustalony. Podkreślono, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach terminalu decyzja lokalizacyjna powinna zawierać m.in. warunki techniczne realizacji inwestycji. Jak wyjaśnił, przez warunki techniczne należy rozumieć również położenie gazociągu. Zatem stosowna mapa powinna być integralną częścią decyzji wydanej w sprawie. Z punktu widzenia właściciela nieruchomości, przez którą ma przebiegać gazociąg, sama mapa jest elementem ważniejszym aniżeli sama treść decyzji. W tej sytuacji przedstawiony skarżącemu kasacyjnie przebieg projektowanego gazociągu spowodował brak podjęcia przez niego działań już na etapie postępowania przed organem I. instancji, a na pewno złożenia odwołania od podjętego rozstrzygnięcia. Doszło zatem do sytuacji, w której uczestnik - wprowadzony w błąd przez organy działające w sprawie - został pozbawiony możliwości czynnego udziału w postępowaniu, przez co z kolei doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. Organy orzekające nie wzięły powyższych kwestii pod uwagę, czym naruszyły art. 7 i 77 K.p.a.. Podniesiono też, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie odniósł się do zarzutów skarżącego, naruszenia art. 7 i 77 oraz. 8 i 9 K.p.a. oraz wskazanych powyżej przepisów. Skarżący wskazał, że było możliwe zlokalizowanie rurociągu na działce skarżącego w sposób przedstawiony mu na mapie, która w efekcie końcowym okazała się "nieaktualna". Taka lokalizacja powodowałaby względne zminimalizowanie uciążliwości inwestycji dla skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny - uznając w wyroku z 9 lipca 2014 r. (sygn. akt II OSK 1410/14), że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie - wyraził następujące stanowisko: - zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, - w skardze p. E. S. zarzucił naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 77, oraz art. 8 i 9 K.p.a.; podnosił również zarzut wprowadzenia w błąd poprzez udostępnienie mapy, z której wynika inny przebieg lokalizacji gazociągu, niż ostatecznie ustalony w decyzji wydanej przez organ I. instancji, utrzymanej następnie w mocy przez organ odwoławczy, co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu, - Sąd I. instancji nie ocenił należycie podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a przez to nie dokonał prawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji; stwierdził bowiem: "Ustalenie lokalizacji planowanej inwestycji nastąpiło zgodnie z przepisami prawa materialnego, tj. przepisami art. 5 ust.1 i ust. 2, art. 10 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 38 pkt 2 lit. g i art. 39 ust. 1 ustawy o terminalu oraz przepisami prawa procesowego. W ocenianym postępowaniu administracyjnym Minister dochował obowiązków wynikających z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, tj. w wyczerpujący sposób wyjaśnił stan faktyczny sprawy, zebrał i rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy, a także uzasadnił faktyczne i prawne przesłanki wydania rozstrzygnięcia. Należy stwierdzić brak podstaw do uznania, że przy ocenie materiału dowodowego Minister przekroczył granice swobodnej oceny dowodów. (...) Niezasadne są zarzuty podniesione w skardze E. S. Tożsame zarzuty zostały wskazane przez skarżącego w skardze kasacyjnej, która została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny powyżej wskazanym wyrokiem."; to lakoniczne stwierdzenie nie zostało uzupełnione o argumentację pozwalającą na wyjaśnienie, dlaczego Sąd nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia; Sąd nie tylko nie podał argumentów, którymi kierował się wydając takie, a nie inne rozstrzygnięcie, ale też nie wskazał dlaczego nie podziela zarzutów strony skarżącej; zawarta w uzasadnieniu wyroku konkluzja, że organ odwoławczy przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami postępowania, zaś zarzuty podniesione w skardze są niezasadne, z powołaniem się na oddalenie poprzedniej skargi kasacyjnej skarżącego, nie pozwala na uznanie, jakoby Sąd samodzielnie dokonał analizy całej sprawy, łącznie z wyjaśnieniem podstawy prawnej i argumentami przemawiającymi za jej zastosowaniem; pomimo dwukrotnego rozpoznawania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie ocenił dotąd podniesionych w skardze p. E. S. zarzutów naruszenia przepisów postępowania, - przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd uwzględni sformułowane wskazania i badając legalność zaskarżonej decyzji dokonana samodzielnie analizy całej sprawy, łącznie z wyjaśnieniem podstawy faktycznej i prawnej oraz argumentami przemawiającymi za jej zastosowanie, jak również odniesie się w sposób wyczerpujący do wszystkich zarzutów zawartych w skardze. Wynik powyższej analizy winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku. W trakcie rozprawy (k. 764-766) Pełnomocnik skarżącego wskazał, że to pracownicy Urzędu Gminy udostępnili stosowną mapę. Natomiast organ właściwy w sprawie lokalizacji w ogóle nie rozważał, czy gazociąg może być zrealizowany w innym przebiegu, w sposób mniej uciążliwy dla właścicieli nieruchomości. Skarżący nie mógł czynnie uczestniczyć w całym postępowaniu, ponieważ nie mógł się odwołać od wydanej decyzji, bowiem wprowadzono go w błąd. Skarżący oświadczył, że był w Urzędzie Gminy na przełomie sierpnia i września 2013 r. i wtedy uzyskał mapę kolorową. Był też w Urzędzie Gminy po wydaniu decyzji przez organ I. instancji. Potwierdził, że dostał stosowne powiadomienia (ma je w domu). Po raz pierwszy był w Urzędzie Gminy 3 tygodnie lub do miesiąca od otrzymania zawiadomienia o wydaniu decyzji lokalizacyjnej i wówczas uzyskał mapkę, która zawarta jest w aktach administracyjnych (skoroszyt żółty oznaczony numerem [...], karta [...]), natomiast mniej więcej po trzech latach otrzymał mapę analogiczną, kolorową zawartą w aktach sądowych (k. 514). Pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że mapa ta mogła stanowić załącznik, w celu uzyskania opinii Wójta Gminy [...] przed wszczęciem postępowanie w przedmiocie lokalizacji. Prowadzone było wówczas równoczesne opiniowanie projektu przebiegu gazociągu z zarządcą linii kolejowej i w jego następstwie doszło do zmiany przebiegu trasy gazociągu. Natomiast już na etapie składania wniosku lokalizacyjnego do dokumentacji załączone były mapy zwierające właściwy przebieg gazociągu, uzgodniony ze wszystkimi podmiotami. Pełnomocnik organu nie wykluczył, że w Urzędzie Gminy skarżącemu zostały okazane błędne mapy. Organ właściwy w sprawie lokalizacji nie może jednak ponosić odpowiedzialności za ewentualne błędy pracownika Urzędu Gminy. Wyjaśnił, że; - o ile strony kwestionowały przebieg realizacji przedsięwzięcia organ odwoławczy zwracał się do Inwestora, czy możliwe są zmiany, - nie ma pewności czy do wszystkich Urzędów Gmin doręcza się kopie decyzji wraz z wszystkimi załącznikami, dotyczącymi przebiegu inwestycji na terenie danej gminy. Pełnomocnik skarżącego podkreślał, że Strona nie wniosła w danym przypadku odwołania sugerując zmiany, co do warunków realizacji przedsięwzięcia, gdyż została wadliwie poinformowana o przebiegu inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględniając zasadę związania oceną prawną wyrażoną przez Sąd II. instancji, w myśl art. 190 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd ocenił legalność zaskarżonej decyzji pod kątem kwestii wskazanych w orzeczeniach o sygn. akt II OSK 1231/13 i 1410/14. Wobec oceny dokonanej prawomocnym wyrokiem o sygn. akt 1231/13 (również w kwestii konstytucyjności regulacji), w sprawie znalazł zastosowanie art. 36 ust. 2 ustawy o inwestycjach terminalu. W takiej sytuacji Sąd nie mógł uwzględnić skargi poprzez uchylenie zaskarżonego aktu. Jednocześnie przy orzekaniu w sprawie (w kwestii ewentualnego wydania decyzji z naruszeniem prawa), mógł mieć na względzie jedynie wadliwości decyzji stanowiące podstawę wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (wskazane w art. 145 § 1, art. 145a i 156 § 1 K.p.a.). W przedmiotowej sprawie, z uwagi na wskazane uwarunkowania procesowe, mogły być więc rozważane jedynie kwestie ewentualnej kwalifikowanej wadliwości zaskarżonego aktu. Inne zagadnienia, jako niemające znaczenia dla meritum sprawy, musiały pozostawać poza oceną Sądu. W kontekście możliwych przesłanek uwzględnienia skargi nie są zasadne sformułowane zarzuty. Odnosząc się do nich, w kontekście wystąpienia ewentualnych wad kwalifikowanych, trzeba stwierdzić, co następuje. W rozpoznawanej sprawie postępowanie toczyło się w trybie regulacji szczególnych, określających lokalizację inwestycji celu publicznego, zawartych w ustawie o inwestycjach terminalu. Kwestionowane orzeczenie nie narusza - gdy chodzi o wystąpienie przesłanek wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności - przepisów regulujących wydawanie decyzji lokalizacyjnej, na podstawie ustawy o inwestycjach terminalu. W skardze nie wskazano ani Sąd nie dostrzegł z urzędu, aby decyzja lokalizacyjna naruszała w sposób rażący szczególne przepisy regulujące wydawanie tego rodzaju orzeczeń (kwestie: zakresu wniosku, załączanych doń dokumentów, zakresu decyzji organu I. instancji, uzyskania wymaganych opinii, powiadomienia i informowania stron oraz doręczania decyzji). Odnosząc się do zarzutów skargi p. S. należy wskazać, co następuje. Koncentrują się one na kwestii ewentualnego naruszania przepisów procesowych, na skutek nie zapewnienia stronie możliwości udziału w postępowaniu w następstwie zdezinformowania skarżącego, co do istotnych cech inwestycji (zakładanego przebiegu gazociągu). Odnosząc się do tych zarzutów Sąd miał na uwadze następujące uwarunkowania faktyczne sprawy. Gdy chodzi o działkę skarżącego (nr [...] w [...]) organ w decyzji lokalizacyjnej wskazał planowany przebieg gazociągu zgodnie z wnioskiem inwestora, co potwierdza fakt, że stosowna mapa, stanowiąca załącznik do wniosku została następnie oznaczona, jako załącznik do decyzji lokalizacyjnej (mapa stanowiąca część załącznika nr 5 do decyzji lokalizacyjnej, rysunek nr 42, zamieszczona w teczce nr 3 akt adm. oznaczonej nadal opisem: "Wniosek o wydanie decyzji (...). Część II graficzna. Załącznik nr 2. Mapy zasadnicze z określeniem terenu objętego wnioskiem Skala 1:2000. Powiat [...]"). Modyfikując decyzję lokalizacyjną organ odwoławczy – gdy chodzi o działkę skarżącego - określił analogiczny przebieg gazociągu (patrz: mapa stanowiąca załącznik nr 2.31 do decyzji organu odwoławczego, rysunek nr 42, zamieszczona w teczce nr4/4 akt adm., oznaczonej nadal opisem: "Uzupełnienie wniosku o wydanie decyzji (...). Część II graficzna. Załącznik nr 2. Mapy zasadnicze z określeniem terenu objętego wnioskiem Skala 1:2000. Arkusz 32, 35, 38-44"). Jednocześnie, co zresztą na etapie wniesienia skargi nie było kwestionowane, organ powiadomił Stronę o fakcie wszczęcia postępowania i wydaniu decyzji lokalizacyjnej. Gdy chodzi o uwarunkowania formalnoprawne, to - w myśl art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach terminalu – o wszczęciu postępowania zawiadamia się m.in. właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem, przy czym zawiadomienia wysyła się na adres określony w katastrze nieruchomości ze skutkiem doręczenia. Ustawa nie obliguje organu, aby zawiadomienie zawierało konkretne informacje o przebiegu planowanego przedsięwzięcia (trasa nitki gazociągu), natomiast tylko w obwieszczeniu, wymaganym w myśl art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy, zamieszcza się - oprócz oznaczenia nieruchomości objętych wnioskiem według katastru nieruchomości oraz numerów ksiąg wieczystych - także informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy. Informacja taka w obwieszczeniach – także przesłanym do urzędu gminy w [...] - została zawarta patrz k. 4 i 14 – str. 25 obwieszczenia, teczka nr 1 – granatowa). Strona z wnioskiem inwestora mogła więc zapoznawać się na zasadach ogólnych (patrz zasady udostępniania akt – art. 73 K.p.a.), we wskazanej w obwieszczeniu siedzibie organu – delegaturze Urzędu Wojewódzkiego [...]. Jak wynika z akt, organ w powiadomieniu skierowanym wprost do właścicieli (także skarżącego) wskazał natomiast – zgodnie z wymaganiami ustawy - na fakt wszczęcia postepowania, obejmującego także nieruchomość strony (tekst zawiadomienia – k. 3 teczka nr 1 – granatowa). Z kolei decyzja lokalizacyjna, w myśl art. 10 ust. 1 ustawy o inwestycjach terminalu, określa m.in. teren objęty inwestycją, w tym linie rozgraniczające (pkt 1), warunki realizacji inwestycji (pkt 2) – w ramach, których w załączniku graficznym może być w istocie (jak wywodzi Skarżący) odzwierciedlony np. przebieg samego gazociągu - oraz zatwierdzenie podziału nieruchomości (pkt 6). Decyzja lokalizacyjna jest natomiast doręczana wyłącznie wnioskodawcy (tu Inwestorowi). Właścicielom nieruchomości objętych decyzją wysyła się zaś zawiadomienie o jej wydaniu - na adres określony w katastrze nieruchomości ze skutkiem doręczenia (art. 12 ust. 1 ustawy), przy czym zawiadomienie to zawiera informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Jak wynika z akt sprawy wymaganiu temu uczyniono zadość, zaś z przepisów ustawy nie wynika (a contrario) obowiązek doręczania decyzji wszystkim stronom, w tym stanowiących jej integralne części złączników. Z treści zawiadomienia doręczonego także skarżącemu (jego brzmienie - patrz k. 436, teczka 4/27), wynika jednoznacznie, że z treścią decyzji może się zapoznać w określonym miejscu i czasie (w Wydziale Infrastruktury i Środowiska [...] Urzędu Wojewódzkiego [...]). Jego treść nie pozostawia wątpliwości, co do tego czy takie same czynności (zapoznanie z treścią decyzji) można dokonać w urzędach gmin. Sytuacji tej nie zmiana to, że myśl art. 12 ust. 1 zd. 1 ustawy o inwestycjach terminalu wymagane jest także zawiadomienie o wydaniu decyzji w drodze obwieszczenia, w urzędzie wojewódzkim, lecz także urzędach gmin właściwych ze względu na lokalizację inwestycji, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie o zasięgu ogólnopolskim (ze skutkiem doręczenia na dzień obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim). Z regulacji tej nie wynika, aby wolą prawodawcy było umożliwienie stronom zapoznania się z treścią samych decyzji (czy ich załącznikami) także w siedzibach urzędów gminy. Strona nie była więc uprawniona do uzyskania stosownej, wiążące informacje w urzędzie gminy. O ile podjęła działania w tym kierunku i - w następstwie tego - została w istocie zdezinformowana (tak wywodzi Skarżący), nie stanowi to o uchybienie wymaganiu prawidłowego prowadzenia postępowania przez organ I. instancji (czy odwoławczy). Godne jest podkreślenia, że także z przedłożonych w toku postępowania przed Sądem map, jak i znajdującej się w aktach organu odwoławczego (wskazywane w toku rozprawy - k. 765), które jakoby zostały udostępnione Skarżącemu, nie wynika, aby stanowiły one załącznik graficzny do decyzji lokalizacyjnej (mają także w istocie inną treść i opis niż zawarte w aktach stosowne załączniki do decyzji organów obu instancji). Organ prowadzący postępowanie nie stworzył więc swoim działaniem podstaw, aby Skarżący miał je uznać, za mające moc wiążącą, choć - być może - taka informację uzyskał on od urzędników w gminie. W tej sytuacji nie można uznać, aby organ prowadzący postępowanie – tu I. instancji – uchybił przepisom, w ten sposób, że strona bez własnej winy nie mogła w nim uczestniczyć, w myśl art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co mogłoby stanowić podstawę wznowienia postępowania. Tylko tego rodzaju przesłankę, jako należąca do przesądzających o kwalifikowanej wadliwości, mógłby uwzględnić Sąd w niniejszej sprawie. Choć a priori nie można wykluczyć, że w istocie Skarżący nie został prawidłowo poinformowany o sposobie przebiegu samego gazociągu przez jego nieruchomość, a być może okazano mu mapę przesłaną do Urzędu Gminy na etapie uzyskiwania opinii - jeszcze przed wniesieniem wniosku przez Inwestora (patrz stanowisko inwestora na rozprawie - k. 764) - nie można uznać jakoby Skarżący nie zapoznając się z aktami sprawy we wskazanym mu - właściwym miejscu (Delegaturze Urzędu Wojewódzkiego) mógł być potraktowany jako strona, która bez własnej winy nie brała udziału w sprawie. W szczególności nie może on skutecznie podnosić, że nie mógł - w następstwie wprowadzania w błąd - wnieść odwołania (twierdzenie o naruszaniu art. 10 K.p.a.) i w ten sposób bronić realnie swojego interesu. Oceny tej nie zmienia, że – w realiach rozpoznawanej sprawy - generalnie nie można wykluczyć, aby wniesienia obwołania mogło mieć określony skutek dla strony. Jak wyjaśnił bowiem Pełnomocnik organu na rozprawie (a potwierdzają to także stosowne fragmenty uzasadnienia skarżonego, aktu gdzie odnoszono się do zarzutów innych stron), o ile stosowne sugestie stron były akceptowane przez inwestora, organ odwoławczy modyfikował warunki realizacji przedsięwzięcia (w ten sposób rozumiano znacznie związania wnioskiem inwestora). Nie ma to znaczenia, skoro nie można uznać, jakoby Skarżący nie wniósł odwołania nie z własnej winy. W sprawie, w następstwie ustalenia lokalizacji gazociągu w określonym przebiegu przez nieruchomość skarżącego, nie doszło również do rażącego naruszania prawa, w szczególności w kontekście tego, że - jak wywodzi Skarżący – decyzja lokalizacyjna praktycznie uniemożliwia właścicielowi korzystanie z rzeczy a było możliwe zlokalizowanie rurociągu na jego działce w sposób niż przedstawiony na mapie, która w efekcie końcowym okazała się "nieaktualna". Taka lokalizacja - jak wywodzi Skarżący - powodowałaby względne zminimalizowanie dla niego uciążliwości inwestycji. Nie może być jednak kwalifikowane, jako rażące naruszanie prawa, dokonanie określonej wykładani przepisów. W rozpoznawanym przypadku organ administracji, rozpoznający sprawę w trybie odwoławczym, wyraził w istocie, w uzasadnieniu orzeczenia pogląd, jakoby orzekając w przedmiocie lokalizacji był on związany treścią wniosku inwestora, co do proponowanych rozwiązań, w tym, gdy chodzi o przebieg inwestycji oraz wskazanie terenów niezbędnych do realizacji przedsięwzięcia. Tymczasem określone kwestie – np. wyznaczenie linii rozgraniczających, skutkuje wywłaszczeniem nieruchomości bądź ograniczeniem prawa z niej korzystania (art. 20 ust. 3 i art. 24 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 6-9 ustawy o inwestycjach terminalu) - wiążą się bezpośrednio z ingerencją w prawa własności a ograniczenie tego prawa jest dopuszczalne tylko w interesie publicznym. Na podstawie tezy, dotyczące związania organu treścią wniosku, formułowano we wcześniejszym orzecznictwie sądowym wniosek, jakoby nie była zasadna merytoryczna analiza, czy w danym przypadku zakres ingerencji jest faktycznie uzasadniony, np. konkretnymi względami technicznymi. Pogląd taki dominował w orzecznictwie sądowym (tak np. w wyrokach NSA o sygn. akt II OSK 374/09 i 1539/10 – dostępne w CBOSA). Wprawdzie w judykaturze jest wyrażany obecnie również pogląd przeciwny, w ocenie Sądu orzekającego w obecnym składzie trafny (por. wyroki WSA o sygn. akt IV SA/Wa 128/08, 1202/08, 1620/08, 375/09, 1875/09, 97/10 oraz NSA o sygn. akt II OSK 750/10, 1062/10, 2416/10, 1912/11, 2621/12 – dostępne w CBOSA), że organ - orzekający w przedmiocie lokalizacji - jest obowiązany dokonać merytorycznej oceny, czy przedłożone przez inwestora propozycje, gdy chodzi o potrzebę ingerencji w prawa określonych podmiotów - w kontekście całkowitego wyzbycia ich prawa własności (pełne wywłaszczenie) czy też ograniczenie prawa nieskrepowanego z niego korzystania - są w istocie uzasadnione interesem publicznym. W istocie związanie stanowiskiem inwestora ma miejsce tylko w tym znaczeniu, że o ile nie wyrazi on zgody na stosowne zmiany w stosunku do wniosku, a są one zasadne z uwagi na interes strony (bowiem zakres ingerencji w prawa własności proponowanej przez inwestora nie jest uzasadniony interesem publicznym) organ winien odmówić wydania decyzji lokalizacyjnej. Organ nie może bowiem określić warunków realizacji przedsięwzięcia, którego nie chce realizować wnioskodawca ustalenia lokalizacji. Wskazanych uwarunkowań nie uwzględnił organ przyjmując, że o zakresie ingerencji w prawa własności, w następstwie przyjętych rozwiązań przesądza Inwestor a zmiany są możliwe wyłącznie za jego zgodą, przy tym, organ w tym zakresie nie dokonuje oceny zasadności proponowanych ingerencji. Nie ma jednak w sprawie znacznie, która z zarysowanych wyżej koncepcji jest trafna. Różnica oceny, co do prawidłowej wykładni przepisów nie może stanowić przesłanki uznania, jakoby orzeczenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Nie może stąd odnieść zamierzonego skutku przywołana wcześniej argumentacja skargi, gdzie wskazywano, że zakres ingerencji w prawa własności skarżącego jest nadmierny, nie został właściwie wyjaśniony np. z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, w tym: poszukiwania rozwiązań najmniej dolegliwych dla Strony (wywodzono, że nieruchomość z uwzględnieniem istniejących wcześniej gazociągów, przy konkretnym przebiegu kolejnego, nie będzie przydatna do wykorzystania). Kwestia zasadności zaakceptowanych przez organ odwoławczy rozwiązań (w tym ingerencji w prawa własności skarżącego – analogicznej do przyjętej przez organ I. instancji) nie ma znaczenia w kontekście orzekania w przedmiocie inwestycji związanej z terminalem w S. Zastosowanej przez organ administracji wykładni nie sposób bowiem zakwalifikować, jako skutkującej rażącym naruszeniem prawa. Wobec tego nie stanowi istotnego uchybienia niewyjaśnienie zagadnień związanych z faktyczną potrzebą wyznaczenia trasy nitki gazociągu w konkretnej lokalizacji (na działce skarżącego). Dlatego nie sposób dopatrzeć się, aby skutkiem wydania decyzji doszło do rażącego naruszenia reguł ochrony własności - w tym np. wyrażonej w art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) - lub generalnie reguły praworządności (art. 6 K.p.a.). Nie można też uznać, jakoby określone kwestie, mające istotne znaczenie w sprawie, nie zostały prawidłowo wyjaśnione (art. 7 i 77 K.p.a.). Organ odwoławczy istotnie wyrażał w uzasadnieniu stanowisko, jakoby nie był uprawniony do oceny, czy ingerencja w prawa własności, była zasadna. Nie może być to jednak kwalifikowane w kategorii rażącego naruszenia prawa. Nie są trafne także pozostałe zarzuty. Nie naruszono w sposób kwalifikowany (skutkujący nieznośnością orzeczenia czy potrzebą wznowienia postępowania): - norm zawartych art. 8 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 12 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach terminalu – jak wskazywano wcześniej (a wbrew wywodom skargi oraz skargi kasacyjnej) regulacje te nie nakładają na organ prowadzący postępowanie w przedmiocie lokalizacji obowiązku doręczania stronie dokumentów określających warunki techniczne realizacji inwestycji np. jej przebieg w terenie, - przepisów postępowania wskazanych w art. 7, 77, oraz art. 8 i 9 K.p.a.; gdy chodzi o obowiązek właściwego wyjaśnienia sprawy ewentualne uchybienie nie ma charakteru wadliwości kwalifikowanej zaś z akt nie wynika, aby organ prowadzący postępowanie zdezinformował stronę – wręcz przeciwnie uczyniono zadość wymaganiu ustawy o inwestycjach terminalu w zakresie doręczania stosownych informacji stronom, - zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) – w szczególności jak wskazano wcześniej ustalania decyzji lokalizacyjnej jak i wydanej przez organ odwoławczy, gdy chodzi o przebieg gazociągu przez nieruchomość skarżącego są tożsame, - art. 140 Kodeksu cywilnego – przepis ten w sprawie nie miał zastosowania, natomiast, jak wskazano, kwestia proporcjonalności ingerencji wykracza poza granice niniejszej sprawy – gdzie znacznie mogą odgrywać tylko wadliwości kwalifikowane. W świetle powyższych uwag, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby zostać uwzględnione przez Sąd w granicach art. 36 ust. 2 ustawy o inwestycjach terminalu. Sąd badał legalność zaskarżonej decyzji jedynie w zakresie, w jakim dotyczyła ona interesu prawnego Skarżącego - możliwość wykonywania praw właścicielskich do jego nieruchomości działki ew. nr nr [...], a więc w granicach, w jakich mogła być ona przez niego skutecznie zaskarżona, w myśl art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z kolei, wobec jednoznacznych wytycznych, zawartych w wyroku o sygn. akt II OSK 1410/14, które stanowią jednocześnie ocenę prawną, jego skutkiem jest obowiązek rozpatrzenia obecnie sprawy jedynie w zakresie zagadnień – tu, wadliwości uzasadnienia orzeczenia sądu I instancji, gdy chodzi o rozpatrzenie zarzutów skargi - wskazanych orzeczeniem Sądu II. instancji (patrz: tak samo wyrok NSA o sygn. akt II OSK 3077/12 – dostępny w CBOSA). Z treści uzasadnienia wyroku o sygn. akt II OSK 1410/14 wynika jednoznacznie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany obecnie odnieść się wyłącznie do zarzutów "skargi" (użyto w liczbie pojedynczej) nie zaś "skarg". Wobec nie objęcia skargą kasacyjną wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2310/13, gdy chodzi o oddalenie skargi p B., wiążące jest dotychczasowe stanowisko Sądu, wyrażone w tamtym orzeczeniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.